Adhyaya 197: The Division of the Gates of Yama’s City and the Description of the Tribunal Hall

Verse 1

ऋषिपुत्र उवाच ॥ दशयोजनविस्तारं ततो द्विगुणमायतम् ॥ प्राकारेण परिक्षिप्तं प्रासादशतशोभितम् ॥

ரிஷிபுத்திரன் கூறினான்—அது பத்து யோஜனை அகலம், அதற்கு இருமடங்கு நீளம்; மதிலால் சூழப்பட்டு, நூறு பிராசாதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 2

समालिखदिवाकाशं प्रदीप्तमिव तेजसा ॥ गोपुरं तूत्तमं तत्र प्रासादशतशोभितम् ॥

அது பகலில் வானத்தை வரையுவது போல் தோன்றியது, ஒளியால் எரிவது போல; அங்கே சிறந்த கோபுரம் இருந்தது, நூறு பிராசாதங்களால் அழகுபெற்றது.

Verse 3

नानायन्त्रैः समाकीर्णं ज्वालामालासमायुतम् ॥ देवतानामृषीणां च ये चान्ये शुभकारिणः ॥

அது பலவகை யந்திரங்களால் நிரம்பி, ஜ்வாலா மாலைகளால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது; அது தேவர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும், மேலும் பிற நற்காரிய செய்பவர்களுக்கும் (உரியது).

Verse 4

प्रवेशस्तत्र तेषां हि विहितो धर्मदर्शिनाम् ॥ राजते गोपुरं सर्वं शारदाभ्रचयप्रभम् ॥

அங்கே நுழைவு தர்மத்தை உணர்வோருக்கே விதிக்கப்பட்டது; முழுக் கோபுரமும் சரத்கால மேகக் கூட்டத்தின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கிறது.

Verse 5

मानुषाणां सुकृतिनां प्रवेशस्तत्र निर्मितः ॥ अग्निघर्मसमाकीर्णं सर्वदोषसमन्वितम् ॥

நற்கிரியை உடைய மனிதர்களுக்காக அங்கே நுழைவு அமைக்கப்பட்டுள்ளது; (மற்றொரு பகுதி) அக்கினியும் வெப்பமும் நிறைந்தது, எல்லாத் தோஷங்களும் சேர்ந்தது.

Verse 6

आयसಂ गोपुरं तत्र दक्षिणं भीमदर्शनम् ॥ रौद्रं प्रतिभयाकारं सुतप्तं दुर्निरीक्षणम् ॥

அங்கே தெற்குப் கோபுரம் இரும்பினால் ஆனது; காணவே அச்சமூட்டும்—ரௌத்ரம், பயத்தின் உருவம் போல, மிகத் தகித்தது, நோக்க இயலாதது.

Verse 7

प्रवेशो हि ततस्तेन विहितो रविसूनुना ॥ पापिष्ठानां नृशंसानां क्रव्यादानां दुरात्मनाम् ॥

அந்த வழியாகப் புகுதல் சூரியபுத்திரன் (யமன்) மிகப் பாவிகளுக்கே—கொடூரர்கள், மாமிசம் உண்ணுவோர், தீய மனத்தினர்—என்று விதித்தான்.

Verse 8

पापानां चैव सर्वेषां ये चान्ये घातकारकाः ॥ औदुम्बरमवीचीकमुच्चावचमनःकृतम् ॥

அனைத்து பாவிகளுக்கும், மேலும் வன்முறைச் செயல்கள் செய்வோருக்கும்—ஔதும்பரமும் அவீசியும் உண்டு; அது பலவகையால் மனத்தை மயக்கி கலங்கச் செய்யுமாறு அமைக்கப்பட்டது.

Verse 9

गोपुरं पश्चिमं तच्च दुर्निरीक्षं समन्ततः ॥ महता वह्निजालेन समालिप्तं भयानकम् ॥

அந்த மேற்குக் கோபுரம் எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்க இயலாததாக இருந்தது; பெரும் தீவலைப் பிணையால் பூசப்பட்டு அச்சமூட்டியது.

Verse 10

सर्वरत्नमयी दिव्या वैवस्वतनियोजिता ॥ सभा परमसंपन्ना धार्मिकैः सत्यवादिभिः ॥

வைவஸ்வதன் (யமன்) ஆணையின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட, எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆனதுபோல் விளங்கிய அந்த தெய்வீக சபை மிகச் செழுமையுடன், சத்தியம் பேசும் தர்மவான்களால் நிரம்பியிருந்தது.

