
Pabaliktad-at-proteksyon: pagbabalik ng pagkapoot, pagtitiyak ng kaligtasan ng katawan, at pagpapatatag ng buhay, hayop, at pagnanais sa pamamagitan ng banal na sinag, mga halamang-gamot, at kaayusan (ṛta). Kontra-pagkapoot at salamangka ng pagbabalik-sa-nagpadala (pratiyātu/hetī-nivartanam). Makangiting proteksyon sa pamamagitan ni Sūrya, Candra, at Āpaḥ (tejas/haras/arciṣ). Mga ritwal na pang-proteksyon at panggagamot na nakatuon sa mga halamang-gamot (Oṣadhi, Pṛśniparṇī). Paśu-saṃgraha at proteksyon ng kasaganaan (pagtitipon/pananatili ng mga baka). Āyuṣya: kahabaan ng buhay, pagpapawalang-bisa sa jarā-mṛtyu, pagpapatatag ng lakas ng buhay. Manas-karman: mapilit na pagkahumaling at paghahangad sa pamamagitan ng mapilit na pagkakatulad. Paghawak sa pagkapoot, sumpa, at okultong pag-atake; pagprotekta sa pagbubuntis at pagkain; pagpapanumbalik at pagprotekta ng kalusugan at kahabaan ng buhay; paguwi nang ligtas ng mga baka; pagtitiyak ng kasaganaan at minimithing pagmamahal.
Ang AVŚ 2.21 ay isang maikling himno laban sa pananakot na ginagamit ang sinag ni Sūrya, haras (nasusunog na lakas), arciṣ (sinag), at śóciḥ (liyab), upang ibalik ang pagkapoot sa pinagmulan nito. Sa pag-uulit ng linyang "sino ang nagkakapoot sa amin, at sino ang kinapootan namin," itinatampok nito ang init ng araw bilang isang moral-ritual na ahente ng ganti, na pinapasiklab at pinatatalsik ang umaatake habang pinoprotektahan ang panig ng nagsasalita.
Ang charm na ito ng Atharvaveda na may anim na talata ay nananawagan kay Candra (ang Buwan) bilang tagadala ng haras at tejas, nasusunog, maningning na kapangyarihan, upang baligtarin ang pagkapoot at ibalik ito sa nang-aapi. Ang himno ay paulit-ulit na inilalarawan ang kilos bilang makatarungang gantihan laban sa "sumasakit sa atin," na naglalayong alisin sa kaaway ang ningning, lakas, at epektibong kakayahan. Ang kapangyarihan nito ay itinuturing bilang isang puwersang mula sa buwan, na maililipat at madedirekta pabalik (prati-hara) upang neutralisahin at parusahan ang mapanirang intensyon o pangkukulam.
Ang AVŚ 2.23 ay isang maikling himno kontra-sorcerya na nanunungkulan sa mga Tubig (Āpaḥ) bilang isang maningning, maliwanag na kapangyarihang kayang ibalik ang pagkapoot. Sa pamamagitan ng pagtawag sa arciṣ (sinag), haraḥ (puwersang nagdadala), at tejas (kabisa) ng mga tubig, ang pangungulam ay "nagbabalik" ng pinsala at hinahayo ang agresor ng kapangyarihan, habang impisitong pinoprotektahan ang saklaw ng umawit.
Ang himnong ito ng Atharvaveda na kontra-sorcerya ay ibinabalik ang masamang gawa sa may-akda nito sa pamamagitan ng pag-utos sa mga yātus (mga ahente ng sorcerya), sa inilunsad na "misayl" (hetí), at sa mga kumakain na kīmīdinīs na bumalik sa may-ari nila. Ang kapangyarihan nito ay nasa mapuwersang brahman, isang epektibong pananalita na nagngangalanan, nagtatali, at nagdidirekta muli ng pinsala upang konsumahin ang nagpadala sa halip na ang inilaang biktima. Ang mga tulad-refrain na imperatibo ("punaḥ…yantu…", "tam atta…") ay lumilikha ng isang juridikal, halos kontraktwal na pagbabaliktad: ang mga ahente ay dapat kainin ang nagkomisyon sa kanila.
