Adhyaya 6

Verse 1

अगस्त्य उवाच । तस्मात्संगमतो विप्र पश्चिमे दिक्तटे स्थितम् । सीताकुण्डमितिख्यातं सर्वकामफलप्रदम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! அந்தச் சங்கமத்திலிருந்து மேற்குத் திசைத் தட்டில் ‘சீதாகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இடம் உள்ளது; அது எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 2

यत्र स्नात्वा नरो विप्र सर्वपापैः प्रमुच्यते । सीतया किल तत्कुण्डं स्वयमेव विनिर्मितम् । रामेण वरदानाच्च महाफलनिधीकृतम्

ஓ பிராமணரே! அங்கே நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். அந்தக் குண்டத்தை சீதாதேவி தாமே உருவாக்கினாள் என்று சொல்லப்படுகிறது; மேலும் ஸ்ரீராமரின் வரத்தால் அது மகாபலன்களின் நிதியாக ஆனது.

Verse 3

श्रीराम उवाच । शृणु सीते प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं भुवि यादृशम् । त्वत्कुण्डस्यास्य सुभगे त्वत्प्रीत्या कथयाम्यहम्

ஸ்ரீராமர் கூறினார்—சீதே! கேள்; பூமியில் உன் இந்தக் குண்டத்தின் மகிமை எப்படியோ அதை நான் உரைப்பேன். ஓ சுபகே! உன் மகிழ்ச்சிக்காகவே இதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 4

अत्र स्नानं च दानं च जपो होमस्तपोऽथवा । सर्वमक्षयतां याति विधानेन शुचिस्मिते

ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! இங்கே நீராடுதல், தானம், ஜபம், ஹோமம் அல்லது தவம்—எது முறையாகச் செய்யப்படுகிறதோ அது அனைத்தும் அழியாத பலனாகிறது.

Verse 5

मार्गकृष्णचतुर्दश्यां तत्र स्नानं विशेषतः । सर्वपापहरं देवि सर्वदा स्नायिनां नृणाम्

மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியில் அங்கு நீராடுதல் மிகச் சிறப்புப் பலன் தரும். தேவியே, அங்கு நீராடுவோரின் எல்லாப் பாவங்களையும் அது எப்போதும் போக்குகிறது.

Verse 6

इति रामो वरं प्रादात्सीतायै च प्रजाप्रियः । तदाप्रभृति सर्वत्र तत्तीर्थं भुवि वर्त्तते

இவ்வாறு மக்களுக்குப் பிரியமான ஸ்ரீராமன் சீதைக்கு வரம் அளித்தான். அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் பூமியெங்கும் நிலைபெற்று புகழ்பெற்றதாக உள்ளது.

Verse 7

सीताकुण्डमिति ख्यातं जनानां परमाद्भुतम् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा नूनं राममवाप्नुयात्

அது ‘சீதாகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; மக்களுக்கு மிகப் பெரிய அதிசயம். அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் நிச்சயமாக ஸ்ரீராமனை அடைவான்.

Verse 8

तत्र स्नानेन दानेन तपसा च विशेषतः । गन्धैर्माल्यैर्धूपदीपैर्न्नानाविभवविस्तरैः । रामं संपूज्य सीतां च मुक्तः स्यान्नात्र संशयः

அங்கு புனித நீராடல், தானம், குறிப்பாகத் தவம்—மேலும் நறுமணப் பொருட்கள், மாலைகள், தூபம், தீபம், பலவகை நிவேதனங்களால் ஸ்ரீராமனையும் சீதையையும் முறையாகப் பூஜித்தால்—முக்தி பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 9

मार्गे मासि च स्नातव्यं गर्भवासो न जायते । अन्यदापि नरः स्नात्वा विष्णुलोकं स गच्छति

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் அங்கு நீராட வேண்டும்; அப்போது கர்ப்பவாசம் எனும் மறுபிறப்பு ஏற்படாது. வேறு காலங்களிலும் அங்கு நீராடும் மனிதன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 10

विभोर्विष्णुहरेर्विप्र रम्ये पश्चिमदिक्तटे । देवश्चक्रहरिर्नाम सर्वाभीष्टफलप्रदः

ஓ விப்ரரே! இப்புனிதத் தலத்தின் அழகிய மேற்கு கரையில், விபு விஷ்ணு-ஹரியின் ‘சக்ரஹரி’ எனும் தெய்வத் திருவுருவம் விளங்குகிறது; அது எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் அருள்கிறது.

Verse 11

तस्य चक्रहरेर्विप्र महिमा न हि मानवैः । शक्यो वर्णयितुं धीरैरपि बुद्धिमतां वरैः

ஓ விப்ரரே! அந்தச் சக்ரஹரியின் மகிமையை மனிதர்கள் வர்ணிக்க இயலாது; திடமுடையவர்களும் ஞானிகளில் சிறந்தவர்களும் கூட அதை முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது.

Verse 12

ततः पश्चिमदिग्भागे नाम्ना पुण्यं हरिस्मृति । विष्णोरायतनं ख्यातं परमार्थफलप्रदम् । यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

பின்னர் மேற்கு திசையில் ‘ஹரிஸ்ம்ருதி’ எனும் புனிதத் தலம் உள்ளது; அது விஷ்ணுவின் புகழ்பெற்ற ஆலயம், பரமார்த்தப் பயன் அருள்வது; அதன் தரிசனமட்டுமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது.

Verse 13

तयोर्दर्शनतो यांति तेषां पापानि देहिनाम् । तानि पापानि यावंति कुर्वते भुवि ये नराः

அவ்விரண்டின் தரிசனத்தால் உடலுடையோரின் பாவங்கள் அகல்கின்றன—பூமியில் மனிதர் எத்தனை பாவங்கள் செய்தாலும் அவையெல்லாம் நீங்கிவிடுகின்றன.

Verse 14

पुरा देवासुरे जाते संग्रामे भृशदारुणे । दैत्यैर्वरमदोत्सिक्तैर्देवा युधि पराजिताः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இடையே மிகக் கொடிய போர் எழுந்தபோது, வரங்களின் மயக்கத்தால் அகந்தை கொண்ட தைத்தியர்கள் போரில் தேவர்களைத் தோற்கடித்தனர்.

Verse 15

तेषां पलायमानानां देवानामग्रणीर्हरः । संस्तभ्य चैव तान्सर्वान्पुरस्कृत्यांबुजासनम्

தேவர்கள் ஓடிச் செல்லத் தொடங்கியபோது, அவர்களின் தலைவரான ஹரி அனைவரையும் திடப்படுத்தி, தாமரையாசனன் பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி முன்னே சென்றார்.

Verse 16

क्षीरोदशायिनं विष्णुं शेषपर्य्यंकशायिनम् । लक्ष्म्योपविष्टं पार्श्वे च चरणांबुजहस्तया

அவர்கள் பாற்கடலில் பள்ளிகொண்ட, சேஷன் படுக்கையில் சாய்ந்த விஷ்ணுவை கண்டனர்; அவரின் அருகில் லக்ஷ்மி அமர்ந்து, தம் கையால் அவரது தாமரைத் திருவடிகளைத் தொட்டிருந்தாள்.

Verse 17

नारदाद्यैर्मुनिवरैरुद्गीतगुगौरवम् । गरुडेन पुरःस्थेनानिशमंजलिना स्तुतम्

நாரதர் முதலிய முனிவர்தலைவர்கள் அவரது மகிமையைப் பாடினர்; முன்னே நின்ற கருடன் கைகூப்பி இடையறாது அவரைத் துதித்தான்.

Verse 18

क्षीराब्धिजलकल्लोलमदबिन्द्वंकिताम्बरम् । तारकोत्करविस्फारतारहारविराजितम्

அவர்கள் அவரைக் கண்டனர்—பாற்கடல் அலைகளின் விளையாட்டு நீர்த்துளிகள் போலத் துளித்துளியாகச் சிதறிய ஆடை உடையவராய், விண்மீன் கூட்டம் விரிந்ததுபோல் தாரகமாலையால் ஒளிவீசுபவராய்.

Verse 19

पीतांबरमतिस्मेरविकाशद्भावभावितम् । बिभ्रतं कुण्डलं स्थूलं कर्णाभ्यां मौक्तिकोज्ज्वलम्

அவர்கள் அவரைக் கண்டனர்—பீதாம்பரம் அணிந்தவர், மென்மையான புன்னகையின் மலர்ந்த ஒளியால் நிறைந்தவர்; இரு காதுகளிலும் பெரிய குண்டலங்களைத் தாங்கி, முத்தொளியால் பிரகாசிப்பவர்.

Verse 20

रत्नवल्लीमिव स्वच्छां श्वेतद्वीपनिवासिनीम् । किरीटं पद्मरागाणां वलयं दधतं परम्

ரத்தினக் கொடிபோல் தூய்மையும் ஒளியும் உடையவனாய், ஶ்வேதத்வீபத்தில் வாசிக்கும் தேவியைப் போலத் திகழ்ந்து; பத்மராக மணிகளால் செய்யப்பட்ட உன்னதக் கிரீடமும் வளையமும் அவர் அணிந்திருந்தார்।

Verse 21

मित्रस्य राहुवित्रासनिवर्त्तनमिवापरम् । सकौस्तुभप्रभाचक्रं बिभ्राणं प्रवलारुणम्

சூரியனின் ஆற்றல் ராகுவின் அச்சத்தை நீக்குவது போல, அவர் கௌஸ்துப மணியின் பிரகாசச் சக்கரத்தைத் தாங்கினார்; அது பவளம்போல் செம்மை நிறமாய் ஒளிர்ந்தது।

Verse 22

परां चतुर्मुखोत्पत्तिकल्पसंकल्पनामिव । शरणं स जगामाशु विनीतात्मा स्तुवन्निति

பின்னர் பணிந்த உள்ளத்துடன், நான்முகப் பிரம்மாவின் தோற்றத்தை நிகழ்த்தும் உயர்ந்த சங்கல்பம் போன்ற அந்த பரம சரணத்தை அவன் விரைந்து அடைந்து, இவ்வாறு புகழத் தொடங்கினான்।

Verse 23

तस्मिन्नवसरे शंभुः सर्वदेवगणैः सह । तुष्टाव प्रयतो भूत्वा विष्णुं जिष्णुं सुरद्विषाम्

அந்த வேளையில் ஶம்பு எல்லா தேவர்கணங்களுடனும் சேர்ந்து, ஒருமுகப்பட்டு பக்தியுடன் விஷ்ணுவைத் துதித்தார்—தேவர்களின் பகைவர்களை வெல்லும் அஜேய ஜிஷ்ணுவை।

Verse 24

ईश्वर उवाच । संसारार्णवसंतारसुपर्णसुखदायिने । मोह तीव्रतमो हारि चन्द्राय हरये नमः

ஈஶ்வரர் கூறினார்—சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் இன்பமளிக்கும் சுபர்ணம் (சிறகு/கருடன்) அருள்வோனே; மோகமெனும் மிகக் கடும் இருளை அகற்றுவோனே; சந்திரனைப் போல் குளிர்ந்த அருளுடைய ஹரிக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 25

स्फुरत्संविन्मणिशिखां चित्तसंगतिचंद्रिकाम् । प्रपद्ये भगवद्भक्तिमानसोद्यानवाहिनीम्

நான் பகவத் பக்தியில் சரணடைகிறேன்—அதன் சிகரம் விழித்துணர்வின் மணிச் சுடராகத் திகழ்கிறது; அதன் நிலவொளி மனத்தின் புனிதச் சங்கமம்; அது இதயத் தோட்டமெங்கும் உயிரளிக்கும் ஓடையாகப் பாய்கிறது।

Verse 26

हेलोल्लसत्समुत्साहशक्तिं व्याप्तजगत्त्रयाम् । या पूर्वकोटिर्भावानां सत्त्वानां वैष्णवीति वा

அந்த சக்தி—எழும் உற்சாகத்தால் விளையாட்டென ஒளிர்ந்து—மூன்று உலகங்களையும் வியாபித்துள்ளது; உயிர்களுக்கும் அவர்களின் பாவநிலைகளுக்கும் ஆதிமூலமாக இருந்து ‘வைஷ்ணவி’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 27

पवनांदोलितांभोजदलपर्वांतवर्त्तिनाम् । पततामिव जन्तूनां स्थैर्यमेका हरिस्मृतिः

காற்றால் அசையும் தாமரை இதழின் நுனியில் நின்று விழப் போகும் உயிர்களுக்கு ஒரே நிலைபெறு—ஹரியின் ஸ்மரணம்.