Verse 11

जितक्रोधैरलुब्धैश्च वीतरागैस्तपस्विभिः ॥ सा सभा धर्मयुक्तानां सा सभा पापकाणिराम् ॥

கோபத்தை வென்ற, பேராசையற்ற, பற்றற்ற தவசிகளால் அமைந்ததே அந்தச் சபை. அது தர்மத்தில் நிலைபெற்றோரின் சபை; பாவச் செயலாளர்களைப் பற்றியும் விசாரிக்கும் சபையுமாகும்.

Verse 12

सा सभा सर्वलोकस्य शुभस्यैवाशुभस्य च ॥ कर्मणा सूचितस्याथ सा सभा धर्मसंहिता ॥

அந்தச் சபை எல்லா உலகங்களையும் சார்ந்தது—நல்லதையும் தீயதையும். ஒருவரின் கர்மத்தால் சுட்டிக்காட்டப்படும் செயல்பாடுகளின்படி; ஆகவே அது தர்மத்தின் ஒழுங்கமைந்த நியமங்களால் அமைந்த சபை.

Verse 13

अनिर्वर्त्यं यथा कर्म शास्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥ निर्विशङ्का निराक्षेपा धर्मज्ञा धर्मपाठकाः ॥

சாஸ்திரம் காட்டிய கர்ம முறையின்படி ஒரு செயல் நிறைவேறாமல் விடப்படக் கூடாதது போல, தர்மத்தை அறிந்தோரும் தர்மத்தை ஓதிக் கற்பிப்போரும் சந்தேகமின்றி, குற்றச்சாட்டு இன்றி ஆலோசிக்கின்றனர்.

Verse 14

चिन्तयन्ति च कार्याणि सर्वलोकहिताय ते ॥ यथादृष्टं यथाशास्त्रं यथाकालनिवेदकाः ॥

அவர்கள் எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக காரியங்களை ஆலோசிக்கின்றனர்; காணப்பட்டதற்கேற்ப, சாஸ்திரம் கூறுவதற்கேற்ப, காலத்திற்கேற்றவாறு முடிவுகளை அறிவித்து முன்வைக்கின்றனர்.

Verse 15

ततः सर्वे च तत्सर्वं चिन्तयन्ति सुयन्त्रिताः ॥ मनुः प्रजापतिश्चैव पाराशर्यो महामुनिः ॥

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் நன்கு கட்டுப்பாட்டுடன் அந்த அனைத்தையும் ஆலோசிக்கின்றனர்—மனு, பிரஜாபதி, மேலும் மகாமுனி பாராசர்யரும் உட்பட.

Verse 16

अत्रिरौद्दालकिश्चैव आपस्तम्बश्च वीर्यवान् ॥ बृहस्पतिश्च शुक्रश्च गौतमश्च महातपाः ॥

அங்கே அத்ரி, அவுத்தாலகி, வீரமிகு ஆபஸ்தம்பர்; மேலும் ப்ருஹஸ்பதி, சுக்ரர்; மகாதபஸ்வி கௌதமர்—அனைவரும் அங்கு இருந்தனர்.

Verse 17

शङ्खश्च लिखितश्चैव ह्यङ्गिरा भृगुरेव च ॥ पुलस्त्यः पुलहश्चैव ये चान्ये धर्मपाठकाः ॥

சங்கர், லிகிதர்; அங்கிரசர், ப்ருகு; புலஸ்த்யர், புலஹர்; மேலும் தர்மத்தை ஓதியும் போதித்தும் வந்த பிறரும்—அங்கும் இருந்தனர்.

Verse 18

यमेन सहिताः सर्वे चिन्तयन्ति प्रतिक्रियााम् ॥ सर्वे च कामप्रचुरा ये दिव्या ये च मानुषाः ॥

அவர்கள் அனைவரும் யமனுடன் சேர்ந்து உரிய எதிர்வினை/பரிகாரம் (பிராயச்சித்தம்) குறித்து ஆலோசிக்கின்றனர்; மேலும் அனைவரும்—தெய்வமோ மனிதமோ—ஆசைகளால் நிறைந்தவர்கள்.

Verse 19

तेजसा वचसा चैव दुर्निरीक्ष्यो महाबलः ॥ एकस्थमिव सर्वेषां तेजस्तेजस्विनां तदा ॥

ஒளிவீச்சாலும் வாக்காலும் அவர் காண இயலாதவராய், மகாபலமுடையவராய் இருந்தார்; அப்போது ஒளிமிக்கோரின் ஒளி அனைத்தும் ஒரே இடத்தில் திரண்டதுபோல் தோன்றியது.

