Anuvaka 1
Ang soberanong sagradong kapangyarihan, pagkain, hininga, panata, tira, at pananalita, bilang mga pwersang nagpapanatili ng buhay, pertilidad, proteksyon, at tagumpay. Brahmāudana na domestikong rito para sa pertilidad at ligtas na pagbubuntis. Pagsasawa at pagtatalaga sa gumagalaw na mga banal na pulutong (deva-senā) para sa proteksyon. Prāṇa bilang kosmikong panginoon at tagapagpagaling ng kawalang-tatag. Pāpa-mocana: pagkalutas ng kasalanan, dumi, at kapahamakan sa pamamagitan ng komprehensibong panawagan. Brahmacarya bilang kapangyarihang tapas na nagpapatatag sa lipunan at politika. Ucchiṣṭa (banal na tira) bilang kosmikong substrato ng sakripisyo at panahon. Adhyātma na pagmamapa ng isip, pandama, at mahahalagang hininga para sa panloob na kontrol. Kontra-sosyerya: pagbubunyag ng mga nakatagong sandata at intensyon. Mga encanto sa pakikipaglaban/hari para sa dominasyon at pagkahiya ng kaaway. Mga ritong pang-pamilya (konsepsyon/pagbubuntis), personal na paglilinis at paggaling, pagtitiyak ng proteksyon sa mga hangganang espasyo, pagpapakontrol sa sarili, at pagtatanggol o pagtatagumpay sa hidwaan (panlipunan o militar).
Suktas in Anuvaka 1
Sukta 1
Ang AVŚ 11.1 ay ang tanyag na Brahmāudana na himno, isang domestikong rito kung saan ang pinagpala at inilaang kanin o lugaw ay niluluto at pinapangyayari sa pamamagitan ng mantra upang matiyak ang pertilidad, ligtas na pagbubuntis, at, sa klasikong paraan, ang anak na lalaki. Ito ay nag-uugnay ng gawaing sambahayan (pagluluto, pagpapakilos o pagpapagalaw, pagwisik, at pagpapauupo ng mga kalahok) sa mga kosmiko at ancestral na awtoridad, si Agni bilang ipinanganak na apoy, si Aditi bilang inang sumasaklaw sa lahat, at ang Pitong Ṛṣis at Pitṛs bilang mga tagapagtibay ng angkan, upang ang pagkain ay maging sasakyan ng prajā (angkan) at upajā (paglaganap).
Sukta 2
Ang sukta na ito ay isang panalangin na pangproteksyon at pangpalubag-loob na tumutugon sa mga naglalakbay na pangkat ng mga diyos (deva-senā) at ang kanilang mga kaalyadong gaṇas sa pamamagitan ng paulit-ulit na pag-gamit ng namas, na ginagawang mga tagapagbantay ang mga maaaring nakapipinsalang presensya. Pinagsasama nito ang pagpapalubag-loob sa mga gaṇa na may mga tono ng Rudra-śānti, na humihiling na huwag saktan, na pagsiklutin ng proteksyon, at tanggapin ang svasti (kagalingan) at abhaya (kawalan ng takot). Ang kapangyarihan nito ay nakasalalay sa masusing pagbibigay-galang sa pagbibilang: sa pamamagitan ng pagngangalan, pagpaparangal, at ritwal na pagkilala sa mga puwersang ito, ang himno ay pinapatahimik ang kanilang pagkapoot at ibinabaling sila tungo sa pagprotekta sa espasyo, katawan, at komunidad ng nagsasalita.
Sukta 3
Ang AV 11.3 ay isang pinalawig na Atharvanic prose-style na abhicāra sequence na nagpapakita sa pananalita bilang isang executable force: maaari nitong itali, i-redirect, at sirain ang isang kalaban sa pamamagitan ng tumpak na mga gawaing pangungusap. Isang kapansin-pansing bahagi ang tumutugon sa śrotra (pagdinig) ng kalaban, kasama ang mga tahasang imprecations ng pagkabingi, habang ang mga kalapit na talata ay nagpapakita ng parehong teknik na ginagamit bilang pagpigil, na kinukulong ang oryentasyon ng target upang hindi sila makapagliko, makatakas, o makapaglaban. Ang hymn ay nag-iisa rin ng prāṇa, apāna "vital-air technology," na nagpapakita ng coercion at stabilization bilang mga epekto na pinatutunayan ng precedent ng mga "dating ṛṣis."
Sukta 4
Ang sukta na ito ay nagpaparangal kay Prāṇa (mahalagang hininga) bilang ang soberanong kapangyarihan na sa kanyang sakop ay nakatayo ang lahat ng nilalang, na ginagawang ang buhay, paggaling, at katatagan ay nakadepende sa kanyang pabor. Pinaghalo nito ang layuning panggagamot-protektibo kasama ang espekulasyon sa istilong brahmavāda, na inihahayag si Prāṇa bilang kapwa physiological na puwersa ng buhay at kosmikong prinsipyo na nagpapanatili ng kaayusan, panahon, at pag-unawa. Binibigkas ito upang patatagin ang nanginginig na sigla, at naglalayong "muling upuan" ang buhay sa katawan at iayon ang tao sa nagpapanatiling ritmo ng sansinukob.
