Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते चतुस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३४// सगर उवाच मुने परमतत्त्वज्ञध्यानज्ञानार्थकोविद / भगवद्भक्तिसंलीनमानसानुग्रहः कुतः

సగరుడు పలికెను: ఓ మునీ, పరమ తత్త్వమెరిగినవాడా, ధ్యాన జ్ఞానార్థ కోవిదుడా, భగవంతుని భక్తిలో లీనమైన మనస్సు గలవారికి అనుగ్రహం ఎక్కడి నుండి కలుగుతుంది?

Verse 2

त्वयापि हि महाभाग यतः शंससि सत्कथाः / श्रुत्वा मृगमुखात्सर्वं भार्गवस्य विचेष्टितम्

హే మహాభాగా! నీవు సత్కథలను చెప్పుచున్నావు; మృగముఖుని నుండి భార్గవుని సమస్త చరిత్రమును, విచేష్టితమును వినినవాడవు కదా.

Verse 3

भूतं भवद्भविष्यं च नारायणकथान्वितम् / पुनः प्रपच्छ किं नाथ तन्मे वद सविस्तरम्

భూతం, వర్తమానం, భవిష్యత్తు—నారాయణకథతో అన్వితమైనదాన్ని గురించి, హే నాథా! నేను మళ్లీ అడుగుచున్నాను; దానిని నాకు విశదంగా చెప్పుము.

Verse 4

वसिष्ठ उवाच शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि मृगस्य चरितं महत् / यथा पृष्टं तया सो ऽस्यै वर्णयामास तत्त्ववित्

వసిష్ఠుడు పలికెను—హే రాజా, వినుము; మృగుని మహత్తర చరిత్రను నేను ప్రవచించెదను. ఆమె అడిగినట్లే ఆ తత్త్వవిత్తు ఆమెకు వివరించి చెప్పెను.

Verse 5

श्रुत्वा तु चरितं तस्य भार्गवस्य महात्मनः / भूयः प्रपच्छ तं कान्तं ज्ञानतत्त्वार्थमादरात्

ఆ మహాత్ముడు భార్గవుని చరిత్రను విని, ఆమె భక్తితో మళ్లీ ఆ ప్రియుని జ్ఞానతత్త్వార్థమును గురించి ప్రశ్నించెను.

Verse 6

मृग्युवाच साधुसाधु महाभाग कृतार्थस्त्वं न संशयः / यदस्य दर्शनात्ते ऽद्य जातं ज्ञानमतीद्रियम्

మృగీ పలికెను—సాధు, సాధు! హే మహాభాగా, నీవు కృతార్థుడవు, సందేహమే లేదు; ఎందుకంటే ఆయన దర్శనమువలన నేడు నీకు ఇంద్రియాతీత జ్ఞానం కలిగింది.

Verse 7

अथातश्चात्मनः सर्वं ममापि वद कारणम् / कर्मणा येन संप्राप्तावावां तिर्यग्जनिं प्रभो

ప్రభో, ఇప్పుడు నా విషయమూ మీ విషయమూ సమస్త కారణాన్ని చెప్పండి—ఏ కర్మవల్ల మనిద్దరం తిర్యక్‌ (పశు) జన్మను పొందాము?

Verse 8

इति वाक्यं समाकर्ण्य प्रियायाः स मृगः स्वयम् / वर्णयामास चरितं मृग्यश्चैवात्मनस्तदा

ప్రియురాలి మాటలు విని ఆ మృగం స్వయంగా అప్పుడే తనదీ మృగీదీ అయిన చరిత్రను వివరించసాగింది.

Verse 9

मृग उवाच शृणु प्रिये महाभागे यथाऽवां मृगतां गतौ / संसारे ऽस्मिन्नमहाभागे भावो ऽस्य भवकारणम्

మృగం చెప్పింది—మహాభాగ్యవతీ ప్రియే, విను; మనిద్దరం ఎలా మృగత్వాన్ని పొందామో. మహాభాగ్యవతీ, ఈ సంసారంలో భావమే జన్మకు కారణం.

Verse 10

जीवस्य सदसभ्द्यां हि कर्मभ्यामागतः स्मृतिम् / पुरा द्रविडदेशे तु नानाऋद्धिसमाकुले

జీవునికి శుభాశుభ కర్మల వల్లనే స్మృతి కలుగుతుంది. పూర్వం ద్రవిడదేశంలో, నానా ఐశ్వర్యాలతో నిండిన చోట, (నాకు జ్ఞాపకం వచ్చింది).

