ద్రోణాచార్యుడు

ఇలా పలికిన తరువాత, భీముని ఒత్తిడి నుండి విముక్తుడైన ద్రోణుడు ఆ ధనుస్సును పక్కన పెట్టెను. సమస్త అస్త్రాలను త్యజించదలచిన ధర్మాత్ముడు ఇలా పిలిచెను—“కర్ణా! కర్ణా! ఓ మహేష్వాసా! కృపా! దుర్యోధనా!”

ఏకలవ్యుడు అన్నాడు—“హే వీరులారా, నేను నిషాదాధిపతి హిరణ్యధనుస్సు కుమారుణ్ని అని తెలుసుకోండి; అలాగే నేను ద్రోణాచార్యుని శిష్యుడను—ధనుర్విద్యలో నియమబద్ధంగా శ్రమించినవాడను.”

అప్పుడు పార్షతుడు బాణాలతో దుఃశాసనుణ్ని వెనుదిరిగేలా చేసి, వేలాది శరాలను కురిపిస్తూ యుద్ధంలో ద్రోణుని వైపే దూసుకెళ్లెను।

‘ద్రోణుడు—పక్షకాలంలో; ద్రౌణి (అశ్వత్థామ)—యుద్ధంలో పది దినాలలో; అలాగే కర్ణుడు—ఆరు దినాలలో.’ ఈ విధంగా వారు ఎల్లప్పుడూ నాకు భయకారణమయ్యారు.

ద్రోణాద్రి దైత్యులచే తీసికొనిపోబడినదని తెలుసుకొని, ధిషణుడు భయముచే కంపించుచు, దూరము నుండి వచ్చి, శ్వాసకాలముచే అలిమికలిగిన దేహముతో అనసగాను.

అనంతరం మరొక ఐదు దినాలు పరాక్రమవంతుడైన ధృష్టద్యుమ్నునితో మహాబల-పరాక్రమశాలి ఆచార్య ద్రోణుడు యుద్ధం చేసెను.

కురుక్షేత్ర యుద్ధభూమిలో కౌరవులు మరియు పాండవుల వీరులు మరణించి వీరగతిని పొందినప్పుడు, మరియు భీమసేనుని గదాఘాతానికి ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడైన దుర్యోధనుని తొడలు విరిగిపడినప్పుడు, ద్రోణాచార్యుని కుమారుడైన అశ్వత్థామ ద్రౌపది యొక్క ఐదుగురు…

సూతుడు పలికెను—ఆమె మాటలను సహనంతో విని, భక్తవత్సలుడైన భగవాన్ శ్రీకృష్ణుడు ద్రోణపుత్రుడు అశ్వత్థామ పాండవ వంశంలోని చివరి ప్రాణాన్ని నశింపజేయుటకు బ్రహ్మాస్త్రాన్ని ప్రయోగించాడని వెంటనే గ్రహించాడు।

అదే నా విభువు శ్రీకృష్ణుడు యుద్ధభూమిలో ముందుకు సాగుతూ, భీష్మ, కర్ణ, ద్రోణ, శల్యాది నాయకుల కౌరవ సేనావ్యూహంలో ఉన్నవారి ఆయుష్షు, ఉత్సాహబలం, మనోబలాన్ని దృష్టితోనే హరించెను।

శంభువు వచనము విని ద్రోణుడు నమస్కరించి పలికెను—“మీ స్వాంశమున జన్మించిన, మహాబలవంతుడూ సర్వజయుడూ అయిన కుమారుని నాకు ప్రసాదించండి.”

అప్పుడు దైత్యుడు మహాబలముతో భుజములలో ద్రోణుని పట్టుకొని, వేగముగా సముద్రములో పడవేసెను; ద్రోణుని తేజస్సు సులభముగా జయించబడదు—ఇది ఆశ్చర్యకరం।

శక్రుడు పలికెను—నీ శత్రువులు అత్యంత బలవంతులు, దుర్యోధనుడు వారి నాయకుడు. ద్రోణుడు, భీముడు, కర్ణుడు—అందరూ నిశ్చయంగా దుర్జేయులు.