Verse 20

तस्य पार्श्वे महादिव्या ऋषयो ब्रह्मवादिनः ॥ दीप्यमानाः स्ववपुषा वेदवेदाङ्गपारगाः ॥

அவரது அருகில் மகாதிவ்ய ரிஷிகள்—பிரம்மத்தை உரைப்போர்—தம் உடலொளியால் பிரகாசித்து, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 21

वेदार्थानां विचारज्ञाः सत्यधर्मपुरस्कृताः ॥ छन्दःशिक्षाविकल्पज्ञाः सर्वशास्त्रविकल्पकाः ॥

அவர்கள் வேதார்த்தங்களை ஆராய்ந்து உணரும் விவேகிகள்; சத்தியமும் தர்மமும் முதன்மை எனக் கொண்டவர்கள்; சந்தஸ், சிக்ஷா ஆகியவற்றின் பகுப்பாய்வில் தேர்ந்தோர்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருள்-நிர்ணயத்திலும் வல்லோர்।

Verse 22

निरुक्तमतिवादाश्च सामगान्धर्वशोभिताः ॥ धातुवादाश्च विविधा निरुक्ताश्चैव नैगमाः ॥

அவர்கள் நிருக்தத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட உரையாடல்கள், நயமான வாத-விவாதங்கள் ஆகியவற்றால் விளங்கினர்; சாமகானமும் காந்தர்வ இசைக்கலையும் அவர்களை அலங்கரித்தன; மேலும் பலவகைத் தாது-ஆராய்ச்சிகளும், நைகம மரபின்படி நிருக்த விளக்கங்களும் செய்தனர்।

Verse 23

तत्र चैव मया दृष्टा ऋषयः पितरस्तथा ॥ भवने धर्मराजस्य प्रगायन्तः कथाः शुभाः ॥

அங்கே தர்மராஜனின் மாளிகையில் ரிஷிகளையும் பித்ருக்களையும் நான் கண்டேன்; அவர்கள் மங்களமான கதைகளைப் பாடிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 24

तस्य पार्श्वे मया दृष्टः कृष्णवर्णो महाहनुः ॥ उत्तमः प्रकृताकार ऊर्ध्वरोमा निराकृतिः ॥

அவனுடைய அருகில் கருநிறம் கொண்ட, பெரும் தாடைகள் உடைய ஒருவனை நான் கண்டேன்—உன்னத உடலமைப்புடன், இயல்பான தோற்றத்துடன், ரோமங்கள் எழுந்த (ஊர்த்வரோமா) நிலையில், வியப்பூட்டும் உருவம் கொண்டவன்।

Verse 25

वामबाहुश्च दण्डेन प्रवरेण समन्वितः ॥ विकृतास्यो महादंष्ट्रो नित्यक्रुद्धो भयानकः ॥

அவனுடைய இடது கை சிறந்த தண்டத்துடன் அமைந்திருந்தது; முகம் விகாரமடைந்தது, பற்கள் (தம்ஷ்ட்ரா) மிகப் பெரிது—அவன் எப்போதும் கோபமுற்றும் பயங்கரமுமானவன்।

Verse 26

शिक्षार्थे धर्मराजेन सन्दिष्टः स पुनः पुनः ॥ शृणोति चैव कालोऽसौ नित्ययुक्तः सनातनः ॥

ஒழுக்கப் பயிற்சிக்காக தர்மராஜன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் அறிவுறுத்தினார்; மேலும் அந்த காலன் (நேரம்) நித்தியமாக இணைந்தவனாய், சனாதனனாய் உண்மையிலே கேட்கிறான்।

Verse 27

तथान्ये चापरे तत्र शासनॆषु समाहिताः ॥ दृष्टास्तत्र मया तात सर्वतेजोमयी शुभा ॥

அவ்வாறே அங்கே மற்றவர்களும் கட்டளைகளில் ஒருமுகப்பட்டிருந்தனர்; மேலும் அங்கே, தாதா, நான் முழுத் தேஜஸால் நிறைந்த ஒரு மங்களமான (உருவை/சத்துவத்தை) கண்டேன்।

Verse 28

अतः परं न कर्त्तव्यं साधनं कथितं बुधैः ॥ बिभ्यन्ति ह्यसुरास्तत्र ऋषयश्च तपोधनाः ॥

