Adhyaya 2: Cosmogony and the Ninefold Creation: Rudra’s Origin and the Prelude to the Sāvitrī–Veda Narrative

Verse 1

सूत उवाच । ततस्तुष्टो हरिर्भक्त्या धरण्यात्मशरीरगाम् । मायां प्रकाश्य तेनैव स्थितो वाराहमूर्त्तिना ॥ २.१ ॥

சூதர் கூறினார்— பின்னர் பக்தியால் திருப்தியடைந்த ஹரி, தன் சொந்த உடலே எனப்படும் பூமியைப் பற்றித் தமது மாயையை வெளிப்படுத்தி, அதே சக்தியால் வராஹ மூர்த்தியாக நிலைத்திருந்தார்.

Verse 2

जगाद किं ते सुश्रोणि प्रश्नमेनं सुदुर्लभम् । कथयामि पुराणस्य विषयं सर्वशास्त्रतः ॥ २.२ ॥

அவர் கூறினார்— ஓ சுஶ்ரோணி, உன் இந்த மிக அரிதான கேள்வி என்ன? எல்லா சாஸ்திரங்களுக்கும் ஒத்தவாறு புராணத்தின் பொருளை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 3

पुराणानां हि सर्वेषामयं साधारणः स्मृतः । श्लोकं धराणि निश्चित्य निःशेषं त्वं पुनः श्रृणु ॥ २.३ ॥

ஏனெனில் எல்லாப் புராணங்களிலும் இது பொதுவான நியமமாக நினைவுகூரப்படுகிறது. ஆகவே, ஓ தரணி, இந்தச் ச்லோகத்தை உறுதிசெய்து, மீண்டும் முழுமையாக—எதுவும் மீதமில்லாமல்—கேள்.

Verse 4

श्रीवराह उवाच । सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च । वंशानुचरितं चैव पुराणं पञ्चलक्षणम् ॥ २.४ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—சர்க்கம், பிரதிசர்க்கம், வம்சம், மன்வந்தரங்கள், வம்சானுசரிதம்—இவ்வைந்து இலக்கணங்களால் புராணம் அறியப்படுகிறது।

Verse 5

आदिसर्गमहं तावत् कथयामि वरानने । यस्मादारभ्य देवानां राज्ञां चरितमेव च । ज्ञायते चतुरंशश्च परमात्मा सनातनः ॥ २.५ ॥

அழகிய முகத்தையுடையவளே! இப்போது நான் ஆதிசர்க்கத்தை உரைக்கிறேன்; அதன் தொடக்கத்திலிருந்து தேவர்கள், அரசர்கள் ஆகியோரின் சரிதங்கள் விளங்கும்; மேலும் சனாதன பரமாத்மாவின் நான்கு அம்சங்களும் அறியப்படும்।

Verse 6

आदावहं व्योम महत् ततोऽणुं—रेकैव मत्तः प्रबभूव बुद्धिः । त्रिधा तु सा सत्त्व-रजस्-तमोभिः पृथक्पृथक्तत्त्व-रूपैरुपेता ॥ २.६ ॥

ஆரம்பத்தில் நான் வ்யோமம் (ஆகாசம்) ஆனேன்; பின்னர் மகத்தத்துவம், அதன் பின் அணு. என்னிடமிருந்தே ஒரே புத்தி தோன்றியது; அது சத்த்வம்-ரஜஸ்-தமஸ் ஆகிய குணங்களால் மும்மையாகி, தனித்தனி தத்துவ ரூபங்களுடன் கூடியது।

Verse 7

तस्मिंस्त्रिकेऽहं तमसो महान् स सदोच्यते सर्वविदां प्रधानः । उतस्मादपि क्षेत्रविदूर्जितोऽभूद् बभूव बुद्धिस्तु ततो बभूव ॥ २.७ ॥

அந்த மும்மையில் நான் தமஸிலிருந்து எழுந்த ‘மகான்’ என அழைக்கப்படுகிறேன்; ‘சத்’ என்றும் கூறப்படுகிறேன், அறிந்தோரில் முதன்மையானவன். அதிலிருந்து மேலும் ஆற்றலுடைய க்ஷேத்ரஜ்ஞன் தோன்றினான்; அதன் பின் புத்தி உண்டாயிற்று।

Verse 8

तस्मात्तु तेभ्यः श्रवणादिहेतवस् ततोऽक्षमाला जगतो व्यवस्थिताः । भूतैर्गतैरेव च पिण्डमूर्तिर् मया भद्रे विहिता त्वात्मनैव ॥ २.८ ॥

ஆகவே அந்தத் தத்துவங்களிலிருந்து கேள்வி முதலிய இந்திரியங்களின் காரணங்கள் தோன்றுகின்றன; பின்னர் உலகத்தின் தொகுதி அமைப்பு ஒழுங்குபடுகிறது. நற்குணமுடையவளே! பூதங்களின் இயக்கத்தால் உருவான இந்தப் பிண்டமூர்த்தியை நான் உன் ஆத்மஸ்வரூபத்தாலேயே அமைத்தேன்।

Verse 9

शून्यं त्वासीत् तत्र शब्दस्तु खं च तस्माद् वायुस् तत एवाऽनु तेजः । तस्माद् आपस् तत एवाऽनु देवि मया सृष्टा भवती भूतधात्री ॥ २.९ ॥