Verse 28

नमः सूर्य्यात्मने तुभ्यं संवित्किरणमालिने । हृत्कुशेशयकोषश्रीसमुन्मेषविधायिने

சூரியாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்—தூய அறிவொளிக் கதிர்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனே; இதயத் தாமரையின் மொட்டு-கோஷத்தைத் திருவுடன் மலரச் செய்பவனே.

Verse 29

नमस्तस्मै यमवते योगिनां गतये सदा । परमेशाय वै पारे महसां तमसां तथा

யமனைப் போல் நீதிநியந்தாவான அவருக்கு நமஸ்காரம்—யோகிகளின் என்றும் பரமகதியானவர்; ஒளியும் இருளும் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேஸ்வரன்.

Verse 30

यज्ञाय भुक्तहविष ऋग्यजुःसामरूपिणे । नमः सरस्वतीगीतदिव्यसद्गणशालिने

யாகஸ்வரூபனே, ஹவியை ஏற்றுக் கொள்பவனே, ரிக்-யஜுஸ்-சாம ரூபமுடையவனே; சரஸ்வதியின் பாடலில் போற்றப்படும், தெய்வ சத்கணச் சபையில் உறைவோனே—நமஸ்காரம்.

Verse 31

शांताय धर्मनिधये क्षेत्रज्ञायामृतात्मने । शिष्ययोगप्रतिष्ठाय नमो जीवैकहेतवे । घोराय मायाविधये सहस्रशिरसे नमः

சாந்தனே, தர்மநிதியே, க்ஷேத்ரஜ்ஞனே, அமராத்மஸ்வரூபனே; சீடனை யோகத்தில் நிலைநிறுத்துவோனே; எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் ஒரே ஆதிகாரணனே—நமோ நமः. மாயாவிதாதா, பயங்கரன், ஸஹஸ்ரசீர்ஷனே—வணக்கம்.

Verse 32

योगनिद्रात्मने नाभिपद्मोद्भूतजगत्सृजे । नमः सलिलरूपाय कारणाय जगत्स्थितेः

யோகநித்திரைஸ்வரூபனே, நாபிக்கமலத்திலிருந்து எழும் உலகங்களைப் படைப்பவனே; நீருருவனே, உலகநிலைத்திற்குக் காரணனே—நமஸ்காரம்.

Verse 33

कार्यमेयाय बलिने जीवाय परमात्मने । गोप्त्रे प्राणाय भूतानां नमो विश्वाय वेधसे

செயல்களால் அறியத்தக்க வல்லவனே; ஜீவஸ்வரூபனே, பரமாத்மனே; உயிர்களின் காப்பாளனும் பிராணனுமாகிய, அனைத்திலும் நிறைந்த வேதஸ் (படைத்தோன்) உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 34

दृप्ताय सिंहवपुषे दैत्यसंहारकारिणे । वीर्यायानंतमनसे जगद्भावभृते नमः

சிங்கவடிவில் திகழும் பெருமிதமிக்க வல்லவனே, தைத்யர்களை அழிப்பவனே; அளவற்ற வீரமும் முடிவற்ற மனமும் உடைய, உலகின் நிலைமையைத் தாங்குவோனே—நமஸ்காரம்.

Verse 35

संसारकारणाज्ञानमहासंतमसच्छिदे । अचिन्त्यधाम्ने गुह्याय रुद्रायात्युद्विजे नमः

ஸம்ஸாரத்திற்குக் காரணமான அஞ்ஞானமெனும் மாபெரும் இருளை வெட்டித் தள்ளுபவர்க்கு, அசிந்த்ய தாமம் உடைய மறைபொருளான ருத்ரர்க்கு—யார்முன் அனைவரும் நடுங்குகின்றாரோ—நமஸ்காரம்।

Verse 36

शान्ताय शान्तकल्लोलकैवल्यपददायिने । सर्वभावातिरिक्ताय नमः सर्वमयात्मने

சாந்தராய், சாந்தியின் அலைகள் போல் அமைதிக் கல்லோலமுடையவராய், கைवल்யப் பதம் அருள்பவராய்; எல்லாப் பாவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவராய் இருந்தும் அனைத்துமய ஆத்மாவாய் விளங்குபவர்க்கு நமஸ்காரம்।

Verse 37

इन्दीवरदलश्यामं स्फूर्जत्किंजल्कविभ्रमम् । बिभ्राणं कौस्तुभं विष्णुं नौमि नेत्ररसायनम्

நீலத் தாமரையிதழ் போல் கருநிறம் கொண்டவர், ஒளிரும் கேசரத்தின் விளையாட்டால் பிரகாசிப்பவர், கௌஸ்துப மணியைத் தரித்தவர்—கண்களுக்கு அமுதமாய் விளங்கும் விஷ்ணுவை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 38

अगस्त्य उवाच । इति स्तुतः प्रसन्नात्मा वरदो गरुडध्वजः । ववर्ष दृष्टिसुधया सर्वान्देवान्कृपान्वितः । उवाच मधुरं वाक्यं प्रश्रयावनतान्सुरान्

அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்டதும், வரம் அருளும் கருடத்வஜப் பெருமான் மனம் மகிழ்ந்தார். கருணையுடன் தமது பார்வை அமுதத்தை எல்லாத் தேவர்கள்மேலும் பொழிந்து, பணிவுடன் தலைவணங்கிய சுரர்களிடம் இனிய சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 39

श्रीभगवानुवाच । जानामि विबुधाः सर्वमभिप्रायं समाधितः । दैतेयैर्विक्रमाक्रान्तं पदं समरदर्पितैः

ஸ்ரீபகவான் அருளினார்—தேவர்களே! சமாதியில் நிலைத்து உங்கள் முழு நோக்கத்தையும் நான் அறிவேன். போரின் அகந்தையால் மயங்கிய தைத்யர்கள் தமது பராக்கிரமத்தால் உங்கள் பதம்/இடத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளனர்।

Verse 40

सबलैर्बलहीनानां प्रतापो विजितः परैः । सांप्रतं तु विधास्यामि तपो युष्मद्बलाय वै

வலிமையுடையோர் பலஹீனரை எதிர்கொள்ளும் போது, பலஹீனரின் பிரபாவம் பிறரால் வெல்லப்படுகிறது. ஆகவே இப்போது உங்கள் வலத்தை வளர்க்கத் தவம் செய்வேன்.

Verse 41

अयोध्यानगरे गत्वा करिष्ये तप उत्तमम् । गुप्तो भूत्वा भवत्तेजोविवृद्ध्यै दैत्यशान्तये

அயோத்தியா நகரத்திற்குச் சென்று நான் உத்தமத் தவம் செய்வேன். மறைவாக இருந்து உங்கள் தெய்வீகத் தேஜஸை வளர்க்கவும், தைத்தியரை அடக்கவும் இதைச் செய்வேன்.

Verse 42

भवन्तोऽपि तपस्तीव्रं कुर्वंत्वमलमानसाः । अयोध्यां प्राप्यतां देवा दैत्यनाशाय सत्वरम्

நீங்களும் தூய மனத்துடன் கடுந்தவம் செய்யுங்கள். தைத்திய நாசத்திற்காக தேவர்கள் விரைவில் அயோத்தியை அடையட்டும்.

Verse 43

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे देवान्देवो गरुडवाहनः । अयोध्यामागतः क्षिप्रं चकार तप उत्तमम्

அகஸ்தியர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி கருடவாகனனான தேவன் தேவர்களின் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான். பின்னர் விரைவில் அயோத்தி சென்று உத்தமத் தவம் செய்தான்.

Verse 44

गुप्तो भूत्वा यदा विद्वन्सुरतेजोभिवृद्धये । तेन गुप्तहरिर्नाम देवो विख्यातिमागतः

ஓ அறிவாளியே, தேவர்களின் தேஜஸை வளர்க்க அவர் மறைவாக இருந்ததால், அந்த இறைவன் ‘குப்தஹரி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 45

आगतस्य हरेः पूर्वं यत्र हस्ततलाच्च्युतम् । सुदर्शनाख्यं तच्चक्रं तेन चक्रहरिः स्मृतः

ஹரி அங்கு வருவதற்கு முன், அவருடைய கரத்தளத்திலிருந்து ‘சுதர்சன’ எனும் சக்கரம் விழுந்த இடத்தில், அந்த நிகழ்வினால் அவர் ‘சக்கர-ஹரி’ என நினைவுகூரப்படுகிறார்।

Verse 46

तयोर्दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते । हरस्तेन प्रभावेण देवाः प्रबलतेजसः

அவ்விருவரின் தரிசனமாத்திரத்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்; அதே பிரபாவத்தால் தேவர்கள் பேரொளியுடன் விளங்கினர்।

Verse 47

जित्वा दैत्यान्रणैः सर्वान्संप्राप्य स्वपदान्यथ । रेजिरे विपुलानंदैरसुरानार्दयंस्ततः

போரில் எல்லா தைத்யர்களையும் வென்று, தம் தம் இருப்பிடங்களை மீண்டும் அடைந்து, தேவர்கள் பேரானந்தத்தால் ஒளிர்ந்தனர்; பின்னர் அசுரர்களை அடக்கினர்।

Verse 48

ततः सर्वे समेत्याशु बृहस्पतिपुरस्सराः । देवाः सर्वेऽनमन्मौलिमालार्च्चित पदाम्बुजम् । हरिं द्रष्टुमथागच्छन्नयोध्यायां समुत्सुकाः