ஆகையால் இதற்கு அப்பால் வேறு சாதனை செய்ய வேண்டியதில்லை—என்று ஞானிகள் கூறினர்; ஏனெனில் அங்கே அசுரர்களும், தவச் செல்வம் கொண்ட ரிஷிகளும் அஞ்சுகின்றனர்।

Verse 29

असुराश्च सुराश्चैव योगिनश्च महौजसः ॥ नमस्कार्या च पूज्या च मोहिनी सर्वसाधनी ॥

அசுரரும் தேவரும், மிகுந்த ஒளி/வலிமை கொண்ட யோகிகளும்—அனைவரும் வணக்கத்திற்கும் பூஜைக்குமுரியவர்கள்; மேலும் எல்லாச் சாதனைகளிலும் திறன் கொண்ட மோகினியும் வணங்கத்தக்கவள்।

Verse 30

तस्याङ्गेभ्यः समुद्भूता व्याधयः क्लेशसम्भवाः ॥ अपराश्च महाघोराः व्याधयः कालनिर्मिताः

அவனுடைய அங்கங்களிலிருந்து துன்பத்தால் பிறந்த நோய்கள் எழுந்தன; மேலும் காலனால் உருவாக்கப்பட்ட மிகக் கொடிய பிற நோய்களும் தோன்றின।

Verse 31

पौरुषेण समायुक्ताः सर्वलोकनयायताः ॥ प्रकृत्या दुर्विनीतश्च महाक्रोधः सुदारुणः

அவர்கள் கடும் வீரத்துடன் கூடியவர்களாய் எல்லா உலகங்களிலும் தங்கள் ஆட்சியை விரித்தவர்கள்; இயல்பிலேயே கட்டுப்பாடற்ற—அந்த ‘மகாக்ரோதம்’ மிகுந்த பயங்கரமானது.

Verse 32

महासत्त्वो महातेजाः जरामरणवर्जितः ॥ मृत्युर्दृष्टा दुराधर्षो दिव्यगन्धानुलेपनः

நான் ‘மரணம்’ என்பதைக் கண்டேன்—மகாசத்துவமும் மகாதேஜஸும் உடையவன், முதுமையும் மரணமும் அற்றவன்; அணுக இயலாதவன், தெய்வீக நறுமணங்களால் பூசப்பட்டவன்.

Verse 33

गायकाः हासकाश्चैव सर्वजीवप्रबोधकाः ॥ मृत्युनासहिता नित्यं कालज्ञा कालसम्मताः

அங்கே பாடகர்களும் நகைச்சுவையாளர்களும் இருந்தனர்; அவர்கள் எல்லா உயிர்களையும் விழிப்புறச் செய்வோர். அவர்கள் எப்போதும் மரணத்துடன் இணைந்து—காலத்தை அறிந்தோர், காலத்தின் விதிக்கே ஒத்தோர்.

Verse 34

दिव्याभरणशोभाभिः शोभमानाः सुतेजसः ॥ सवालयवजनच्छन्नैः केचित्तत्र महौजसः

சிலர் அங்கே மிகுந்த வலிமையுடையவர்களாய், தெய்வீக ஆபரணங்களின் அழகால் அலங்கரித்து, ஒளிமிகு தேஜஸுடன் பிரகாசித்தனர்; ஆடைகளாலும் சாமரங்களாலும் (விசிறிகளாலும்) மூடப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 35

पर्यास्तरणसंछन्नेष्वासनेषु तथा परे ॥ पूज्यमाना मया दृष्टाः केचित्तत्र महौजसः

மற்ற சிலர், விரிப்புகளால் மூடப்பட்ட படுக்கை-இருப்புகளிலும் ஆசனங்களிலும் அமர்ந்திருந்தனர்; அங்கே அவர்கள் போற்றப்படுவதை நான் கண்டேன்—அவர்களும் மிகுந்த வலிமையுடையவர்கள்.

Verse 36

अनेकाश्च नरास्तत्र वेदनाश्च सुदारुणाः ॥ नारीनरसवरूपाश्च मया दृष्टास्त्वनेकशः

அங்கே பல ஆண்கள் இருந்தனர்; வேதனைகள் மிகக் கொடூரமானவை; மேலும் பெண்-ஆண் வடிவங்களைக் கொண்ட பல உயிர்களையும் நான் பலமுறை கண்டேன்.

Verse 37

तासां हलहलाशब्दः सर्वासां च समन्ततः ॥ धर्मराजसमीपे तु दारयन्ति धरामिमाम्

அவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் எல்லாத் திசைகளிலும் ‘ஹலஹலா’ என்ற அலறல் எழுந்தது; தர்மராஜன் அருகில் அவர்கள் இந்தப் பூமியையே கிழித்தெறிவதுபோல் தோன்றியது.