Verse 11

ब्राह्मणानां कुले वाहं जातः कौशिकगोत्रिणाम् / पिता मे शिवदत्तो ऽभून्नाम्ना शास्त्रविशारदः

నేను కౌశిక గోత్రానికి చెందిన బ్రాహ్మణ కులంలో జన్మించాను. నా తండ్రి పేరు శివదత్తుడు; ఆయన శాస్త్రాలలో నిపుణుడు.

Verse 12

तस्य पुत्रा वयं जाताश्चत्वारो द्विजसत्तमाः / ज्येष्ठो रामो ऽनुजस्तस्य धमस्तस्यानु जः पृथुः

మేము ఆ మహాత్ముని నాలుగు కుమారులమై, శ్రేష్ఠ ద్విజులుగా జన్మించాము. జ్యేష్ఠుడు రాముడు; అతని అనుజుడు ధాముడు; ధాముని అనుజుడు పృథువు.

Verse 13

चतुर्थो ऽहं प्रिये जातो सूरिरित्यभिविश्रुतः / उपनीय क्रमात्सर्वाञ्छिवदत्तो महायशाः

నాలుగవ వాడైన నేను, ప్రియమా, ‘సూరి’ అని ప్రసిద్ధుడిగా జన్మించాను. మహాయశస్సుగల శివదత్తుడు క్రమంగా మమ్మల్ని అందరినీ ఉపనయనం చేయించాడు.

Verse 14

वेदानध्यापयामास सांगांश्च सरहस्यकान् / चत्वारो ऽपि वयं तत्र वेदाध्ययनतत्पराः

ఆయన వేదాలను అంగాలతో కూడి, రహస్యాలతో కూడి మాకు బోధించాడు. అక్కడ మేము నలుగురమూ వేదాధ్యయనంలోనే నిమగ్నులమై ఉన్నాము.

Verse 15

गुरुशुश्रूषणे युक्ता जाता ज्ञानपरायणाः / गत्वारण्यं फलान्यंबुसमित्कुशमृदो ऽन्वहम्

గురుసేవలో నిమగ్నులై మేము జ్ఞానపరులమయ్యాము. ప్రతిరోజూ అరణ్యానికి వెళ్లి ఫలాలు, నీరు, సమిధలు, కుశగడ్డి, మట్టిని తెచ్చేవాళ్లం.

Verse 16

आनीय पित्रे दत्त्वाथ कुर्मो ऽध्ययनमेव हि / एकदा तु वयं सर्वे संप्राप्ता पर्वते वने

అవి తెచ్చి తండ్రికి సమర్పించి, మేము అధ్యయనమే చేసేవాళ్లం. ఒకసారి మేమందరం పర్వతంలోని అరణ్యానికి చేరుకున్నాము.

Verse 17

औद्भिदं नाम लोलक्षि कृतमालातटे स्थितम् / सर्वे स्नात्वा महानद्यामुषसि प्रीतमानसाः

ఓ లోలాక్షి! కృతమాలా నది తీరంలో ‘ఔద్భిద’ అనే తీర్థం ఉంది. అందరూ ఉదయాన్నే ఆ మహానదిలో స్నానం చేసి ఆనందచిత్తులయ్యారు.

Verse 18

दत्तार्घाः कृतजप्याश्च समारूढा नागोत्तमम् / शालस्तमालैः प्रियकैः पनसैः कोविदारकैः

అర్ఘ్యమర్పించి జపం చేసి వారు అందరూ శ్రేష్ఠ నాగము—హస్తిపై ఎక్కారు. అది శాల, తమాల, ప్రియక, పనస, కోవిదార వృక్షాలతో చుట్టుముట్టబడి ఉంది.

Verse 19

सरलार्जुनपूगैश्च खर्जूरैर्नारिकेलकैः / जंबूभिः सहकारैश्च कट्फलैर्बृहतीद्रुमैः

అక్కడ సరళ, అర్జున, పూగ, ఖర్జూర, నారికేళ వృక్షాలు; అలాగే జంబూ, సహకార (మామిడి), కట్ఫల వంటి పెద్ద పెద్ద చెట్లు కూడా ఉన్నాయి.