அப்போது பிருஹஸ்பதி முன்னிலையில் எல்லாத் தேவரும் விரைவில் கூடினர்; தங்கள் கிரீடங்களில் வைத்த மாலைகளால் வழிபடப்பட்ட தாமரைத் திருவடிகளையுடைய ஹரியை வணங்கி, அவரைக் காணும் ஆவலுடன் அயோத்தியாவிற்கு வந்தனர்।

Verse 49

आगत्य च ततः श्रुत्वा नानाविधगुणादरम् । भावैः पुण्यैः समभ्यर्च्य नत्वा प्रांजलयस्तदा । हरिमेकाग्रमनसा ध्यायन्तो ध्याननिष्ठिताः

அங்கு வந்து, அவருடைய பலவகை நற்குணங்களுக்கு அளிக்கும் மதிப்பைச் செவிமடுத்து, புனிதமான உள்ளநிலையால் வழிபட்டனர்; கைகூப்பி வணங்கி, ஒருமுக மனத்துடன் ஹரியைத் தியானித்து தியானநிலையிலே நிலைத்தனர்।

Verse 50

तानागतान्समालोक्य पदभक्त्या कृतानतीन् । प्रसन्नः प्राह विश्वात्मा पीतवासा जनार्दनः

அவர்கள் வந்திருப்பதைக் கண்டு, திருவடிகளில் பக்தியுடன் வணங்கியவர்களை நோக்கி, பீதாம்பரதாரியான உலகாத்மா ஜனார்தனன் மகிழ்ந்து உரைத்தான்।

Verse 51

श्रीभगवानुवाच । भोभो देवा भवन्तश्च चिराद्दिष्टयाद्यसंगताः । अधुना भवतामिच्छां कां करोमि सुरा अहम् । तद्ब्रूत त्वरिता मह्यं किं विलंबेन निर्भयाः

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்— “ஓ ஓ தேவர்களே! நீண்ட காலத்திற்குப் பின் நல்விதியால் இன்று நீங்கள் என்னைச் சந்தித்தீர்கள். இப்போது உங்கள் எந்த விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும்? அஞ்சாது விரைவாகச் சொல்லுங்கள்—தாமதம் ஏன்?”

Verse 52

देवा ऊचुः । भगवन्देवदेवेश त्वया संप्रति सर्वशः । सर्वं समभवत्कार्यं निष्पन्नं वै जगत्पते

தேவர்கள் கூறினர்— “பகவன், தேவர்தேவேசா! உம்மால் இப்போது எல்லா வகையிலும் செய்ய வேண்டிய காரியமெல்லாம் நிறைவேறியது; உலகநாதா, அனைத்தும் நிச்சயமாகச் சாதிக்கப்பட்டது।”

Verse 53

तथापि सर्वदा भाव्यं नित्यं देव त्वया विभो । अस्मद्रक्षार्थमत्रैव विजितेन्द्रियवर्त्मना

“ஆயினும், வல்லமைமிகு தேவா! இந்திரியங்களை வென்ற வழியில் நடந்து, எங்கள் பாதுகாப்பிற்காக நீர் எப்போதும் இங்கேயே நிலைத்திருக்க வேண்டும்।”

Verse 54

एवमेव सदा कार्यं शत्रुपक्षविनाशनम्

“இவ்வாறே எப்போதும் பகைவர் தரப்பின் அழிவு நிகழ்த்தப்பட வேண்டும்।”

Verse 55

श्रीभगवानुवाच । एवमेतत्करिष्यामि भवतामरिसंजयम् । श्रीमतां तेजसो वृद्धिं करिष्यामि सदासुराः । कथेयं च सदा ख्यातिं लोके यास्यति चोत्तमाम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக; உங்கள் பகைவர்களை வென்று வெற்றியை நான் அளிப்பேன். தேவர்களே, புகழ்மிக்கோரின் ஒளியை நான் எப்போதும் வளர்ப்பேன்; இந்தப் புனிதக் கதையும் உலகில் என்றும் உயர்ந்த புகழை அடையும்.”

Verse 56

अयं नाम्ना गुप्तहरिर्देवो भुवनविश्रुतः । मदीयं परमं गुह्यं स्थानं ख्यातिं समेष्यति

“இந்தத் தெய்வம் ‘குப்த-ஹரி’ என்ற நாமத்தால் உலகமெங்கும் புகழ்பெறும்; மேலும் இவ்விடம் என் பரம ரகசியத் திருத்தலமாகப் பிரசித்தி அடையும்.”

Verse 57

अत्र यः प्राणिनां श्रेष्ठः पूजायज्ञजपादिकम् । करोति परया भक्त्या स याति परमां गतिम्

“இங்கே யார் பரம பக்தியுடன் பூஜை, யாகம், ஜபம் முதலியவற்றைச் செய்கிறாரோ, அவர் பரம நிலையை அடைவார்.”

Verse 58

अत्र यः कुरुते दानं यथाशक्त्या जितेन्द्रियः । स स्वर्गमतुलं प्राप्य न शोचति कदाचन

“இங்கே யார் இந்திரியங்களை அடக்கி தம் சக்திக்கேற்ப தானம் செய்கிறாரோ, அவர் ஒப்பற்ற சுவர்க்கத்தை அடைந்து எப்போதும் துயரமடையார்.”

Verse 59

अत्र मत्प्रीतये देवाः प्राणिभिर्धर्मकांक्षिभिः । दातव्या गौः प्रयत्नेन सवत्सा विधिपूर्वकम्

“தேவர்களே, இங்கே என் திருப்திக்காக தர்மத்தை நாடும் உயிர்கள் முயற்சியுடன் விதிப்படி கன்றுடன் கூடிய பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.”

Verse 60

स्वर्णशृंगी रौप्यखुरी वस्त्रद्वयसमावृता । कांस्योपदोहना ताम्रपृष्ठी बहुगुणान्विता

பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொம்புகளும், வெள்ளிக் குளம்புகளும் உடையவள்; இரு ஆடைகளால் மூடப்பட்டவள்; காஞ்சியால் ஆன பால் கறக்கும் பாத்திரத்துடன், செம்புப் பின்புறம் கொண்டவள்—பல நற்குணங்களால் நிறைந்தவள்।

Verse 61

रत्नपुच्छा दुग्धवती घंटाभरणभूषिता । अर्चिता गंधपुष्पाद्यैः सुप्रसन्नाऽमृतप्रजा

ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வால் உடையவள், பால் வளம் மிகுந்தவள், மணிகளும் ஆபரணங்களும் பூண்டவள்; நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் அர்ச்சிக்கப்பட்டவள்—மிகவும் அமைதியானவள், சிறந்த சந்ததியுடையவள்।

Verse 62

द्विजाय वेदविज्ञाय गुणिने निर्मलात्मने । विष्णुभक्ताय विदुषे आनृशंस्यरताय च

வேதத்தை அறிந்த, நற்குணமுடைய, தூய உள்ளம் கொண்ட இருபிறப்பாளர்க்கும்; விஷ்ணுபக்தனாகிய பண்டிதனுக்கும், கருணையில் நிலைத்தவர்க்கும் (இந்த தானம்) அளிக்க வேண்டும்।

Verse 63

ब्राह्मणाय च गौर्देया सर्वत्रसुखमश्नुते । न देया द्विजमात्राय दातारं सोऽवपातयेत्

உண்மையான பிராமணனுக்கே பசு தானம் அளிக்க வேண்டும்; தானம் செய்பவன் எங்கும் இன்பம் அடைவான். பெயரளவிலான ‘இருபிறப்பாளர்க்கு’ அளிக்கக் கூடாது—அவன் தானகர்த்தாவை வீழ்ச்சிக்குக் கொண்டு செல்லுவான்।

Verse 64

मत्प्रीतयेऽत्र दातव्या निर्मलेनांतरात्मना

இங்கே என் திருப்திக்காக, உள்ளத்தைத் தூய்மையாக்கி, இந்த தானத்தை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 65

स्नातं यैश्च विशुद्ध्यर्थमत्र मद्भक्तितत्परैः । तेषां स्वर्गतयो नित्यं मुक्तिः करतले स्थिता

தூய்மைக்காக இங்கே என் பக்தியில் திளைத்து நீராடுவோர்க்கு விண்ணுலகப் பெறுதல் நித்தியமாக உறுதி; மேலும் முக்தி எப்போதும் அவர்களின் கரத்தளத்தில் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 66

तथा चक्रहरेः पीठे मत्प्रीत्यै दानमुत्तमम् । जपहोमादिकं चापि कर्त्तव्यं यत्नतो नरैः

அதேபோல் சக்கரஹரியின் பீடத்தில் என் திருப்திக்காக அளிக்கப்படும் தானம் மிகச் சிறந்தது; மேலும் மனிதர் ஜபம், ஹோமம் முதலியவற்றையும் முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 67

भवन्तोऽपि विधानेन यात्रां कुर्वंतु सत्तमाः । अस्माद्गुप्तहरेः स्थानान्निकटे संगमे शुभे

நீங்களும், நற்குணங்களில் சிறந்தவர்களே, விதிப்படி யாத்திரை செய்யுங்கள்—இந்த குப்தஹரியின் தலத்திற்கருகே உள்ள அந்தப் புனித சங்கமத்தின் அருகில்।

Verse 68

प्रत्यग्भागे गोप्रताराद्योजनत्रयसंमिते । घर्घरांबुतरंगिण्या सरयूः संगता यतः

மேற்குத் திசையில், கோப்ரதாரத்திலிருந்து மூன்று யோஜனை தூரத்தில், அலைமோதும் நீருடைய கர்கரா நதியுடன் சரயூ சங்கமிக்கும் இடம் உள்ளது।

Verse 69

अत्र स्नात्वा विधानेन द्रष्टव्योऽत्र प्रयत्नतः । देवो गुप्तहरिर्नाम सर्वकामार्थसिद्धिदः

இங்கே விதிப்படி நீராடி, இங்கேயே முயற்சியுடன் ‘குப்தஹரி’ எனப்படும் தேவனை தரிசிக்க வேண்டும்; அவர் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்தையும் அருள்வார்।

Verse 70

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे देवः पीताम्बरधरोऽच्युतः । देवा अपि विधानेन कृत्वा यात्रां प्रयत्नतः । अयोध्यायां स्थिता नित्यं हरेर्गुणविमोहिताः

அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, பீதாம்பரதாரியான அச்யுத பகவான் மறைந்தார். தேவர்களும் விதிமுறையுடன் முயற்சியோடு யாத்திரை செய்து, ஹரியின் குணங்களில் மயங்கி, அயோத்தியில் என்றும் தங்கினர்.

Verse 71

तदाप्रभृति विप्रेंद्र तत्स्थानं भुवि पप्रथे । कार्तिक्यां तु विशेषेण यात्रा सांवत्सरी भवेत्

அந்நாளிலிருந்து, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, அந்தத் தலம் உலகில் புகழ்பெற்றது. குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில் அங்கே யாத்திரை ஆண்டுதோறும் கடைப்பிடிக்கப்படும் நியமமாகிறது.

