Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । अगस्त्यमुनिरित्युक्त्वा चक्रतीर्थाश्रयां कथाम् । विभोर्विष्णुहरेश्चापि पुनराह द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—சக்ரதீர்த்தத்தைச் சார்ந்த கதையையும், மகாவிபுவான விஷ்ணு-ஹரியின் பெருமையையும் சொல்லிவிட்டு, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அகஸ்திய முனிவர் மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 2

अगस्त्य उवाच । पुरा ब्रह्मा जगत्स्रष्टा विज्ञाय हरिमच्युतम् । अयोध्यावासिनं देवं तत्र चक्रे स्थितिं स्वयम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் உலகங்களைப் படைத்த பிரம்மா, அச்யுதனான ஹரியை உணர்ந்து, அயோத்தியாவாசியான அந்த தேவனை அங்கேத் தானே நிறுவினார்।

Verse 3

आगत्य कृतवांस्तत्र यात्रां ब्रह्मा यथाविधि । यज्ञं च विधिवच्चक्रे नानासंभारसंयुतम्

அங்கே வந்து பிரம்மா விதிப்படி யாத்திரைச் சடங்குகளை நிறைவேற்றினார்; மேலும் பலவகை யாகப் பொருட்களுடன் விதிவழி யாகத்தையும் செய்தார்।

Verse 4

ततः स कृतवांस्तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः । कुण्डं स्वनाम्ना विपुलं नानादेवसमन्वितम्

பின்னர் உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா அங்கே தன் பெயரால் விளங்கும் ஒரு விசாலமான குண்டத்தை அமைத்தார்; அது பல தேவர்களின் சான்னித்யத்தால் நிறைந்தது।

Verse 5

विस्तीर्णजलकल्लोलकलितं कलुषापहम् । कुमुदोत्पलकह्लारपुंडरीककुलाकुलम्

அது பரந்த நீரலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மாசை அகற்றுவதாக இருந்தது; குமுதம், உத்பலம், கஹ்லாரம், புண்டரீகம் ஆகிய நீர்த் தாமரைக் கூட்டங்களால் நிரம்பியது।

Verse 6

हंससारसचक्राह्व विहंगममनोहरम् । तटांतविटपोल्लासि पतत्त्रिगणसंकुलम्

அது அன்னம், சாரசம், சக்கிரவாகம் முதலிய பறவைகளால் மனம் கவர்ந்தது; கரைகளில் விரிந்த கிளைகள் ஒளிர, கரையோரம் பறவைக் கூட்டங்களால் நிரம்பியது।

Verse 7

तत्र कुण्डे सुराः सर्वे स्नाताः शुद्धिसमन्विताः । बभूवुरद्धा विगतरजस्का विमलत्विषः

அங்கே அந்தப் புனித குண்டத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் நீராடி தூய்மையுடன் கூடியவர்களாயினர். நிச்சயமாக அவர்களின் மாசு-ரஜம் நீங்கி, அவர்கள் நிர்மல ஒளியால் பிரகாசித்தனர்.

Verse 8

तदाश्चर्य्यं महद्दृष्ट्वा ते सर्वे सहसा सुराः । ब्रह्माणं प्रणिपत्योचुर्भक्त्या प्रांजलयस्तदा

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து எல்லாத் தேவர்களும் உடனே பிரம்மாவை வணங்கி, கைகூப்பி, பக்தியுடன் அப்போது உரைத்தனர்.

Verse 9

देवा ऊचुः । भगवन्ब्रूहि तत्त्वेन माहात्म्यं कमलासन । अस्य कुण्डस्य सकलं खातस्य विमलत्विषः

தேவர்கள் கூறினர்— பகவனே, கமலாசனனே! இந்த அகழப்பட்ட, நிர்மல ஒளியுடைய குண்டத்தின் முழு மஹாத்மியத்தை எங்களுக்கு உண்மையாய் உரைப்பாயாக.

Verse 10

अत्र स्नानेन सर्वेषामस्माकं विगतं रजः । महदाश्चर्यमेतस्य दृष्ट्वा कुंडस्य विस्मिताः । सर्वे वयं सुरश्रेष्ठ कृपया त्वमतो वद

இங்கே நீராடுவதால் எங்களெல்லோரின் ரஜம் (மாசு) நீங்கியது. இந்தக் குண்டத்தின் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து நாங்கள் வியப்புற்றோம். தேவர்களில் சிறந்தவரே, கருணையால் ஆகவே கூறுவீராக.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । शृण्वन्तु सर्वे त्रिदशाः सावधानाः सविस्मयाः । कुण्डस्यैतस्य माहात्म्यं नानाफलसमन्वितम्

பிரம்மா கூறினார்— முப்பத்து தேவர்களே, வியப்புடன் கவனமாக நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்; இந்தக் குண்டத்தின் மஹாத்மியம் பலவகை ஆன்மிகப் பலன்களால் நிறைந்தது.