Verse 20

अन्यैर्नानाविधैर्वृक्षैः परार्थप्रतिपादकैः / स्निग्धच्छायैः समाहृष्टनानापक्षिनिनादितैः

ఇంకా అనేక విధాలైన, పరహితాన్ని కలిగించే వృక్షాలు ఉన్నాయి. వాటి మృదువైన చల్లని నీడలో నానా పక్షుల కిలకిలారవాలు ఆనందంగా మార్మోగాయి.

Verse 21

शार्दूल हरिभिर्भल्लैर्गण्डकैर्मृगनाभिभिः / गचैन्द्रैः शारभाद्यैश्च सेवितं कन्दरागतैः

ఆ స్థలం గుహల్లో నివసించే శార్దూల (పులి), హరి (సింహం), భల్ల (ఎలుగు), గండక (ఖడ్గమృగం), మృగనాభి (కస్తూరి మృగం), గజేంద్రులు మరియు శారభాది జంతువులచే సేవింపబడింది.

Verse 22

मल्लिकापाटलाकुन्दकर्णिकारकदंबकैः / सुगन्धिभिर्वृतं चान्यैर्वातोद्धूतपरगिभिः

ఆ స్థలం మల్లిక, పాటల, కుంద, కర్ణికార, కదంబ పుష్పాల సువాసనతోను, గాలికి ఎగిరే పరాగముతో నిండిన ఇతర పుష్పాలతోను ఆవరించబడి ఉండెను।

Verse 23

नानामणिगणाकीर्णैर्नीलपीतसितारुणैः / शृङ्गैः समुल्लिखन्तं च व्योम कौतुकसं युतम्

నీల, పీత, శ్వేత, అరుణ వర్ణాల నానా మణులతో కీర్ణమైన శృంగములు ఆకాశాన్ని తాకి గీచినట్లు ఉండెను; ఆ దృశ్యం ఆశ్చర్యకౌతుకముతో నిండెను।

Verse 24

अत्युच्चपातध्वनिभिर्निर्झरैः कन्दरोद्गतैः / गर्ज्जतमिव संसक्तं व्यालाद्यैर्मृगपक्षिभिः

గుహల నుండి బయలుదేరిన జలపాతాల అత్యున్నత పతనధ్వనులతో ఆ ప్రాంతం మార్మోగెను; సర్పాదులు, మృగాలు, పక్షులతో నిండినది గర్జిస్తున్నట్లు అనిపించెను।

Verse 25

तत्रातिकौतुकाहृष्टदृष्टयोभ्रातरो वयम् / नास्मार्ष्म चात्मनात्मानं वियुक्ताश्च परस्परम्

అక్కడ మేము అన్నదమ్ములు అపార కౌతుకంతో హర్షభరిత దృష్టులమైపోయాము; మన స్వరూపాన్ని కూడా మరచి, పరస్పరం విడిపోయాము।

Verse 26

एतस्मिन्नन्तरे चैका मृगी ह्यगात्पिपासिता / निर्झरापात शिरसि पातुकामा जलं प्रिये

ఇంతలో, ప్రియమా, దాహంతో బాధపడుతున్న ఒక మృగి జలాన్ని త్రాగాలని కోరుతూ జలపాత పతనస్థల శిరోభాగానికి వచ్చింది।

Verse 27

तस्याः पिबन्त्यास्तु जलं शार्दूलो ऽतिभयङ्करः / तत्र प्राप्तो यदृच्छातो जगृहे तां भयर्दिताम्

ఆమె నీరు త్రాగుతుండగా, అత్యంత భయంకరమైన పులి యాదృచ్ఛికంగా అక్కడికి వచ్చి, భయంతో వణికుతున్న ఆమెను పట్టుకుంది।

Verse 28

अहं तद्ग्रहणं पश्यन्भयेन प्रपलायितः / अत्युच्चवत्त्वात्पतितो मृतश्चैणीमनुस्मरन्

ఆమెను పట్టుకోవడం చూసి నేను భయంతో పారిపోయాను; చాలా ఎత్తు నుంచి పడిపోయి, ఆ జింకను తలచుకుంటూనే మరణించాను।

Verse 29

सा मृता त्वं मृगी जाता मृग स्त्वाहमनुस्मरन् / जातो भद्रे न जाने वै क्व गाता भ्रातरो ऽग्रजाः

ఆమె మరణించింది; నీవు జింకగా జన్మించావు, నేను నిన్ను స్మరిస్తూ మృగంగా జన్మించాను. భద్రే, అన్నలు ఎక్కడికి వెళ్లారో నాకు తెలియదు।

