Adhyaya 336

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोष्पदं तीर्थमुत्तमम् । यत्र श्राद्धं नरः कृत्वा गयासप्तगुणं फलम् । लभते नात्र संदेहो यदि श्रद्धा दृढा भवेत्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் ‘கோஷ்பத’ எனும் சிறந்த தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே சிராத்தம் செய்தால் கயாவின் பலனின் ஏழுமடங்கு பலன் கிடைக்கும்; நம்பிக்கை உறுதியானால் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

यत्र श्राद्धं पृथुः कृत्वा पितरं पापयोनितः उद्दधार महादेवि वेनंनाम महाप्रभुम्

மகாதேவி! அங்கேயே ப்ருது சிராத்தம் செய்து, ‘வேன’ எனும் மகாபிரபுவான தன் தந்தையைப் பாபயோனி (வீழ்ந்த நிலை) இலிருந்து மீட்டான்.

Verse 3

देव्युवाच । कस्मिन्स्थाने स्थितं तीर्थमुत्पत्तिस्तस्य कीदृशी । कथं स वेनराजो वा उद्धृतः पापयोनितः

தேவி கூறினாள்—அந்த தீர்த்தம் எந்த இடத்தில் அமைந்துள்ளது, அதன் தோற்றம் எப்படிப்பட்டது? மேலும் அந்த வேனராஜன் பாபயோனியிலிருந்து எவ்வாறு மீட்கப்பட்டான்?

Verse 4

गयासप्तगुणं पुण्यं कथं तत्र प्रजायते । श्राद्धस्य किं विधानं तु के मंत्रास्तत्र के द्विजाः । एतन्मे कौतुकं देव यथावद्वक्तुमर्हसि

கயையின் ஏழுமடங்கு புண்ணியம் அங்கே எவ்வாறு உண்டாகிறது? ஸ்ராத்தத்தின் விதி என்ன? அங்கே எந்த மந்திரங்கள் உபயோகிக்கப்படுகின்றன? எந்த தகுதியுள்ள த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) நியமிக்கப்பட வேண்டும்? ஓ தேவா, இது என் ஆவல்—யதாவிதமாக அருளிச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 5

ईश्वर उवाच । इदं रहस्यं देवेशि यत्त्वया परिपृच्छितम् । अप्रकाश्यमिदं तीर्थमस्मिन्पापयुगे प्रिये

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவேசி, நீ கேட்ட அந்த ரகசியம்; பிரியே, இந்த பாபயுகத்தில் இந்த தீர்த்தத்தை வெளிப்படுத்தக் கூடாது.

Verse 6

तथापि संप्रवक्ष्यामि तव स्नेहात्सुरेश्वरि । न पापिन इदं ब्रूयान्नैव तर्करताय वै

ஆயினும், சுரேஸ்வரி, உன் மீது உள்ள அன்பினால் நான் இதை விளக்குகிறேன். ஆனால் பாவியிடம் இதைச் சொல்லக் கூடாது; வாதத்தில் மூழ்கியவரிடமும் அல்ல.

Verse 7

न नास्तिकाय देवेशि न सुवर्णेतराय च । अस्ति देवि महासिद्धा पुण्या न्यंकुमती नदी

தேவேசி, இது நாஸ்திகருக்கல்ல; உண்மையான மதிப்பில்லாதவருக்குமல்ல. தேவி, ‘ந்யங்குமதி’ எனும் மகாசித்தி அளிக்கும் புனித நதி உள்ளது.

Verse 8

मर्यादार्थं मयाऽनीता क्षेत्रस्यास्य महेश्वरि । संस्थिता पापशमनी पर्णादित्याच्च दक्षिणे

மஹேஸ்வரி, இந்த க்ஷேத்திரத்தின் எல்லை மரியாதைக்காக நான் அவளை இங்கே கொண்டு வந்தேன். பாவநாசினியான அந்த நதி ‘பர்ணாதித்ய’த்தின் தெற்கில் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 9

नारायणगृहात्सौम्ये नातिदूरे व्यवस्थिता । तस्या मध्ये महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

அருள்மிகு சௌம்யே! அவள் நாராயணன் இல்லத்திலிருந்து மிகத் தொலைவில் இல்லை. மகாதேவி! அவளின் நடுவில் மூவுலகும் புகழும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 10

गोष्पदं नाम विख्यातं कोटिपापहरं नृणाम् । गोष्पदस्य समीपे तु नातिदूरे व्यवस्थितः

‘கோஷ்பதம்’ என்ற பெயரால் அது புகழ்பெற்றது; அது மனிதரின் கோடி பாவங்களைப் போக்கும். மேலும் கோஷ்பதத்தின் அருகிலேயே, மிகத் தொலைவில் அல்ல, (மற்றொரு இருப்பு) உள்ளது.

Verse 11

अनन्तो नाम नागेन्द्रः स्वयंभूतो धरातले । तस्य तीर्थस्य रक्षार्थं विष्णुना सन्नियोजितः

பூமியில் ‘அனந்தன்’ என்னும் நாகேந்திரன் சுயம்புவாக வெளிப்பட்டான். அந்தத் தீர்த்தத்தின் காவலுக்காக விஷ்ணு அவனை நியமித்தார்.

Verse 12

कांक्षंति पितरः पुत्रान्नरकादतिभीरवः । गंता यो गोष्पदे पुत्रः स नस्त्राता भविष्यति । गोष्पदे च सुतं दृष्ट्वा पितॄणामुत्सवो भवेत्

நரகப் பயத்தால் மிக அஞ்சும் பித்ருக்கள் புதல்வரை விரும்புகின்றனர். கோஷ்பதத்திற்குச் செல்லும் புதல்வனே எங்கள் மீட்பாளன் ஆவான். கோஷ்பதத்தில் புதல்வனைப் பார்த்தால் பித்ருக்களுக்கு விழா உண்டாகும்.

Verse 13

पद्भ्यामपि जलं स्पृष्ट्वा अस्मभ्यं किं न दास्यति । अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं यो नो दद्याज्जलांजलिम् । प्रभासक्षेत्रमासाद्य गोष्पदे तीर्थ उत्तमे

கால்களால் நீரைத் தொட்டால்கூட, அவன் எங்களுக்கு என்ன தரமாட்டான்? எங்கள் குலத்தில், எங்களுக்கு ஜலாஞ்சலி அர்ப்பணிப்பவன் ஒருவன் இருக்கட்டும்—பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, சிறந்த கோஷ்பத தீர்த்தத்தில்.

Verse 14

अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं खड्गमांसेन यः सकृत् । श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नेन कालशाकेन वा पुनः

எங்கள் குலத்தில் அத்தகையோர் ஒருவர் இருப்பாராக; அவர் ஒருமுறையாவது முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்வாராக—கட்கமாம்சத்தாலோ, மீண்டும் காலசாகக் கீரையாலோ।

Verse 15

अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं गोष्पदे दत्तदीपकः । आकल्पकालिका दीप्तिस्तेनाऽस्माकं भविष्यति

எங்கள் குலத்தில் கோஷ்பதத்தில் ஒரு தீபமாவது அர்ப்பணிப்பவர் ஒருவர் இருப்பாராக; அதனால் எங்கள் குலத்திற்கு யுகாந்தம் வரை நிலைக்கும் ஒளி உண்டாகும்।

Verse 16

गोष्पदे चान्नशता यः पितरस्तेन पुत्रिणः । दिनमेकमपि स्थित्वा पुनात्यासप्तमं कुलम्

கோஷ்பதத்தில் நூறு அன்ன அர்ப்பணங்களால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் அவனுக்கு சந்ததியை அருள்வர்; அங்கே ஒருநாள் கூட தங்கினால் ஏழாம் தலைமுறை வரை குலம் தூய்மையடையும்।

