Adhyaya 7: The Sanctity of Gayā: Raibhya’s Encounter and Hymn to Viṣṇu (Gadādhara)

Verse 1

धरण्युवाच । रैभ्योऽसौ मुनिशार्दूलः श्रुत्वा सिद्धं वसुं तदा । स्वयं किमकरोद् देव संशयो मे महानयम् ॥ ७.१ ॥

ధరణి పలికెను—ఓ దేవా! మునిశార్దూలుడైన రైభ్యుడు అప్పుడు సిద్ధ వసువు గురించి విని స్వయంగా ఏమి చేసెను? నాకు ఈ మహా సందేహం కలిగింది।

Verse 2

श्रीवराह उवाच । स रैभ्यो मुनिशार्दूलः श्रुत्वा सिद्धं वसुं तदा । आजगाम गयां पुण्यां पितृतीर्थं तपोधनः । तत्र गत्वा पितॄन् भक्त्या पिण्डदानेन तर्पयत् ॥ ७.२ ॥

శ్రీ వరాహుడు పలికెను—అప్పుడు మునిశార్దూలుడైన రైభ్యుడు, సిద్ధ వసువు గురించి విని, తపోధనుడై పుణ్యమైన గయా అనే పితృతీర్థానికి వచ్చెను। అక్కడికి వెళ్లి భక్తితో పిండదానం చేసి పితృదేవతలను తృప్తిపరచెను।

Verse 3

ततो वै सुमहत्तीव्रं तपः परमदुष्चरम् । चरतोऽस्य तत्तीव्रं तपो रैभ्यस्य धीमतः । आजगाम महायोगी विमानस्थोऽतिदीप्तिमान् ॥ ७.३ ॥

ఆపై ధీమంతుడైన రైభ్యుడు అత్యంత తీవ్రంగా, చేయుటకు పరమ దుష్కరమైన తపస్సు ఆచరించెను। అతడు ఆ తీవ్ర తపస్సులో నిమగ్నుడై ఉండగా, విమానస్థుడై అత్యంత దీప్తిమంతుడైన ఒక మహాయోగి అతని వద్దకు వచ్చెను।

Verse 4

त्रसरॆणुसमे शुद्धे विमानॆ सूर्यसन्निभे । परमाणुप्रमाणेन पुरुषस्तत्र दीप्तिमान् ॥ ७.४ ॥

త్రసరేణు సమాన పరిమాణముగల, శుద్ధమై సూర్యసన్నిభమైన ఆ విమానంలో, పరమాణు ప్రమాణముగల ఒక దీప్తిమంతుడైన పురుషుడు అక్కడ ఉన్నాడు।

Verse 5

सोऽब्रवीद् रैभ्य किं कार्यं तपश्चरसि सुव्रत । एवमुक्त्वा दिवो भूमिं मापयामास वै पुमान् ॥ ७.५ ॥

అతడు పలికెను—హే సువ్రత రైభ్యా! ఏ కార్యార్థం నీవు తపస్సు చేస్తున్నావు? అని చెప్పి, ఆ పురుషుడు ఆకాశం నుండి భూమిని కొలవసాగెను।

Verse 6

तत्रापि रथपञ्चाभं विमानं सूर्यसन्निभम् । युगपद् ब्रह्मभुवनं व्याप्नुवन्तं ददर्श सः ॥ ७.६ ॥

అక్కడ కూడా అతడు పంచవిధ కాంతితో ప్రకాశించే, సూర్యసదృశమైన విమానాన్ని దర్శించాడు; అది ఏకకాలంలో బ్రహ్మలోకాన్ని వ్యాపించి ఉన్నట్లు అతనికి కనబడింది।

Verse 7

ततः स विस्मयाविष्टो रैभ्यः प्रणतिपूर्वकम् । पप्रच्छ तं महायोगिन् को भवान् प्रब्रवीतु मे ॥ ७.७ ॥

అప్పుడు ఆశ్చర్యంతో నిండిన రైభ్యుడు ముందుగా నమస్కరించి ఆ మహాయోగిని అడిగాడు—“మీరు ఎవరు? దయచేసి నాకు చెప్పండి.”