ஆரம்பத்தில் அங்கே வெறுமை இருந்தது; அதிலிருந்து நாதமும் ஆகாயமும் தோன்றின. அதிலிருந்து வாயு எழுந்தது; அதன் பின் தேஜஸ் (அக்னி) வெளிப்பட்டது. அதிலிருந்து நீர் தோன்றியது; பின்னர், ஓ தேவியே, உயிர்களைத் தாங்கும் ‘பூததாத்ரீ’யான உன்னை நான் படைத்தேன்।

Verse 10

योगे पृथिव्या जलवत् ततोऽपि सबुद्बुदं कललं त्वण्डमेव । तस्मिन् प्रवृत्ते द्विगतेऽहमासीदापोमयश्चात्मनात्मानमादौ ॥ २.१० ॥

யோகநிலையிலே பூமி நீர்போல் ஆனது; அப்போது குமிழ்களால் நிறைந்த அடர்ந்த கலலம்—அதே அண்டம் (பிரபஞ்ச முட்டை)—தோன்றியது. அது வளர்ச்சி பெற்று இருபடியாகியபோது, ஆதியில் நான் நீர்மயனாய், என் ஆத்மத்தால் எனையே நிறுவியவனாய் இருந்தேன்।

Verse 11

सृष्ट्वा नारास्ता अथो तत्र चाहं येन स्यान्मे नाम नारायणेतिः । कल्पे कल्पे तत्र संयामि भूयः सुप्तस्य मे नाभिजः स्याद्यथाद्यः ॥ २.११ ॥

‘நாராஃ’ எனப்படும் நீரைப் படைத்த பின், என் பெயர் ‘நாராயணன்’ ஆகும்படி நான் அங்கேயே தங்கினேன். ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் அங்கேயே மீண்டும் படைப்பைச் சுருக்கி (சம்ஹாரம்) கொள்கிறேன்; யோகநித்திரையில் பள்ளியிருக்கும் என் நாபியிலிருந்து ஆதிபோல் பத்மஜன் (பிரம்மா) தோன்றுகிறான்।

Verse 12

एवंभूतस्य मे देवि नाभिपद्मे चतुर्मुखः । उत्तस्थौ स मया प्रोक्तः प्रजाः सृज महामते ॥ २.१२ ॥

ஓ தேவியே, நான் அத்தகைய நிலையில் இருந்தபோது என் நாபித் தாமரையில் நான்முகன் (பிரம்மா) எழுந்தான். நான் அவனிடம், “மகாமதியே, உயிர்களைப் படை” என்று கூறினேன்।

Verse 13

एवमुक्त्वा तिरोभावं गतोऽहं सोऽपि चिन्तयन् । आस्ते यावज्जगद्धात्री नाध्यगच्छत किञ्चन ॥ २.१३ ॥

இவ்வாறு சொல்லி நான் மறைந்தேன்; அவனும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து அங்கேயே இருந்தான். ஜகத்தாத்ரீ (கால அளவு) நீடித்த வரையில், அவன் எந்தத் தீர்மானத்திற்கும் வரவில்லை।

Verse 14

तावत् तस्य महारोषो ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः। सम्भूय तेन बालः स्यादङ्के रोषात्मसम्भवः॥ २.१४ ॥

அப்போது அவ்யக்தப் பிறப்புடைய பிரம்மாவின் மகா கோபம் உருவம் கொண்டது; அந்தக் கோபத் தத்துவத்திலிருந்து அவர் மடியில் ஒரு குழந்தை தோன்றியது।

Verse 15

यो रुदन् वारितस्तेन ब्रह्मणाऽव्यक्तमूर्त्तिना । ब्रवीति नाम मे देहि तस्य रुद्रेति सो ददौ ॥ २.१५ ॥

அவன் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அவ்யக்த ரூபமுடைய பிரம்மா அவனைத் தடுத்தார். அவன், “எனக்கு ஒரு பெயர் தாருங்கள்” என்றான். அப்போது பிரம்மா அவனுக்கு “ருத்ர” என்று பெயரிட்டார்।

Verse 16

सोऽपि तेन सृजस्वेति प्रोक्तो लोकमिमं शुभे । अशक्तः सोऽथ सलिले ममज्ज तपसे धृतः ॥ २.१६ ॥

ஓ நல்வளமே, “இந்த உலகை படை” என்று அவனிடம் கூறப்பட்டும் அவன் இயலாதவனானான்; அப்போது தவத்தில் உறுதியுடன் நீரில் மூழ்கினான்।

Verse 17

तस्मिन् सलिलमग्ने तु पुनरन्यं प्रजापतिम् । ब्रह्मा ससर्ज भूतेषु दक्षिणाङ्गुष्ठतो वरम् ॥ वामे चैव तथाङ्गुष्ठे तस्य पत्नीमथासृजत् ॥ २.१७ ॥

அந்த நீரில் (சிருஷ்டி) மூழ்கியபோது, பிரம்மா உயிரினங்களிடையே மீண்டும் மற்றொரு பிரஜாபதியைப் படைத்தார்—வலது பெருவிரலிலிருந்து சிறந்தவரை, இடது பெருவிரலிலிருந்து அவரது மனைவியையும் உருவாக்கினார்।

Verse 18

स तस्यां जनयामास मनुं स्वायम्भुवं प्रभुः । तस्मात् संभाविता सृष्टिः प्रजानां ब्रह्मणा पुरा ॥ २.१८ ॥

அந்த ஆண்டவன் அவளில் ஸ்வாயம்புவ மனுவை பிறக்கச் செய்தான்; அவனிலிருந்தே முற்காலத்தில் பிரம்மா உயிரினங்களின் படைப்பைத் தொடங்கினார்।

Verse 19

धरण्युवाच । विस्तरेण ममाचक्ष्व आदिसर्गं सुरेश्वर । ब्रह्मा नारायणाख्योऽयं कल्पादौ चाभवद् यथा ॥ २.१९ ॥

தரணி கூறினாள்—தேவர்களின் ஈசனே, ஆதிசர்க்கத்தை எனக்கு விரிவாக உரை; கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் இந்தப் பிரம்மா எவ்வாறு ‘நாராயணன்’ எனப் பெயர்பெற்றான்?