Verse 17

पिण्डं दद्याच्च पित्रादेरात्मनोऽपि स्वयं नरः । पिण्याकेंगुदकेनापि तेन मुच्येद्वरानने

மனிதன் தன் பித்ருக்களுக்காகத் தானே பிண்டம் அளிக்க வேண்டும்; தன்னிற்காகவும் அளிக்க வேண்டும்; எண்ணெய்க்கழிவு (பிண்யாகம்) மற்றும் நீரால் மட்டும் செய்தாலும் அதனால் விடுதலை பெறுவான், அழகிய முகத்தாளே।

Verse 18

ब्रह्मज्ञानेन किं योगैर्गोग्रहे मरणेन किम् । किं कुरुक्षेत्रवासेन गोष्पदे यदि गच्छति

பிரம்மஞானம் எதற்கு, யோக சாதனைகள் எதற்கு, கோக்ரஹத்தில் மரணம் எதற்கு, குருக்ஷேத்திர வாசம் எதற்கு—கோஷ்பதம் சென்றால் போதுமே।

Verse 19

सकृत्तीर्थाभिगमनं सकृत्पिण्डप्रपातनम् । दुर्ल्लभं किं पुनर्नित्यमस्मिंस्तीर्थे व्यवस्थितम्

இந்தத் தீர்த்தத்தை ஒருமுறை தரிசித்து, ஒருமுறை பிண்டதானம் செய்தாலே—இப்புனிதத் தீர்த்தத்தில் எப்போதும் தங்கியிருப்பவனுக்கு இனி எது தான் அரிதாக இருக்கும்?

Verse 20

अर्द्धकोशं तु तत्तीर्थं तदर्द्धार्द्धं तु दुर्ल्लभम् । तन्मध्ये श्राद्धकृत्पुण्यं गयासप्तगुणं लभेत्

அத்தீர்த்தம் அரைக் குரோசம் அளவு விரிந்துள்ளது; ஆனால் அதன் உள்பகுதியான நான்கில் ஒரு பகுதி அடைவது அரிது. அதன் நடுவில் சிராத்தம் செய்தால் கயாவில் பெறும் புண்ணியத்தின் ஏழுமடங்கு புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 21

श्राद्धकृद्गोष्पदे यस्तु पितॄणामनृणो हि सः । पदमध्ये विशेषेण कुलानां शतमुद्धरेत्

கோஷ்பதத்தில் சிராத்தம் செய்பவன் பித்ரு-கடனிலிருந்து உண்மையிலே விடுபடுகிறான்; மேலும் அந்தப் புனித ‘பத’த்தின் நடுவில் செய்தால் நூறு குலங்களை உயர்த்தி விடுவான்.

Verse 22

गृहाच्चलितमात्रस्य गोष्पदे गमनं प्रति । स्वर्गारोहणसोपानं पितॄणां तु पदेपदे

கோஷ்பதம் செல்ல வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டவனுக்கே—அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் பித்ருக்களின் ஸ்வர்காரோஹணத்திற்கு படிக்கட்டாகிறது.

Verse 23

पायसेनैव मधुना सक्तुना पिष्टकेन च । चरुणा तंदुलाद्यैर्वा पिंडदानं विधीयते

பாயசம், தேன், சத்து, பிஷ்டகம், சரு அல்லது அரிசி முதலிய தானியங்களால் பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 24

गोप्रचारे तु यः पिण्डा ञ्छमीपत्रप्रमाणतः । कन्दमूलफलाद्यैर्वा दत्त्वा स्वर्गं नयेत्पितॄन्

மாட்டுப் புல்வெளியில், சாமீ இலை அளவுள்ள பிண்டங்களை கிழங்கு, வேர், பழம் முதலியவற்றால் செய்து அர்ப்பணிப்பவன் பித்ருக்களை ஸ்வர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறான்.

Verse 25

गोष्पदे पिण्डदानेन यत्फलं लभते नरः । न तच्छक्यं मया वक्तुं कल्पकोटिशतैरपि

கோஷ்பதத்தில் பிண்டதானம் செய்தால் மனிதன் பெறும் பலன்—அதை நான் நூறு கோடி கல்பங்களிலும் சொல்ல இயலாது.

Verse 26

अथातः संप्रवक्ष्यामि सम्यग्यात्राविधिं शुभम् । यात्राविधानं च तथा सम्यक्छ्रद्धान्विता शृणु

இப்போது நான் மங்களகரமான சரியான யாத்திரை முறையை விளக்குகிறேன்; உறுதியான பக்தியுடன் யாத்திரையின் விதிமுறைகளையும் முறையையும் கேள்.

Verse 27

यदि तीर्थं नरो गच्छेद्गयाश्राद्धफलेप्सया । तथाविधविधानेन यात्रा कुर्याद्विचक्षणः

கயா-ஸ்ராத்தத்தின் பலனை நாடி ஒருவர் தீர்த்தத்திற்கு சென்றால், அறிவுடையவன் அதே நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதிமுறையின்படி யாத்திரை செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

ब्रह्मचारी शुचिर्भूत्वा हस्तपादेषु संयतः । श्रद्धावानास्तिको भावी गच्छेत्तीर्थं ततः सुधीः

பிரம்மச்சாரியாகி, தூய்மையடைந்து, கை-கால் எனும் நடத்தில் கட்டுப்பாடு கொண்டு, பக்தியுடன், ஆஸ்திகனாக, நல்விருப்பம் உடையவனாய்—அப்பொழுது ஞானி தீர்த்தத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 29

न नास्तिकस्य संसर्गं तस्मिंस्तीर्थे नरश्चरेत् । सर्वोपस्करसंयुक्तः श्राद्धार्ह द्रव्यसंयुतः । गच्छेत्तीर्थं साधुसंगी गयां मनसि मानयन्

அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதன் நாத்திகருடன் நட்பு கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். எல்லா தேவையான உபகரணங்களும், ஸ்ராத்தத்திற்கு உரிய திரவியங்களும் உடன் கொண்டு, சாது சங்கத்துடன் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, மனத்தில் கயையை பக்தியுடன் மதிக்க வேண்டும்.

Verse 30

एवं यस्तु द्विजो गच्छेत्प्रतिग्रहविवर्जितः । पदेपदेऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्य संशयम्

இவ்வாறு பிரதிக்ரஹம் (தானம் ஏற்றல்) இன்றி தீர்த்தயாத்திரை செல்லும் த்விஜன், ஒவ்வொரு அடியிலும் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெறுவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 31

तत्र स्नात्वा न्यंकुमत्यां सिद्धये पितृमुक्तये । स्नात्वाथ तर्प्पणं कुर्याद्देवादीनां यथाविधि

அங்கே ந்யங்குமதியில் சித்தி மற்றும் பித்ரு முக்திக்காக நீராடி, பின்னர் விதிப்படி தேவர்கள் முதலியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

ब्रह्मादिस्तंबपर्यंता देवर्षि मनुमानवाः । तृप्यन्तु पितरः सर्वे मातृमातामहादयः

பிரம்மாவிலிருந்து புல்-செடி வரை; தேவர்கள், ரிஷிகள், மனுக்கள், மனிதர்கள்—அனைத்து பித்ருக்கள் திருப்தியடையட்டும்; மாத்ருபக்ஷ பித்ருக்கள், மாதாமஹர் முதலியோரும்.