Verse 8

पुरुष उवाच । अहं रुद्रादवरजो ब्रह्मणो मानसः सुतः । नाम्ना सनत्कुमार इति जनलोके वसाम्यहम् ॥ ७.८ ॥

పురుషుడు అన్నాడు—“నేను రుద్రునికంటే కనిష్ఠుడు, బ్రహ్మదేవుని మానసపుత్రుడను. నా పేరు సనత్కుమారుడు; నేను జనలోకంలో నివసిస్తాను.”

Verse 9

भवतः पार्श्वमायातः प्रणयेन तपोधन । धन्योऽसि सर्वथा वत्स ब्रह्मणः कुलवर्धनः ॥ ७.९ ॥

హే తపోధన! నీవు స్నేహంతో నా సమీపానికి వచ్చావు. వత్సా, నీవు సర్వథా ధన్యుడవు—బ్రహ్మకులాన్ని వృద్ధి పరచేవాడవు.

Verse 10

रैभ्य उवाच । नमोऽस्तु ते योगिवर प्रसीद दयां मह्यं कुरुषे विश्वरूप । किमत्र कृत्यं वद योगिसिंह कथं हि धन्योऽहमुक्तस्त्वया च ॥ ७.१० ॥

రైభ్యుడు అన్నాడు—“హే యోగివరా, మీకు నమస్కారం. ప్రసన్నుడవండి; హే విశ్వరూపా, నాపై దయ చూపండి. హే యోగిసింహా, ఇక్కడ చేయవలసినది ఏమిటో చెప్పండి; అలాగే మీరు నన్ను సంబోధించినందున నేను ఎలా ధన్యుడను?”

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । धन्यस्त्वमेव द्विजवर्यमुख्य यद् वेदवादाभिरतः पितॄंश्च । प्रीणासि मन्त्रव्रतजप्यहोमैर्गयां समासाद्य तथाऽन्नपिण्डैः ॥ ७.११ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠా! నీవు నిజంగా ధన్యుడవు; వేదపాఠాలలో నిమగ్నుడై పితృదేవతలను కూడా సంతృప్తిపరచుచున్నావు. గయకు చేరి మంత్రవ్రతాలు, జపం, హోమం మరియు అన్నపిండ సమర్పణల ద్వారా వారిని తర్పణం చేయుచున్నావు.

Verse 12

शृणुष्व चान्यं नृपतिर्बभूव विशालनामास पुरीं विशालाम् । उवास धन्यो धृतिमानपुत्रः स्वयं विशालाधिपतिर्द्विजाग्र्यान् । पप्रच्छ पुत्रार्थममित्रसाह - स्ते ब्राह्मणाश्चोचुरदीनसत्त्वाः ॥ ७.१२ ॥

ఇంకొక వృత్తాంతం వినుము—విశాలుడు అనే రాజు ఉండెను; విశాలా అనే మహానగరంలో నివసించెను. అతడు ధన్యుడు, ధైర్యవంతుడు, కాని సంతానహీనుడు; విశాలాధిపతిగా ద్విజశ్రేష్ఠులను చేరి పుత్రప్రాప్తి మార్గం అడిగెను. ఆ బ్రాహ్మణులు అచంచలమనస్సుతో సమాధానం పలికిరి.

Verse 13

ऋगत्वा गयामन्नदानैरनेकैः । ध्रुवं सुतस्ते भविता नृपीश सुसंप्रदाता सकलक्षितीशः ॥ ७.१३ ॥

హే నృపేశ్వరా! గయకు వెళ్లి అనేక అన్నదానాలు చేసినచో నిశ్చయంగా నీకు కుమారుడు కలుగును; అతడు మహాదాతగా, సమస్త భూమికి అధిపతిగా నిలుచును.