Ang AV 2.25 ay isang maikling bhaiṣajya-apotropaic na himno na itinatayo si Pṛśniparṇī bilang isang mananakop na halaman-diyos na ang kapangyarihan ay makapagpapabagabag sa mga taong mapanghimok, sa pangkukulam, at sa mga pwersang nagdudulot ng pagkakamali. Sa pamamagitan ng berbal na "pagputol ng ulo" sa mga masasamang pangalan at sa pamamagitan ng pag-imbento ng halaman bilang tulad ni Agni sa paghabol, ang himno ay nagpapalit ng isang medisinal na halaman sa isang sandata ng ganap na neutralisasyon at pangkomunal na proteksyon.
Ang AV 2.26 ay isang paustika-rakṣā na himno para sa paśu-saṃgraha: tinatawag nito ang mga baka na "mag-agos" patungo sa goṣṭha, mailakip nang wasto sa bahay, at pagkatapos ay hawakan nang matibay upang hindi sila maligaw o mawala. Sa pamamagitan ng pagtawag kay Bṛhaspati bilang marunong na gabay, kay Sinīvālī bilang mapalad na pinuno sa unahan, at kay Anumati bilang kapangyarihang nagkakaloob at nagpapanatili, ang sukta ay ginagawang ritwal na nakatakdang sentro ng kasaganaan at proteksyon ang kulungan ng baka.
Ang AVŚ 2.27 ay isang panalangin ng pagpapagaling at proteksyon na nakatuon sa isang personipikadong Damong Gamot (Oṣadhi) na ibinibigay sa kritikal na sandali ng pagkain, upang ang mga pwersang mapanghimasok ay hindi makapanalo sa kagat. Sa pag-uulit ng pormula ng kagat at kontra-kagat, ang himno ay ginagawa ang pagkain bilang gawa ng kontra-sorcery, pinapanghina ang mga maninira at mga humihigop ng diwa (arāsaḥ), at nakakamit ang tagumpay sa mga kaaway sa paraang tulad ni Indra.
Ang AV 2.28 ay isang āyuṣya-bhaiṣajya na himno na nagpapalayo sa sumasamba sa jarā-mṛtyu (pagtanda-at-kamatayan) sa pamamagitan ng paglalagay sa pasyente sa ilalim ng pinagsamang, maayos na proteksyon nina Mitra, Varuṇa, kasama si Agni bilang marunong na tagapamagitan ng ritwal. Ito ay nagpoprotekta sa prāṇa at apāna, tumataboy sa pinsala mula sa mga kaibigan at kaaway, at nagtatapos sa isang pagpapala para sa mahabang buhay, kintab ng katawan, at pagkamit ng katandaan sa ilalim ni Aditi at ng Lahat-ng-mga-Diyos.
Ang AV 2.29 ay is isang dasal na nagpapahaba ng buhay at nagpapalaya sa kasaganaan, na nagtatanim ng mahabang buhay sa benepisyaryo at pinatatag ito sa pamamagitan ng mga dibinong ahente ng init (Agni), pagbuo (Tvaṣṭṛ), at mapagpalang pagtutulak (Savitar). Pinagsasama nito ang āyuṣya (tagal ng buhay) sa prajā (segurong supling) at rāyas-poṣa (masaganang paglago ng yaman), na tinatatakhan ang pagpapala ng isang pag-claim sa naipanumbalik, hindi-nabubulok na lakas ng buhay (ūrjā) at maliwanag na kagalingan (varcas).
Ang limang-talik na Atharvanic na anting-anting na ito ay gumagana sa pamamagitan ng analogical coercion: kung paano ang Hangin ay humahalo sa damo sa lupa, gayon din ang operator ay 'humahalo' at pumipihit sa manas ng target patungo sa kanyang sarili, na lumilikha ng pagkahumaling at pinipigilan ang pag-alis. Kasama ng atraksyon (strīkarman/paustika-abhicārika), ang himno ay naglalagay din ng motif ng pagpapalayas, na nagpapadala ng isang nakapasok na pinsala na parang pagbubunot ng tinik sa kanyang sariling pambalot, na nagpapakita ng Atharvanic na ugali ng pagpapares ng "pag-akit" at "pagpapalayas" na teknolohiya ng isip at katawan.