Verse 33

एवं संतर्प्य विधिना कृत्वा होमादिकं नरः । श्राद्धं सपिण्डकं कुर्यात्स्वतंत्रोक्तविधानतः

இவ்வாறு விதிப்படி ஸந்தர்ப்பணம் செய்து, ஹோமம் முதலிய கர்மங்களை நிறைவேற்றிய பின், அதிகாரபூர்வ மரபில் கூறிய விதிமுறையின்படி ஸபிண்டீகரணத்துடன் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

आमन्त्र्य ब्राह्मणांस्तत्र शास्त्रजान्दोषवर्जितान् । एवं कृतोपचारस्तु इमं मन्त्रमुदीरयेत्

அங்கே சாஸ்திரஞானமும் குற்றமின்மையும் உடைய பிராமணர்களை மரியாதையுடன் அழைத்து, விதிப்படி உபசாரங்களால் அவர்களைச் சத்கரித்து, பின்னர் இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 35

कव्यवाडनलः सोमो यमश्चैवार्यमा तथा । अग्निष्वात्ता बर्हिषदः सोमपाः पितृदेवताः । आगच्छन्तु महाभागा युष्माभी रक्षिता स्त्विह

கவ்யவாடானலன், சோமன், யமன், ஆர்யமா; மேலும் அக்னிஷ்வாத்தர்கள், பர்ஹிஷதர்கள், சோமபர்கள் எனும் பித்ருதேவர்கள்—ஹே மகாபாக்யவான்களே, இங்கே வருக. இங்கே நாங்கள் உங்கள் காவலில் இருப்போமாக।

Verse 36

मदीयाः पितरो ये च कुले जाताः सनाभयः । तेषां पिण्डप्रदाताऽहमागतोऽस्मिन्पितामहाः

ஹே பிதாமஹர்களே, என் குலத்தில் பிறந்த ஒரே வம்ச உறவினரான பித்ருக்களுக்குப் பிண்டம் அளிப்பவனாக நான் இங்கே வந்துள்ளேன்।

Verse 37

एवमुक्त्वा महादेवि इमं मन्त्रमुदीरयेत्

இவ்வாறு கூறி, ஹே மகாதேவி, பின்னர் இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 38

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । माता पितामही चैव तथैव प्रपितामही

தந்தை, பிதாமஹன், ப்ரபிதாமஹன்; அதுபோலத் தாய், பிதாமஹி, ப்ரபிதாமஹி।

Verse 39

मातामहः प्रमाता च तथा वृद्धप्रमातृकः । तेषां पिंडो मया दत्तो ह्यक्षय्यमुपतिष्ठताम्

தாய்வழித் தாத்தா, தாய்வழிப் பெரியதாத்தா, மேலும் அவர்களுக்கும் மேலான மூத்த முன்னோர்—அவர்களுக்கு நான் அளித்த இந்த பிண்டம் அழியாததாகி, என்றும் ஆதரவாய் நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 40

ॐ नमो भानवे भर्त्रेऽब्जभौमसोमरू पिणे । एवं नत्वाऽर्चयित्वा तु इमां स्तुतिमथो पठेत्

ஓம்—பானுவிற்கு நமஸ்காரம்; தாமரைப் பிறப்பானவன், பௌமன், சோமன் ஆகிய ரூபங்களையும் உடைய அந்தப் பரமப் ப்ரபு-பர்த்தாவிற்கு வணக்கம். இவ்வாறு வணங்கி ஆராதித்து, பின்னர் இந்த ஸ்துதியை ஓதுக।

Verse 41

तत्र गोष्पदसामीप्ये चरुणा सुशृतेन च । पितॄणामनाथानां च मंत्रैः पिंडांश्च निर्वपेत्

அங்கே கோஷ்பதத்தின் அருகில், நன்றாகச் சமைத்த சருவுடன், மந்திரங்களால் ஆதரவற்ற பித்ருக்களுக்கும் பிண்டங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 42

अस्मत्कुले मृता ये च गतिर्येषां न विद्यते । रौरवे चांधतामिस्रे कालसूत्रे च ये गताः । तेषामुद्धरणार्थाय इमं पिंडं ददाम्यहम्

எங்கள் குலத்தில் இறந்தவர்களில், மேலான கதியறியாதவர்கள்—ரௌரவம், அந்ததாமிஸ்ரம், காலசூத்ரம் ஆகிய நிலைகளுக்குச் சென்றவர்கள்—அவர்களின் மீட்பிற்காக நான் இந்தப் பிண்டத்தை அளிக்கிறேன்।

Verse 43

अनेकयातनासंस्थाः प्रेतलोकेषु ये गताः । तेषामुद्धरणार्थाय इमं पिंडं ददाम्यहम्

பிரேதலோகங்களில் சென்று பல துன்பங்களில் நிலைத்திருப்போரின் மீட்பிற்காக நான் இந்தப் பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 44

पशुयोनिगता ये च ये च कीटसरी सृपाः । अथवा वृक्षयोनिस्थास्तेभ्यः पिंडं ददाम्यहम्

மிருகயோனியில் சென்றவர்களும், பூச்சி, ஊர்வன, சரிசிருப்புகளாக ஆனவர்களும், அல்லது மரயோனியில் நிலைத்தவர்களும்—அவர்களுக்கெல்லாம் நான் இந்த பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 45

असंख्या यातनासंस्था ये नीता यमशासकैः । तेषामुद्धरणार्थाय इमं पिंडं ददाम्यहम्

யமனின் தண்டனைத் தூதர்கள் எண்ணற்ற வேதனை நிலையங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றவர்களின் மீட்பிற்காக நான் இந்த பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 46

येऽबांधवा बांधवा ये येऽन्यजन्मनि बांधवाः । ते सर्वे तृप्तिमायांतु पिंडेनानेन सर्वदा

என் உறவினர் அல்லாதவர்களும், என் உறவினர்களும், மற்றொரு பிறவியில் உறவினராக இருந்தவர்களும்—அனைவரும் இந்த பிண்டத்தால் எப்போதும் திருப்தி அடைவாராக।

Verse 47

ये केचित्प्रेतरूपेण वर्त्तंते पितरो मम । ते सर्वे तृप्तिमायांतु पिंडेनानेन सर्वदा

என் பித்ருக்கள் யாரேனும் எந்த வகையிலும் பிரேதரூபத்தில் இருப்பாராயின், அவர்கள் அனைவரும் இந்த பிண்டத்தால் எப்போதும் திருப்தி அடைவாராக।

Verse 48

दिव्यांतरिक्षभूमिस्थपितरो बांधवादयः । मृताश्चासंस्कृता ये च तेषां पिंडोस्तु मुक्तये

தெய்வலோகங்களில், ஆகாயவெளியில் அல்லது பூமியில் இருப்போர் ஆகிய பித்ருக்கள், உறவினர் முதலியோருக்கும், முறையான சடங்குகள் இன்றி இறந்தவர்களுக்கும்—அவர்களின் முக்திக்காக இந்த பிண்டம் அமையட்டும்।

Verse 49

पितृवंशे मृता ये च मातृवंशे तथैव च । गुरुश्वशुरबंधूनां ये चान्ये बांधवा मृताः

என் பித்ருவம்சத்தில் மறைந்தவர்களும், அதுபோல மாத்ருவம்சத்தில் மறைந்தவர்களும்; என் குருமார்கள், மாமனார் உறவினர் மற்றும் பிற உறவினரில் மறைந்தவர்களும்—

Verse 50

ये मे कुले लुप्तपिंडाः पुत्रदारविवर्जिताः । क्रियालोपगता ये च जात्यंधाः पंगवस्तथा

என் குலத்தில் பிண்டதானம் நின்றுபோனவர்கள்—மகனும் மனைவியும் இன்றியவர்கள்; கிரியைகள் விடுபட்டவர்கள்; பிறவியிலேயே குருடர்கள் அல்லது அதுபோல ஊனமுற்றவர்கள்—

Verse 51

विरूपा आमगर्भा येऽज्ञाता ज्ञाताः कुले मम । तेषां पिंडो मया दत्तो ह्यक्षय्यमुपतिष्ठताम्

என் குலத்தில் வடிவழிந்தவர்களும், கருவிலேயே அழிந்தவர்களும்; அறியப்படாதவர்களாக இருந்தாலும் அறியப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும்—அவர்களுக்காக இந்தப் பிண்டத்தை நான் அர்ப்பணித்தேன்; இது அక్షய ஆதரவாக நிலைத்திருப்பதாக.