Verse 72

विभोर्गुप्तहरेस्तत्र संगमस्नानपूर्विका । गोप्रतारे च तीर्थेऽस्मिन्सरयूघर्घराश्रिते । स्नात्वा देवोऽर्चनीयोऽयं सर्वकामफलप्रदः

அங்கே வல்லமைமிக்க குப்தஹரிக்கான நியமம் சங்கமத்தில் நீராடுதலால் தொடங்குகிறது. சரயூ–கற்கரா கரையில் உள்ள இந்த கோப்ரதார தீர்த்தத்தில் நீராடி, இந்தத் தேவனை வழிபட வேண்டும்; இவர் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிப்பவர்.

Verse 73

तथा चक्रहरेर्यात्रा कर्त्तव्या सुप्रयत्नतः । मार्गशार्षस्य विशदे पक्षे हरितिथौ नरैः

அதேபோல் சக்கரஹரியின் யாத்திரையும் மனிதர்கள் மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்—மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில், ஹரிக்கு உரிய திதிநாளில்.

Verse 74

एवं यः कुरुते यात्रां विष्णुलोके स मोदते

இவ்விதமாக யாத்திரை செய்பவன் விஷ்ணுலோகத்தில் மகிழ்வான்.

Verse 75

श्रीसूत उवाच । एवमुक्त्वा तु विरते मुनौ कलशजन्मनि । कृष्णद्वैपायनो व्यासः पुनराह सविस्मयः

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—கலசஜன்ம முனிவர் இவ்வாறு சொல்லி மௌனமடைந்தபின், கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர் வியப்பால் நிறைந்து மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 76

व्यास उवाच । अत्याश्चर्य्यमयीं ब्रह्मन्कथामेतां तपोधन । उक्तवानसि येनैतत्साश्चर्य्यं मम मानसम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, ஓ தவநிதியே! நீர் கூறிய இந்த மிக அதிசயமான கதையால் என் மனம் வியப்பால் நிரம்பியது।

Verse 77

विस्तरेण मम ब्रूहि माहात्म्यं परमाद्भुतम्

இந்த பரம அதிசயமான மாஹாத்மியத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 78

शृणु संगममाहात्म्यं विप्रेंद्र परमाद्भुतम् । स्कन्ददेवाच्छ्रुतं सम्यक्कथयामि तथा तव

ஓ விப்ரேந்திரரே! இந்த பரம அதிசயமான சங்கம மாஹாத்மியத்தை கேளுங்கள். ஸ்கந்ததேவரிடமிருந்து நான் கேட்டதையே உமக்கு முறையாக எடுத்துரைக்கிறேன்।

Verse 79

दशकोटिसहस्राणि दशकोटिशतानि च । तीर्थानि सरयूनद्या घर्घरोदकसंगमे । निवसंति सदा विप्र स्कन्दादवगतं मया

ஓ விப்ரரே! சரயூ நதி கர்கரா நீருடன் சங்கமிக்கும் இடத்தில் பத்து கோடி ஆயிரங்களும் பத்து கோடி நூறுகளுமாகிய தீர்த்தங்கள் எப்போதும் தங்குகின்றன—இதை நான் ஸ்கந்ததேவரிடமிருந்து அறிந்தேன்।

Verse 80

देवतानां सुराणां च सिद्धानां योगिनां तथा । ब्रह्मविष्णुशिवानां च सान्निध्यं सर्वदा स्थितम्

அங்கே தேவர்கள், சுரர்கள், சித்தர்கள், யோகிகள் ஆகியோரின், மேலும் பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவன் ஆகியோரின் சாந்நித்யம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 81

तस्मिन्संगमसलिले नरः स्नात्वा समाहितः । संतर्प्य पितृदेवांश्च दत्त्वा दानं स्वशक्तितः

அந்த சங்கம நீரில் ஒருமனத்துடன் நீராடி, மனிதன் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்தி, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 82

हुत्वा वैष्णवमंत्रेण शुचिर्यत्फलमाप्नुयात् । तदिहैकमना विप्र शृणु यत्कथयामि ते

வைஷ்ணவ மந்திரத்தால் ஹோமத்தில் ஆஹுதி அளித்து தூயவன் பெறும் பலன் எதுவோ—ஓ விப்ரரே, ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்; நான் கூறுவது போல இங்கேயும் அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 83

अश्वमेधसहस्रस्य वाजपेयशतस्य च । कुरुक्षेत्रे महाक्षेत्रे राहुग्रस्ते दिवाकरे

இந்தப் புண்ணியம் ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களுக்கும் நூறு வாஜபேய யாகங்களுக்கும் சமம்—மகாக்ஷேத்திரமான குருக்ஷேத்திரத்திலும், ராகு சூரியனைப் பற்றிக் கொள்ளும் (கிரகணம்) நேரத்திலும் கூட.

Verse 84

सुवर्णदाने यत्पुण्यमहन्यहनि तद्भवेत्

தங்கத் தானத்தால் நாள்தோறும் உண்டாகும் புண்ணியம் எதுவோ, அங்கே அதே புண்ணியம் பெறப்படுகிறது.

Verse 85

अमावास्यां पौर्णमास्यां द्वादश्योरुभयोरपि । अयने च व्यतीपाते स्नानं वैष्णवलोकदम्

அமாவாசை, பௌர்ணமி, இரு த்வாதசிகளிலும், மேலும் அயனம் மற்றும் வ்யதீபாத யோகத்திலும் அங்கு நீராடுதல் விஷ்ணுலோகப் பெறுதலை அளிக்கும்.

Verse 86

तिष्ठेद्युगसहस्रं तु पादेनैकेन यः पुमान् । विधिवत्संगमे स्नायात्पौष्यां तदविशेषतः

ஒருவன் ஒரே காலில் ஆயிரம் யுகங்கள் நின்றாலும், புஷ்ய நக்ஷத்திர நாளில் சங்கமத்தில் விதிப்படி நீராடுவதால் கிடைக்கும் பலனுக்கு வேறுபாடு இல்லை.

Verse 87

लंबतेऽवाक्छिरा यस्तु युगानामयुतं पुमान् । स्नातानां शुचिभिस्तोयैः संगमे प्रयतात्मनाम्

ஒருவன் பத்தாயிரம் யுகங்கள் தலைகீழாகத் தொங்கினாலும், சங்கமத்தில் நீராடிய கட்டுப்பாடுடையோரின் தூய நீரால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை மிஞ்ச முடியாது.

Verse 88

व्युष्टिर्भवति या पुंसां न सा क्रतुशतैरपि

இந்தப் புண்ணிய அனுஷ்டானத்தால் மக்களுக்கு உண்டாகும் புனிதமான விடியற்கால விழிப்பும் உயர்வும், நூறு யாகங்கள் செய்தாலும் கிடைக்காது.

Verse 89

पौषे मासि विशेषेण स्नानं बहुफलप्रदम्

பௌஷ மாதத்தில் சிறப்பாகச் செய்யப்படும் நீராடுதல் மிகுந்த பலன்களை அருளும்.

Verse 90

पौषे मासि विशेषेण यः कुर्यात्स्नानमादृतः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा वर्णसंकरः । स याति ब्रह्मणः स्थानं पुनरावृत्तिवर्जितम्

பௌஷ மாதத்தில் சிறப்பாக பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்பவன்—அவன் பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்ரன் அல்லது வர்ணசங்கரன் யாராயினும்—மீள்வரவு அற்ற பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 91

पौषे मासे तु यो दद्याद्घृताढ्यं दीपमुत्तमम् । विधिवच्छ्रद्धया विप्र शृणु तस्यापि यत्फलम्

பௌஷ மாதத்தில் நெய் நிறைந்த சிறந்த தீபத்தை விதிப்படி பக்தியுடன் தானம் செய்பவன்—ஓ விப்ரரே, அவனுடைய பலனையும் கேளுங்கள்।

Verse 92

नानाजन्मार्जितं पापं स्वल्पं बह्वपि वा भवेत् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं तोयस्थं लवणं यथा

பல பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம்—சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—அனைத்தும் விரைவில் அழியும்; நீரில் உப்பு கரைவதுபோல்।

Verse 93

आयुरारोग्यमैश्वर्यं संततीः सौख्यमुत्तमम् । प्राप्नोति फलदं नित्यं दीपदः पुण्यभाङ्नरः

தீபதானம் செய்கிற புண்ணியவான் எப்போதும் பலன் தரும் அருள்களை அடைவான்—நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம், சந்ததி, சிறந்த இன்பம்।

Verse 94

यस्तु शुक्लत्रयोदश्यां पौषेऽत्र प्रयतो व्रती । जागरं कुरुते धीरः स गच्छेद्भवनं हरेः

பௌஷத்தில் இங்கு சுக்லபக்ஷத் திரயோதசியில் நியமத்துடன் விரதமிருந்து விழித்திருப்பவன், அந்தத் திடமுள்ளவன் ஹரியின் திருவீட்டினை அடைவான்।

Verse 95

जागरं विदधद्रात्रौ दीपं दत्त्वा तु सर्वशः । होमं च कारयेद्विप्रो नियतात्मा शुचिव्रतः

இரவில் ஜாகரணம் செய்து, எங்கும் தீபதானம் அளித்து, மனக்கட்டுப்பாடும் தூய விரதமும் உடைய பிராமணன் விதிப்படி ஹோமமும் நடத்தச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 96

वैष्णवो विष्णुपूजां च कुर्वञ्छृण्वन्हरेः कथाम् । गीतवादित्रनृत्यैश्च विष्णुतोषणकारकैः । कथाभिः पुण्ययुक्ताभिर्जागृयाच्छर्वरीं नरः

வைஷ்ணவன் விஷ்ணுவை பூஜித்து, ஹரியின் புனிதக் கதைகளைச் செவி கொண்டு, விஷ்ணுவை மகிழ்விக்கும் பாடல்-வாத்தியம்-நடனம் மற்றும் புண்ணியமிகு உரைகளால் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 97

ततः प्रभाते विमले स्नात्वा विधिवदादरात् । विष्णुं संपूज्य विप्रांश्च देयं स्वर्णादि शक्तितः

பின்னர் தூய்மையான விடியலில் விதிப்படி பக்தியுடன் நீராடி, விஷ்ணுவை முறையாக முழுமையாகப் பூஜித்து, தம் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு பொன் முதலிய தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 98

स्वर्णं चान्नं च वासांसि यो दद्याच्छ्रद्धयाऽन्वितः । संगमे विधिवद्विद्वान्स याति परमां गतिम्

யார் நம்பிக்கையுடன் சங்கமத் தீர்த்தத்தில் விதிப்படி அறிவோடு பொன், அன்னம், ஆடைகள் தானம் செய்கிறாரோ, அவர் பரமகதியை அடைவார்।

Verse 99

वर्षेवर्षे तु कर्तव्यो जागरः पुण्यतत्परैः

புண்ணியத்தில் ஈடுபட்டோர் ஆண்டுதோறும் ஜாகரணத்தை அவசியம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 100

हरिः पूज्यो द्विजाः सम्यक्संतोष्याः शक्तितो नरैः । तेन विष्णोः परा तुष्टिः पापानि विफलानि च । भवंति निर्विषाः सर्पा यथा तार्क्ष्यस्य दर्शनात्

ஹரியை வழிபட வேண்டும்; மனிதர்கள் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப இருபிறப்பாளர்களை முறையாகத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். அதனால் விஷ்ணு பரமமாக மகிழ்வார்; பாவங்கள் பயனற்றவையாகும். தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) தரிசனத்தால் பாம்புகள் விஷமற்றவையாகும் போல, பாவங்களின் வலிமையும் அழியும்.