Verse 14

इतीरितो ब्राह्मणैः स प्रहृष्टो राजा विशालाधिपतिः प्रयत्नात् । आगत्य तेन प्रवरेण तीर्थे मघासु भक्त्याऽथ कृतं पितॄणाम् ॥ ७.१४ ॥

బ్రాహ్మణులు ఇలా చెప్పగా విశాలాధిపతి అయిన ఆ రాజు పరమానందించాడు. తరువాత శ్రమతో ఆ శ్రేష్ఠ తీర్థానికి వెళ్లి, మఘా నక్షత్ర సమయంలో భక్తితో పితృకర్మను నిర్వహించాడు.

Verse 15

पिण्डप्रदानं विधिना प्रयत्नाददद्वियत्यूत्तममूर्तयस्तान् । पश्यन् स पुंसः सितपीतकृष्णानुवाच राजा किमिदं भवद्भिः । उपेक्ष्यते शंसत सर्वमेव कौतूहलं मे मनसि प्रवृत्तम् ॥ ७.१५ ॥

విధివిధానంగా శ్రద్ధతో వారు పిండప్రదానం చేయుచుండగా, రాజు అత్యుత్తమ తేజస్సుగల ఆ పురుషులను చూచెను—కొంతమంది శ్వేత, కొంతమంది పీత, మరికొందరు కృష్ణవర్ణులు. వారిని చూసి రాజు అన్నాడు—“మీరు ఏ విషయాన్ని ఉపేక్షిస్తున్నారు? అన్నిటినీ చెప్పండి; నా మనస్సులో గొప్ప కౌతూహలం కలిగింది.”

Verse 16

सीता उवाच । अहं सीतस्ते जनकोऽस्मि तात नाम्ना च वृत्तेन च कर्मणा च । अयं च मे जनको रक्तवर्णो नृशंसकृद् ब्रह्महा पापकामी ॥ ७.१६ ॥

సీత పలికెను—నేను సీతను; ఓ బిడ్డా, నామముచేత, స్వభావముచేత, కర్మముచేత నేను నీ తండ్రినే. ఇతడు నా జనకుడు, రక్తవర్ణుడు—నృశంసకారి, బ్రాహ్మణహంతకుడు, పాపకామి.

Verse 17

अधीश्वरो नाम परः पिता ऽस्य कृष्णो वृत्त्या कर्मणा चापि कृष्णः । एतेन कृष्णेन हताः पुरा वै जन्मन्यनेके ऋषयः पुराणाः ॥ ७.१७ ॥

ఇతని పరమ తండ్రి ‘అధీశ్వర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధుడు; స్వభావముచేత, కర్మముచేత కూడా అతడు ‘కృష్ణుడు’. ఈ కృష్ణుడే పూర్వకాలంలో ఒక జన్మలో అనేక పురాతన ఋషులను హతమార్చెను.

Verse 18

एतौ मृतौ द्वावपि पुत्र रौद्र- मवीचिसंज्ञं नरकं प्रपन्नौ । अधीश्वरो मे जनकः परोऽस्य कृष्णः पिता द्वावपि दीर्घकालम् । अहं च शुद्धेन निजेन कर्मणा शक्रासनं प्रापितो दुर्लभं ततः ॥ ७.१८ ॥

ఓ కుమారా, ఆ ఇద్దరూ మరణించి రౌద్రమైన ‘అవీచి’ అనే నరకాన్ని పొందిరి. నా జనకుడు పరమాధీశ్వరుడు; అతని తండ్రి కృష్ణుడు—ఆ ఇద్దరూ దీర్ఘకాలం (అక్కడ ఉన్నారు). కాని నేను నా శుద్ధ కర్మచేత దుర్లభమైన శక్రాసనాన్ని పొందితిని.

