Adhyaya 196: Description of the City of Dharmarāja (Yama)

Verse 1

अथ धर्मराजपुरवर्णनम् ॥ वैशम्पायन उवाच ॥ तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ उवाच वाक्यं वाक्यज्ञः सर्वं निरवशेषतः ॥

இப்போது தர்மராஜன் (யமன்) நகரின் வருணனை. வைசம்பாயனர் கூறினார்—தம்மைத் தாமே கட்டுப்படுத்திய முனிவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து, சொல்வல்லவன் அனைத்தையும் எஞ்சாமல் உரைத்தான்.

Verse 2

नाचिकेत उवाच ॥ श्रूयतां द्विजशार्दूलाः कथ्यमानं मया द्विजाः ॥ योजनानां सहस्रं तु विस्ताराद्द्विगुणायतम् ॥

நாசிகேதன் கூறினான்— ஹே இருமுறை பிறந்தோரின் புலிகளே, கேளுங்கள்; ஹே த்விஜர்களே, நான் இதை விளக்குகிறேன். இதன் அகலம் ஆயிரம் யோஜனைகள்; நீளம் அதற்கு இரட்டிப்பு.

Verse 3

द्विगुणं परिवेषेण तद्वै प्रेतपतेः पुरम् ॥ भवनैरावृतं दिव्यैर्याम्बूनदमयैः शुभैः ॥

இரட்டிப்பான சுற்றுவேலியால் சூழப்பட்டதே பிரேதபதியின் நகரம்; அது மங்களமான, தெய்வீகமான ஜாம்பூநதத் தங்கத்தால் ஆன மாளிகைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 4

हर्म्यप्रासादसंबाधमहाट्टालसमन्वितम् ॥ सौवर्णेनैव महता प्राकारॆणाभिवेष्टितम् ॥

அந்நகரம் மாளிகைகளும் அரண்மனைகளும் நெருக்கமாக நிறைந்தது; பெரிய காவல் கோபுரங்களுடன் கூடியது; மேலும் மிகப் பெரிய பொன்னாலான மதிலால் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 5

कैलासशिखराकारैर्भवनैरुपशोभितम् ॥ तत्र वै विमला नद्यस्तोयपूर्णाः सुशोभनाः ॥

கைலாச சிகரங்களை ஒத்த வடிவமுடைய மாளிகைகளால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; அங்கே தூய்மையான நதிகள் நீரால் நிரம்பி மிக அழகாக விளங்குகின்றன.

Verse 6

दीर्घिकाश्च तथा कान्ता नलिन्यश्च सरांसि च ॥ तडागाश्चैव कूपाश्च वृक्षषण्डाः सुशोभनाः

அங்கே நீண்ட குளங்கள், அழகிய தாமரைத் தோப்புகள், ஏரிகள் உள்ளன; அதுபோலத் தடாகங்கள், கிணறுகள், மேலும் மிக அழகாக விளங்கும் மரக்கூட்டங்களும் உள்ளன.

Verse 7

नरनारीसमाकीर्णा गजवाजिसमाकुलाः ॥ नानादेशसमुत्थानैर्नानाजातिभिरेव च

அந்நகரம் ஆணும் பெண்ணும் நிரம்பி, யானைகளும் குதிரைகளும் நிறைந்து, பல நாடுகளிலிருந்து வந்த பல இனத்தாரால் முழுமையாகக் கூடியிருந்தது।

Verse 8

सर्वजीवैस्तथाकीर्णं तस्य राज्ञः पुरोत्तमम् ॥ क्वचिद्युद्धं क्वचिद्द्वन्द्वं तेन बद्धो यमालये

அரசனுடைய அந்தச் சிறந்த நகரம் எல்லாவகை உயிர்களாலும் நிரம்பியிருந்தது. எங்கோ போர், எங்கோ இரட்டைப் போட்டி; அதனால் அவன் யமலோகத்தில் கட்டுப்பட்டான்।