Verse 20

श्रीभगवानुवाच । ससर्ज सर्वभूतानि यथा नारायणात्मकः । कथ्यमानं मया देवि तदशेषं क्षिते शृणु ॥ २.२० ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—நாராயணத் தத்துவத்திற்கேற்ப, நாராயண-சொரூபனாய் அவர் எல்லா உயிர்களையும் படைத்தார். தேவியே, க்ஷிதியே, நான் உரைப்பதனை முழுமையாகக் கேள்.

Verse 21

गतकल्पावसाने तु निशि सुप्तोत्थितः शुभे । सत्त्वोद्रिक्तस्तथा ब्रह्मा शून्यं लोकमवैक्षत ॥ २.२१ ॥

முந்தைய கல்பத்தின் முடிவில், ஓ நல்வளமே, இரவில் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து சத்த்வகுணம் மேலோங்கிய பிரம்மா அப்போது உலகை வெறுமையாகக் கண்டான்.

Verse 22

नारायणः परोऽचिन्त्यः पराणामपि पूर्वजः । ब्रह्मस्वरूपी भगवाननादिः सर्वसम्भवः ॥ २.२२ ॥

நாராயணன் பரமனும் சிந்திக்க இயலாதவனும்; உயர்ந்தவர்களுக்கும் முன்னோன். அவர் பிரம்ம-சொரூபமான, ஆதியற்ற பகவான்; அனைத்திற்கும் தோற்றக் காரணம்.

Verse 23

इदं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति । ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम् ॥ २.२३ ॥

இங்கே நாராயணனை நோக்கி இச்சுலோகம் மேற்கோளாகச் சொல்லப்படுகிறது—“பிரம்ம-சொரூபமான தெய்வம்; உலகின் தோற்றமும் லயமும் அவரே.”

Verse 24

आपो नाराः इति प्रोक्ताः आपो वै नरसूनवः । अयनं तस्य ताः पूर्वं तेन नारायणः स्मृतः ॥ २.२४ ॥

நீர்கள் ‘நாராஃ’ என அழைக்கப்படுகின்றன; உண்மையில் நீர்கள் நரனின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன. முன்னர் அவையே அவரின் ‘அயனம்’ (வாசஸ்தலம்) ஆக இருந்ததால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 25

सृष्टिं चिन्तयतस्तस्य कल्पादिषु यथा पुरा । अबुद्धिपूर्वकस्तस्य प्रादुर्भूतस्तमोमयः ॥ २.२५ ॥

முன்னைய யுகங்களில் கல்பத்தின் தொடக்கங்களில் போல அவர் படைப்பைச் சிந்தித்தபோது, தெளிந்த அறிவு தோன்றுவதற்கு முன்பே அவருக்கு தமோமய நிலை வெளிப்பட்டது.

Verse 26

तमो मोहो महामोहस्तामिस्त्रो ह्यन्धसंज्ञितः । अविद्या पञ्चपर्वैषा प्रादुर्भूता महात्मनः ॥ २.२६ ॥

தமஸ், மோகம், மகாமோகம், ‘தாமிஸ்ர’ என்றும் ‘அந்த’ என்றும் அழைக்கப்படும் நிலை—அவித்யையின் இந்த ஐந்து-பர்வங்களுடைய வடிவு அந்த மகாத்மாவிலிருந்து வெளிப்பட்டது.

Verse 27

पञ्चधावस्थितः सर्गो ध्यायतोऽप्रतिबोधवान् । बहिरन्तोऽप्रकाशश्च संवृतात्मा नगात्मकोः । स मुख्यसर्गो विज्ञेयः सर्गविद्भिर्विचक्षणैः ॥ २.२७ ॥

தியானத்தில் இருந்தும் வெளிப்பட்ட அறிவு இல்லாதது; வெளியும் உள்ளும் ஒளியற்றது; தன் இயல்பு மறைக்கப்பட்டது; ஜடத்தன்மை கொண்டது—இவ்வாறு படைப்பு ஐந்துவகையாக நிலைபெற்றுள்ளது. படைப்பறிவில் தேர்ந்த விவேகிகள் இதை ‘முக்கியஸர்கம்’ என அறிய வேண்டும்.

Verse 28

पुनरन्यदभूत् तस्य ध्यायतः सर्गमुत्तमम्। तिर्यक्स्रोतस्तु वै यस्मात् तिर्यक्स्रोतस्तु वै स्मृतः॥ २.२८ ॥

பின்னர் அவர் சிறந்த படைப்பைத் தியானித்தபோது இன்னொரு வகை தோன்றியது. அதன் ‘ஸ்ரோதஸ்’ திரியக் (கிடைமட்டமாக) ஓடுவதால் அது ‘திரியக்ஸ்ரோதஸ்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 29

पश्वादयस्ते विख्याता उत्पथग्राहिणस्तु ते। तमप्यसाधकं मत्वा तिर्यक्स्रोतं चतुर्मुखः॥ २.२९ ॥

விலங்குகள் முதலிய உயிர்கள் புகழ்பெற்றவை; அவர்கள் வழிமாறிய பாதையைப் பற்றுபவர்கள். அதையும் சாதனைக்குத் துணையல்ல எனக் கருதி நான்முகப் பிரம்மா அவர்களை ‘திர்யக்‌ஸ்ரோதஸ்’ (கிடைமட்ட ஓட்டம்) என வகுத்தார்.