Verse 12

अत्र स्नानेन विधिवत्पापात्मानोऽपि जंतवः । विमानं हंससंयुक्तमास्थाय रुचिरांबराः । निवसंति ब्रह्मलोके यावदाभूतसंप्लवम्

இங்கே விதிப்படி நீராடினால் பாவச் சுபாவமுடைய உயிர்களும் அன்னங்கள் இணைக்கப்பட்ட திவ்ய விமானத்தில் ஏறி, ஒளிமிகு ஆடைகள் அணிந்து, பிரளயம் வரையிலும் பிரம்மலோகத்தில் வாசிப்பர்।

Verse 13

अत्र दानेन होमेन यथाशक्त्या सुरोत्तमाः । तुलाश्वमेधयोः पुण्यं प्राप्नुयुर्मुनिसत्तम

முனிவரே! இங்கே தம் திறனுக்கேற்ப தானமும் அக்னிஹோமமும் செய்தால், தேவர்களில் சிறந்தவர்களும் துலாதானம் மற்றும் அச்வமேத யாகத்தின் சமமான புண்ணியத்தை அடைவர்।

Verse 14

ममास्मिन्सरसि श्रीमाञ्जायते स्नानतो नरः । तस्मादत्र विधानेन स्नानं दानं जपादिकम्

என் இந்த ஏரியில் நீராடுவதால் மனிதன் செல்வமிகு ஆசீர்வாதம் பெறுகிறான். ஆகவே இங்கே விதிப்படி நீராடல், தானம், ஜபம் முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

सर्वयज्ञसमं स्याद्वै महापातकनाशनम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातिमितो यास्यत्यनुत्तमाम्

இத்தீர்த்தம் எல்லா யாகங்களுக்கும் சமமான பலனைத் தரும்; மகாபாதகங்களை அழிக்கும். இந்நேரம் முதல் ‘பிரம்மகுண்டம்’ எனும் ஒப்பற்ற புகழை அடையும்।

Verse 16

अस्मिन्कुण्डे च सांनिध्यं भविष्यति सदा मम । कार्त्तिके शुक्लपक्षस्य चतुर्दश्यां सुरोत्तमाः

இந்த குண்டத்தில் என் சாந்நித்யம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்; தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! கார்த்திக மாதத்தின் சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று…

Verse 17

यात्रा भविष्यति सदा सुराः सांवत्सरी मम । शुभप्रदा महापापराशिनाशकरी तदा

தேவர்களே! என் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் தீர்த்தயாத்திரை எப்போதும் இருக்கும்; அது மங்களம் அளித்து, அந்நேரத்தில் மகாபாபக் குவியல்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 18

स्वर्णं चैव सदा देयं वासांसि विविधानि च । निजशक्त्या प्रकर्तव्या सुरास्तृप्तिर्द्विजन्मनाम्

தங்கத்தை எப்போதும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பலவகை ஆடைகளையும் கூட. தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அர்ப்பணித்து, தேவர்கள் திருப்தியடையவும், இருபிறப்பினர் மனநிறைவு பெறவும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वा देवदेवोऽयं ब्रह्मा लोकपितामहः । अन्तर्दधे सुरैः सार्द्धं तीर्थं दृष्ट्वा तपोधन

அகஸ்தியர் கூறினார்—தபோதனரே! இவ்வாறு சொல்லி, தேவர்களின் தேவனும் உலகப் பிதாமகனுமான பிரம்மா, தீர்த்தத்தைத் தரிசித்து தேவர்களுடன் மறைந்தார்.

Verse 20

तदाप्रभृति तत्कुण्डं विख्यातं परमं भुवि । चक्रतीर्थाच्च पूर्वस्यां दिशि कुण्डं स्थितं महत्

அந்நாளிலிருந்து அந்தக் குண்டம் பூமியில் மிகப் புகழ்பெற்றதாக ஆனது; சக்கரதீர்த்தத்தின் கிழக்குத் திசையில் அந்தப் பெரிய குண்டம் அமைந்துள்ளது.

Verse 21

सूत उवाच । इत्युक्त्वा स तपोराशिरगस्त्यः कुंभसंभवः । पुनः पृष्टो मुनिवरो व्यासायावीवदत्कथाम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, தவத்தின் திரளான கும்பசம்பவ அகஸ்தியர், மீண்டும் கேட்கப்பட்டபோது முனிவருள் சிறந்தவர் வியாசருக்கு இக்கதையை உரைத்தார்.