Verse 9

क्वचिद्गायन् हसांश्चैव क्वचिद्दुःखेन दुःखितः ॥ क्वचित्क्रीडन् यथाकर्म क्वचिद्भुञ्जन् क्वचित्स्वपन्

எங்கோ அவன் பாடி நகைத்தான்; எங்கோ துயரால் துயருற்றான். எங்கோ தன் கர்மத்திற்கேற்ப விளையாடினான்; எங்கோ உண்டான், எங்கோ உறங்கினான்।

Verse 10

स्वकर्मभिः प्रदृश्यन्ते स्थूलाः सूक्ष्माश्च जन्तवः ॥ मया दृष्टा द्विजश्रेष्ठास्तस्य राज्ञः पुरोत्तमे

தத்தம் கர்மத்தின்படி ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும் ஆகிய உயிர்கள் காணப்படுகின்றன. ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அவற்றை அந்த அரசனுடைய சிறந்த நகரத்தில் நான் கண்டேன்।

Verse 11

अङ्गानि चैव सीदन्ति मनो विह्वलतीव मे ॥ दिव्यभावाः स्पृशन्त्येते चिन्तयानस्य तत्फलम्

என் அங்கங்கள் தளர்கின்றன; என் மனம் குழம்பியதுபோல் கலங்குகிறது. அதன் பலனைச் சிந்திக்கையில் இத்தெய்வீக நிலைகள் என்னைத் தொடுகின்றன।

Verse 12

तथापि कथयिष्यामि यथादृष्टं तथाश्रुतम् ॥ पुष्पोदका नाम तत्र नदीनाṃ प्रवरा नदी

ஆயினும் நான் கண்டதையும் கேட்டதையும் யதார்த்தமாக உரைப்பேன். அங்கே நதிகளுள் முதன்மையான ‘புஷ்போதகா’ என்னும் நதி உள்ளது॥

Verse 13

दृश्यते न च दृश्येत नानावृक्षसमाकुला ॥ सुवर्णकृतसोपाना दिव्यकाञ्चनवालुका

அது தோன்றுகிறது; ஆயினும் தோன்றாததுபோல்—அத்துணை அதிசயம். பலவகை மரங்களால் நிறைந்தது; பொன்னால் செய்யப்பட்ட படிகள், தெய்வீக பொன்னிற மணல் உடையது॥

Verse 14

प्रसन्नेन च तोयेन शीतलेन सुगन्धिना ॥ पुष्प्यत्फलवनाकीर्णा नाना पक्षिसमाकुला

அதன் நீர் தெளிவாகவும் குளிர்ச்சியாகவும் நறுமணமுடையதாகவும் இருந்தது. கரைகள் மலர்-கனி தரும் வனங்களால் நிரம்பி, பலவகைப் பறவைகளால் சூழப்பட்டிருந்தன॥

Verse 15

भ्राजते सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी ॥ तस्यास्तीरे मया दृष्टाः पादपाश्च सहस्रशः

அது ஒளிவீசுகிறது; நதிகளுள் சிறந்தது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. அதன் கரையில் நான் ஆயிரக்கணக்கான மரங்களை கண்டேன்॥

Verse 16

अमराः क्रीडमानाश्च जलक्रीडां पुनःपुनः ॥ विशालजघना यस्यां गन्धर्वाः सामगा इव

அங்கே அமரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நீர்விளையாட்டில் ஈடுபடுகின்றனர். அந்த நதியில் அகன்ற இடுப்புடைய பெண்கள் உள்ளனர்; கந்தர்வர்கள் சாமன் பாடகர்கள் போலப் பாடுகின்றனர்॥

Verse 17

भुजङ्गावनताङ्ग्यश्च किन्नर्यश्च सुगायनाः ॥ दिव्यभूषणसम्भोगैः क्रीडन्त्यत्र समागताः