Verse 30

ऊर्ध्वस्रोतस्त्रिधा यस्तु सात्त्विको धर्मवर्तनः । ततोऽर्ध्वचारीणो देवाः सर्वगर्भसमुद्भवाः ॥ २.३० ॥

மூன்று வகையாகப் பிரியும் ‘ஊர்த்வஸ்ரோதஸ்’ சாத்த்விகமும் தர்மநெறியில் நடப்பதும் ஆகும். அதிலிருந்தே எல்லா கர்ப்பவகைகளிலிருந்தும் பிறந்த, மேல்நோக்கிச் செல்லும் தேவர்கள் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 31

ते सुखप्रीतिवहुला बहिरन्तस्त्वनावृताः । तस्मिन् सर्गेऽभवत् प्रीतिर्निष्पद्यन्ते प्रजास्तदा ॥ २.३० ॥

அவர்கள் இன்பமும் திருப்தியும் நிறைந்தவர்களாய், வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் தடையின்றி இருந்தனர். அந்தப் படைப்புக் கட்டத்தில் மகிழ்ச்சி எழுந்தது; அப்போது உயிரினங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 32

तदा सृष्ट्वाऽन्यसर्गं तु तदा दध्यौ प्रजापतिः । असाधकांस्तु तान् मत्वा मुख्यसर्गादिसंभवान् ॥ २.३१ ॥

அப்போது மற்றொரு (இரண்டாம்) படைப்பை உருவாக்கிய பின் பிரஜாபதி மீண்டும் சிந்தித்தார். முதற்படைப்பு முதலிய தொடக்க நிலைகளிலிருந்து தோன்றிய அவர்களை சாதனைக்குத் தகாதவர்கள் எனக் கருதி மேலும் ஆலோசித்தார்.

Verse 33

ततः स चिन्तयामास अर्वाक्स्रोतस्तु स प्रभुः । अर्वाक्स्रोतसि चोत्पन्ना मनुष्याः साधका मताः ॥ २.३२ ॥

பின்னர் அந்தப் பரமன் ‘அர்வாக்‌ஸ்ரோதஸ்’ (கீழ்நோக்கிப் பாயும் ஓட்டம்) பற்றி சிந்தித்தான். அர்வாக்‌ஸ்ரோதஸில் தோன்றிய மனிதர்கள் சாதகர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 34

ते च प्रकाशबहुलास्तमोद्रिक्ता रजोधिकाः । तस्मात् तु दुःखः बहुला भूयोभूयश्च कारिणः ॥ २.३३ ॥

அவை ஒளி மிகுந்தவையாக இருந்தாலும் தமஸுடன் கலந்தும் ரஜஸ் மேலோங்கியும் உள்ளன; ஆகையால் அவை மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த துயரத்தை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 35

इत्येते कथिताः सर्गाः षडेते सुभगे तव । प्रथमो महतः सर्गस्तन्मात्राणि द्वितीयकः ॥ २.३४ ॥

அழகியவளே! இவ்வாறு உனக்கு இந்த ஆறு ஸர்கங்கள் கூறப்பட்டன. முதலாவது மகத் முதலான ஸர்கம்; இரண்டாவது தன்மாத்திரைகளின் ஸர்கம்.

Verse 36

वैकारिकस्तृतीयस्तु सर्गश्चैन्द्रियकः स्मृतः । इत्येष प्राकृतः सर्गः सम्भूतो बुद्धिपूर्वकः ॥ २.३५ ॥

மூன்றாவது ஸர்கம் ‘வைகாரிகம்’ எனவும், ‘ஐந்திரியகம்’ (இந்திரிய சார்ந்தது) எனவும் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்தப் பிராக்ருத ஸர்கம் புத்தியை முன்னிலை காரணமாகக் கொண்டு வெளிப்படுகிறது.

Verse 37

मुख्यसर्गश्चतुर्थस्तु मुख्याः वै स्थावराः स्मृताः । तिर्यक्स्रोतश्च यः प्रोक्तस्तैऱ्यक्स्रोतः स उच्यते ॥ २.३६ ॥

நான்காவது ஸர்கம் ‘முக்கிய ஸர்கம்’ எனப்படுகிறது; நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர—அசைவு இல்லாத/தாவர முதலிய) உயிர்கள் ‘முக்கிய’ என நினைக்கப்படுகின்றன. மேலும் ‘திர்யக் ஸ்ரோதஸ்’ (கிடைமட்ட ஓட்டம்) என கூறப்பட்ட படைப்பு ஓட்டமே ‘தைர்யக் ஸ்ரோதஸ்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 38

तथोर्ध्वस्रोतसां श्रेष्ठः सप्तमः स तु मानवः । अष्टमोऽनुग्रहः सर्गः सात्त्विकस्तामसश्च सः ॥ २.३७ ॥