Verse 22

अगस्त्य उवाच । अन्यच्छृणु महाभाग तीर्थं दुष्कृतिदुर्ल्लभम् । ऋणमोचनसंज्ञं तु सरयूतीरसंगतम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ மகாபாக! மேலும் கேள்; சரயூத் துறையோடு இணைந்த ‘ருணமோசன’ எனப்படும் தீர்த்தம் தீச்செயல் உடையோர்க்கு அரிது.

Verse 23

ब्रह्मकुण्डान्मुनिवर धनुःसप्तशतेन च । पूर्वोत्तरदिशाभागे संस्थितं सरयूजले

ஓ முனிவரே! பிரம்மகுண்டத்திலிருந்து ஏழுநூறு வில்-அளவு தூரத்தில், ஈசான திசைப் பகுதியில், அது சரயூ நீரினுள் அமைந்துள்ளது.

Verse 24

तत्र पूर्वं मुनिवरो लोमशो नाम नामतः । तीर्थयात्राप्रसंगेन स्नानं चक्रे विधानतः

அங்கே முன்பு ‘லோமச’ எனப் பெயர்பெற்ற பெரிய முனிவர், தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தில் விதிப்படி நீராடினார்.

Verse 25

ततः स ऋणनिर्मुक्तो बभूव गतकल्मषः । तदाश्चर्यं महद्दृष्ट्वा मुनीन्सानन्दमब्रवीत्

அதன்பின் அவர் கடனிலிருந்து விடுபட்டு, பாவமற்றவரானார். அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியுடன் முனிவர்களிடம் கூறினார்.

Verse 26

पश्यन्त्वेतस्य महतो गुणांस्तीर्थवरस्य वै । भुजावूर्ध्वं तथा कृत्वा हर्षेणाहाऽश्रुलोचनः

“இந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தின் மகத்தான குணங்களைப் பாருங்கள்!” என்று கூறி, அவர் கரங்களை உயர்த்தினார்; ஆனந்தத்தில் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

Verse 27

लोमश उवाच । ऋणमोचनसंज्ञं तु तीर्थमेतदनुत्तमम् । यत्र स्नानेन जंतूनामृणनिर्यातनं भवेत्

லோமசர் கூறினார்—இது ‘ருணமோசன’ எனப்படும் ஒப்பற்ற தீர்த்தம். இங்கு நீராடினால் உடலுடைய உயிர்களுக்கு கடன்-பந்தம் நீங்கும்.

Verse 28

ऐहिकं पारलौकिक्यं यदृणत्रितयं नृणाम् । तत्सर्वं स्नानमात्रेण तीर्थेऽस्मिन्नश्यति क्षणात्

மனிதர்களுக்குள்ள இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் சார்ந்த மூவகைக் கடன்—அது அனைத்தும் இத்தீர்த்தத்தில் வெறும் நீராடுதலாலேயே கணத்தில் அழியும்.

Verse 29

सर्वतीर्थोत्तमं चैतत्सद्यः प्रत्ययकारकम् । मया चास्य फलं सम्यगनुभूतमृणादिह

இது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறந்தது; உடனே நம்பிக்கை தருவது. நான் இங்கே இதன் பயனைத் தெளிவாக அனுபவித்தேன்—கடன் விடுதலை.

Verse 30

तस्मादत्र विधानेन स्नानं दानं च शक्तितः । कर्त्तव्यं श्रद्धया युक्तैः सर्वदा फलकांक्षिभिः

ஆகையால் இங்கு விதிப்படி நீராடலும் தானமும் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப செய்ய வேண்டும். பலன் நாடுவோர் எப்போதும் பக்திச் சிரத்தையுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

स्नातव्यं च सुवर्णं च देयं वस्त्रादि शक्तितः

நீராட வேண்டும்; மேலும் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப பொன்னும் ஆடையும் முதலியவற்றையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 32

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वा तीर्थमाहात्म्यं लोमशो मुनिसत्तमः । अन्तर्दधे मुनिश्रेष्ठः स्तुवंस्तीर्थगुणान्मुदा

அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு தீர்த்தத்தின் மஹிமையை உரைத்த பின், முனிவர்களில் சிறந்த லோமசர் மகிழ்ச்சியுடன் தீர்த்தத்தின் குணங்களைப் புகழ்ந்து கொண்டு மறைந்தார்।

Verse 33

इत्येतत्कथितं विप्र ऋणमोचनसंज्ञकम् । यत्र स्नानेन जन्तूनामृणं नश्यति तत्क्षणात् । ऋणमोचनतीर्थं तु पूर्वतः सरयूजले