இங்கே பாம்புபோல் நளினமாக வளைந்த அங்கங்களையுடைய பெண்களும், இனிய பாடல் பாடும் கின்னரிப் பெண்களும், தெய்வீக ஆபரண இன்பத்தை அனுபவித்து ஒன்றுகூடி விளையாடுகின்றனர்।

Verse 18

एवं नारीसहस्राणि तत्र दिव्यानि नित्यशः ॥ क्रीडन्ति सलिले तत्र प्रासादेषु शुभेषु च

இவ்வாறு அங்கே தினந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான தெய்வீகப் பெண்கள் நீரில் விளையாடுகின்றனர்; மேலும் மங்களமான மாளிகைகளிலும் உலாவுகின்றனர்।

Verse 19

प्रमदाश्च जले तत्र कामरूपाः सुमेखलाः ॥ रमयन्त्यो नरास्तत्र यथाकामं यथासुखम्

அங்கே நீரில் மனம்கவரும் பெண்கள் உள்ளனர்—விருப்பம்போல் உருவம் எடுப்பவர்கள், அழகிய இடைக்கச்சையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்கள் அங்குள்ள ஆண்களை விருப்பத்திற்கும் இன்பத்திற்கும் ஏற்ப மகிழ்விக்கின்றனர்।

Verse 20

तां नदीं क्षोभयन्त्यस्ताः क्रीडन्ति सहिताः प्रियैः ॥ गायन्ति सलिले काश्चिन्मधुरं मधुविह्वलाः

அவர்கள் தம் அன்பர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடி அந்த நதியை அலைக்கழிக்கின்றனர்; சிலர் மதுவின் இனிமை மயக்கத்தில் நீரில் இனிய பாடல் பாடுகின்றனர்।

Verse 21

जलतूर्यनिनादेन भूषणानां स्वनेन च ॥ भाति सा निम्नगा दिव्या दिव्यरत्नैरलंकृता

நீர்வாத்தியங்களின் ஒலியும் ஆபரணங்களின் சிணுங்கொலியும் நிறைந்ததால், தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த தெய்வீக நதி ஒளிர்கிறது।

Verse 22

वैवस्वती नाम महानदी सा शुभा नदीनां प्रवरा अतिरम्या ॥ प्रयाति मध्ये नगरस्य नित्यं मातेव पुत्रं परिपालयन्ती

அந்த மகாநதியின் பெயர் வைவைஸ்வதீ—அவள் மங்களகரமானவள், நதிகளில் முதன்மையானவள், மிக இனிமையானவள். அவள் நகரத்தின் நடுவே எப்போதும் ஓடி, தாய் பிள்ளையைப் பாதுகாப்பதுபோல் காக்கிறாள்.

Verse 23

तोयानुरूपा च मनोहरा च दिव्येन तोयेन सदैव पूर्णा ॥ यस्यास्तु हंसाः पुलिनेषु मत्ताः कुन्देन्दुवर्णाः प्रचरन्ति नित्यम्

அவள் தன் நீருக்கு ஏற்ற அழகுடன் மனம்கவர்வாளாகவும், தெய்வீக நீரால் எப்போதும் நிறைந்தவளாகவும் இருக்கிறாள். அவளது கரைகளில் குந்தமலரும் நிலவும் போல வெண்மையான, மகிழ்ச்சியில் மயங்கிய அன்னங்கள் இடையறாது உலாவுகின்றன.

Verse 24

रथाङ्गसाह्वैः प्रवरैश्च पद्मैः प्रतप्तजाम्बूनद कर्णिकाभिः ॥ या दृश्यते चैव मनोज्ञरूपा सुवर्णसोपानयुता सुकान्ता

அவள் மனம்கவரும் வடிவுடன் காணப்படுகிறாள்—‘ரதாங்க’ எனப்படும் சிறந்த தாமரைகளாலும், சூடேற்றப்பட்ட ஜாம்பூநதத் தங்க நிறக் கர்ணிகைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். அவள் அழகியவள்; பொன்னாலான படிக்கட்டுகளும் உடையவள்.