Verse 101

तत्र स्नातो दिवं याति अत्र स्नातः सुखी भवेत

அங்கே நீராடினால் ஸ்வர்க்கம் அடைவான்; இங்கே நீராடினால் இவ்வாழ்விலேயே இன்பமுடன் இருப்பான்.

Verse 102

त्रिषु लोकेषु ये केचित्प्राणिनः सर्व एव ते । तर्प्यमाणाः परां तृप्तिं यांति संगमजैर्जलैः

மூன்று உலகங்களிலுள்ள எல்லா உயிர்களும், தர்ப்பணம் அளிக்கப்படும்போது, சங்கமத்தில் பிறந்த நீரால் பரம திருப்தியை அடைகின்றன.

Verse 103

भूतानामिह सर्वेषां दुःखोपहतचेतसाम् । गतिमन्वेषमाणानां न संगमसमा गतिः

இங்கே துயரால் தாக்கப்பட்ட மனத்துடன் உண்மையான அடைக்கலம்/வழியைத் தேடும் எல்லா உயிர்களுக்கும், சங்கமத்துக்கு நிகரான கதி இல்லை.

Verse 104

सप्तावरान्सप्तपरान्पुरुषश्चात्मनासह । पुंसस्तारयते सर्वान्संगमे स्नानमाचरन्

சங்கமத்தில் நீராடும் மனிதன், தன்னுடன் சேர்த்து முன் ஏழு தலைமுறையும் பின் ஏழு தலைமுறையும்—அனைவரையும் கரை சேர்த்திடுவான்.

Verse 105

जात्यंधैरिह ते तुल्यास्तथा पंगुभिरेव च । समेत्यात्र च न स्नान्ति सरयूघर्घरसंगमे

இங்கே வந்து கூட சரயூ–கற்கரா சங்கமத்தில் நீராடாதோர் பிறவிக் குருடரைப் போலவும், கால் முடங்கியவரைப் போலவும் கருதப்படுவர்।

Verse 106

वर्णानां ब्राह्मणो यद्वत्तथा तीर्थेषु संगमः । सरयूघर्घरायोगे वैष्णवस्थो नरः सदा

வர்ணங்களில் பிராமணன் எவ்வாறு முதன்மையோ, தீர்த்தங்களில் சங்கமம் அவ்வாறே முதன்மை. சரயூ–கற்கரா கூடும் இடத்தில் மனிதன் எப்போதும் வைஷ்ணவ நிலையிலே நிலைபெறுவான்।

Verse 107

अत्र स्नानेन दानेन यथा शक्त्या जितेंद्रियः । होमेन विधिपुक्तेन नरः स्वर्गमवाप्नुयात्

இங்கே தன் இந்திரியங்களை அடக்கி, இயன்ற அளவு நீராடலும் தானமும் செய்து, விதிப்படி ஹோமம் ஆற்றும் மனிதன் சுவர்க்கத்தை அடைவான்।

Verse 108

नरो वा यदि वा नारी विधिवत्स्नानमाचरेत् । स्वर्गलोकनिवासो हि भवेत्तस्य न संशयः

ஆண் ஆகட்டும் பெண் ஆகட்டும்—விதிப்படி நீராடினால், அவனுக்கும் அவளுக்கும் சுவர்க்கலோக வாசம் நிச்சயம்; ஐயமில்லை।

Verse 109

यथा वह्निर्दहेत्सर्वं शुष्कमार्द्रमथापि वा । भस्मीभवंति पापानि तत्समागममज्जनात्

அக்னி உலர்ந்ததையும் ஈரமானதையும் எல்லாம் எரிப்பதுபோல், அந்தச் சங்கமத்தில் நீராடினால் பாவங்கள் சாம்பலாகின்றன।

Verse 110

एकतः सर्वतीर्थानि नानाविधिफलानि वै । सरयूघर्घरोत्पन्नसंगमस्त्वधिको भवेत्

ஒருபுறம் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் பலவகை விதிகளின் பலன்களும் உள்ளன; ஆயினும் சரயூ–கர்கரையிலிருந்து தோன்றிய இந்தச் சங்கமம் அவற்றைவிட மேலானதாகும்।

Verse 111

सर्वतीर्थावगाहस्य फलं यादृक्स्मृतं श्रुतौ । तादृक्फलं नृणां सम्यग्भवेत्संगममज्जनात्

வேத-ஸ்மிருதிகளில் ‘எல்லாத் தீர்த்தங்களில் நீராடுதல்’ எனச் சொல்லப்படும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் இந்தச் சங்கமத்தில் மூழ்குவதால் முழுமையாகக் கிடைக்கும்।

Verse 112

गोप्रताराभिधं तीर्थमपरं वर्ततेऽनघ । सन्निधौ संगमस्यैव महापातकनाशनम्

அப்பாவியே, ‘கோப்ரதாரா’ எனப்படும் இன்னொரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது இந்தச் சங்கமத்தின் அருகிலேயே இருந்து மகாபாதகங்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 113

यत्र स्नानेन दानेन न शोचति नरः क्वचित् । गोप्रतारसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

எங்கே நீராடலும் தானமும் செய்தால் மனிதன் எப்போதும் துயருறாதோ—கோப்ரதாராவுக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது।

Verse 114

वाराणस्यां यथा विद्वन्वर्त्तते मणिकर्णिका । उज्जयिन्यां यथा विप्र महाकालनिकेतनम्

அறிஞரே, வாராணசியில் மணிகர்ணிகா புகழ்பெற்றதுபோலவும், பிராமணரே, உஜ்ஜயினியில் மகாகாலனின் ஆலயம் பிரசித்தமாயிருப்பதுபோலவும்—

Verse 115

नैमिषे चक्रवापी तु यथा तीर्थतमा स्मृता । अयोध्यायां तथा विप्र गोप्रताराभिधं महत्

நைமிஷத்தில் சக்கரவாபி எவ்வாறு தீர்த்தங்களில் மிகச் சிறந்ததாக நினைக்கப்படுகிறதோ, அதுபோல அயோத்தியில், ஓ பிராமணரே, ‘கோப்ரதாரா’ எனப்படும் மகாதீர்த்தம் உயர்ந்ததாகும்।

Verse 116

यत्र रामाज्ञया विद्वन्साकेतनगरीजनाः । अवापुः स्वर्गमतुलं निमज्ज्य परमांभसि

அங்கு, ஓ அறிஞரே, ராமனின் ஆணையினால் சாகேத நகர மக்கள் அந்த பரம நீரில் மூழ்கி, ஒப்பற்ற சுவர்க்கத்தை அடைந்தனர்।

Verse 117

व्यास उवाच । अवापुस्ते कथं स्वर्गं साकेतनगरीजनाः । कथं च राघवो विद्वन्नेतत्कथय सुव्रत

வியாசர் கூறினார்—சாகேத நகர மக்கள் எவ்வாறு சுவர்க்கத்தை அடைந்தனர்? மேலும் ராகவன் இதை எவ்வாறு நிகழ்த்தினான்? ஓ அறிஞரே, ஓ நற்கடமையுடையவரே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 118

अगस्त्य उवाच । सावधानः शृणु मुने कथामेतां सुविस्तरात् । यथाजगाम रामोऽसौ स्वर्गं स च पुरीजनः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ முனிவரே, கவனமாகக் கேளுங்கள்; இந்தக் கதையை விரிவாகச் சொல்கிறேன்—அந்த ராமன் எவ்வாறு சுவர்க்கம் சென்றான், நகர மக்கள் எவ்வாறு அவனுடன் சென்றனர் என்பதைக் கூறுகிறேன்।

Verse 119

पुरा रामो विधायैव देवकार्य्यमतंद्रितः । स्वर्गं गंतुं मनश्चक्रे भ्रातृभ्यां सह वीरधीः

முன்னொரு காலத்தில் ராமன் தேவர்களின் காரியத்தை அயராது நிறைவேற்றி, அதை முடித்த பின், வீரமும் உறுதியும் கொண்டவனாய் தன் சகோதரர்களுடன் சுவர்க்கம் செல்ல மனத்தில் தீர்மானித்தான்।

Verse 120

ततो निशम्य चारेण वानराः कामरूपिणः । ऋक्षगोपुच्छरक्षांसि समुत्पेतुरनेकशः

அப்போது உளவாளர்களின் வழி அந்தச் செய்தியை கேட்டவுடன், உருவமாற்றம் செய்யும் வானரக் கூட்டங்கள், கரடிகள் மற்றும் கோபுச்ச ராட்சசர்கள் பலராக எழுந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 121

देवगंधर्वपुत्राश्च ऋषिपुत्राश्च वानराः । रामक्षयं विदित्वा तु सर्व एव समागताः

தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் பெற்ற புதல்வர்களாகவும், ரிஷிகளின் புதல்வர்களாகவும் இருந்த வானரர்கள், ராமரின் பிரஸ்தானக் காலம் வந்ததை அறிந்து, அனைவரும் ஒன்றுகூடினர்।

Verse 122

ते राममनुगत्योचुः सर्वे वानरयूथपाः । तवानुगमने राजन्संप्राप्ताः स्म इहानघ

ராமரைத் தொடர்ந்து வந்த வானரப் படைத்தலைவர்கள் அனைவரும் கூறினர்—“அரசே, உம்மைத் தொடர்ந்து செல்லவே இங்கு வந்தோம்; பாவமற்றவரே!”

Verse 123

यदि राम विनास्माभिर्गच्छेस्त्वं पुरुषर्षभ । सर्वे खलु हताः स्याम दण्डेन महता नृप

“ராமா, மனிதர்களில் சிறந்தவரே, எங்களை விட்டுப் போனால், அரசே, நாங்கள் அனைவரும் பெரும் தண்டத்தால் கொல்லப்பட்டதுபோல் ஆகிவிடுவோம்।”

Verse 125

यावत्प्रजा धरिष्यंति तावदेव विभीषण । कारयस्व महद्राज्यं लंकां त्वं पालयिष्यसि

“விபீஷணா, மக்கள் நிலைத்திருக்கும் காலம்வரை இந்தப் பெரும் அரசை நடத்துவாயாக; நீ லங்கையை ஆள்ந்து காத்தருள்வாய்।”

Verse 126

शाधि राज्यं च खल्वेतन्नान्यथा मे वचः कुरु । प्रजास्त्वं रक्ष धर्मेण नोत्तरं वक्तुमर्हसि

இந்த அரசை நிச்சயமாக நீயே ஆளுக; என் ஆணைக்கு மாறாகச் செய்யாதே. தர்மப்படி குடிகளைப் பாதுகாப்பாயாக; இனி எதிர்வாதம் கூறத் தகுதியில்லை.