இவ்வாறு ஊர்த்வஸ்ரோதஸ் உயிர்களில் ஏழாவது—மிகச் சிறந்தது—மனிதன். எட்டாவது ஸர்கம் ‘அனுக்ரஹ ஸர்கம்’; அது சாத்த்விகமும் தாமசமும் என வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 39

पञ्चैते वैकृताः सर्गाः प्राकृतास्तु त्रयः स्मृताः । प्राकृतो वैकृतश्चैव कौमारो नवमः स्मृतः ॥ २.३८ ॥

இந்த ஐந்து ஸர்கங்கள் ‘வைக்ருத’ (மாற்றமடைந்த) படைப்புகள் என நினைக்கப்படுகின்றன; மூன்று ‘ப்ராக்ருத’ (ஆதி) படைப்புகள் எனவும் கூறப்படுகின்றன. ப்ராக்ருதமும் வைக்ருதமும் சேர்ந்து, மேலும் ‘கௌமார’ ஸர்கமும்—இவை ஒன்பதாம் ஸர்கமாக நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 40

इत्येते वै समाख्याता नव सर्गाः प्रजापतेः । प्राकृताः वैकृताश्चैव जगतो मूलहेतवः ॥ इत्येते कथिताः सर्गाः किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ २.३९ ॥

இவ்வாறு பிரஜாபதியின் ஒன்பது ஸர்கங்கள் விளக்கப்பட்டன—ப்ராக்ருதமும் வைக்ருதமும் உலகத்தின் மூல காரணங்கள். இவ்வாறு ஸர்கங்கள் கூறப்பட்டன; நீ இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 41

धरण्युवाच । नवधा सृष्टिरुत्पन्ना ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । कथं सा ववृधे देव एतन्मे कथयाच्युत ॥ २.४० ॥

தரா (பூமி) கூறினாள்—அவ்யக்த மூலத்தையுடைய பிரம்மாவிடமிருந்து இந்த ஒன்பது வகை படைப்பு தோன்றியது. ஓ தேவா, அது எவ்வாறு வளர்ந்து விரிந்தது? ஓ அச்யுதா, இதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 42

श्रीवराह उवाच । प्रथमं ब्रह्मणा सृष्टा रुद्राद्यास्तु तपोधनाः । सनकादयस्ततः सृष्टा मरीच्यादय एव च ॥ २.४१ ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—முதலில் பிரம்மா ருத்ர முதலிய தவோధனர்களை (தவம் நிறைந்தவர்களை) படைத்தார். அதன் பின் சனக முதலியோரும், அதேபோல் மரீசி முதலியோரும் படைக்கப்பட்டனர்.

Verse 43

मरीचिरत्रिश्च तथा अङ्गिराः पुलहः क्रतुः । पुलस्त्यश्च महातेजाः प्रचेता भृगुरेव च । नारदो दशमश्चैव वसिष्ठश्च महातपाः ॥ २.४२ ॥

மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஹ, க்ரது; மகாதேஜஸ்வியான புலஸ்த்ய; ப்ரசேதா மற்றும் ப்ருகுவும்; பத்தாவதாக நாரதர்; மேலும் மகாதபஸ்வியான வசிஷ்டர்.

Verse 44

सनकादयो निवृत्त्याख्ये तेन धर्मे प्रयोजिताः । प्रवृत्त्याख्ये मरीच्याद्या मुक्त्वैकं नारदं मुनिम् ॥ २.४३ ॥

சனகாதி முனிவர்களை அவர் ‘நிவிருத்தி’ எனப்படும் தர்மத்தில் நியமித்தார். மரீசி முதலிய முனிவர்களை ‘பிரவிருத்தி’ தர்மத்தில் நியமித்தார்; மুনি நாரதரை மட்டும் விலக்கினார்.

Verse 45

योऽसौ प्रजापतिस्त्वाद्यो दक्षिणाङ्गुष्ठसम्भवः । तस्यादौ तत्र वंशेन जगदेतच्चराचरम् ॥ २.४४ ॥

வலது பெருவிரலிலிருந்து தோன்றிய அந்த ஆதிப் பிரஜாபதி—ஆரம்பத்தில் அவரிடமிருந்தும் அவரது வம்சப் பரம்பரையினாலும் இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் வெளிப்பட்டது.

Verse 46

देवाश्च दानवाश्चैव गन्धर्वोरगपक्षिणः । सर्वे दक्षस्य कन्यासु जाताः परमधार्मिकाः ॥ २.४५ ॥

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், பறவைகள்—இவர்கள் அனைவரும் தக்ஷனின் மகள்களிடமிருந்து பிறந்தவர்கள்; மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவர்கள் எனப் புகழப்பட்டனர்.

Verse 47

योऽसौ रुद्रेति विख्यातः पुत्रः क्रोधसमुद्भवः । भ्रुकुटीकुटिलात् तस्य ललाटात् परमेष्ठिनः ॥ २.४६ ॥

‘ருத்ரன்’ எனப் புகழப்படும் அந்த மகன் கோபத்திலிருந்து தோன்றினான்—பரமேஷ்டியின் நெற்றியில் புருவங்கள் சுருங்கி உருவான வளைந்த சுருக்கத்திலிருந்து.

Verse 48

अर्द्धनारीनरवपुः प्रचण्डोऽतिभयङ्करः । विभजात्मानमित्युक्तो ब्रह्मणाऽन्तर्दधे पुनः ॥ २.४७ ॥

அரை பெண் அரை ஆண் உடலுடன், கடுமையும் மிகுந்த அச்சமூட்டுவனுமாக இருந்த அவனைப் பிரம்மா ‘உன் தன்னைப் பிரித்துக்கொள்’ என்று கூறியதும், அவன் மீண்டும் மறைந்தான்.