Sukta 5
Ang AV 11.5 ay isang patuloy na stuti (puri-awit) kay Brahmacarya/Brahmacārin bilang isang pinapatawan na vow-power na ang tapas ay nagpapatatag sa cosmos, lipunan, at pulitika. Ito ay pinasasakral ang institusyon ng mag-aaral-guro sa pamamagitan ng pagkakalahad ng disiplinadong pagiging estudyante bilang pinagkukunan ng brahmavarcasa, integradong prāṇic vitality, at ang kakayahan ng hari na protektahan ang kaharian.
Sukta 6
Ang sukta na ito ay isang saklaw na litanya ng 'pāpa-mocana' (pagpapalaya sa kasamaan) na nagngangalan at nagpapalakas sa isang malawak na spectrum ng mga kapangyarihang kosmiko, kalendriyal, banal, at ambibalente upang sila ay "magpalaya" sa nagrerecita mula sa aṃhas, kasalanan, polusyon, kalamidad, at paghihirap. Ang pamamaraan nito ay enumerativong kontrol: sa pamamagitan ng ritwal na bigkasin ang mga pangalan ng mga panahon, buwan, taon, mga diyos, halaman, at maging ang mga nilalang na mapanghimagsik at mga anyo ng kamatayan, ang himno ay nagtitipon sa kanila sa tamang kaayusan (ṛta) at ginagawa silang mga ahente ng pagpapalaya. Ang paulit-ulit na refrain na "te no muñcantu aṃhasaḥ" ay gumagana bilang isang berbal na tatak ng pagkalag at paglilinis.
Sukta 7
Pinupurihan ng AV 11.7 ang Ucchiṣṭa, ang pinagpalang "tira" o labi, bilang kosmikong saligan kung saan nagmumula ang mga diyos, mga kapangyarihang buhay, panahon, at ang mga lihim na kayarian ng sakripisyo. Sa pagkilala sa natirang bahagi bilang suporta sa mundo at pinagkukunan ng buhay, ginagawa ng himno ang karaniwang marginal na aspeto bilang mismong pundasyon ng brahmavarcasa (banal na sinag) at ritwal na kapangyarihan. Sa pagbigkas, ritwal na ginagamit ang ganitong pundasyonal na kapangyarihan, na nagpapatibay sa hininga ng buhay, pandamdam, at ang bisa ng yajña kahit sa mga "lihim" o hindi nakikita nitong anyo.
Sukta 8
Ang AV 11.8 ay isang adhyātma (panloob) na mapagnilay na himno na nagmamapa sa kompleks ng isip-katawan bilang isang pamilya ng mga pinagkataong kapangyarihan, si Manyu (galit/puwersa), si Saṅkalpa (pasya), ang mga pandama, at ang mga mahalagang hininga, upang sila ay makilala, maayos, at mapagtagumpayan. Sa pamamagitan ng genealogikal na pagtatanong at sikopsyopisyolohikal na pagbibilang, muling binabalanse nito ang impluso at sigla bilang mga intelihible na diyos sa loob ng katawan, na naglalayong sa sariling pamamahala, katatagan ng mga prāṇa/indriya, at ang pagpapanumbalik ng mapalad na "varṇa" (maliwanag na kagalingan). Ang kapangyarihan nito ay nasa pagpapangalan at pagkakabuo ng mga panloob na pwersa: ang pinangalanan ay may hangganan, at ang may hangganan ay nagiging kayang pamahalaan.
Sukta 9
Ang himalang ito ay tumatawag kay Arbuda (kasama ang mga kaalyadong mapanirang o mapangprotektang puwersa tulad ni Raditā at ng mga anghel) upang ibunyag, neutralisahin, at baligtarin ang mga lihim na sandata, balak, at pangkukulam ng kaaway. Pinagsasama nito ang "pagbubunyag" (pagpapakita ng mga lihim na pakana) gamit ang mapilit na kontra-mahika na sumisira sa masamang kapangyarihan, nagtatalaga sa mga agresor sa kapahamakan, at nakakamit ang tagumpay. Ang sukta ay nagtatapos sa pamamagitan ng pagtitipon ng mga kaalyadong banal na kapangyarihan para sa laban at pagkatapos ay pagpapauwi sa kanila sa kanilang nararapat na mga kaharian matapos ang tagumpay.
Sukta 10
Ang himnong ito ay isang mabangis na Atharvanic panlaban sa digmaan na humihingi ng kapangyarihan para sa panig ng tagatanghal habang itinutulak ang mga puwersang kalaban sa kasiraan at pampublikong kahihiyan. Ginagawa nitong sandata ang mga pinersonang kapangyarihan - si Triṣaṃdhi, Śaravyā, at Kṛtyā - upang ang proteksyon ng kaaway (baluti, ranggo, kanlungan) ay maging walang bisa, at ang kanilang mga katawan ay maiwan sa "arbuda" (sumisira na kapahamakan) at mga mandaragit sa lupa.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