ஓ விப்ரரே! இது ‘ருணமோசன’ எனப்படும் தீர்த்தம் என்று கூறப்பட்டது; அங்கு நீராடினால் உயிர்களின் கடன் அந்தக் கணமே அழியும். அந்த ருணமோசன தீர்த்தம் சரயூ நதியின் நீரில் கிழக்குத் திசையில் உள்ளது।

Verse 34

धनुर्द्विशत्या तीर्थं च पापमोचनसंज्ञकम् । सर्वपापविशुद्धात्मा तत्र स्नानेन मानवः । जायते तत्क्षणादेव नात्र कार्या विचारणा

இருநூறு தனுசு தூரத்தில் ‘பாபமோசன’ எனப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கு நீராடினால் மனிதன் அந்தக் கணமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்த ஆன்மாவாகிறான்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்।

Verse 35

मया तत्र मुनिश्रेष्ठ दृष्टं माहात्म्यमुत्तमम्

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அங்கே நான் அந்த உத்தம மஹிமையை என் கண்களால் கண்டேன்।

Verse 36

पांचालदेशसंभूतो नाम्ना नरहरिर्द्विजः । असत्संगप्रभावेन पापात्मा समजायत

பாஞ்சால நாட்டில் பிறந்த நரஹரி என்னும் ஒரு த்விஜன், தீயோரின் சங்கத்தால் பாவமனத்தனாக ஆனான்।

Verse 37

नाना विधानि पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । कृतवान्पापिसंगेन त्रयीमार्गविनिन्दकः

பாவிகளின் கூட்டத்தால் அவன் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பலவகைப் பாவங்களைச் செய்து, வேதத் திரயீ மார்க்கத்தை இகழ்பவனானான்।

Verse 38

स कदाचित्साधुसंगात्तीर्थयात्राप्रसंगतः । अयोध्यामागतो विप्र महापातककृद्द्विजः

ஓ பிராமணரே! ஒருகாலத்தில் சாது சங்கமும் தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பமும் காரணமாக, மகாபாதகன் ஆன அந்தத் த்விஜனும் அயோத்திக்கு வந்தான்।

Verse 39

पापमोचनतीर्थे तु स्नातः सत्संगतो द्विजः । पापराशिर्विनष्टोऽस्य निष्पापः समभूत्क्षणात्

பாபமோசன தீர்த்தத்தில் நீராடி சத்சங்கம் பெற்ற அந்தத் த்விஜனின் பாவக் குவியல் அழிந்தது; அவன் கணநேரத்தில் நிர்பாவனானான்।

Verse 40

दिवः पपात तन्मूर्ध्नि पुष्पवृष्टिर्मुनीश्वर । दिव्यं विमानमारुह्य विष्णुलोके गतो द्विजः

ஓ முனீஸ்வரரே! வானிலிருந்து அவன் தலைமேல் மலர்மழை பொழிந்தது; தெய்வ விமானத்தில் ஏறி அந்தத் த்விஜன் விஷ்ணுலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 41

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं मया च द्विजपुंगव । श्रद्धया परया तत्र कृतं स्नानं विशेषतः

ஓ த்விஜவரரே! அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து நானும் அங்கே உன்னதமான நம்பிக்கையுடன், சிறப்பு நியமத்தோடு, நீராடினேன்।

Verse 42

माघकृष्णचतुर्दश्यां तत्र स्नानं विशेषतः । दानं च मनुजैः कार्य्यं सर्वपापविशुद्धये

மாசி மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று அங்கே நீராடுதல் மிகச் சிறப்புப் பலன் தரும்; எல்லாப் பாவங்களின் முழு சுத்திக்காக மனிதர்கள் தானமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

अन्यदा तु कृते स्नाने सर्वपापक्षयो भवेत्

மற்ற காலங்களிலும் நீராடினாலும், எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 44

पापमोचनतीर्थे तु पूर्वं तु सरयूजले । धनुःशतप्रमाणेन वर्त्तते तीर्थमुत्तमम्

பாபமோசன தீர்த்தத்தில்—சரயூ நதிநீரில் கிழக்குப் புறத்தில்—இந்த உத்தம தீர்த்தம் நூறு வில்லளவு பரப்பளவில் விரிந்துள்ளது.

Verse 45

सहस्रधारासंज्ञं तु सर्वकिल्बिषनाशनम् । यस्मिन्रामाज्ञया वीरो लक्ष्मणः परवीरहा । प्राणानुत्सृज्य योगेन ययौ शेषात्मतां पुरा

அத்தீர்த்தம் ‘சஹஸ்ரதாரா’ எனப் பெயர்பெற்று, எல்லாக் கல்மஷங்களையும் அழிப்பதாகும். அங்கே முற்காலத்தில் ராமனின் ஆணையினால் வீரனும் பகைவர் வீரரை வென்றவனுமான லக்ஷ்மணன் யோகத்தால் உயிரை விடுத்து சேஷன் (அனந்தன்) நிலையை அடைந்தான்.