Verse 49

तथोक्तोऽसौ द्विधा स्त्रीत्वं पुरुषत्वं चकार सः । बिभेद पुरुषत्वं च दशधा चैकधा च सः । ततस्त्वेकादश ख्याता रुद्रा ब्रह्मसमुद्भवाः ॥ २.४८ ॥

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அவர் தம்மை இருவகையாக—பெண்மை மற்றும் ஆண்மை—ஆக்கினார். பின்னர் ஆண்தத்துவத்தை பத்து பகுதிகளாகவும், மேலும் ஒரே பகுதியாகவும் பிரித்தார். அதிலிருந்து பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய பதினொன்று ருத்ரர்கள் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 50

अयमुद्देशतः प्रोक्तो रुद्रसर्गो मयाऽनघे । इदानीं युगमाहात्म्यं कथयामि समासतः ॥ २.४९ ॥

அழுக்கற்றவளே! ருத்ர-ஸர்க்கம் (ருத்ர சிருஷ்டி) குறித்து நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இப்போது யுகங்களின் மஹிமையைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன்.

Verse 51

कृतं त्रेता द्वापरश्च कलिश्चेति चतुर्युगम् । एतस्मिन्ये महासत्त्वा राजानो भूरिदक्षिणाः । देवासुराश्च यं चक्रुर्धर्मं कर्म च तच्छृणु ॥ २.५० ॥

கிருதம், திரேதா, துவாபரம், கலி—இவையே நான்கு யுகச் சுழற்சி. இதில் மஹாசத்த்வம் உடைய, மிகுந்த தான-தக்ஷிணை வழங்கிய அரசர்கள் இருந்தனர். தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் நிறுவிய தர்மமும் கர்மமும் எதுவோ அதை கேள்.

Verse 52

आसीत् प्रथमकल्पे तु मनुः स्वायम्भुवः पुरा । तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे अतिमानुषचेष्टितम् । प्रियव्रतोत्तानपादनामानं धर्मवत्सलम् ॥ २.५१ ॥

முதல் கல்பத்தில் பழங்காலத்தில் ஸ்வாயம்புவ மனு இருந்தார். அவருக்கு சாதாரண மனித அளவை மீறும் செயல்களால் விளங்கிய இரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—பிரியவ்ரதன், உத்தானபாதன்—இருவரும் தர்மத்தில் அன்புடையோர்.

Verse 53

तत्र प्रियव्रतो राजा महायज्वा तपोबलः । स चेष्ट्वा विविधैर्यज्ञैर्विपुलैर्भूरिदक्षिणैः ॥ २.५२ ॥

அங்கே அரசன் பிரியவ்ரதன் மஹாயஜ்ஞம் செய்பவனாகவும் தவோபலத்தால் வலிமை பெற்றவனாகவும் இருந்தான். அவன் பலவகை பெரிய யஜ்ஞங்களை மிகுந்த தான-தக்ஷிணையுடன் செய்து, விதிப்படி செயல்பட்டான்.

Verse 54

सप्तद्वीपेषु संस्थाप्य भरतादीन् सुतान् निजान् । स्वयँ विशालां वरदां गत्वा तेपे महत् तपः ॥ २.५३ ॥

ஏழு தீவுகளில் பரதன் முதலிய தன் புதல்வர்களை நிறுவி, அவர் தாமே வரமளிக்கும் விசாலைக்கு சென்று மகத்தான தவம் செய்தார்।

Verse 55

तस्मिन् स्थितस्य तपसि राज्ञो वै चक्रवर्त्तिनः । उपेयाद् नारदस्तत्र दिदृक्षुर्धर्मचारिणम् ॥ २.५४ ॥

அச்சக்கரவர்த்தி அரசன் தவத்தில் நிலைத்திருந்தபோது, தர்மம் நடத்துபவனை காண விரும்பி நாரதர் அங்கே வந்தார்।

Verse 56

स दृष्ट्वा नारदं व्योम्नि ज्वलद्भास्करतेजसम् । अभ्युत्थानेन राजेन्द्र उत्तस्थौ हर्षितस्तदा ॥ २.५५ ॥

வானில் ஒளிரும் சூரியத் தேஜஸைப் போல ஜ்வலித்த நாரதரை கண்டதும், அரசர்களில் சிறந்தவன் மகிழ்ந்து உடனே எழுந்து மரியாதையுடன் வரவேற்றான்।

Verse 57

तस्यासनं च पाद्यं च सम्यक् तस्य निवेद्य वै । स्वागतातिभिरालापैः परस्परमवोचताम् । कथान्ते नारदं राजा पप्रच्छ ब्रह्मवादिनम् ॥ २.५६ ॥

அரசன் முறையாக ஆசனமும் பாத்யமும் அர்ப்பணித்து, வரவேற்புச் சொற்களால் இருவரும் பரஸ்பரம் உரையாடினர். உரையாடல் முடிவில் அரசன் வேதவாக்கியங்களை உரைக்கும் நாரதரை வினவினான்।

Verse 58

प्रियव्रत उवाच । भगवन् किञ्चिदाश्चर्यमेतस्मिन् कृतसंज्ञिते । युगे दृष्टं श्रुतं वापि तन्मे कथय नारद ॥ २.५७ ॥