Verse 127

एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थो हनुमंतमथाब्रवीत् । वायुपुत्र चिरं जीव मा प्रतिज्ञां वृथा कृथाः

இவ்வாறு கூறிய காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) ஹனுமனை நோக்கி—ஓ வாயுபுத்திரா, நீண்ட நாள் வாழ்க; உன் பிரதிஞ்ஞை வீணாகாதிருக்கட்டும் என்றான்.

Verse 128

यावल्लोका वदिष्यंति मत्कथां वानरर्षभ । तावत्त्वं धारय प्राणान्प्रतिज्ञां प्रतिपालयन्

ஓ வானரரிஷபா! உலகங்களில் என் கதை சொல்லப்படும் காலமெல்லாம் நீ உயிர் தாங்கி வாழ்க; உன் பிரதிஞ்ஞையை உறுதியாகக் காத்து நிற்க.

Verse 129

मैन्दश्च द्विविदश्चैव अमृतप्राशनावुभौ । यावल्लोका धरिष्यंति तावदेतौ धरिष्यतः

மைந்தன், த்விவிதன்—இருவரும் அமிர்தம் அருந்தியவர்கள்—உலகங்கள் நிலைக்கும் காலமெல்லாம் இவர்களும் நிலைத்திருப்பார்கள்.

Verse 130

पुत्रपौत्राश्च येऽस्माकं तान्रक्षन्त्विह वानराः । एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थः सर्वानथ च वानरान् । मया सार्धं प्रयातेति तदा तान्राघवोऽब्रवीत्

எங்கள் புதல்வர், பேரப்பிள்ளைகளை இங்கே வானரர்கள் காக்கட்டும். இவ்வாறு கூறிய காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) எல்லா வானரர்களையும் நோக்கி—என்னுடன் புறப்படுங்கள்—என்று ராகவன் சொன்னான்.

Verse 131

प्रभातायां तु शर्वर्य्यां पृथुवक्षा महाभुजः । रामः कमलपत्राक्षः पुरोधसमथाब्रवीत्

இரவு விடிந்து விடியற்காலம் வந்தபோது, அகன்ற மார்பும் பெரும் புயங்களும் உடைய, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய ஸ்ரீராமன் அப்போது தன் புரோகிதரிடம் உரைத்தான்।

Verse 132

अग्निहोत्राणि यांत्वग्रे दीप्यमानानि सर्वशः । वाजपेयातिरात्राणि निर्यातु च ममाग्रतः

என் முன்னே அக்கினிஹோத்ர அக்கினிகள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஜ்வலித்தபடி செல்லட்டும்; வாஜபேயமும் அதிராத்திர யாகங்களும் என் முன்பாகவே முன்னேறட்டும்।

Verse 133

ततो वसिष्ठस्तेजस्वी सर्वं निश्चित्य चेतसा । चकार विधिवत्कर्म महाप्रास्थानिकं विधिम्

அப்போது ஒளிமிக்க வசிஷ்டர் மனத்தில் அனைத்தையும் தீர்மானித்து, விதிப்படி மகாப்ரஸ்தானத்திற்குரிய அந்த மாபெரும் சடங்கை நிறைவேற்றினார்।

Verse 134

ततः क्षौमाम्बरधरो ब्रह्मचर्यसमन्वितः । कुशानादाय पाणिभ्यां महाप्रस्थानमुद्यतः

பின்னர் க்ஷௌம ஆடை அணிந்து, பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, இரு கைகளிலும் குசப்புல் எடுத்துக் கொண்டு, மகாப்ரஸ்தானத்திற்கு தயாரானான்।

Verse 135

न व्याहरच्छुभं किंचिदशुभं वा नरेश्वरः । निष्क्रम्य नगरात्तस्मात्सागरादिव चंद्रमाः

மனிதர்களின் அரசன் எதையும்—சுபமோ அசுபமோ—உச்சரிக்கவில்லை; அந்த நகரை விட்டு வெளியேறி, கடலிலிருந்து எழும் சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தான்।

Verse 136

रामस्य सव्यपार्श्वे तु सपद्मा श्रीः समाश्रिता । दक्षिणे ह्रीर्विशालाक्षी व्यवसायस्तथाग्रतः

ராமனின் இடப்புறத்தில் தாமரையுடன் திருமகள் (ஸ்ரீ) தங்கினாள்; வலப்புறத்தில் அகன்ற கண்களையுடைய ஹ்ரீ (நாணம்) இருந்தாள்; முன்னே வியவசாயம் (திட முயற்சி) சென்றது.

Verse 137

नानाविधायुधान्यत्र धनुर्ज्याप्रभृतीनि च । अनुव्रजंति काकुत्स्थं सर्वे पुरुष विग्रहाः

அங்கே வில், வில்நாண் முதலிய பலவகை ஆயுதங்கள் மனித வடிவம் கொண்டு காகுத்ஸ்தனைத் தொடர்ந்து வந்தன; அனைத்தும் உடலுருவாய் அவரை அணைந்தன.

Verse 138

वेदो ब्राह्मणरूपेण सावित्री सव्यदक्षिणे । ओंकारोऽथ वषङ्कारः सर्वे रामं तदाऽव्रजन्

வேதம் பிராமண வடிவில் தோன்றியது; சாவித்ரி இடமும் வலமும் துணையாக இருந்தாள்; ஓங்காரம், வஷட்காரம் ஆகிய அனைத்தும் அப்போது ராமனைத் தொடர்ந்து சென்றன.

Verse 139

ऋषयश्च महात्मानः सर्वे चैव महीधराः । अनुगच्छन्ति काकुत्स्थं स्वर्गद्वारमुपस्थितम्

மலைபோல் உறுதியான மகாத்மா முனிவர்கள் அனைவரும் காகுத்ஸ்தனைப் பின்தொடர்ந்தனர்; அவர்முன் சொர்க்கவாயில் தானே நின்றதுபோல் இருந்தது.

Verse 140

तथानुयांति काकुत्स्थमंतःपुरगताः स्त्रियः । सवृद्धाबालदासीकाः सपर्षद्द्वाररक्षकाः

அதேபோல் அந்தப்புரப் பெண்களும் காகுத்ஸ்தனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்—முதியோர், குழந்தைகள், பணிப்பெண்கள், அவைச் சேவகர்கள், வாயில்காவலர்கள் உடனாக.

Verse 141

सान्तःपुरश्च भरतः शत्रुघ्नसहितो ययौ । रामं व्रजंतमागम्य रघुवंशमनुव्रताः

அந்தப்புரத்தாருடன் பரதனும் சத்ருக்னனுடன் புறப்பட்டான். புறப்படும் ராமனை அணைந்து, ரகுவம்சத்தின் தர்மவிரதத்தைப் பின்பற்றி அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 142

ततो विप्रा महात्मानः साग्निहोत्राः समंततः । सपुत्रदाराः काकुत्स्थमनुगच्छति सर्वशः

பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மகாத்மா பிராமணர்கள்—அக்னிஹோத்ரத்தைப் பேணுவோர்—தங்கள் மகன்களும் மனைவியரும் உடன், முழுமையாக காகுத்ஸ்தனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 143

मंत्रिणो भृत्ययुक्ताश्च सपुत्राः सहबांधवाः । सर्वे ते सानुगाश्चैव ह्यनु गच्छंति राघवम्

அமைச்சர்களும் பணியாளர்களுடன், மகன்களும் உறவினர்களும் உடன்—அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் பரிவாரங்களுடன் ராகவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 144

ततः सर्वाः प्रकृतयो हृष्टपुष्टजनावृताः । गच्छंतमनुगच्छंतिराघवं गुणरंजिताः

பின்னர் மகிழ்ச்சியும் வளமுமுள்ள மக்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட எல்லா குடிமக்களும், அவன் நற்குணங்களால் கவரப்பட்டு, செல்லும் ராகவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 145

तथा प्रजाश्च सकलाः सपुत्राश्च सवबांधवाः । राघवस्यानुगाश्चासन्दृष्ट्वा विगतकल्मषम्

அவ்வாறே எல்லா மக்களும்—மகன்களும் உறவினர்களும் உடன்—களங்கமற்ற ராகவனைத் தரிசித்து அவனுடைய அனுசரணையாளர்களாக ஆனார்கள்.

Verse 146

स्नाताः शुक्लाम्बरधराः सर्वे प्रयतमानसाः । कृत्वा किलकिलाशब्दमनुयाताश्च राघवम्

அனைவரும் நீராடி வெண்மையான ஆடைகள் அணிந்து, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் மகிழ்ச்சி முழக்கமிட்டு ராகவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்।

Verse 147

न कश्चित्तत्र दीनोऽभून्न भीतो नातिदुःखितः । प्रहृष्टा मुदिताः सर्वे वभूवुः परमाद्भुताः

அங்கே யாரும் துன்புறவில்லை, யாரும் அஞ்சவில்லை, யாரும் மிகுந்த சோகத்தில் மூழ்கவில்லை. அனைவரும் மகிழ்ந்து களித்தனர்—அது பேரதிசயக் காட்சி.

Verse 148

द्रष्टुकामाश्च निर्वाणं राज्ञो जनपदास्तथा । संप्राप्तास्तेऽपि दृष्ट्वैव नभोमार्गेण चक्रिणम्

அரசரின் நிர்வாணத்தை காண விரும்பி சுற்றியுள்ள நாட்டுப்புற மக்களும் அங்கே வந்தனர்; வான்வழியில் செல்லும் சக்கரவர்த்தியை கண்டவுடனே அவர்களுடைய நோக்கும் நிறைவேறியது।

Verse 149

ऋक्षवानररक्षांसि जनाश्च पुरवासिनः । आगत्य परया भक्त्या पृष्ठतः समुपाययुः

கரடிகள், வானரர்கள், ராட்சசர்கள், மேலும் நகரவாசிகள் அனைவரும் வந்து, உன்னத பக்தியுடன் (ராகவனை) பின்தொடர்ந்து சென்றனர்।

Verse 150

तानि भूतानि नगरे ह्यन्तर्धानगतान्यपि । राघवं तेऽप्यनुययुः स्वर्गद्वारमुपस्थितम्

நகரத்தில் இருந்த அந்த உயிர்கள்—மறைந்திருந்தவர்களும் கூட—சுவர்க்கவாசல் முன் நிற்க, ராகவனைப் பின்தொடர்ந்தனர்।

Verse 151

यानि पश्यंति काकुत्स्थं स्थावराणि चराणि च । सत्त्वानि स्वर्गगमने मतिं कुर्वंति तान्यपि

அசைவற்றவையும் அசைவுள்ளவையும் ஆகிய எந்த உயிர்கள் காகுத்ஸ்தனைத் தரிசித்தனவோ, அவையும் சொர்க்கம் செல்லும் எண்ணத்தைத் தமக்குள் உறுதிப்படுத்தின.