Verse 52

प्रेतत्वात्पितरो मुक्ता भवंतु मम शाश्वतम् । यत्किंचिन्मधुसमिश्रं गोक्षीरं घृतपायसम्

என் பித்ருக்கள் பிரேதநிலையிலிருந்து என்றென்றும் விடுதலை பெறுவாராக. தேன் கலந்த எந்த நிவேதனமாயினும்—பசும்பாலும் நெய்ப்பாயசமும் உட்பட—

Verse 53

अक्षय्यमुपतिष्ठेत्त्वत्त्वस्मिंस्तीर्थे तु गोष्पदे । स्वाध्यायं श्रावयेत्तत्र पुराणान्यखिलान्यपि

கோஷ்பதம் எனப்படும் இந்தத் தீர்த்தத்தில் உங்களுக்காக அக்க்ஷயப் பலன் நிலைத்திருப்பதாக. அங்கே ஸ்வாத்யாயம் ஓதச் செய்து கேட்கச் செய்ய வேண்டும்; எல்லாப் புராணங்களையும் கூட பாராயணம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

ब्रह्मविष्ण्वर्करुद्राणां स्तवानि विविधानि च । ऐंद्राणि सोमसूक्तानि पावमानीश्च शक्तितः

பிரம்மா, விஷ்ணு, அர்க்கன் (சூரியன்), ருத்ரன் ஆகியோரின் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களும், இந்திர ஸ்துதிகளும், சோம-சூக்தங்களும், பாவமானி எனும் தூய்மைப் பாடல்களும்—தன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 55

बृहद्रथंतरं तद्वज्ज्येष्ठसाम सरौरवम् । तथैव शांतिकाध्यायं मधुब्राह्मणमेव च

அதேபோல் ப்ருஹத்ரதந்தரம், ஜ்யேஷ்ட-சாமம், சரௌரவம்; மேலும் சாந்திக்கான அதிகாரமும், மதுப்ராஹ்மணமும் முறையாகப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 56

मंडलं ब्राह्मणं तत्र प्रीतकारि च यत्पुनः । विप्राणामात्मनश्चैव तत्सर्वं समुदीरयेत्

அங்கே மண்டலமும் பிராஹ்மணப் பாடங்களும், மேலும் மீண்டும் மகிழ்வளிப்பவை எதுவாயினும்—பிராமணர்களுக்கும் தமக்குமாக—அனைத்தையும் முறையாக உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 57

एवं न्यंकुमतीमध्ये गोष्पदे तीर्थ उत्तमे । दत्त्वा पिंडांश्च विधिवत्पुनर्मंत्रमिमं पठेत्

இவ்வாறு ந்யங்குமதியின் நடுவில் உள்ள கோஷ்பதம் எனும் சிறந்த தீர்த்தத்தில், விதிப்படி பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து, மீண்டும் இந்த மந்திரத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

साक्षिणः संतु मे देवा ब्रह्माद्या ऋषिपुंगवाः । मयेदं तीर्थमासाद्य पितॄणां निष्कृतिः कृता

தேவர்கள்—பிரம்மா முதலியோர்—மற்றும் தலைசிறந்த ரிஷிகள் எனக்கு சாட்சிகளாக இருப்பார்களாக; இந்த தீர்த்தத்தை அடைந்து நான் பித்ருக்களின் நிஷ்க்ருதி (பரிகாரம்-விடுதலை) செய்தேன்।

Verse 59

आगतोऽस्मि इदं तीर्थं पितृकार्ये सुरोत्तमाः । भवंतु साक्षिणः सर्वे मुक्तश्चाहमृणत्रयात्

தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, பித்ருகாரியத்திற்காக நான் இத்தீர்த்தத்திற்கு வந்தேன். நீங்கள் அனைவரும் சாட்சிகளாக இருங்கள்; நான் மும்மடங்கு கடனிலிருந்து விடுபடுவேனாக.

Verse 60

एवं प्रदक्षिणीकृत्य गोष्पदं तीर्थमुत्तमम् । विप्रेभ्यो दक्षिणां दत्त्वा नद्यां पिंडान्विसर्जयेत्

இவ்வாறு சிறந்த கோஷ்பத தீர்த்தத்தை பிரதட்சிணம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு தக்ஷிணை அளித்து, பிண்டங்களை நதியில் விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

गोदानं तत्र देयं तु तद्वत्कृष्णाजिनं प्रिये । अष्टकासु च वृद्धौ च गयायां मृतवासरे

அன்பே, அங்கே நிச்சயமாக கோதானம் அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல கருப்புக் கலைமான் தோலும். அஷ்டகா நாட்களில், விருத்தி-ஸ்ராத்தத்தில், மேலும் கயாவில் மரணத் திதி நாளிலும்.

Verse 62

अत्र मातुः पृथक्छ्राद्धमन्यत्र पतिना सह । वृद्धिश्राद्धे तु मात्रादि गयायां पितृपूर्वकम्

இங்கே தாய்க்கான ஸ்ராத்தம் தனியாகச் செய்யப்படுகிறது; வேறு இடங்களில் கணவருடன் சேர்த்து செய்யப்படுகிறது. ஆனால் விருத்தி-ஸ்ராத்தத்தில் தாய் முதலியோரிடமிருந்து தொடங்குவது உரியது; கயாவில் பித்ரு வரிசை முதலில்.

Verse 63

गयावदत्रैव पुनः श्राद्धं कार्यं नरोत्तमैः । तस्माद्गुप्तगया प्रोक्ता इयं सा विष्णुना स्वयम्

கயாவைப் போல இங்கேயும் சிறந்த மனிதர்கள் மீண்டும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். ஆகவே இவ்விடம் விஷ்ணுவால் தாமே ‘குப்தகயா’ என்று அழைக்கப்பட்டது.

Verse 64

गंधदानेन गंधाप्तिः सौभाग्यं पुष्पदानतः । धूपदानेन राज्याप्तिर्दीप्तिर्दीपप्रदानतः

நறுமணப் பொருளை தானம் செய்தால் நறுமணம் (நற்குண நயமை) கிடைக்கும்; மலர்தானத்தால் சௌபாக்கியம் பெருகும். தூபதானத்தால் அரசாட்சிச் செல்வம், தீபதானத்தால் தேஜஸும் ஒளிமையும் பெறப்படும்.

Verse 65

ध्वजदानात्पापहानिर्यात्राकृद्ब्रह्मलोकभाक् । श्राद्धपिंडप्रदो लोके विष्णुर्नेष्यति वै पितॄन्

த்வஜம் (கொடி) தானம் செய்தால் பாவம் அழியும்; யாத்திரை செய்பவன் பிரம்மலோகப் பங்காளி ஆவான். மேலும் இப்புண்ணியத் தலத்தில் ஸ்ராத்த பிண்டம் அளிப்பவனின் பித்ருக்களைத் தாமே விஷ்ணு நல்வழிக்குக் கொண்டு செல்கிறார்.

Verse 66

एकं यो भोजयेत्तत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । गोप्रचारे महातीर्थे कोटिर्भवतिभोजिता

அங்கே புகழப்பட்ட விரதத்தில் நிலைத்த ஒரே ஒரு பிராமணருக்கே உணவளித்தாலும், கோப்ரசார எனும் மகாதீர்த்தத்தில் அது கோடி பேருக்கு உணவளித்ததற்குச் சமமான பலனைத் தரும்.