பிரியவ்ரதன் கூறினான்—பகவனே! க்ருத (சத்ய) யுகம் எனப்படும் இக்காலத்தில் ஏதேனும் அதிசயம் கண்டதோ அல்லது கேட்டதோ இருந்தால், நாரதரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 59

नारद उवाच । आश्चर्यमेकं दृष्टं मे तच्छृणुष्व प्रियव्रत । ह्यस्तनेऽहनि राजेन्द्र श्वेताख्यं गतवानहम् । द्वीपं तत्र सरो दृष्टं फुल्लपङ्कजमालिनम् ॥ २.५८ ॥

நாரதர் கூறினார்—பிரியவ்ரதா, நான் ஒரு அதிசயமானதை கண்டேன்; அதை கேள். அரசேந்திரா, நேற்று நான் ‘ச்வேத’ எனப்படும் தீவிற்குச் சென்றேன்; அங்கே முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகளின் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு ஏரியை கண்டேன்.

Verse 60

सरसस्तस्य तीरे तु कुमारिं पृथुलोचनाम् । दृष्ट्वाहं विस्मयापन्नस्तां कन्यामायतॆक्षणाम् ॥ २.५९ ॥

அந்த ஏரியின் கரையில் அகன்ற கண்களுடைய ஒரு கன்னியை—நீண்ட பார்வையுடைய அந்த இளம்பெண்ணை—கண்டு நான் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

Verse 61

पृच्छितवानस्मि राजेन्द्र तदा मधुरभाषिणीम् । का असि भद्रे कथं वा असि किं वा कार्यमिह त्वया । कर्तव्यं चारुसर्वाङ्गि तन्ममाचक्ष्व शोभने ॥ २.६० ॥

அரசேந்திரா, அப்போது நான் அந்த இனிய மொழி பேசும் அவளிடம் கேட்டேன்—‘பத்ரே, நீ யார்? நலம் தானா? இங்கே உனது பணி என்ன? அழகியவளே, நன்னடையுடைய அங்கங்களையுடையவளே, செய்ய வேண்டியதை எனக்குச் சொல்.’

Verse 62

एवमुक्ता मया सा हि मां दृष्ट्वाऽनिमिषेक्षणा । स्मृत्वा तूष्णीं स्थिता यावत् तावन्मे ज्ञानमुत्तमम् ॥ २.६१ ॥

நான் இவ்வாறு கூறியபோது அவள்—இமைக்காமல் என்னை நோக்கி—நினைத்து எவ்வளவு நேரம் மௌனமாக நின்றாளோ, அவ்வளவு நேரம் எனது உயர்ந்த ஞானம் வெளிப்பட்டிருந்தது.

Verse 63

विस्मृतं सर्ववेदाश्च सर्वशास्त्राणि चैव ह । योगशास्त्राणि शिक्षाश्च वेदानां स्मृतयस्तथा ॥ २.६२ ॥

அப்போது எனக்கு எல்லா வேதங்களும், அனைத்து சாஸ்திரங்களும் மறந்துபோயின; யோக சாஸ்திரங்கள், சிக்ஷா (உச்சரண ஒழுக்கம்) மற்றும் வேதத்துடன் தொடர்புடைய ஸ்மிருதிகளும்—அனைத்தும் மறந்தன.

Verse 64

सर्वं दृष्ट्वैव मे राजन् कुमार्यापहृतं क्षणात् । ततोऽहं विस्मयार्विष्टश्चिन्ताशोकसमन्वितः ॥ २.६३ ॥

அரசே, அனைத்தையும் பார்த்தவுடன் அந்தக் கன்னி ஒரு கணத்தில் அபகரிக்கப்பட்டாள் என்று அறிந்தேன். அப்போது நான் அதிசயத்தில் மூழ்கி, கவலையும் துயரமும் உடையவனானேன்.

Verse 65

तामेव शरणं गत्वा यावत् पश्यामि पार्थिव । तावद् दिव्यः पुमांस्तस्याः शरीरे समदृश्यत ॥ २.६४ ॥

பார்த்திவனே, அவளையே சரணமாக அணுகி நான் எவ்வளவு நேரம் பார்த்தேனோ, அவ்வளவு நேரம் அவளுடைய உடலுக்குள் ஒரு தெய்வீக ஆண் வெளிப்பட்டுக் காணப்பட்டது.

Verse 66

तस्यापि पांसो हृदये त्वपरस्तस्य चोरसि । अन्यो रक्तेक्षणः श्रीमान् द्वादशादित्यसन्निभः ॥ २.६५ ॥

அவனுடைய இதயத்திலும், மீண்டும் அவனுடைய மார்பிலும், இன்னொருவர் தோன்றினார்—சிவந்த கண்களுடன், திருவுடையவர், பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களைப் போல ஒளிவீசுபவர்.

Verse 67

एवं दृष्ट्वा पुमांसोऽत्र त्रयः कन्याशरीरगाः । क्षणेन तत्र कन्यैका न तान् पश्यामि सुव्रते ॥ २.६६ ॥

இவ்வாறு பார்த்தபோது, இங்கே கன்னியரின் உடல்களில் மூன்று ஆண்கள் புகுந்திருந்தனர் என்று உணர்ந்தேன். பின்னர் ஒரு கணத்தில் அங்கே ஒரு கன்னி மட்டுமே இருந்தாள்; நல்ல விரதமுடையவளே, அவர்களை இனி நான் காணவில்லை.