Verse 30

एतन्मे स्मृतिमापन्नं चरितं तव चात्मतः / भूतं भविष्यं च तथा शृणु भद्रे वदाम्यहम्

నీది నా దైన ఈ చరితం నాకు స్మృతికి వచ్చింది; భద్రే, గతమూ భవిష్యత్తూ కూడా అలాగే విను, నేను చెబుతున్నాను।

Verse 31

यो ऽयं वा वृष्ठसंलग्नो व्याधो दूरस्थितो ऽभवत् / रामस्यास्य भयात्सो ऽपि भक्षितो हरिणा धुना

వర్షంలో తడిసి దూరంగా నిలిచిన ఆ వేటగాడు కూడా, ఈ రాముని భయంతో ఇప్పుడు జింక చేతనే భక్షించబడ్డాడు।

Verse 32

प्राणांस्त्यक्त्वा विधानेन स्वर्गलोकं गमिष्यति / अवाभ्यां तु जलं पीतं मध्यमे पुष्करे त्विह

విధివిధానంగా ప్రాణాలను విడిచినవాడు స్వర్గలోకానికి గమిస్తాడు. ఇక్కడ మధ్య పుష్కరంలో మేమిద్దరం జలాన్ని పానము చేసాము.

Verse 33

संदृष्टो भार्गवश्चायं साक्षाद्विष्णुस्वरूपधृक् / तेनानेकभवोत्पन्नं पातकं नाशमागतम्

ఈ భార్గవుడు ప్రత్యక్షంగా విష్ణుస్వరూపాన్ని ధరించినవాడిగా దర్శనమిచ్చాడు. ఆయన దర్శనంతో అనేక జన్మలలో పుట్టిన పాపం నశించింది.

Verse 34

अगस्त्यदर्शनं लब्ध्वा श्रुत्वा स्तोत्रं गतिप्रदम् / गमिष्यावः शुभांल्लोकान्येषु गत्वा न शोचति

అగస్త్యుని దర్శనం పొందీ, గతి ప్రసాదించే స్తోత్రాన్ని విని, మేము శుభ లోకాలకు గమిస్తాము; అక్కడికి వెళ్లినవాడు శోకించడు.

Verse 35

इत्येवमुक्त्वा स मृगः प्रियायै प्रियदर्शनः / विरराम प्रसन्नात्मा पश्यन्राममना तुरः

ఇలా చెప్పి, ప్రియదర్శనమైన ఆ మృగం తన ప్రియతో మాట ముగించాడు. ప్రసన్నాత్ముడై నిలిచిపోయి, ఆతుర మనసుతో రాముని తిలకించాడు.

Verse 36

भर्गवः श्रुतवांश्चैव मृगोक्तं शिष्यसंयुतः / विस्मितो ऽभूच्च राजेन्द्र गन्तुं कृतमतिस्तथा

ఓ రాజేంద్రా! శిష్యులతో కూడిన భార్గవుడు మృగం చెప్పిన మాటలు విని ఆశ్చర్యపోయాడు; అలాగే వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

Verse 37

अकृतव्रमसंयुक्तो ह्यगस्त्यस्याश्रमं प्रति / स्नात्वा नित्यक्रियां कृत्वा प्रतस्थे हर्षितो भृशम्

అతడు వ్రతనియమాలతో యుక్తుడై అగస్త్య మహర్షి ఆశ్రమం వైపు బయలుదేరెను. స్నానం చేసి నిత్యక్రియలు నిర్వహించి అత్యంత హర్షంతో ప్రయాణమయ్యెను.

Verse 38

रामेण गच्छता मार्गे दृष्टो व्याधो मृतस्तदा / सिंहस्य संप्रहारेम विस्मितेन महात्मना

మార్గమున వెళ్తున్న రాముడు అప్పుడొక వ్యాధుడు మృతుడై పడివుండుట చూచెను; సింహపు ప్రహారంతో అతడు హతుడైనాడు. మహాత్మ రాముడు ఆశ్చర్యపడ్డాడు.

Verse 39

अध्यर्द्धयोजनं गत्वा कनिष्ठं पुष्करं प्रति / स्नात्वा माध्याह्निकीं सन्ध्यां चका रातिमुदान्वितः

అధ్యర్ధ యోజనము ప్రయాణించి కనిష్ఠ పుష్కరమునకు చేరెను. అక్కడ స్నానం చేసి మధ్యాహ్న సంధ్యావందనం ఆచరించి ఆనందముతో నిండెను.