Verse 67

इति संक्षेपतः प्रोक्तस्तत्र श्राद्धविधिस्तव । अथ ते कथयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्

இவ்வாறு அங்கேயுள்ள ஸ்ராத்த விதி உனக்குச் சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டது. இனி உனக்கு ஒரு பழமையான புனித இதிகாசத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 68

वेनस्य राज्ञश्चरितं पृथोश्चैव महात्मनः । यथा तत्राभवन्मुक्तिस्तस्य चांडालयोनितः । तत्सर्वं शृणु देवेशि सम्यक्छ्रद्धासमान्विता

தேவேசீ, உறுதியான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் கேள்—வேன அரசனின் வரலாறும், மகாத்மா ப்ருது அவர்களின் செயல்களும்; மேலும் சாண்டாள யோனியில் பிறந்திருந்தாலும் அங்கே அவனுக்கு எவ்வாறு முக்தி ஏற்பட்டது என்பதையும் முழுதாகக் கேள்.

Verse 69

पिशुनाय न पापाय नाशिष्यायाहिताय च । कथनीयमिदं पुण्यं नाव्रताय कथंचन

இந்தப் புண்ணியமான ரகசிய உபதேசத்தைப் பழிப்பவர்க்கும், பாவியற்கும், சீடனல்லாத தீய எண்ணமுடையவர்க்கும் சொல்லக் கூடாது; விரதமில்லாத ஒழுக்கமற்றவர்க்கு ஒருபோதும் சொல்லவேண்டாம்।

Verse 70

स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धन्यं वेदेन संमितम् । रहस्यमृषिभिः प्रोक्तं शृणुयाद्योऽनसूयकः

இது ஸ்வர்கம் அளிப்பதும், புகழ் தருவதும், ஆயுள் வளர்ப்பதும், மங்களகரமுமான உபதேசம்—வேதச் சான்றால் அளவிடப்பட்டது. முனிவர்கள் உரைத்த இந்த ரகசியத்தை அசூயையற்றவர் கேட்க வேண்டும்।

Verse 71

यश्चैनं श्रावयेन्मर्त्यः पृथो र्वैन्यस्य संभवम् । ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्वा न स शोचेत्कृताऽकृते

பிருது வைன்யனின் பிறப்புக் கதையை ஓதச் செய்வவன்—பிராமணர்களுக்கு வணங்கி—செய்ததும் செய்யாததும் குறித்து துயரப்படான்।

Verse 72

गोप्ता धर्मस्य राजाऽसौ बभौ चात्रिसमप्रभः । अत्रिवंशसमुत्पन्नो ह्यंगो नाम प्रजापतिः

அந்த அரசன் தர்மத்தின் காவலனாகி, அத்ரியைப் போல ஒளிவீசினான். அத்ரி வம்சத்தில் ‘அங்க’ என்னும் பிரஜாபதி தோன்றினார்।

Verse 73

तस्य पुत्रोऽभवेद्वेनो नात्यर्थं धार्मिकस्तथा । जातो मृत्युसुतायां वै सुनीथायां प्रजापतिः

அவனுக்கு வேனன் என்னும் மகன் பிறந்தான்; அவன் மிகுந்த தர்மவான் அல்ல. அந்தப் பிரஜாபதி மிருத்யுவின் மகளான சுனீதையின் கருவில் பிறந்தான்।

Verse 74

समातामह दोषेण तेन कालात्मकाननः । स धर्मं पृष्ठतः कृत्वा पापबुद्धिरजायत

தாய்வழித் தாத்தாவிடமிருந்து வந்த தோஷத்தால் அவன் முகமே கால–மரணச் சாயலாக மாறியது. தர்மத்தைப் பின்தள்ளி, பாபபுத்தி கொண்டான்.

Verse 75

स्थितिमुत्थापयामास धर्मोपेतां सनातनीम् । वेदशास्त्राण्यतिक्रम्य ह्यधर्म निरतोऽभवत्

தர்மம் நிறைந்த சனாதன ஒழுங்கை அவன் புரட்டிப் போட்டான். வேத–சாஸ்திரங்களை மீறி, அதர்மத்தில் ஈடுபட்டான்.

Verse 76

निःस्वाध्यायवषट्काराः प्रजास्तस्मिन्प्रशासति । डिंडिमं घोषयामास स राजा विषये स्वके

அவன் ஆட்சி செய்யும் போது மக்கள் வேத ஸ்வாத்யாயமின்றி, யாகத்தின் ‘வஷட்’ ஒலியின்றி இருந்தனர். அந்த அரசன் தன் நாட்டெங்கும் முரசு முழக்கி அறிவித்தான்.

Verse 77

न दातव्यं न यष्टव्यं मयि राज्यं प्रशासति । आसीत्प्रतिज्ञा क्रूरेयं विनाशे प्रत्युपस्थिते

‘நான் ஆளும் அரசில் தானம் செய்யக் கூடாது; யாகமும் செய்யக் கூடாது’—அழிவு நெருங்கிய வேளையில் எடுத்த அவனது கொடூர உறுதி இதுவே.

Verse 78

अहमीड्यश्च पूज्यश्च सर्वयज्ञैर्द्विजोत्तमैः । मयि यज्ञा विधातव्या मयि होतव्यमित्यपि

அவன் கூறினான்—‘எல்லா யாகங்களிலும் இருபிறப்பினருள் சிறந்தோர் என்னையே புகழ்ந்து வழிபட வேண்டும்; எனக்காகவே யாகங்கள் நிறுவப்பட வேண்டும்; எனக்கே ஹவிஸ் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.’

Verse 79

तमतिक्रांतमर्यादं प्रजापीडनतत्परम् । ऊचुर्महर्षयः क्रुद्धा मरीचिप्रमुखास्तदा

அப்போது மரீசி முதலிய மகரிஷிகள் கோபமுற்று அவனை நோக்கி கூறினர்—‘நீ எல்லா எல்லைகளையும் மீறி, மக்களைத் துன்புறுத்துவதிலேயே ஈடுபட்டுள்ளாய்.’

Verse 80

माऽधर्मं वेन कार्षीस्त्वं नैष धर्मः सनातनः । अत्रेर्वंशे प्रसूतोऽसि प्रजापतिरसंशयम्

‘வேனனே, அதர்மம் செய்யாதே; இது சனாதன தர்மமல்ல. நீ அத்திரி வம்சத்தில் பிறந்தவன்; ஐயமின்றி நீ பிரஜாபதி.’

Verse 81

पालयिष्ये प्रजाश्चेति पूर्वं ते समयः कृतः । तांस्तथावादिनः सर्वान्ब्रह्मर्षीनब्रवीत्तदा

‘நான் குடிகளைப் பாதுகாப்பேன்’—என்று முன்பு நீ செய்த உடன்படிக்கை அது. அப்போது அவன் அவ்வாறு கூறிய எல்லா பிரம்மரிஷிகளிடமும் பேசினான்.

Verse 82

वेनः प्रहस्य दुर्बुद्धिरिदं वचनकोविदः । स्रष्टा धर्मस्य कश्चान्यः श्रोतव्यं कस्य वा मया

சொல்வல்லமை இருந்தும் தீய புத்தியுடைய வேனன் சிரித்து கூறினான்—‘தர்மத்தை உருவாக்குபவன் என்னைத் தவிர வேறு யார்? நான் யாரைக் கேட்க வேண்டும்?’

Verse 83

वीर्यश्रुततपःसत्यैर्मयान्यः कः समो भुवि । मदात्मानो न नूनं मां यूयं जानीथ तत्त्वतः

‘வீரம், கல்வி, தவம், சத்தியம்—இவற்றில் பூமியில் எனக்கு இணையானவன் வேறு யார்? நிச்சயமாக நீங்கள் என்னை உண்மையாக அறியவில்லை; உங்கள் மனங்கள் என் மனத்தோடு ஒன்றாகவில்லை.’