Verse 68

ततः पृष्टा मया देवी सा कुमारी कथं मम । वेदाः नष्टा ममाचक्ष्व भद्रे तन्नाशकारणम् ॥ २.६७ ॥

பின்னர் நான் அந்த தேவியிடம் கேட்டேன்—“அன்புடையவளே, நீ அந்தக் கன்னி எனக்கு எவ்வாறு தொடர்புடையவள்? என் வேதங்கள் அழிந்துவிட்டன; அவை அழிந்த காரணத்தை எனக்குச் சொல்.”

Verse 69

कन्योवाच । माता अहं सर्ववेदानां सावित्री नाम नामतः । मां न जानासि येन त्वं ततो वेदा हृतास्तव ॥ २.६८ ॥

கன்னி கூறினாள்—நான் எல்லா வேதங்களுக்கும் தாய்; பெயரால் எனது நாமம் சாவித்ரீ. நீ என்னை அறியாததால் உன் வேதங்கள் பறிக்கப்பட்டன.

Verse 70

एवमुक्ते तया राजन् विस्मयेन तपोधन । पृष्टा का एते पुरुषा एतत्कथय शोभने ॥ ६९ ॥

அவள் இவ்வாறு சொன்னபோது, அரசே, தவம் செல்வமான தவோதனே, அவள் வியப்புடன் கேட்டாள்—“இவர்கள் யார்? அழகனே, இதைச் சொல்.”

Verse 71

कन्योवाच य एष मच्छरीरस्थः सर्वाङ्गैश्चारुलोचनः । एष ऋग्वेदनामा तु देवो नारायणः स्वयम् । वह्निभूतो दहत्याशु पापान्युच्चारणादनु ॥ २.७० ॥

கன்னி கூறினாள்—என் உடலினுள் தங்கியிருப்பவன், எல்லா அங்கங்களிலும் அழகும் அழகிய கண்களும் உடையவன்; அவனே ‘ரிக் வேதம்’ என்ற நாமத்துடன் திகழும் தெய்வம், தானே நாராயணன். அக்கினியாகி, உச்சரிப்பின் விளைவாகப் பாவங்களை விரைவில் எரித்தழிக்கிறான்.

Verse 72

एतस्य हृदये योऽयं दृष्ट आसीत् त्वयात्मजः । स यजुर्वेदरूपेण स्थितो ब्रह्मा महाबलः ॥ २.७१ ॥

அவனுடைய இதயத்தில் நீ கண்ட மகன், அதுவே மகாபலன் பிரம்மா; யஜுர்வேத ரூபமாக நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 73

तस्याप्युरसि संविष्टो य एष शुचिरुज्ज्वलः । स सामवेदनामा तु रुद्ररूपी व्यवस्थितः । एष आदित्यवत् पापान्याशु नाशयते स्मृतः ॥ २.७२ ॥

அவனுடைய மார்பில் அமர்ந்திருக்கும் இந்தத் தூய, ஒளிமிக்கவன் ‘சாமவேதம்’ என்ற நாமத்துடன் ருத்ர ரூபமாக நிலைபெற்றவன். அவனை நினைத்தாலே சூரியனைப் போலப் பாவங்களை விரைவில் அழிக்கிறான்.

Verse 74

एते त्रयो महावेदाः ब्रह्मन् देवास्त्रयः स्मृताः । एते वर्णा अकाराद्याः सवनान्यत्र वै द्विज ॥ २.७३ ॥

ஓ பிரம்மனே! இவை மூன்று மகாவேதங்களாகவும் மூன்று தேவங்களாகவும் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டவை. ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே! இங்கே ‘அ’ முதலான வர்ணவகுப்புகளும் சவனங்களும் (யாகச் சவனங்கள்) இவையே.

Verse 75

एतत्सर्वं समासेन कथितं ते द्विजोत्तम । गृहीणा वेदान् शास्त्राणि सर्वज्ञत्वं च नारद ॥ २.७४ ॥

ஓ த்விஜோத்தமனே! இவை அனைத்தும் உனக்குச் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது. ஓ நாரதா! வேதங்களையும் சாஸ்திரங்களையும், மேலும் சர்வஞ்ஞத்தையும் ஏற்றுக்கொள்.

Verse 76

एतस्मिन् वेदसरसि स्नानं कुरु महाव्रत । क्रीते स्नानेऽन्यजन्मीयं येन स्मरसि सत्तम ॥ २.७५ ॥

ஓ மகாவிரதம் அனுஷ்டிப்பவனே! இந்த வேதசார ஏரியில் நீராடுவாயாக. நீராடல் முடிந்தபின், ஓ சத்தமனே! நீ பிறவியொன்றின் நினைவுகளை நினைவுகூர்வாய்.

Verse 77

एवमुक्त्वा तिरोभावं गता कन्या नराधिप । अहं तत्र कृतस्नानस् त्वां दिदृक्षुरिहागतः ॥ २.७६ ॥

இவ்வாறு கூறி அந்த கன்னி, ஓ நராதிபா! மறைந்துவிட்டாள். அங்கே நீராடி, உம்மைக் காண விரும்பி நான் இங்கே வந்தேன்.

Verse 78

एवमुक्ते तया राजन् विस्मयेन तपोधन । पृष्टा का एते पुरुषा एतत्कथय शोभने ॥

அவள் இவ்வாறு கூறியபோது, அரசனே, தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர் வியப்புடன் கேட்டார்—“இவர்கள் யார்? அழகியவளே, இதைச் சொல்.”