Verse 152

नासीत्सत्त्वमयोध्यायां सुसूक्ष्ममपि किंचन । यद्राघवं नानुयाति स्वर्गद्वारमुपस्थितम्

அயோத்தியில் மிக நுண்ணிய உயிர் ஒன்றுகூட, சொர்க்கவாசல் அருகில் வந்தபோது ராகவனைப் பின்தொடராதது இல்லை.

Verse 153

अथार्द्धयोजनं गत्वा नदीं पश्चान्मुखो ययौ । सरयूं पुण्यसलिलां ददर्श रघुनंदनः

பின்னர் அரை யோஜனை தூரம் சென்று, நதியை நோக்கிப் பின்னால் திரும்பினார்; ரகுநந்தனன் புனித நீருடைய சரயூவைத் தரிசித்தான்.

Verse 154

अथ तस्मिन्मुहूर्ते तु ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वैः परिवृतो देवैरृषिभिश्च महात्मभिः । आययौ तत्र काकुत्स्थं स्वर्गद्वारमुपस्थितम्

அந்த நொடியிலே உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, எல்லாத் தேவர்களாலும் மகாத்மா ரிஷிகளாலும் சூழப்பட்டு, காகுத்ஸ்தன் சொர்க்கவாசலில் நின்ற இடத்துக்கு வந்தான்.

Verse 155

विमानशतकोटीभिर्दिव्याभिः सर्वतो वृतः । दीपयन्सर्वतो व्योम ज्योतिर्भूतमनुत्तमम्

தெய்வீக விமானங்களின் நூறு கோடிகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டு, எங்கும் வானத்தை ஒளிரச் செய்து, ஒப்பற்ற ஒளிக்குவியலாக ஆனான்.

Verse 156

स्वयंप्रभैश्च तेजोभिर्महद्भिः पुण्यकर्मभिः । पुण्या वाता ववुस्तत्र गन्धवंतः सुखप्रदाः

அங்கே புண்ணியக் கர்மங்களால் உண்டான தன்னொளி மிக்க மகத்தான தேஜஸ்கள் பிரகாசித்தன; மணமிக்க, இன்பம் அளிக்கும் புனிதக் காற்றுகள் வீசியன।

Verse 157

सपुण्यपुष्पवर्षं च वायुयुक्तं महाजवम् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च तस्मिन्सूर्यौपस्थितः

அங்கே மிக வேகமான காற்றோடு கூடிய புனித மலர்வீழ்ச்சி பொழிந்தது; மேலும் கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் (மரியாதைக்காக) அங்கே தோன்றினர்।

Verse 158

शरयूसलिलं रामः पद्भ्यां स समुपास्पृशत् । ततो ब्रह्मा सुरैर्युक्तः स्तोतुं समुपचक्रमे

பின்பு ராமன் தன் பாதங்களால் சரயூ நீரைத் தொட்டான்; அதன் பின் தேவர்களுடன் பிரம்மா அவரைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினார்।

Verse 159

त्वं हि लोकपतिर्देव न त्वां जानाति कश्चन । अहं ते वै विशालाक्ष भूतपूर्वपरिग्रहः

தேவா! நீயே உலகங்களின் அதிபதி; உன் உண்மை இயல்பை யாரும் முழுமையாக அறியார். விசாலாக்ஷா! நான் உன்னுடையவன்—பழங்காலம் முதலே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உன் சேவகன்।

Verse 160

त्वमचिंत्यं महद्भूतमक्षयं लोकसंग्रहे । यामिच्छसि महावीर्य तां तनुं प्रविश स्वकाम्

நீ அசிந்த்யமான, மகத்தான, அழிவிலா தத்துவம்—உலக ஒழுங்கைத் தாங்குபவன். மகாவீர்யா! உன் விருப்பப்படி நீ விரும்பும் உடலிலே பிரவேசிப்பாயாக।

Verse 161

पितामहस्य वचनादिदमेवाविशत्स्वयम् । सुदिव्यं वैष्णवं तेजः संसारं स सहानुजः । ततो विष्णुतनुन्देवाः पूजयन्तः सुरोत्तमम्

பிதாமகனின் வாக்கினால் அந்த பரம திவ்ய வைஷ்ணவ தேஜஸ் தானே, அனுஜனுடன், இச்சம்சாரத்தில் பிரவேசித்தது. அப்போது தேவர்கள் தேவோத்தமனான அந்த விஷ்ணு-தனுவை பூஜித்து மரியாதையுடன் வணங்கினர்.

Verse 162

साध्या मरुद्गणाश्चैव सेन्द्राः साग्निपुरोगमाः । ये च दिव्या ऋषिगणा गन्धर्वाप्सरसस्तथा । सुपर्णा नागयक्षाश्च दैत्यदानवराक्षसाः

சாத்யர்கள், மருத்கணங்கள், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள்—முன்னணியில் அக்னி; திவ்ய ரிஷிகணங்கள்; கந்தர்வர், அப்ஸரஸ்கள்; சுபர்ணர், நாகர், யக்ஷர்; மேலும் தைத்யர், தானவர், ராக்ஷசரும்—

Verse 163

देवाः प्रहृष्टा मुदिताः सर्वे पूर्णमनोरथाः । साधुसाध्विति ते सर्वे त्रिदिवस्था बभाषिरे

அனைத்து தேவர்களும் பேரானந்தமும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டனர்; அவர்களின் மனோரதங்கள் நிறைவேறின. திரிதிவத்தில் இருந்த அவர்கள் அனைவரும் ‘சாது! சாது!’ என்று உரைத்தனர்.

Verse 164

अथ विष्णुर्महातेजाः पितामहमुवाच ह । एषां लोकं जनौघानां दातुमर्हसि सुव्रत

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான விஷ்ணு பிதாமகனிடம் கூறினார்—“ஹே சுவ்ரதா! இம்மக்கள் கூட்டத்திற்குக் கல்யாணமயமான ஒரு லோகத்தை அளிப்பது உமக்கு உரியது.”

Verse 165

इमे तु सर्वे मत्स्नेहादायाताः सर्वमानवाः । भक्ताश्च भक्तिमन्तश्च त्यक्तात्मानोऽपि सर्वशः

இம்மனிதர்கள் அனைவரும் என்னிடத்திலுள்ள ஸ்நேஹத்தால் இங்கு வந்துள்ளனர்—அவர்கள் பக்தர்கள், பக்தியில் உறுதியானவர்கள், மேலும் எல்லாவிதத்திலும் ஆத்மசமர்ப்பணம் செய்தவர்கள்.

Verse 166

तच्छ्रुत्वा विष्णुकथितं सर्वलोकेश्वरोऽब्रवीत् । लोकं सन्तानिकं नाम संस्थास्यंति हि मानवाः

விஷ்ணு உரைத்ததைச் செவிமடுத்து, எல்லா உலகங்களின் ஈசன் கூறினான்—மனிதர்கள் நிச்சயமாக ‘சந்தானிக’ எனும் லோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 167

स्वर्गद्वारेऽत्र वै तीर्थे राममेवानुचिन्तयन् । प्राणांस्त्यजति भक्त्या वै स संतानं परं लभेत्

இங்கு ‘ஸ்வர்கத்வாரம்’ எனும் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் ராமனை மட்டுமே தியானித்து உயிர் துறப்பவன், பரம ‘சந்தானிக’ பலனை அடைவான்।

Verse 168

सर्वे संतानिकंनाम ब्रह्मलोकादनन्तरम् । वानराश्च स्वकां योनिं राक्षसाश्चापि राक्षसीम्

அவர்கள் அனைவரும் பிரம்மலோகத்திற்குப் பின்வரும் ‘சந்தானிக’ எனும் லோகத்தை அடைகின்றனர்; வானரர்கள் தமக்குரிய விரும்பிய யோனியையும், ராக்ஷஸர்களும் ராக்ஷஸ நிலையும் பெறுகின்றனர்।

Verse 169

यस्या विनिःसृता ये वै सुरासुरतनूद्भवाः । आदित्यतनयश्चैव सुग्रीवः सूर्यमण्डलम्

அதிலிருந்து (சரயூ/கோப்ரதாரம்) தேவர்-அசுரர் உடல்களில் பிறந்தவர்கள் வெளிப்பட்டனர்; மேலும் ஆதித்யன் புதல்வன் சுக்ரீவனும் சூரியமண்டலத்துடன் தோன்றினான்।

Verse 170

ऋषयो नागयक्षाश्च प्रयास्यन्ति स्वकारणम् । तथा ब्रुवति देवेशे गोप्रतारमुपस्थितम्

தேவேசன் இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், ரிஷிகள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு புறப்படுவர்; அப்போது ‘கோப்ரதாரம்’ எனும் இடம் அவர்களுக்கு முன் தோன்றியது।

Verse 171

तज्जलं सरयूं भेजे परिपूर्णं ततो जलम् । अवगाह्य जलं सर्वे प्राणांस्त्यक्त्वा प्रहृष्टवत्

அந்த நீர் சரயூவில் கலந்தது; அதன் நீர் முழுமையாக நிரம்பியது. அனைவரும் அந்த நீரில் மூழ்கி, மகிழ்ச்சியுடன் உயிர்மூச்சை விட்டுத் தேகத்தைத் துறந்தனர்.

Verse 172

मानुषं देहमुत्सृज्य ते विमानान्यथारुहन् । तिर्यग्योनिगता ये च प्रविश्य सरयूं तदा

மனித உடலைத் துறந்து அவர்கள் பின்னர் தெய்வ விமானங்களில் ஏறினர். மேலும் விலங்கு யோனியில் பிறந்தவர்களும் அந்நேரம் சரயூவில் நுழைந்து அதே உயர்ந்த கதியை அடைந்தனர்.

Verse 173

देहत्यागं च ते तत्र कृत्वा दिव्यवपुर्द्धराः । तथान्यान्यपि सत्त्वानि स्थावराणि चराणि च

அவர்கள் அங்கே உடலைத் துறந்து தெய்வ வடிவம் கொண்டனர். அதுபோலவே பிற உயிர்களும்—அசைவற்றதும் அசைவதும்—அந்த அருளால் உயர்வு பெற்றன.

Verse 174

प्राप्य चोत्तमदेहं वै देवलोकमुपागमन् । तस्मिंस्तत्र समापन्ने वानरा ऋक्षराक्षसाः । तेऽपि प्रविविशुः सर्वे देहान्निक्षिप्य वै तदा

உத்தம உடலைப் பெற்று அவர்கள் நிச்சயமாக தேவலோகத்தை அடைந்தனர். இது நிகழ்ந்தபோது வானரர், ரிக்ஷர் (கரடிகள்), ராக்ஷசரும்—அனைவரும்—அந்நேரம் உடலை விட்டுத் தாமும் அங்கே நுழைந்தனர்.