Verse 25

यस्यास्तु तोयं विमलं सुगन्धि स्वादु प्रसन्नं त्वमृतोपमं च ॥ वृक्षास्तु यस्या वनखण्डजाताः सदा शुभैः पुष्पफलैरुपेताः

அவளது நீர் தூய்மையானது, நறுமணமுள்ளது, இனிமையானது, அமைதியானது—அமுதத்துக்கு ஒப்பானது. அவளது வனப்பகுதிகளில் பிறந்த மரங்கள் எப்போதும் மங்களமான மலர்களும் கனிகளும் உடையவையாக உள்ளன.

Verse 26

नार्यः सुरूपा मदविह्वलाश्च क्रीडन्ति ता यत्र मनोज्ञरूपाः ॥ यस्यां जनः क्रीडनताडनाद्यैर्विवर्णतां याति न वै कदाचित् ॥

அங்கே அழகிய வடிவுடைய பெண்கள்—மெல்லிய உற்சாகத்தில் மயங்கியவர்களாய்—விளையாடுகின்றனர். அந்த இடத்தில் மக்கள் விளையாட்டு, தட்டுதல் முதலிய களிப்புச் செயல்களினிடையிலும் எப்போதும் நிறமங்கல் அல்லது ஒளிக்குறைவு அடைவதில்லை.

Verse 27

या देवतानामपि पूजनीया तापनिधीनां च तथा मुनीनाम् ॥ या दृश्यते तोयभरेण कान्ताकृतिः कवीनामिव निर्मलार्था ॥

அவள் தேவர்களாலும் வணங்கத்தக்கவள்; தவநிதிகளாலும் முனிவர்களாலும் போற்றத்தக்கவள். நீரால் நிறைந்தவளாய், அழகிய வடிவில் தோன்றுகிறாள்—கவிகளின் வாக்குபோல் தெளிந்த பொருளுடையவள்.

Verse 28

वादित्रगीतस्वनतालयुक्ता गायन्ति नार्यः सहिताः सदा हि ॥ कन्याकुलानां मृदुभाषितानि मनोहराणां च वनेषु तेषु ॥

வாத்தியங்களும் பாடல்களும் தரும் சுர-தாளத்துடன் பெண்கள் ஒன்றாக எப்போதும் பாடுகின்றனர். அந்த தோப்புகளில் இளம்பெண்களின் குழுக்களின் மென்மையான, மனம் கவரும் சொற்கள் ஒலிக்கின்றன.

Verse 29

कुर्वन्ति संहर्षमिव स्वनेन मनोज्ञरूपा दिवि देवतानाम् ॥ मृदङ्गनादश्च सुतन्त्रियुक्तगीतध्वनिश्चैव सुवंशयुक्तः ॥

அவர்களின் ஒலியால் விண்ணுலகத் தேவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி எழுவது போலத் தோன்றுகிறது; அவர்கள் வடிவிலும் மனம் கவர்வோர். அங்கே மிருதங்கத்தின் முழக்கம், தந்தி வாத்தியங்களுடன் கூடிய பாடல் ஒலி, மேலும் சுவம்ச (புல்லாங்குழல்) நாதமும் உள்ளது.

Verse 30

प्रासादकुञ्जेषु विहार्यमाणा न तृप्तिमेवं बहु ताः प्रयान्ति ॥ गन्धः सुगन्धोऽगुरुचन्दनानां वातः शुभो वाति सुशीतमन्दः ॥

மாளிகைத் தோப்புகளில் விளையாடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் மிகுந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகும் திருப்தியடைவதில்லை. அங்கே அகில் மற்றும் சந்தனத்தின் நறுமணம் பரவி, குளிர்ந்த மென்மையான மங்களக் காற்று வீசுகிறது.