Verse 46

सार्द्धंहस्तत्रयेणैव प्रमाणं धनुषो विदुः । चतुर्भिर्हस्तकैः संख्या दण्ड इत्यभिधीयते

அறிவோர் ‘தனுஷ்’ என்ற அளவு மூன்றரை முழம் என அறிவர்; நான்கு முழம் அளவு ‘தண்டம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 47

सूत उवाच । इत्थं तदा समाकर्ण्य कुम्भयोनिमुनेस्तदा । कृष्णद्वैपायनो व्यासः पुनः पप्रच्छ कौतुकात्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு குடம்பிறந்த முனி அகஸ்தியரின் வாக்கை கேட்டுக் கொண்டு, கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர் ஆர்வக் கௌதுகத்தால் மீண்டும் அவரை வினவினார்।

Verse 48

व्यास उवाच । सहस्रधारामाहात्म्यं विस्तराद्वद सुव्रत । शृण्वंस्तीर्थस्य माहात्म्यं न तृप्यति मनो मम

வியாசர் கூறினார்—நல்ல விரதம் உடையவரே, ஸஹஸ்ரதாரையின் மஹாத்மியத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். இந்த தீர்த்தத்தின் பெருமையை கேட்கக் கேட்க என் மனம் நிறைவடைவதில்லை।

Verse 49

अगस्त्य उवाच । सावधानः शृणु मुने कथां कथयतो मम । सहस्रधारातीर्थस्य समुत्पत्तिं महोदयात्

அகஸ்தியர் கூறினார்—முனிவரே, கவனமாகக் கேளுங்கள். ஸஹஸ்ரதாரா தீர்த்தத்தின் மாபெரும் உதயத்தோடு கூடிய தோற்றக் கதையை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 50

पुरा रामो रघुपतिर्देवकार्यं विधाय वै । कालेन सह संगम्य मंत्रं चक्रे नरेश्वरः

முன்னொரு காலத்தில் ரகுபதி ராமர் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றி, காலத்துடன் சந்தித்து, மனிதரின் அரசன் தனிப்பட்ட ஆலோசனையில் ஈடுபட்டார்।

Verse 51

मया त्याज्यो भवेत्क्षिप्रमित्थं चक्रे स संविदम्

“நான் இதை உடனே விலக்க வேண்டும்”—என்று அவர் அந்த உடன்பாடு/நியமத்தை இவ்வாறு உறுதிப்படுத்தினார்।

Verse 52

तस्मिन्मंत्रयमाणे हि द्वारे तिष्ठति लक्ष्मणे । आगतः स तपोराशिर्दुर्वासास्तेजसां निधिः

அந்த ஆலோசனை நடைபெறுகையில் வாசலில் இலக்குமணன் நின்றிருந்தான்; அப்போது தவத்தின் திரளும், தேஜஸின் நிதியுமான துர்வாச முனிவர் அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 53

आगत्य लक्ष्मणं शीघ्रं प्रीत्योवाच क्षुधाऽकुलः

அவர் விரைவாக இலக்குமணனிடம் வந்து, பசியால் கலங்கியிருந்தாலும் அன்புடன் பேசினார்.

Verse 54

दुर्वासा उवाच । सौमित्रे गच्छ शीघ्रं त्वं रामाग्रे मां निवेदय । कार्यार्थिनमिदं वाक्यं नान्यथा कर्तुमर्हसि

துர்வாசர் கூறினார்— ஓ சௌமித்ரே, விரைந்து சென்று ராமரின் முன்னிலையில் என் வருகையை அறிவி. நான் ஒரு காரியத்திற்காக வந்தேன்; இந்த வேண்டுகோளில் நீ வேறுபடச் செய்யத் தகுதியில்லை.

Verse 55

अगस्त्य उवाच । शापाद्भीतः स सौमित्रिर्द्रुतं गत्वा तयोः पुरः । मुनिं निवेदयामास रामाग्रे दर्शनार्थिनम् । दुर्वाससं तपोराशिमत्रिनन्दनमागतम्

அகஸ்தியர் கூறினார்— சாபத்திற்குப் பயந்த சௌமித்ரி விரைந்து சென்று அவரிருவரின் முன்னிலையில் நின்று, ராமரிடம் தரிசனத்திற்காக வந்த தவத்தின் திரளான, அத்ரியின் புதல்வன் துர்வாச முனிவர் வந்துள்ளார் என்று அறிவித்தான்.