Verse 84

प्रभवं सर्वलोकानां धर्माणां च विशेषतः । इत्थं देहेन पृथिवीं भावेन यजनेन च

நான் எல்லா உலகங்களுக்கும், குறிப்பாக தர்மங்களுக்கும் ஆதிமூலம். இவ்வாறு என் திருமேனி, என் உள்ளுணர்வு, யாக-வழிபாடு ஆகியவற்றால் நான் பூமியைத் தாங்குகிறேன்.

Verse 85

सृजेयं च ग्रसेयं च नात्र कार्या विचारणा । यदा न शक्यते स्तंभान्मत्तश्चैव विमोहितः

நான் படைக்கவும் முடியும், விழுங்கவும் முடியும்—இங்கே ஆலோசனை வேண்டாம். என்னை யாராலும் தடுக்க இயலாதபோது, நான் மயக்கமுற்று முற்றிலும் மோஹத்தில் ஆழ்கிறேன்.

Verse 86

अनुनेतुं नृपो वेनस्तत्र क्रुद्धा महर्षयः । आथर्वणेन मंत्रेण हत्वा तं ते महाबलम्

அங்கே மகரிஷிகள் கோபமுற்று வேன அரசனை நல்வழிக்குக் கொண்டுவர முயன்றனர்; அதர்வண மந்திரத்தால் அந்த மகாபலவானை வீழ்த்தினர்.

Verse 87

ततोऽस्य वामबाहुं ते ममंथुर्भृशकोपिताः । तस्माच्च मथ्यमानाद्वै जज्ञे पूर्वमिति श्रुतिः

பின்னர் அவர்கள் கடும் கோபத்துடன் அவனது இடது கரத்தை மத்தினர்; அந்த மத்தலிலிருந்து, மரபுச் ச்ருதி கூறுவதுபோல், முதலில் ஒரு உயிர் தோன்றியது.

Verse 88

ह्रस्वोऽतिमात्रः पुरुषः कृष्णश्चापि तदा प्रिये । स भीतः प्राञ्जलिश्चैव तस्थिवान्संमुखे प्रिये

அப்போது, பிரியே, ஒரு ஆண் தோன்றினான்—அவன் குறுநிலையன், மிகுந்த விகார உருவம் கொண்டவன், கருநிறத்தவன். அச்சமுற்று கைகூப்பி அவர்களின் முன் நின்றான், பிரியே.

Verse 89

तमात्तं विह्वलं दृष्ट्वा निषीदेत्यब्रुवन्किल । निषादो वंशकर्ता वै तेनाभूत्पृथुविक्रमः

அவனை அச்சத்தால் நடுங்கி கலங்கியவனாகக் கண்டு அவர்கள் “அமர்க” என்று கூறினார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. அதனால் அவன் ‘நிஷாதன்’ எனப் புகழ்பெற்று வம்சத்தின் தொடக்கமாக ஆனான்; அந்த வம்சத்திலிருந்து வீரப் ப்ருது தோன்றினான்.

Verse 90

धीवरानसृजच्चापि वेनपापसमुद्भवान् । ये चान्ये विन्ध्यनिलयास्तथा वै तुंबराः खसाः

வேனனின் பாவத்திலிருந்து பிறந்த தீவரர்களையும் (மீனவர் குலத்தையும்) அவன் உருவாக்கினான். மேலும் பிற இனங்களும்—விந்த்யப் பகுதி வாசிகள், தும்பரர், கசர்—இவர்களும் (தோன்றினர்).

Verse 91

अधर्मे रुचयश्चापि वर्द्धिता वेनपापजाः । पुनर्महर्षयस्तेथ पाणिं वेनस्य दक्षिणम्

வேனனின் பாவத்தால் அதர்மத்தின் மீது உள்ள விருப்பங்களும் வளர்ந்தன. அப்போது அங்கிருந்த மகரிஷிகள் மீண்டும் வேனனின் வலது கையை நோக்கி (முனைந்தனர்).

Verse 92

अरणीमिव संरब्धा ममंथुर्जात मन्यवः । पृथुस्तस्मात्समुत्पन्नः कराज्ज्वलनसंनिभः

கோபம் எழுந்தவர்களாய் அவர்கள் அரணியைப் போல மத்தனம் செய்தனர். அப்போது அந்த கையிலிருந்து ஜ்வாலையை ஒத்த ப்ருது தோன்றினான்.

Verse 93

पृथोः करतलाच्चापि यस्माजातस्ततः पृथुः । दीप्यमानश्च वपुषा साक्षादग्निरिव ज्वलन्

கரத்தளத்திலிருந்து பிறந்ததனால் அவன் ‘ப்ருது’ என அழைக்கப்பட்டான். ஒளிவீசும் உடலுடன் அவன் நேரே அக்னியைப் போல ஜ்வலித்தான்.

Verse 94

धनुराजगवं गृह्य शरांश्चाशीविषोपमान् । खङ्गं च रक्षन्रक्षार्थं कवचं च महाप्रभम्

அவன் ஆஜகவ வில்லை ஏந்தி, விஷநாகங்களைப் போன்ற கூரிய அம்புகளை எடுத்தான். காப்பிற்காக வாளையும் தாங்கி, மாபெரும் ஒளி பொலியும் கவசத்தையும் அணிந்தான்।

Verse 95

तस्मिञ्जातेऽथ भूतानि संप्रहृष्टानि सर्वशः । संबभूवुर्महादेवि वेनश्च त्रिदिवं गतः

அவன் பிறந்தவுடன், ஓ மகாதேவி, எங்கும் உள்ள எல்லா உயிர்களும் பேரானந்தத்தில் மகிழ்ந்தன. வேனனும் திரிதிவம் எனும் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 96

ततो नद्यः समुद्राश्च रत्नान्यादाय सर्वशः । अभिषेकाय ते सर्वे राजानमुपतस्थिरे

அப்போது நதிகளும் கடல்களும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ரத்தினங்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, அரசனின் அபிஷேகத்திற்காக அனைவரும் முன்னின்றனர்।

Verse 97

पितामहश्च भगवानृषिभिश्च सहामरैः । स्थावराणि च भूतानि जंगमानि च सर्वशः

பகவான் பிதாமஹன் (பிரம்மா) முனிவர்களும் தேவர்களும் உடன் வந்தார்; மேலும் எங்கும் இருந்து அசையாதவையும் அசையும் உயிர்களும் அனைத்தும் கூடின.

Verse 98

समागम्य तदा वैन्यमभ्यषिंचन्नराधि पम् । सोऽभिषिक्तो महातेजा देवैरंगिरसादिभिः

அவர்கள் அனைவரும் கூடிவந்து, வைன்யனை மனிதர்களின் அதிபதியாக அபிஷேகம் செய்தனர். இவ்வாறு மகாதேஜஸ்வியான அவன் அங்கிரசர் முதலிய தேவர்களால் அபிஷிக்தனாக நிறுவப்பட்டான்।

Verse 99

अधिराज्ये महाभागः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् । पित्रा न रंजिताश्चास्य प्रजा वैन्येन रंजिताः

அதிகார அரசாட்சியில் மகாபாகனும் பராக்கிரமவானுமான ப்ருது வைன்யன் தன் தேஜஸால் ஒளிர்ந்தான். அவன் தந்தையால் மகிழ்விக்கப்படாத குடிமக்கள், வைன்யனின் ஆட்சியில் உண்மையாகவே திருப்தியடைந்து மகிழ்ந்தனர்।

Verse 100

ततो राजेति नामास्य अनुरागादजायत । आपः स्तस्तंभिरे चास्य समुद्रमभियास्यतः

அப்போது அன்பும் பாசமும் காரணமாக அவனுக்கு ‘ராஜா’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. அவன் கடலை நோக்கி முன்னேறியபோது, நீரும் அவன் முன் அசையாமல் நின்றது।