Verse 19

त्वया पुनर्मन्त्रविदा गयायां पिण्डप्रदानेन बलादिमौ च । मेलापितौ तीर्थपिण्डप्रदान-प्रभावतो मे नरकाश्रितावपि ॥ ७.१९ ॥

మంత్రవిదుడవైన నీవు గయలో పిండప్రదానం చేసి బల మొదలైన ఆ ఇద్దరినీ మళ్లీ కలిపితివి; తీర్థమూ పిండదానమూ కలిగిన ప్రభావముచేత నరకాశ్రితులైన నా ఆ ఇద్దరికీ కూడా ఉపశమనం కలిగెను.

Verse 20

पितॄन् पितामहांस्तत्र तथैव प्रपितामहान् । प्रीणयामीति तत्तोयं त्वया दत्तमरिंदम ॥ ७.२० ॥

‘అక్కడ నేను పితృదేవతలను, పితామహులను, ప్రపితామహులను తృప్తిపరచుదును’ అని భావించి, ఓ అరిం దమా, ఆ జలాన్ని నీవు అర్పించితివి.

Verse 21

तेनास्मद्युगपद्य्योगो जातो वाक्येन सत्तम । तीर्थप्रभावाद् गच्छामः पितृलोकं न संशयः ॥ ७.२१ ॥

హే సత్తమా, నీ వాక్యముచేత మాకు తక్షణమే యోగము (సంబంధము) కలిగింది. ఈ తీర్థప్రభావమువలన మేము పితృలోకమునకు వెళ్తున్నాము—సంశయము లేదు.

Verse 22

अत्र पिण्डप्रदानेन एतौ तव पितामहौ । दुर्गतावपि संसिद्धौ पापकृद्विकृतिं गतौ ॥ ७.२२ ॥

ఇక్కడ పిండప్రదానముచేత నీ ఈ ఇద్దరు పితామహులు—దుర్గతిలో ఉన్నప్పటికీ—సిద్ధిని పొందారు; పాపకర్మవలన కలిగిన వికృతిని అధిగమించారు.

Verse 23

तीर्थप्रभाव एषोऽस्मिन् ब्रह्मघ्नस्यापि तत्सुतः । पुतः पिण्डप्रदानेन कुर्यादुद्धरणं पुनः ॥ ७.२३ ॥

ఈ తీర్థంలో ఇంతటి ప్రభావముంది: బ్రహ్మహత్య చేసినవాని కుమారుడుకూడా పిండప్రదానముచేత పవిత్రుడై, మళ్లీ (పితృల) उद्धరణం చేయగలడు.

Verse 24

एतस्मात् कारणात् पुत्र अहमेतौ विगृह्य वै । आगतोऽस्मि भवन्तं वै द्रष्टुं यास्यामि साम्प्रतम् । एतस्मात् कारणाद् रैभ्य भवान् धन्यो मयोच्यते ॥ ७.२४ ॥

“ఈ కారణముచేత, కుమారా, ఆ ఇద్దరిని ఎదుర్కొని నేనివ్వాళ వచ్చాను; ఇప్పుడు నిన్ను దర్శించుటకు వెళ్తాను. ఈ కారణముచేతనే, హే రైభ్యా, నీవు నా చేత ధన్యుడని చెప్పబడుతున్నావు.”

Verse 25

सकृद् गयाभिगमनं सकृत्पिण्डप्रदापनम् । दुर्लभं त्वं पुनर्नित्यमस्मिन्नेव व्यवस्थितः ॥ ७.२५ ॥

గయకు ఒక్కసారి వెళ్లడం, ఒక్కసారి పిండప్రదానం చేయడం సులభమే; కానీ నీవు—నిత్యం ఇక్కడే స్థితుడవై ఉండేవాడవు—దుర్లభుడవు.