Verse 56

रामोऽपि कालमामंत्र्य प्रस्थाप्य च बहिर्ययौ । दृष्ट्वा मुनिं तं प्रणतः संभोज्य प्रभुरादरात्

ராமரும் காலனிடம் விடை பெற்று அவனை அனுப்பிவிட்டு வெளியே வந்தார். அந்த முனிவரைப் பார்த்ததும் ஆண்டவன் வணங்கி, மரியாதையுடன் விருந்தோம்பல் செய்தார்.

Verse 57

दुर्वाससं मुनिवरं प्रस्थाप्य स्वयमादरात् । सत्यभंगभयाद्वीरो लक्ष्मणं त्यक्तवांस्तदा

முனிவரர் துர்வாசரை தன் கைகளால் மரியாதையுடன் வழியனுப்பி, சத்தியம் முறிவதற்கான அச்சத்தால் வீரன் ஸ்ரீராமன் அப்போது லக்ஷ்மணனைத் துறந்தான்।

Verse 58

लक्ष्मणोऽपि तदा वीरः कुर्वन्नवितथं वचः । भ्रातुर्ज्येष्ठस्य सुमतिः सरयूतीरमाययौ

அப்போது வீரன் லக்ஷ்மணனும், மூத்த அண்ணனின் சொல்லை மெய்யாக்கி, நல்லுணர்வுடன் சரயூ நதிக்கரைக்கு சென்றான்।

Verse 59

तत्र गत्वाथ च स्नात्वा ध्यानमास्थाय सत्वरम् । चिदात्मनि मनः शान्तं संगम्यावस्थितस्तदा

அங்கே சென்று நீராடி, விரைவில் தியானத்தில் அமர்ந்தான்; மனம் அமைதியடைந்து சிதாத்மாவுடன் ஒன்றி, அங்கே நிலைபெற்றிருந்தான்।

Verse 60

ततः प्रादुरभूत्तत्र सहस्रफणमण्डितः । शेषश्चक्षुःश्रवाः श्रेष्ठः क्षितिं भित्त्वा सहस्रधा । सुरलोकात्सुरेन्द्रोऽपि समागादमरैः सह

அப்போது ஆயிரம் படங்களின் வளையத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, ‘சக்ஷுஃஶ்ரவா’ (எல்லாம் காணும், எல்லாம் கேட்கும்) சிறந்த சேஷன், பூமியை ஆயிரம் வழிகளில் பிளந்து அங்கே வெளிப்பட்டான்; தேவருலகத்திலிருந்து சுரேந்திரன் இந்திரனும் அமரர்களுடன் வந்தான்।

Verse 61

ततः शेषात्मतां यातं लक्ष्मणं सत्यसंगरम् । उवाच मधुरं शक्रः सुराणां तत्र पश्यताम्

அப்போது சத்தியத்தில் உறுதியாய், சேஷாத்ம நிலையை அடைந்த லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து, தேவர்கள் முன்னிலையில் சக்ரன் (இந்திரன்) அங்கே இனிய சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 62

इन्द्र उवाच । लक्ष्मणोत्तिष्ठ शीघ्रं त्वमारोह स्वपदं स्वकम् । देवकार्यं कृतं वीर त्वया रिपुनिषूदन

இந்திரன் கூறினான்—லட்சுமணா, விரைந்து எழுந்து உன் உரிய சொந்த பதவியிலே ஏறு. வீரனே, பகைவரை அழிப்பவனே! உன்னால் தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறியது.

Verse 63

वैष्णवं परमं स्थानं प्राप्नुहि त्वं सनातनम् । भवन्मूर्तिः समायातः शेषोऽपि विलसत्फणः

நீ சனாதனமான பரம வைஷ்ணவ தாமத்தை அடை. உன் வடிவமே வெளிப்பட்டது—ஒளிவீசும் விரிந்த பாம்புத் தலைகளுடன் சேஷனே.

Verse 64

सहस्रधा क्षितिं भित्त्वा सहस्रफणमण्डलैः । क्षितेः सहस्रच्छिद्रेषु यस्माद्भित्त्वा समुद्गताः

ஆயிரம் பாம்புத் தலை வட்டங்களால் அவன் பூமியை ஆயிரமடங்கு பிளந்து மேலெழுந்தான்—பூமியின் ஆயிரம் துளைகளை உடைத்து வெளிப்பட்டான்.