Verse 101

पर्वताश्चापि शीर्यंते ध्वजसंगोऽपि नाऽभवत् । अकृष्टपच्या पृथिवी सिध्यंत्यन्नानि चिंतया । सर्वकामदुघा गावः पुटकेपुटके मधु

மலைகளும் உடைந்து சிதறி வழி விட்டன; அவன் கொடியிற்கும் தடையில்லை. பூமி ‘அக்ருஷ்டபச்யா’ ஆனது—சிந்தித்தாலே உணவு கிடைத்தது. பசுக்கள் ‘சர்வகாமதுகா’வாகி, ஒவ்வொரு சிறு பாத்திரத்திலும் தேன் இருந்தது।

Verse 102

तस्मिन्नेव तदा काले पुन र्जज्ञेऽथ मागधः । सामगेषु च गायत्सु स्रुग्भांडाद्वैश्वदेविकात्

அதே காலத்தில் மாகதன் மீண்டும் பிறந்தான்—சாமகானம் பாடுவோர் பாடிக்கொண்டிருந்தபோது—வைஶ்வதேவ யாகத்தின் ஸ்ருக் பாத்திரத்திலிருந்து அவன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 103

सामगेषु समुत्पन्नस्तस्मान्मगध उच्यते । ऐंद्रेण हविषा चापि हविः पृक्तं बृहस्पतिः

சாமகானிகளிடையே தோன்றியதால் அவன் ‘மகதன்’ என அழைக்கப்பட்டான். மேலும் ப்ருஹஸ்பதி, இந்திரனுக்குரிய ஹவிஸுடன் அந்த ஹவியையும் கலந்து முறையாகச் சேர்த்தார்।

Verse 104

यदा जुहाव चेंद्राय ततस्ततो व्यजायत । प्रमादस्तत्र संजज्ञे प्रायश्चित्तं च कर्मसु

அவன் இந்திரனுக்காக அக்னியில் ஹவிசை அர்ப்பணித்தபோது, அந்தச் செயலில் இருந்து ஒரு தவறு உண்டாயிற்று; அதனால் யாகக் கிரியைகளில் பிராயச்சித்த விதி தோன்றியது।

Verse 105

शेषहव्येन यत्पृक्तमभिभूतं गुरोर्हविः । अधरोत्तरस्वारेण जज्ञे तद्वर्णवैकृतम्

மீதமிருந்த ஹவியுடன் கலந்ததால் குருவின் ஹவி மங்கியபோது, தாழ்-உயர் ஸ்வரங்களால் ஒலி விகாரம் எழுந்து, எழுத்து/ஒலிவடிவ மாற்றம் ஏற்பட்டது।

Verse 106

यज्ञस्तस्यां समभवद्ब्राह्मण्यां क्षत्रयोनितः । ततः पूर्वेण साधर्म्यात्तुल्यधर्माः प्रकीर्त्तिताः

அந்த பிராமண குலத்தில் க்ஷத்திரிய வம்சத்திலிருந்து ‘யஜ்ஞ’ பிறந்தான்; முன்னைய காலச் சாதர்ம்யமும் ஒரே இயல்பும் காரணமாக அவர்கள் ஒத்த தர்மம் உடையோர் எனப் புகழப்பட்டனர்।

Verse 107

मध्यमो ह्येष तत्त्वस्य धर्मः क्षत्रोपजीवनम् । रथनागाश्वचरितं जघन्यं च चिकित्सितम्

தத்துவப்படி இது நடுத்தர தர்மம்: க்ஷத்திரிய முறையில் வாழ்வாதாரம்—ரதம், யானை, குதிரை ஆகியவற்றின் பணிகள்; மிகத் தாழ்ந்த தொழிலாக மருத்துவச் செயல் கருதப்படுகிறது।

Verse 108

पृथोः कथार्थं तौ तत्र समा हूतौ महर्षिभिः । तावूचुर्मुनयः सर्वे स्तूयतामिति पार्थिवः

பிருது மன்னனின் செயல்களைச் சொல்லும் பொருட்டு அந்த இருவரையும் மகரிஷிகள் அங்கே ஒன்றாக அழைத்தனர்; எல்லா முனிவரும், “அரசனைப் புகழ்ந்து பாடுக” என்றனர்।

Verse 109

कर्मभिश्चानुरूपो हि यतोयं पृथिवीपतिः । तानूचतुस्तदा सर्वानृषींश्च सूतमागधौ

இந்தப் பூமிபதி தன் கருமங்களுக்கு ஏற்றவனே. அப்போது சூதனும் மாகதனும் அந்த எல்லா ரிஷிகளையும் நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 110

आवां देवानृषींश्चैव प्रीणयाव स्वकर्मभिः । न चास्य विद्वो वै कर्म न तथा लक्षणं यश

நாம் நம் கடமைகளால் தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் மகிழ்விக்கிறோம். ஆனால் அவனுடைய செயல்களை முழுதும் அறியோம்; அதுபோல அவன் இலக்கணங்களும் புகழும் முழுமையாக அறியப்படவில்லை.

Verse 111

स्तोत्रं येनास्य संकुर्वो राज्ञस्तेजस्विनो द्विजाः । ऋषिभिस्तौ नियुक्तौ तु भविष्यैः स्तूयतामिति

“ஓ இருபிறப்பினரே! இந்த ஒளிமிகு அரசனை எத்தகைய ஸ்தோத்திரத்தால் நாம் புகழ்வோம்?” என்று. அப்போது ரிஷிகள் அந்த இருவரையும் நியமித்து, “எதிர்கால யுகங்களிலும் இவர் போற்றப்படுக” என்று கூறினர்.

Verse 112

यानि कर्माणि कृतवान्पृथुः पश्चान्महाबलः । तानि गीतानि बद्धानि स्तुवद्भिः सूतमागधैः

பின்னர் மகாபலன் ப்ருது செய்த செயல்கள் யாவும், போற்றும் சூதர்களாலும் மாகதர்களாலும் பாடப்பட்டு செய்யுளாக அமைக்கப்பட்டன.

Verse 113

ततः श्रुतार्थः सुप्रीतः पृथुः प्रादात्प्रजेश्वरः । अनूपदेशं सूताय मागधान्मागधाय च

அப்போது அவர்களின் சொற்களை கேட்டுப் பெரிதும் மகிழ்ந்த பிரஜேஸ்வரன் ப்ருது, சூதனுக்கு ஏற்ற ஒரு நாட்டைப் பரிசளித்து, மாகதனுக்கும் மாகத தேசத்தையும் அளித்தான்.

Verse 114

तदादि पृथिवीपालाः स्तूयन्ते सूतमागधैः । आशीर्वादैः प्रशंस्यंते सूतमागधबंदिभिः

அந்நாள்முதல் பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசர்கள் சூதர், மாகதர் ஆகியோரால் போற்றப்படுகின்றனர்; சூத‑மாகதர் மற்றும் பண்டிகர் (அரண்மனைப் பாடகர்) அளிக்கும் ஆசிவாக்குகளால் புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 115

तं दृष्ट्वा परमं प्रीताः प्रजा ऊचुर्महर्षयः । एष वो वृत्तिदो वैन्यो विहितोऽथ नराधिपः

அவரைக் கண்டதும் பேரானந்தம் கொண்ட மக்கள் மகரிஷிகளிடம் கூறினர்—“இவர் வைன்யன் (வேனனின் வம்சத்தவர்); உங்களுக்குப் பிழைப்பளிப்பவராக இப்போது நியமிக்கப்பட்ட அரசன் இவரே.”