Verse 26

किमनु प्रोच्यते रैभ्य तव पुण्यमिदं प्रभो । येन साक्षाद् गदापाणिर्दृष्टो नारायणः स्वयम् ॥ ७.२६ ॥

హే రైభ్య ప్రభో! నీ ఈ పుణ్యమును గురించి ఇంకేమి చెప్పగలను? దాని వల్ల స్వయంగా గదాపాణి నారాయణుడు సాక్షాత్తుగా దర్శనమిచ్చాడు।

Verse 27

ततो गदाधरः साक्षादस्मिंस्तीर्थे व्यवस्थितः । अतोऽतिविख्याततमं तीर्थमेतद् द्विजोत्तम ॥ ७.२७ ॥

ఆ తరువాత గదాధరుడు స్వయంగా ఈ తీర్థంలో సాక్షాత్తుగా స్థిరపడ్డాడు. అందువల్ల, హే ద్విజోత్తమా, ఈ తీర్థం అత్యంత ప్రసిద్ధమైనది।

Verse 28

श्रीवराह उवाच । एवमुक्त्वा महायोगी तत्रैवान्तरधीयत । रैभ्योऽपि च गदापाणेर्हरेः स्तोत्रमथाकरोत् ॥ ७.२८ ॥

శ్రీవరాహుడు పలికెను—ఇలా చెప్పి మహాయోగి అక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. ఆపై రైభ్యుడు కూడా గదాపాణి హరి స్తోత్రమును రచించాడు।

Verse 29

रैभ्य उवाच । गदाधरं विबुधजनैरभिष्टुतं धृतक्ष्ममं क्षुधितजनार्त्तिनाशनम् । शिवं विशालासुरसैन्यमर्दनं नमाम्यहं हतसकलाशुभं स्मृतौ ॥ ७.२९ ॥

రైభ్యుడు పలికెను—దేవమునుల సమూహములచే స్తుతింపబడిన గదాధరునికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను; ఆయన భూమిని ధారించువాడు, ఆకలిగొన్నవారి ఆర్తిని తొలగించువాడు; శివస్వరూపుడు, విస్తారమైన అసురసేనలను మర్దించువాడు—ఆయన స్మరణమే సమస్త అశుభాన్ని నశింపజేస్తుంది।

Verse 30

पुराणपूर्वं पुरुषं पुरुषाश्रितं पुरातनं विमलमलं नृणां गतिम् । त्रिविक्रमं धृतधरणिं बलिर्हं गदाधरं रहसि नमामि केशवम् ॥ ७.३० ॥

అంతరంగ భక్తితో నేను కేశవునికి నమస్కరిస్తున్నాను—ఆయన ఆదిపురుషుడు, సమస్త జీవుల ఆశ్రయం, ప్రాచీనుడు, నిర్మల నిర్దోషుడు, మానవులకు పరమగతి; ఆయన త్రివిక్రముడు, భూమిని ధారించినవాడు, బలిని అణచినవాడు, గదాధరుడు।

Verse 31

सुशुद्धभावं विभवैरुपावृतं श्रियावृतं विगतमलं विचक्षणम् । क्षितीश्वरैरपगतकिल्बिषैः स्तुतं गदाधरं प्रणमति यः सुखं वसेत् ॥ ७.३१ ॥

అత్యంత శుద్ధభావముగలవాడు, వైభవములతో ఆవరితుడు, శ్రీతో అలంకృతుడు, మలరహితుడు, వివేకవంతుడు, పాపరహిత భూపతులచే స్తుతింపబడిన గదాధరుని ఎవడు ప్రణమించునో, వాడు సుఖముగా నివసించును।

Verse 32

सुरासुरैरर्च्चितपादपङ्कजं केयूरहाराङ्गद मौलिधारिणम् । अब्दौ शयानं च रथाङ्गपाणिनं गदाधरं प्रणमति यः सुखं वसेत् ॥ ७.३२ ॥

దేవాసురులచే ఆరాధింపబడిన పద్మపాదములు గలవాడు, కేయూర-హార-అంగద-మౌళి ధరించువాడు, సముద్రంలో శయనించువాడు, చక్రధారి అయిన గదాధరుని ఎవడు ప్రణమించునో, వాడు సుఖముగా నివసించును।