Verse 65

फणसाहस्रमणिभिर्दग्धाः शेषस्य सुव्रत । तस्मादेतन्महातीर्थं सरयूतीरगं शुभम् । ख्यातं सहस्रधारेति भविष्यति न संशयः

நல்ல விரதமுடையவனே! இங்கே சேஷனின் ஆயிரம் பாம்புத் தலை மணிகள் எரிந்தன; ஆகவே சரயூ கரையிலுள்ள இந்தப் புனித மகாதீர்த்தம் ஐயமின்றி ‘சஹஸ்ரதாரா’ எனப் புகழ்பெறும்.

Verse 66

एतत्क्षेत्रप्रमाणं तु धनुषां पञ्चविंशतिः । अत्र स्नानेन दानेन श्राद्धेन श्रद्धयान्वितः । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं व्रजेन्नरः

இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் அளவு இருபத்தைந்து தனுசு. நம்பிக்கையுடன் இங்கே நீராடி, தானம் செய்து, ஸ்ராத்தம் செய்தவன் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கி விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 67

अत्र स्नातो नरो धीमाञ्छेषं संपूज्य चाव्ययम् । तीर्थं संपूज्य विधिवद्विष्णुलोकमवाप्नुयात्

இங்கே நீராடிய ஞானி, அழிவிலாத சேஷநாகனை முறையாகப் பூஜித்து, இந்தத் தீர்த்தத்தையும் விதிப்படி வணங்கி விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 68

तस्मादत्र प्रकर्तव्यं स्नानं विधिपुरःसरम् । शेषरूपाहिवद्ध्येयाः पूज्या विप्रा विशेषतः

ஆகையால் இங்கே முறையான அனுஷ்டானங்களுடன் முன்பாக நீராடுதல் நிச்சயமாகச் செய்யவேண்டும். சேஷரூப நாகனைத் தியானித்து, குறிப்பாகப் பிராமணர்களை பூஜித்து மதிக்க வேண்டும்.

Verse 69

स्वर्णं चान्नं च वासांसि देयानि श्रद्धयान्वितैः । स्नानं दानं हरेः पूजा सर्वमक्षयतां व्रजेत्

श्रद्धையுடன் இருப்போர் பொன், அன்னம், ஆடைகள் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். நீராடுதல், தானம், ஹரிபூஜை—இவை அனைத்தும் அழியாத புண்ணியமாகும்.

Verse 70

तस्मादेतन्महातीर्थं सर्वकामफलप्रदम् । क्षितौ भविष्यति सदा नात्र कार्या विचारणा

ஆகையால் இந்த மகாதீர்த்தம் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பது; இது பூமியில் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 71

श्रावणे शुद्धपक्षस्य या तिथिः पञ्चमी भवेत् । तस्यामत्र प्रकर्तव्यो नागानुद्दिश्य यत्नतः

ஸ்ராவண மாதத்தின் சுக்லபட்ச பஞ்சமி திதியில், இங்கே நாகர்களை நோக்கி கவனத்துடன் உரிய விதி/கிரியை செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

उत्सवो विपुलः सद्भिः शेषपूजापुरःसरम् । उत्सवे तु कृते तत्र तीर्थे महति मानवैः

நல்லோர் சேஷபூஜையை முன்னிலைப்படுத்தி மாபெரும் திருவிழாவை நடத்த வேண்டும். அந்த மகத்தான தீர்த்தத்தில் மக்கள் விழாவைச் செய்தால்…

Verse 73

सन्तोष्य च द्विजान्भक्त्या नागपूजापुरस्सरम् । सन्तुष्टाः फणिनः सर्वे पीडयन्ति न मानुषान्

பக்தியுடன் இருமுறை பிறந்தோரை (பிராமணர்களை) திருப்திப்படுத்தி, நாகபூஜையையும் இணைத்தால்—அனைத்து பனிதரப் பாம்புகளும் திருப்தியடைந்து மனிதரைத் துன்புறுத்தாது.

Verse 74

वैशाखमासे ये स्नानं कुर्वंत्यत्र समाहिताः । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

வைசாக மாதத்தில் ஒருமனத்துடன் இங்கு நீராடுவோருக்கு, நூறு கோடி கல்பங்கள் கடந்தாலும் மீள்பிறப்பு ஏற்படாது.