Verse 40

हितं तदात्मनः प्रोक्तं मृगेण स विचारयन् / तावत्तत्पृष्ठसंलग्नं मृगयुग्ममुपागतम्

మృగము తన హితమని చెప్పిన మాటను అతడు మనసులో విచారించుచుండగా, అంతలోనే అతని వెనుకకు అంటుకొని ఉన్న మృగయుగ్మము అక్కడికి చేరెను.

Verse 41

पुष्करे तु जलं पीत्वाभिषिच्यात्मतनुं जलैः / पश्यतो भार्गवस्यागादगस्त्याश्रमसंमुखम्

పుష్కరమున నీరు త్రాగి, జలములతో తన దేహమును అభిషేకించుకొని, భార్గవుడు చూస్తుండగానే అగస్త్యాశ్రమం వైపు సాగెను.

Verse 42

रामो ऽपि सन्ध्यां निर्वर्त्त्य कुंभजस्याश्रमं ययौ / विपद्गतं पुष्करं तु पश्यमानो महामनाः

రాముడు కూడా సంధ్యావందనం ముగించి కుంభజుడు (అగస్త్యుడు) ఆశ్రమానికి వెళ్లెను. విపత్తులో ఉన్న పుష్కరాన్ని చూచి మహామనస్సుతో సాగెను.

Verse 43

विष्णोः पदानि नागानां कुण्डं सप्तर्षिसंस्थितम् / गत्वोपस्पृश्य शुच्यंभो जगामागस्त्यसंश्रयम्

విష్ణుపదములు, నాగుల కుండము—అక్కడ సప్తర్షులు నివసించుచుండగా—అక్కడికి వెళ్లి పవిత్ర జలంతో ఆచమనం చేసి అగస్త్యాశ్రయానికి చేరెను.

Verse 44

यच्च ब्रह्मसुता राजन्समायाता सरस्वती / त्रीन्संपूरयितुं कुण्डानग्निहोत्रस्य वै विधेः

హే రాజా, బ్రహ్ముని కుమార్తె సరస్వతీ కూడా అక్కడికి వచ్చెను; అగ్నిహోత్ర విధి నిమిత్తం మూడు కుండాలను సంపూర్ణం చేయుటకై.

Verse 45

तत्र तीरे शुभं पुण्यं नानामुनिनिषेवितम् / ददर्श महदाश्चर्यं भार्गवः कुंभजाश्रमम्

అక్కడ తీరమున శుభమూ పుణ్యమూ అయిన స్థలం, అనేక మునులు సేవించుచుండగా; భార్గవుడు కుంభజాశ్రమమనే మహద్ఆశ్చర్యాన్ని దర్శించెను.

Verse 46

मृगैः सिंहैः सहगतैः सेवितं शान्तमानसैः / कुटरैरर्जुनैर्निंबैः पारिभद्रधवेगुदैः

ఆ ఆశ్రమము శాంతమనస్సు గల జింకలతోను సింహాలతోను కలిసి సంచరించువారిచే సేవింపబడెను; కూటర, అర్జున, వేప, పారిభద్ర, ధవ, గూద వృక్షములతో నిండెను.

Verse 47

खदिरासनखर्जूरैः संकुलं बदरीद्रुमैः / तत्र प्रविश्य वै रामो ह्यकृतव्रणसंयुतः

ఖదిర, ఆసన, ఖర్జూర మరియు బదరీ వృక్షాలతో నిండిన ఆ అరణ్యంలో, గాయం లేని రాముడు అక్కడ ప్రవేశించాడు।

Verse 48

ददर्श मुनिमासीनं कुम्भजं शान्तमानसम् / स्तिमितोदसरः प्रख्यं ध्यायन्तं ब्रह्म शाश्वतम्

అక్కడ ఆయన కుంభజ మునిని ఆసీనుడై ఉన్నట్లు చూశాడు—శాంతమనస్సుతో, నిశ్చల సరస్సువలె గంభీరంగా, శాశ్వత బ్రహ్మను ధ్యానిస్తూ।

Verse 49

कौश्यां वृष्यां मार्गकृत्तिं वसानं पल्लवोटजे / ननाम च महाराज स्वाभिधानं समुच्चरन्

పల్లవాల కుటీరంలో ఆయన కౌశేయ వస్త్రం మరియు మృగచర్మం ధరించి ఉన్నాడు; అప్పుడు, ఓ మహారాజా, రాముడు తన నామాన్ని ఉచ్చరించి నమస్కరించాడు।