Verse 33

सितं कृते त्रेतायुगेऽरुणं विभुं तथा तृतीये पीतवर्णमच्युतम् । कलौ घनालिप्रतिमं महेश्वरं गदाधरं प्रणमति यः सुखं वसेत् ॥ ७.३३ ॥

కృతయుగమున ఆయన శ్వేతవర్ణుడు; త్రేతాయుగమున ఆ విభువు అరుణవర్ణుడు; తృతీయమైన ద్వాపరయుగమున అచ్యుతుడు పీతవర్ణుడు. కలియుగమున ఘనమేఘసమాన శ్యామవర్ణుడు—మహేశ్వరుడైన గదాధరుడు. ఎవడు ఆయనను ప్రణమించునో, వాడు సుఖముగా నివసించును।

Verse 34

बीजोद्भवो यः सृजते चतुर्मुख-स्तथैव नारायणरूपतो जगत् । प्रपालयेद् रुद्रवपुस्तथान्तकृद् गदाधरो जयतु षडर्धमूर्तिमान् ॥ ७.३४ ॥

షడర్ధమూర్తిమంతుడైన గదాధరునికి జయము కలుగుగాక: బీజోద్భవ చతుర్ముఖుడై సృష్టి చేయును; నారాయణరూపముగా జగత్తును పోషించును; రుద్రవపువుగా రక్షించును; అంతకృద్రూపముగా లయము కలుగజేయును।

Verse 35

सत्त्वं रजश्चैव तमो गुणास्त्रयस् त्वेतॆषु नान्यस्य समुद्भवः किल । स चैक एव त्रिविधो गदाधरो दधातु धैर्यं मम धर्ममोक्षयोः ॥ ७.३५ ॥

సత్త్వం, రజస్సు, తమస్సు—ఇవి మూడు గుణములు; వీటికి అతీతంగా ప్రకటనకు మరొక మూలము లేదని చెప్పబడును. ఆ ఒక్క గదాధరుడే త్రివిధముగా వ్యక్తమగుచున్నాడు; ధర్మమూ మోక్షమూ విషయమున నాకు ధైర్యమును దయచేయుగాక।

Verse 36

संसारतोयार्णवदुःखतन्तुभिर्वियोगनक्रक्रमणैः सुभीषणैः । मज्जन्तमुच्चैः सुतरां महाप्लवे गदाधरो मामु दधातु पोतवत् ॥ ७.३६ ॥

దుఃఖతంతువులు, వియోగమనే మొసళ్ల భయంకర కదలికలతో భీతికరమైన సంసారజలార్ణవ మహాప్లవంలో నేను మరింతగా మునిగిపోతున్నప్పుడు, గదాధరుడు నన్ను పడవవలె ఎత్తి ఆధారమివ్వుగాక.

Verse 37

स्वयं त्रिमूर्तिः स्वमिवात्मनात्मनि स्वशक्तितश्चाण्डमिदं ससर्ज्ज ह । तस्मिञ्जलोत्थासनमार्यतेजसं ससर्ज्ज यस्तं प्रणतोऽस्मि भूधरम् ॥ ७.३७ ॥

తానే త్రిమూర్తిగా ఉండి, తన స్వశక్తితో తనలోనే ఉన్నట్లుగా ఈ బ్రహ్మాండాండాన్ని సృష్టించినవాడు; అందులో ఆర్యతేజస్సుతో కూడిన జలజ ఆసనాన్ని ఉద్భవింపజేసినవాడు—ఆ భూధరునికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.