Verse 38

कूष्माण्डा यातुधानाश्च राक्षसाः पिशिताशनाः ॥ एकपादा द्विपादाश्च त्रिपादा बहुपादकाः

அங்கே கூஷ்மாண்டர்கள், யாதுதானர்கள், மாமிசம் உண்ணும் ராட்சசர்கள் இருந்தனர்—சிலர் ஒருகால், சிலர் இருகால், சிலர் மூன்றுகால், சிலர் பலகால் உடையவர்கள்.

Verse 39

एकबाहुर्द्विबाहुश्च त्रिबाहुर्बहुबाहुकः ॥ शङ्कुकर्णा महाकर्णा हस्तिकर्णास्तथाऽपरे

சிலர் ஒருகை, சிலர் இருகை, சிலர் மூன்றுகை, சிலர் பலகைகள் உடையவர்கள்; சிலருக்கு சங்குபோன்ற காதுகள், சிலருக்கு பெரிய காதுகள், மற்றவர்களுக்கு யானைபோன்ற காதுகளும் இருந்தன.

Verse 40

केचित्तु तत्र पुरुषाः सर्वशोभाविशोभिताः ॥ केयूरैर्मुकुटैश्चान्ये चित्रैरङ्गैस्तथाऽपरे ॥

அங்கே சில ஆண்கள் எல்லாவிதமான ஒளிவிளக்கத்தாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; சிலர் கையுறைகள் (கேயூரம்) மற்றும் கிரீடங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்; மற்றவர்கள் பலவண்ண அலங்காரக் குறிகளால் உடல் குறியிடப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 41

स्रग्विणो बद्धपादाश्च सर्वाभरणभूषिताः ॥ सकुठाराः सकुद्दालाः सचक्राः शूलपाणयः ॥

சிலர் மாலையணிந்தவர்களாய், சிலர் கட்டப்பட்ட பாதங்களுடன், அனைவரும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். சிலர் கோடரி, மண்வெட்டி ஏந்தினர்; சிலர் சக்கராயுதம்; சிலர் கையில் சூலம் பிடித்திருந்தனர்।

Verse 42

सशक्तितोमराः केचित्सधनुष्का दुरासदाः ॥ असिहस्तास्तथा चान्ये तथा मुद्गरपाणयः ॥

சிலர் சக்தி மற்றும் தோமரம் ஏந்தினர்; சிலர் வில்லாளர்கள்—அவர்களை அணுகுதல் கடினம். மற்றவர்கள் வாளை கையில் வைத்தனர்; இன்னும் சிலர் கையில் கதையைப் பிடித்திருந்தனர்।

Verse 43

सज्जिता दधिहस्ताश्च गन्धहस्ता ह्यनेकशः ॥ विचित्रभक्षहस्ताश्च वस्त्रहस्तास्तथैव च ॥

அவர்கள் ஆயத்தமாக இருந்தனர். சிலரின் கைகளில் தயிர் இருந்தது; பலரின் கைகளில் நறுமணப் பொருட்கள் இருந்தன. சிலர் பலவகை உணவுப் பொருட்களை ஏந்தினர்; அதுபோல சிலர் ஆடைகளையும் எடுத்திருந்தனர்।

Verse 44

धूपान्प्रगृह्य विविधान्वासांसि शुभदर्शनाः ॥ शिबिकाश्च महाशोभा यानानि विविधानि च ॥

பலவகை தூபங்களையும் ஆடைகளையும் கையில் ஏந்தி, அவர்கள் பார்ப்பதற்கு மங்களமாக இருந்தனர். அங்கே மிகுந்த ஒளியுடன் பல்லக்குகளும், பலவகை வாகனங்களும் இருந்தன।

Verse 45

वाजिकुञ्जरयुक्तानि हंसयुक्तानि चापरे ॥ शरभैरृषभैश्चापि हस्तिभिश्च सुदर्शनैः ॥

சில வாகனங்கள் குதிரைகளும் யானைகளும் இணைக்கப்பட்டவையாக இருந்தன; மற்ற சில வாகனங்கள் அன்னப்பறவைகளால் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. சில வாகனங்கள் சரபங்களாலும் காளைகளாலும், மேலும் மிக அழகிய யானைகளாலும் இழுக்கப்பட்டன।

Verse 46

उज्ज्वला मलिनाश्चैव जीर्णवस्त्रा नवांशुकाः ॥ सुमनाभिमना मूका मारकाः शतमारकाः ॥

சிலர் ஒளிவிடுபவர்கள், சிலர் மாசடைந்தவர்கள்; சிலர் பழைய ஆடை அணிந்தவர்கள், சிலர் புதிய ஆடை அணிந்தவர்கள். அங்கே நல்விருப்பமுடையோர், அகந்தையுடையோர், மௌனிகள், கொலையாளிகள், நூற்றுமடங்கு கொலையாளிகளும் இருந்தனர்.