Verse 50

रामो ऽस्मि जामदग्न्यो ऽहं भवन्तं द्रष्टुमागतः / ताद्विद्धि प्रणिपातेन नमस्ते लोकभावन

నేను రాముడను, జమదగ్ని కుమారుడను; మిమ్మల్ని దర్శించుటకు వచ్చాను. ఈ ప్రణిపాతంతో అది తెలుసుకోండి—లోకభావనా, నమస్కారం।

Verse 51

इत्युक्तवन्तं रामं तु उन्मील्य नयने शनैः / दृष्ट्वा स्वागतमुच्चार्य तस्मायासनमादिशत्

అలా చెప్పిన రాముణ్ని చూసి ముని నెమ్మదిగా కన్నులు తెరిచాడు; ఆయనను చూచి ‘స్వాగతం’ అని పలికి, అతనికి ఆసనం ఆజ్ఞాపించాడు।

Verse 52

मधुपर्कं समानीय शिष्येण मुनिपुङ्गवः / ददौ पप्रच्छ कुशलं तपसश्च कुलस्य च

శిష్యునితో మధుపర్కం తెప్పించి మునిశ్రేష్ఠుడు దానిని ఇచ్చి, తరువాత తపస్సు మరియు కులక్షేమాన్ని విచారించాడు।

Verse 53

स पृष्टस्तेन वै रामो घटोद्भवमुवाच ह / भवत्संदर्शनादीश कुशलं मम सर्वतः

అతడు అడిగినప్పుడు రాముడు ఘటోద్భవునితో ఇలా అన్నాడు—హే ఈశా! మీ దర్శనంతో నాకు అన్ని విధాలా క్షేమమే।

Verse 54

किं त्वङ्कं संशयं जातं छिन्धि स्ववचनामृतैः / मृगश्चैको मया दृष्टो मध्यमे पुष्करे विभो

నీకు ఏ సందేహం కలిగింది? నీ వచనామృతంతో దానిని తొలగించు. హే విభో, మధ్య పుష్కరంలో నేను ఒక మృగాన్ని చూశాను।

Verse 55

तेनोक्तमखिलं वृत्तं मम भूतमनागतम् / तच्छूत्वा विस्मयाविष्टो भवच्छरणमागतः

అతడు నా గతం-భవిష్యత్తు సమస్త వృత్తాంతాన్ని చెప్పాడు. అది విని ఆశ్చర్యావిష్టుడనై నేను మీ శరణు వచ్చాను।

Verse 56

पाहि मां कृपया नाथ साधयन्त महामनुम् / शिवेन दत्तं कवच मम साधयतो गुरो

హే నాథా, కృపచేసి నన్ను రక్షించండి—నేను మహామంత్రాన్ని సాధిస్తున్నాను. హే గురో, శివుడు ఇచ్చిన కవచం నా సాధనలో నన్ను కాపాడుగాక।

Verse 57

कृष्मस्य समतीत तु साधिकं हि शरच्छतम् / न च सिद्धिमवाप्तो ऽहं तन्मे त्वं कृपया वद

కృష్ణ ఋతువు గడిచి వందకు మించిన శరదృతువులు గడిచాయి; అయినా నాకు సిద్ధి లభించలేదు. దయచేసి దాని కారణం చెప్పుము.

Verse 58

वसिष्ठ उवाच एवं प्रश्नं समाकर्ण्य रामस्य सुमहात्मनः / क्षणं ध्यात्वा महाराज मृगोक्तं ज्ञातवान् हृदा

వసిష్ఠుడు పలికెను—మహాత్ముడైన రాముని ప్రశ్నను విని, ఓ మహారాజా, క్షణమాత్రం ధ్యానించి మృగము చెప్పిన మాటను హృదయమున గ్రహించెను.

Verse 59

मृगं चापि समायातं मृग्या सह निजाश्रमे / श्रोतुं कृष्णामृतं स्तोत्रं सर्वं तत्कारण मुनिः / विचार्याश्वासयामास भार्गवः स्ववचोमृतैः

మృగమును కూడా తన మృగితో కలిసి తన ఆశ్రమానికి వచ్చెను—కృష్ణామృత స్తోత్రము వినుటకై. ఆ కారణమంతా ముని విచారించి, భార్గవుడు తన వచనామృతములతో అతనిని ఆశ్వసింపజేసెను.