Verse 38

मत्स्यादिनामानि जगत्सु केवलं सुरादिसंरक्षणतो वृषाकपिः । मुख्यस्वरूपेण समन्ततो विभुर्गदाधरो मे विदधातु सद्गतिम् ॥ ७.३८ ॥

లోకంలో “మత్స్య” మొదలైన నామాలు దేవతాదుల రక్షణ కారణంగా మాత్రమే ఏర్పడిన ఉపాధులు. ప్రధాన స్వరూపంగా సర్వత్ర వ్యాపించిన పరమ ప్రభువు గదాధరుడు నాకు సద్గతిని ప్రసాదించుగాక.

Verse 39

श्रीवराह उवाच । एवं स्तुतस्तदा विष्णुर्भक्त्या रैभ्येण धीमता । प्रादुर्बभूव सहसा पीतवासा जनार्दनः ॥ ७.३९ ॥

శ్రీవరాహుడు పలికెను—ఆ విధంగా ఆ సమయంలో జ్ఞానవంతుడైన రైభ్యుని భక్తితో స్తుతింపబడిన విష్ణువు, పీతాంబరధారి జనార్దనుడు, అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

Verse 40

शङ्खचक्रगदापाणिर्गरुडस्थो वियद्गतः । उवाच मेघगम्भीरधीर्वाक् पुरुषोत्तमः ॥ ७.४० ॥

శంఖచక్రగదలను చేతబట్టి, గరుడారూఢుడై ఆకాశంలో సంచరించే పురుషోత్తముడు మేఘగంభీరమైన స్థిర వాణితో పలికెను.

Verse 41

तुष्टोऽस्मि रैभ्य भक्त्या ते स्तुत्या च द्विजसत्तम । तीर्थस्नानेन च विभो ब्रूहि यत्तेऽभिवाञ्छितम् ॥ ७.४१ ॥

హే రైభ్యా! నీ భక్తి, నీ స్తుతి వలన, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, అలాగే తీర్థస్నానం వలన కూడా నేను సంతోషించితిని. హే విభో, చెప్పు—నీకు కావలసినది ఏమిటి?

Verse 42

रैभ्य उवाच । गतिं मे देहि देवेश यत्र ते सनकादयः । वसेयं तत्र येनाहं त्वत्प्रसादाद् गदाधर ॥ ७.४२ ॥

రైభ్యుడు అన్నాడు—హే దేవేశా! మీ సనకాదులు నివసించే ఆ గతిని నాకు ప్రసాదించండి. హే గదాధరా, మీ అనుగ్రహంతో నేను అక్కడ నివసించునట్లు చేయండి.

Verse 43

देव उवाच । एवमस्त्विति ते ब्रह्मन्नित्युक्त्वा ऽन्तरधी यत । भगवानपि रैभ्यस्तु दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ ७.४३ ॥

దేవుడు అన్నాడు—“అలాగే జరుగుగాక.” ఓ బ్రాహ్మణా, ఇలా చెప్పి ఆయన అంతర్ధానమయ్యాడు. రైభ్యుడు కూడా దివ్యజ్ఞానంతో సమన్వితుడై (ఆ స్థితిలో) నిలిచెను.

Verse 44

क्षणाद् बभूव देवेन परितुष्टेन चक्रिणा । जगाम यत्र ते सिद्धाः सनकाद्या महर्षयः ॥ ७.४४ ॥

క్షణమాత్రంలోనే, చక్రధారి దేవుడు పరిపూర్ణంగా సంతోషించినందున, అతడు సనకాద్య మహర్షి సిద్ధులు ఉన్న చోటికి వెళ్లెను.

Verse 45

एतच्च रैभ्यनिर्दिष्टं स्तोत्रं विष्णोर्गदाभृतः । यः पठेत् स गयां गत्वा पिण्डदानाद् विशिष्यते ॥ ७.४५ ॥

ఇది రైభ్యుడు ఉపదేశించిన గదాధారి విష్ణువునకు సంబంధించిన స్తోత్రము. దీన్ని పఠించువాడు గయకు వెళ్లి పిండదానం చేసినదానికన్నా అధిక పుణ్యాన్ని పొందుతాడు.