Verse 47

समार्जारी काचवर्णा कृष्णा चैव कलिस्तथा ॥ धर्महस्ता यशोहस्ता कीर्त्तिहस्तास्तथापरे ॥

அங்கே சமார்ஜாரீ, காசவர்ணா, கிருஷ்ணா, கலி என்ற பெயருடையோர் இருந்தனர்; மேலும் தர்மஹஸ்தா, யசோஹஸ்தா, கீர்த்திஹஸ்தா என்ற பிறரும் இருந்தனர்.

Verse 48

एते पुरोगमास्तत्र कृतान्तस्य महात्मनः ॥ यद्येतानि यजेद्विप्रो नास्ति तस्य पराभवः ॥

இவர்கள் அங்கே மகாத்மா க்ருதாந்தனின் (யமனின்) முன்னோடிகளாக இருந்தனர். ஒரு பிராமணன் இவர்களை வழிபட்டால் அவனுக்கு தோல்வி இல்லை.

Verse 49

नमस्कार्याश्च पूज्याश्च आपन्नेन हि नित्यशः ॥ परितुष्य कृता नित्यं विहिताः सार्वलौकिकाः ॥

துன்பத்தில் உள்ளவன் இவர்களுக்கு தினமும் வணங்கி பூஜிக்க வேண்டும். முறையாகத் திருப்திப்படுத்தினால், இவர்கள் உலகியலான காரியங்களில் எப்போதும் நியமிக்கப்படுவர்.

Verse 50

दुष्कृतिनां प्रवेशार्थं यमेन विहितं स्वयम् ॥ तस्मिन् पुरवरे रम्ये रम्या परम शोभना

துஷ்கர்மிகளின் நுழைவிற்காக யமன் தானே இதை ஏற்படுத்தினான். அந்த இனிய சிறந்த நகரத்தில் மிகச் சிறப்பாக ஒளிவிடும், பேரழகுடைய ஒரு உருவம் இருந்தது.

Verse 51

कुण्डलाभ्यां पिनद्धाभ्यामङ्गदाभ्यां महातपाः ॥ भ्राजते मुकुटस्तस्य ब्रह्मदत्तो महाद्युतिः

ஓ மகாதபஸ்வியே, அவர் உறுதியாக அணிந்த குண்டலங்களாலும் அங்கதங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளார். அவர்தம் சிரத்தில் பிரம்மன் அருளிய மகாத்யுதி முக்குடம் ஒளிர்கிறது॥

Verse 52

यमेन पूज्यमाना सा दिव्यगन्धानुलेपनैः ॥ संहारः सर्वलोकानां गतीनां च महागतिः

யமன் அவளை தெய்வீக நறுமணப் பூச்சுகளால் பூஜிக்கிறான். அவள் எல்லா உலகங்களின் சங்காரம்; எல்லா பாதைகளின் மகாகதி—உயர்ந்த இலக்கு॥

Verse 53

कामक्रोधविचारिण्यो नानारूपधराः स्त्रियः ॥ जीवभक्षकरा घोरास्तीव्ररोषा भयानकाः

காமமும் கோபமும் நிறைந்த வட்டத்தில் உலாவும், பல வடிவம் தரித்த பெண்கள் இருந்தனர்—உயிர்களை விழுங்கச் செய்பவர்கள், கொடுமையானவர்கள், தீவிர சினத்தால் பயங்கரமானவர்கள்॥

Verse 54

मयूरैः सारसैश्चैव चक्रवाकैश्च वाजिभिः ॥ एवम्रूपा मया दृष्टास्तत्र चान्ये भयानकाः

மயில்கள், சாரஸப் பறவைகள், சக்கரவாகப் பறவைகள், குதிரைகள் ஆகியவற்றுடன்—அத்தகைய வடிவங்களை நான் அங்கே கண்டேன்; மேலும் பிற பயங்கரமானவர்களும் இருந்தனர்॥