Verse 75

तस्मादत्र प्रकर्तव्यं माधवे यत्नतो नरैः । स्नानं दानं हरिः पूज्यो ब्राह्मणाश्च विशेषतः । तीर्थे कृतेऽत्र मनुजैः सर्वकामफलप्रदः

ஆகையால் மாதவ (வைசாக) மாதத்தில் மக்கள் இங்கு முயற்சியுடன் புனித நீராடலும் தானமும் செய்ய வேண்டும்; ஹரியை வழிபட வேண்டும்; குறிப்பாக பிராமணர்களைச் சிறப்பாகப் போற்ற வேண்டும். இந்த தீர்த்தத்தில் இவ்வாறு செய்தால் மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 76

विष्णुमुद्दिश्य यो दद्यात्सालंकारां पयस्विनीम् । सवत्सामत्र सत्तीर्थे सत्पात्राय द्विजन्मने

விஷ்ணுவை நோக்கி, இந்த சிறந்த தீர்த்தத்தில் அணிகலன்கள் அணிந்த பால் தரும் பசுவை கன்றுடன் சேர்த்து தகுதியான பிராமணருக்கு தானமாக அளிப்பவன்—

Verse 77

तस्य वासो भवेन्नित्य विष्णुलोके सनातने । अक्षयं स्वर्गमाप्नोति तीर्थ स्नानेन मानवः

அவனுக்கு சனாதனமான விஷ்ணுலோகத்தில் நித்திய வாசம் உண்டாகும். தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் அழியாத சுவர்க்கத்தை அடைவான்.

Verse 78

अत्र पूज्यौ विशेषेण नरैः श्रद्धासमन्वितः । वैशाखे मास्यलंकारैर्वस्त्रैश्च द्विजदंपती

இங்கே பக்தியுடன் உள்ளோர் வைசாக மாதத்தில் சிறப்பாக ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அளித்து பிராமண தம்பதியரைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 79

लक्ष्मीनारायणप्रीत्यै लक्ष्मीप्रात्यै विशेषतः । वैशाखे मासि तीर्थानि पृथिवीसंस्थितानि वै

லக்ஷ்மீ-நாராயணரின் பிரீதிக்காகவும், குறிப்பாக லக்ஷ்மீப் பெறுதற்காகவும், வைசாக மாதத்தில் பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும் வெளிப்பட்டு செயல்படும்.

Verse 80

सर्वाण्यपि च संगत्य स्थास्यंत्यत्र न संशयः । तस्मादत्र विशेषेण वैशाखे स्नानतो नृणाम् । सर्वतीर्थावगाहस्य भविष्यति फलं महत्

எல்லா தீர்த்தங்களும் ஒன்று சேர்ந்து இங்கே தங்கும்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே வைசாகத்தில் இங்கே சிறப்பாக நீராடினால், அனைத்துத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய மகத்தான பலன் கிடைக்கும்.

Verse 81

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वा मुनिराजेंद्रो लक्ष्मणं सुरसं गतम् । शेषं संस्थाप्य तत्तीर्थे भूभारहरणक्षमम् । लक्ष्मणं यानमारोप्य प्रतस्थे दिवमादरात्

அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, முனிவர்களில் தலைசிறந்தவர் தேவர்களுடன் இருந்த லக்ஷ்மணனை அணுகினார். பின்னர் பூமியின் பாரத்தை அகற்ற வல்ல சேஷனை அந்தத் தீர்த்தத்தில் நிறுவி, லக்ஷ்மணனை திவ்ய விமானத்தில் ஏற்றி, மரியாதையுடன் சுவர்க்கத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 82

तदाप्रभृति तत्तीर्थं विख्यातिं परमां ययौ । वैशाखे मासि तीर्थस्य माहात्म्यं परमं स्मृतम्

அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் உன்னதப் புகழை அடைந்தது. வைசாக மாதத்தில் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியம் மிகச் சிறப்பென நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 83

पञ्चम्यामपि शुक्लायां श्रावणस्य विशेषतः । अन्यदा पर्वणि श्रेष्ठं विशेषं स्नानमाचरेत् । सहस्रधारातीर्थे च नरः स्वर्गमवाप्नुयात्

சிறப்பாக ஸ்ராவண மாதத்தின் சுக்ல பஞ்சமியிலும், மேலும் பிற சிறந்த பர்வ நாட்களிலும், விசேஷ ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். சகஸ்ரதாரா தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்தால் மனிதன் ஸ்வர்கத்தை அடைவான்.

Verse 84

विधिवदिह हि धीमान्स्नानदानानि तीर्थे नरवर इह शक्त्या यः करोत्यादरेण । स इह विपुलभोगान्निर्मलात्मा च भक्त्या भजति भुजगशायिश्रीपतेरात्मनैक्यम्

இங்கு இந்தத் தீர்த்தத்தில் விதிப்படி, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப, பக்தி-மரியாதையுடன் ஸ்நானமும் தானமும் செய்கிற ஞானமிக்க சிறந்தவன்—இவ்வுலகில் பெரும் போக-செல்வத்தை அனுபவிப்பான்; மேலும் ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி, பக்தியால் பாம்பின் மேல் பள்ளிகொள்ளும் ஸ்ரீபதியுடன் ஆத்ம ஐக்கியத்தை அடைவான்.