Verse 175

तदा स्वर्गं गताः सर्वे स्मृत्वा लोकगुरुं विभुम् । जगाम त्रिदशैः सार्द्धं रामो हृष्टो महामतिः

அப்போது அனைவரும் உலககுருவான வல்லமைமிகு இறைவனை நினைந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றனர். மகாமதி ஸ்ரீராமன் மகிழ்ச்சியுடன் முப்பத்துமூன்று தேவர்களுடன் புறப்பட்டான்.

Verse 176

अतस्तद्गोप्रताराख्यं तीर्थं विख्यातिमागतम् । गोप्रतारे परो मोक्षो नान्यतीर्थेषु विद्यते

ஆகையால் ‘கோப்ரதார’ எனப்படும் அந்தத் தீர்த்தம் உலகில் புகழடைந்தது. கோப்ரதாரத்தில் பரம மோக்ஷம் கிடைக்கும்; அத்தகைய மோக்ஷம் பிற தீர்த்தங்களில் இல்லை.

Verse 177

जन्मान्तरशतैर्विप्र योगोऽयं यदि लभ्यते । मुक्तिर्भवति तत्त्वेकजन्मना लभ्यते न वा

ஓ விப்ரரே! இந்த யோகசித்தி நூறு நூறு பிறவிகளுக்குப் பின் தான் கிடைக்குமெனில், முக்தி நிச்சயமாக உண்டாகும்; ஆனால் தத்துவநிலை ஒரே பிறவியிலேயே கிடைக்குமா, இல்லையா?

Verse 178

गोप्रतारे न सन्देहो हरिर्भक्त्या सुनिष्ठितः । एकेन जन्मनान्योऽपि योगमोक्षं च विन्दति

கோப்ரதாரத்தில் ஐயமில்லை—பக்தியால் ஹரி அங்கு உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளார். ஒரே பிறவியிலேயே வேறு யாரும் யோகசித்தியும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் அடைகிறார்.

Verse 179

गोप्रतारे नरो विद्वान्योऽपि स्नाति सुनिश्चितः । विशत्यसौ परं स्थानं योगिनामपि दुर्लभम्

எந்த அறிவுடைய மனிதனும் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் கோப்ரதாரத்தில் நீராடினால், அவன் நிச்சயமாக யோகிகளுக்கும் அரிதான பரம பதத்தில் புகுவான்.

Verse 180

कार्तिक्यां च विशेषेण स्नातव्यं विजितेन्द्रियैः । कार्तिके मासि विप्रर्षे सर्वे देवाः सवासवाः । स्नातुमायान्त्ययोध्यायां गोप्रतारे विशेषतः

மேலும் குறிப்பாக கார்த்திகையில், இந்திரியங்களை வென்றோர் நீராட வேண்டும். ஓ விப்ரசிரேஷ்டரே! கார்த்திக மாதத்தில் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் அயோத்திக்கு நீராட வருகிறார்கள்—சிறப்பாக கோப்ரதாரத்திலே.

Verse 181

गोप्रतारसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । यत्र प्रयागराजोऽपि स्नातुमायाति कार्तिके

கோப்ரதாரைக்கு ஒப்பான தீர்த்தம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது; அங்கு கார்த்திக மாதத்தில் தீர்த்தராஜன் பிரயாகமும் நீராட வருகிறான்.

Verse 182

निष्पापः कलुषं त्यक्त्वा शुक्लांगः सितकंचुकः । शुद्ध्यर्थं साधुकामोऽसौ प्रयागे मुनिसत्तमः

அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் பாவமற்றவர்; மாசை நீக்கி, வெண்மையான அங்கங்களுடன் வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, தூய்மை மற்றும் நல்வாழ்வு வேண்டி பிரயாகம் வருகிறார்.

Verse 183

यानि कानि च तीर्थानि भूमौ दिव्यानि सुव्रत । कार्तिक्यां तानि सर्वाणि गोप्रतारे वसन्ति वै

நல்ல விரதம் உடையவரே! பூமியில் உள்ள எல்லா தெய்வீக தீர்த்தங்களும் கார்த்திகையில் உண்மையாகவே கோப்ரதாரத்தில் வாசம் செய்கின்றன.

Verse 184

गोप्रतारे जपो होमः स्नानं दानं च शक्तितः । सर्वमक्षयतां याति श्रद्धया नियमव्रतम्

கோப்ரதாரத்தில் ஜபம், ஹோமம், ஸ்நானம், தானம்—தன் திறனுக்கேற்ப—நம்பிக்கையுடன் நியமவிரதமாக செய்தால் அனைத்தும் அழியாத பலனாகிறது.

Verse 185

कार्तिके प्राप्य तद्यन्ति तीर्थानि सकलान्यपि । गोप्रतारं गमिष्यामः पापं त्यक्तुमितीच्छया

கார்த்திகம் வந்தவுடன் எல்லா தீர்த்தங்களும் அங்கே நோக்கி புறப்படுகின்றன—‘பாவத்தை விட்டு விட விரும்பி நாம் கோப்ரதாரத்திற்கு செல்வோம்’ என்று தீர்மானித்து.

Verse 186

गोप्रतारे कृतं स्नानं सर्वपापप्रणाशनम् । गोप्रतारे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा गुप्तहरिं विभुम् । सर्वपापैः प्रमुच्येत नात्र कार्या विचारणा

கோப்ரதாரத்தில் செய்யப்படும் நீராடல் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. கோப்ரதாரத்தில் நீராடி, மகிமைமிக்க ‘குப்தஹரி’யை தரிசிப்பவன் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 187

विष्णुमुद्दिश्य विप्राणां पूजनं च विशेषतः । कर्त्तव्यं श्रद्धया युक्तैः स्नानपूर्वं यतव्रतैः

விஷ்ணுவை நினைத்து, குறிப்பாகப் பிராமணர்களை வழிபடுதல் செய்ய வேண்டும். நம்பிக்கையுடனும் கட்டுப்பட்ட விரதத்துடனும் இருப்போர் முதலில் நீராடி பின்னர் இச்செயலை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 189

अन्नं बहुविधं हेम वासांसि विविधानि च । दातव्यानि हरेः प्राप्त्यै भक्त्या परमया युतैः

ஹரியை அடைவதற்காக, உன்னத பக்தியுடன் இருப்போர் பலவகை அன்னம், பொன், மேலும் பலவகை ஆடைகளை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 190

सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे नर्मदायां शशिग्रहे । तुलादानस्य यत्पुण्यं तदत्र दीपदानतः

சூரிய கிரகணத்தில் குருக்ஷேத்திரத்தில், அல்லது சந்திர கிரகணத்தில் நர்மதையில் துலாதானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம்—இங்கே தீபதானம் செய்தாலே அதே புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 191

घृतेन दीपको यस्य तिलतैले न वा पुनः । ज्वलते मुनिशार्दूल हयमेधेन तस्य किम्

முனிசார்தூலரே! யாருடைய விளக்கு நெய்யாலோ அல்லது எள்ளெண்ணெயாலோ எரிகிறதோ, அவனுக்கு அஸ்வமேத யாகம் எதற்கு?

Verse 192

तेनेष्टं क्रतुभिः सर्वैः कृतं तीर्थावगाहनम् । दीपदानं कृतं येन कार्त्तिके केशवाग्रतः

கார்த்திக மாதத்தில் கேசவனின் முன்னிலையில் தீபதானம் செய்பவன், எல்லா யாகங்களையும் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியத்தையும், எல்லாத் தீர்த்தங்களில் நீராடிய பயனையும் பெறுவான்।

Verse 193

नानाविधानि तीर्थानि भुक्तिमुक्तिप्रदानि च । गोप्रतारस्य तान्यत्र कलां नार्हंति षोडशीम्

போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும் பலவகை தீர்த்தங்கள் இருந்தாலும், இங்கே அவை கோப்ரதாரத்தின் மகிமையின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 194

स्वर्णमल्पं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । शुभां गतिमवाप्नोति ह्यग्निवच्चैव दीप्यते

வேதங்களில் புலமை பெற்ற பிராமணனுக்கு சிறிதளவு பொன்னையாவது தானம் செய்பவன், நல்வழியை அடைந்து, அக்கினிபோல் ஒளிர்வான்।

Verse 195

गोप्रताराभिधे तीर्थे त्रिलोकीविश्रुते द्विज । दत्त्वान्नं च विधानेन न स भूयोऽभिजायते

ஓ இருபிறப்பாளனே! மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற கோப்ரதார தீர்த்தத்தில் விதிப்படி அன்னதானம் செய்பவன் மீண்டும் பிறவியெடுக்கமாட்டான்।

Verse 196

तत्र स्नानं तु यः कुर्याद्विप्रान्संतर्पयेन्नरः । सौत्रामणेश्च यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

அங்கே நீராடி பிராமணர்களை உபசரித்து திருப்திப்படுத்துபவன், சௌத்ராமணி யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 197

एकाहारस्तु यस्तिष्ठेन्मासं तत्र यतव्रतः । यावज्जीवकृतं पापं सहसा तस्य नश्यति

அங்கே ஒரு மாதம் யதவிரதனாய் இருந்து நாளுக்கு ஒருமுறை மட்டும் உணவு உண்டு தங்குபவனின் வாழ்நாள் முழுதும் சேர்ந்த பாவம் உடனே அழிகிறது।

Verse 198

अग्निप्रवेशं ये कुर्युर्गोप्रतारे विधानतः । ते विशंति पदं विष्णोर्निःसंदग्धं तपोधन

தபோதனரே! விதிப்படி கோப்ரதாரத்தில் அக்னிப்பிரவேசம் செய்பவர்கள், எரியாமல் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தில் புகுகின்றனர்।

Verse 199

कुर्वंत्यनशनं येऽत्र विष्णुभक्त्या सुनिश्चिताः । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

இங்கே விஷ்ணுபக்தியால் உறுதியுடன் அனசனம் (உயிர்துறக்கும் வரை நோன்பு) செய்பவர்களுக்கு கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் மறுபிறவி இல்லை।

Verse 200

अर्चयेद्यस्तु गोविंदं गोप्रतारे हि मानवः । दशसौवर्णिकं पुण्यं गोप्रतारे प्रकथ्यते

மனிதனே! கோப்ரதார எனும் புனித தீர்த்தத்தில் கோவிந்தனை அர்ச்சிப்பவன், அங்கே அந்த அர்ச்சனையின் பலன் பத்து பொன் தானத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 201

अग्निहोत्रफलो धूपो गोविंदस्य समर्पितः । भूमिदानेन सदृशं गंधदानफलं स्मृतम्

கோவிந்தனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் தூபம் அக்னிஹோத்ர பலனை அளிக்கும்; நறுமண தானத்தின் புண்ணியம் நிலதானத்துக்கு ஒப்பானது என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது।

Verse 202

अत्यद्भुतमिदं विद्वन्स्थानमेतत्प्रकीर्तितम् । कार्त्तिक्यां तु विशेषेण अत्र स्नात्वा शुचिव्रतः

அறிஞரே! இத்தலம் மிக அதிசயமானதாகப் புகழப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில் இங்கு நீராடி தூய விரதம் மேற்கொள்ளும்வன்…