Khanda 4

Verse 4.1

तद्ब्रह्म तापत्रयातीतं षट्कोशविनिर्मुक्तं षडूर्मिवर्जितं पञ्चकोशातीतं षड्भावविकारशून्यम्—एवमादि सर्वविलक्षणं भवति। तापत्रयं त्वाध्यात्मिकाधिभौतिकाधिदैविकं कर्तृकर्मकार्यज्ञातृज्ञानज्ञेयभोक्तृभोगभोग्यम...

அந்தப் பிரம்மம் மும்மடங்கு தாபங்களைத் தாண்டியது; ஆறு உடல்-ஆவணங்களிலிருந்து விடுபட்டது; உலக அனுபவத்தின் ஆறு ஊர்மிகளிலிருந்து விலகியது; பஞ்சகோசங்களைத் தாண்டியது; ஆகுதல்-நிலைகளின் ஆறு விகாரங்களற்றது—இவ்வாறு அனைத்திலும் இருந்து தனித்துப் பிரகாசிக்கிறது. மும்மடங்கு தாபம்—ஆத்யாத்மிகம், ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம்—எனவும்; மேலும் கர்த்தா–கர்ம–காரியம், ஞாதா–ஞான–ஞேயம், போக்தா–போகம்–போக்யம் என்ற மூன்று மும்மைகளாகவும் கூறப்படுகிறது. தோல், மாம்சம், இரத்தம், எலும்பு, நரம்பு, மஜ்ஜை—இவை ஆறு உடல்-ஆவணங்கள். காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மதம், மாத்ஸரியம்—இவை அறு பகைவர். அன்னமயம், பிராணமயம், மனோமயம், விஞ்ஞானமயம், ஆனந்தமயம்—இவை பஞ்சகோசங்கள். பிரியத்துவம், பிறப்பு, வளர்ச்சி, மாற்றம், சிதைவு, நாசம்—இவை ஆறு பாவங்கள். பசி, தாகம், சோகம், மோகம், முதுமை, மரணம்—இவை ஆறு ஊர்மிகள். குலம், கோத்திரம், ஜாதி, வர்ணம், ஆசிரமம், ரூபம்—இவை ஆறு மயக்கங்கள். இந்த யோகத்தால் ஜீவன் பரமபுருஷனாகவே ஆகிறான்; வேறல்ல. இந்த உபநிஷத்தை நித்யம் ஓதுவோர் அக்னி, வாயு, ஆதித்யன் ஆகியோரால் புனிதராவார்; நோயற்றவர், செல்வமிக்கவர், புத்ர-பௌத்திராதிகளால் செழிப்பவர், கல்விமான் ஆவார். அவர் மகாபாதகங்களிலிருந்தும் சுத்தராவார்—மதுபானம், தடைசெய்யப்பட்ட அணுகல், தாயுடன் சேர்தல், மகள்/மருமகளுடன் சேர்தல், பொன் திருட்டு, வேதி-சம்பந்தமான பெரும் வன்முறை, குருசேவையை அலட்சியம், அயாஜ்யருக்காக யாஜனம், அபக்ஷ்யம் உண்ணுதல், உக்ர/அதர்மப் பிரதிக்ரஹம், பரதாராகமனம் முதலியவற்றிலிருந்து. காம-க்ரோத-லோப-மோக-ஈர்ஷ்யை முதலியவற்றால் பாதிக்கப்படாமல், எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, இவ்வாழ்விலேயே ‘புருஷன்’ ஆகிறான். ஆகவே புருஷஸூக்தத்தின் இந்த அர்த்தம் பரம ரகசியம்—ராஜகுஹ்யம், தேவகுஹ்யம், ரகசியத்திலும் ரகசியமானது; தீக்ஷையில்லாதவனுக்கும், அறியாதவனுக்கும், யஜ்ஞநிஷ்டையில்லாதவனுக்கும், வைஷ்ணவபக்தியில்லாதவனுக்கும், யோகியல்லாதவனுக்கும், அதிகம் பேசுபவனுக்கும், கடுஞ்சொல் பேசுபவனுக்கும், வருடவிரதம் காக்காதவனுக்கும், திருப்தியில்லாதவனுக்கும், வேதம் ஓதாதவனுக்கும் உபதேசிக்கக் கூடாது. குருவும் இவ்வாறு அறிந்தவர், தூய இடத்தில், புண்ணிய நக்ஷத்திரத்தில், பிராணங்களை அடக்கி புருஷனைத் தியானித்து, அணுகி வந்த சீடனின் வலது காதில் புருஷஸூக்தார்த்தத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்; பலமுறை சொல்லக் கூடாது—அது ‘யாதயாமம்’ ஆகும்; மீண்டும் மீண்டும் காதில் சொல்ல வேண்டாம். இவ்வாறு செய்பவர்—அத்தியேதாவும் அத்தியாபகரும்—இவ்வாழ்விலேயே புருஷராகிறார்கள்—இதுவே உபநிஷத்.