Verse 31

क्वचित् सुगन्धः प्रचचार भूयः प्रासादरोधं प्रविरूढमार्गः ॥ क्वचिज्जनाः क्रीडनकावसक्ताः क्वचिच्च नारीनरगीतशब्दाः ॥

சில இடங்களில் நறுமணம் மீண்டும் மீண்டும் பரவுகிறது; மாளிகைச் சுவர்களோரம் வளர்ந்த பாதைகளைக் கண்டடைந்து செல்கிறது. சில இடங்களில் மக்கள் விளையாட்டில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; சில இடங்களில் பெண்களும் ஆண்களும் பாடும் பாடல்களின் ஒலி கேட்கிறது.

Verse 32

तथाऽपरे क्रीडनकाः सकान्ताः सुवर्णवेदीकृतसानुशोभाः ॥ विमानभूताः प्रचरन्ति तोये प्रमत्तनारीनरसं्कुलाश्च ॥

அதேபோல் சிலர் விளையாட்டில் ஈடுபட்டு, தம் காதலியருடன், பொன் வேதிகைபோல் அமைந்த மேடைகளால் அலங்கரித்து, விமானங்களாய் மாறியதுபோல் நீர்மேல் உலாவுகின்றனர்; மகிழ்வுற்ற பெண்களும் ஆண்களும் நிறைந்து காணப்படுகின்றனர்।

Verse 33

शक्यो विभागो न हि रम्यताया ह्यसौ दिनैर्वा बहुभिः प्रवक्तुम् ॥ नैषा कथा कर्मसमाधियुक्ता शक्त्या प्रवक्तुं दिवसैरनल्पैः ॥

அந்த அழகின் முழு அளவையும் பல நாட்களாலும் சொல்ல இயலாது. ஒழுங்கான செயலும் தியான-ஒருமைப்பாடும் இணைந்த இந்தக் கதையையும் பெரும் காலமும் முயற்சியும் இருந்தாலும் முறையாக விவரிக்க முடியாது.

Verse 34

क्वचिन्नृत्यन् क्वचित्तिष्ठन् क्वचिद्बन्धनसंस्थितः ॥ एवं शतसहस्राणि तस्य राज्ञः पुरोत्तमे ॥

எங்கோ நடனம் ஆடுகின்றனர், எங்கோ நின்றிருக்கின்றனர், எங்கோ கட்டுப்பாடு/அடக்கத்தில் தங்கியுள்ளனர்—இவ்வாறு அந்த அரசனின் சிறந்த நகரில் நூறாயிரக்கணக்கான காட்சிகள் உள்ளன।

Verse 35

तत्रापरे वृक्षषण्डा नित्यपुष्पफलान्विताः ॥ ते च कामप्रदा नित्यं तथा द्विजसमायुताः ॥

அங்கே மேலும் மரக்கூட்டங்கள் உள்ளன; அவை எப்போதும் மலரும் கனியும் உடையவை. அவை தொடர்ந்து விரும்பியவற்றை அளிக்கின்றன; அங்கே த்விஜர்கள் (வேதபாராயணர்/பண்டிதர்) கூடச் சேர்ந்து இருப்பர்।

Verse 36

जलं च दत्तं बहुभिर्नरैश्च तस्याः स्वरूपप्रतिमा च निष्ठा ॥ प्रासादपङ्क्तिर्ज्वलनप्रकाशा तस्यास्तु तीरे बहुभक्तिरम्याः ॥

பலர் நீரை அர்ப்பணித்துள்ளனர்; மேலும் அவளுடைய வடிவத்தின் பிரதிமைக்கும் உறுதியான பிரதிஷ்டை உள்ளது. அவளது கரையில் தீயொளிபோல் பிரகாசிக்கும் மாளிகை-வரிசை நிற்கிறது; அது மிகுந்த பக்தியால் அழகுற உள்ளது।