Verse 116

ततो वैन्यं महाभागं प्रजाः समभिदुद्रुवुः । त्वं नो वृत्तिविधातेति महर्षिवचनात्तथा

பின்னர் மக்கள் அந்த மகாபாக்யமான வைன்யனை நோக்கி ஓடிவந்து, மகரிஷிகளின் சொல்லின்படி—“எங்கள் வாழ்வாதாரமும் நலனும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டியது நீரே” என்று வேண்டினர்।

Verse 117

सोऽभीहितः प्रजाभिस्तु प्रजाहितचिकीर्षया । धनुर्गृहीत्वा बाणांश्च वसुधामार्दयद्बली

மக்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, அவர்களின் நலனைச் செய்ய விரும்பிய அந்த வல்லவன் வில் அம்புகளை எடுத்துக்கொண்டு வசுதையை (பூமியை) அடக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 118

ततो वैन्यभयत्रस्ता गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही । तां धेनुं पृथुरादाय द्रवन्तीमन्वधावत

அப்போது வைன்யனின் அச்சத்தால் நடுங்கிய பூமி பசுவாக உருவெடுத்து ஓடினாள்; அந்தத் தேனுவைப் பிடித்துக் கொண்டு ப்ருது ஓடிச் செல்லும் அவளைத் தொடர்ந்து துரத்தினான்।

Verse 119

सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयात्तदा । ददर्श चाग्रतो वैन्यं कार्मुकोद्यतपाणिनम्

வைன்யனின் அச்சத்தால் அவள் பிரம்மலோகம் முதலிய உலகங்களைச் சென்றாள்; ஆனாலும் முன்னே கையில் வில் உயர்த்தி அம்பு விடத் தயாரான வைன்யனை கண்டாள்।

Verse 120

ज्वलद्भिर्विशिखैस्तीक्ष्णैर्दीप्ततेजःसमन्वितैः । महायोगं महात्मानं दुर्द्धर्षममरैरपि

அவனுடைய கூர்மையான, ஜ்வலிக்கும் அம்புகள் தீவெளிச்சத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்தன; அவன் மகாயோகி மகாத்மா, தேவர்களாலும் எதிர்க்க இயலாதவன்।

Verse 121

अलभंती तु सा त्राणं वैन्यमेवाभ्यपद्यत । कृतांजलिपुटा देवी पूज्या लोकैस्त्रिभिस्सदा

எங்கும் அடைக்கலம் கிடைக்காததால் அவள் வைன்யனிடமே சரணடைந்தாள்; கைகூப்பி நின்ற அந்த தேவி (பூமி) மூவுலகினாலும் எப்போதும் வணங்கத்தக்கவள்।

Verse 122

उवाच चैनं नाधर्म्यं स्त्रीवधं परिपश्यसि । कथं धारयिता चासि प्रजा राजन्मया विना

அவள் அவனிடம் கூறினாள்—“பெண்ணைக் கொல்வது அதர்மம் என்பதை நீ காணவில்லையா? அரசே, என்னை இன்றி நீ மக்களை எவ்வாறு தாங்கி காப்பாய்?”

Verse 123

मयि लोकाः स्थिता राजन्मयेदं धार्यते जगत् । मदृते तु विनश्येयुः प्रजाः पार्थिव विद्धि तत्

“அரசே, உலகங்கள் என்னில் நிலைத்துள்ளன; என்னாலே இவ்வுலகம் தாங்கப்படுகிறது. என்னை இன்றி, அரசனே, உயிர்கள் அழிந்துபோவார்கள்—இதை உண்மையென அறி.”

Verse 124

स मां नार्हसि हंतुं वै श्रेयश्चेत्त्वं चिकीर्षसि । प्रजानां पृथिवीपाल शृणुष्वेदं वचो मम

ஆகையால் நீ உண்மையில் நன்மையை விரும்பினால், என்னைக் கொல்வது உனக்குத் தகாது. ஓ பூமிபாலா, மக்களின் காவலனே, என் இவ்வசனத்தைச் செவி கொள்.

Verse 125

उपायतः समारब्धाः सर्वे सिध्यंत्युपक्रमाः । हत्वा मां त्वं न शक्तो वै प्रजाः पालयितुं नृप

உகந்த வழிமுறையுடன் தொடங்கிய முயற்சிகள் அனைத்தும் நிறைவேறும். ஆனால் ஓ அரசே, நீ என்னைக் கொன்றால், குடிகளை உண்மையாகக் காக்க உனக்குச் சக்தி இருக்காது.

Verse 126

अनुकूला भविष्यामि त्यज कोपं महाद्युते । अवध्याश्च स्त्रियः प्राहुस्तिर्यग्योनिगता अपि

ஓ மஹாதேஜஸ்வியே, கோபத்தை விடு; நான் உனக்கு அனுகூலமாக இருப்பேன். ஏனெனில் பெண்கள் வதைக்கப்பட வேண்டாதவர்கள் என்று கூறுவர்; அவர்கள் விலங்கு யோனியில் பிறந்தாலும் கூட.

Verse 127

एकस्मिन्निधनं प्राप्ते पापिष्ठे क्रूरकर्मणि । बहूनां भवति क्षेमस्तत्र पुण्यप्रदो वधः । सत्येवं पृथिवीपाल धर्म्मं मा त्यक्तुमर्हसि

கொடுஞ்செயல் புரியும் மிகப் பாவியான ஒருவனுக்கு மரணம் வந்தால், பலருக்கு நலமும் பாதுகாப்பும் உண்டாகும்; அத்தகைய வதம் புண்ணியத்தை அளிப்பதாகும். ஆகவே ஓ பூமிபாலா, இது உண்மை என அறிந்து தர்மத்தை விட்டுவிடாதே.

Verse 128

एवंविधं तु तद्वाक्यं श्रुत्वा राजा महाबलः । क्रोधं निगृह्य धर्मात्मा वसुधामिदमब्रवीत्

அவ்வகைச் சொற்களை கேட்ட மகாபலமுடைய அரசன், தர்மாத்மாவாய், கோபத்தை அடக்கி, வசுதாவிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 129

एकस्यार्थे च यो हन्यादात्मनो वा परस्य वा । एकं वापि बहून्वापि कामतश्चास्ति पातकम्

காமவசத்தால் ஒருவரின் பொருட்டு—தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ—ஒருவரையோ பலரையோ கொன்றால், அவன் பாவத்தை அடைகிறான்।

Verse 130

यस्मिंस्तु निधनं प्राप्ता एधन्ते बहवः सुखम् । तस्मिन्हते च भूयो हि पातकं नास्ति तस्य वै

ஆனால் ஒருவன் மரணமடைந்தால் பலர் மகிழ்ச்சியுடன் செழித்தோங்குவாரெனில், அவனை வதைத்ததனால் அவனுக்கு மேலும் பாவம் இல்லை।

Verse 131

सोऽहं प्रजानिमित्तं त्वां हनिष्यामि वसुन्धरे । यदि मे वचनं नाद्य करिष्यसि जगद्धितम्

ஆகையால், ஓ வசுந்தரையே! மக்களின் பொருட்டு நான் உன்னை வதைக்கிறேன்; இன்று உலகநலமான என் சொல்லை நீ நிறைவேற்றாவிட்டால்।

Verse 132

त्वां निहत्याद्य बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् । आत्मानं पृथुकृत्वेह प्रजा धारयितास्म्यहम्

என் ஆட்சியிலிருந்து விலகிய உன்னை இன்று அம்பால் வீழ்த்தி, இங்கே நான் என்னை விரிவாக்கி மக்களைத் தாங்கி காப்பேன்।

Verse 133

सा त्वं वचनमास्थाय मम धर्मभृतांवरे । सञ्जीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि न संशयः

ஆகவே, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே! என் சொல்லை ஏற்று, மக்களை எப்போதும் உயிர்ப்பித்து தாங்கிக் காப்பாயாக; நீ வல்லவன்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 134

दुहितृत्वं हि मे गच्छ एवमेतन्महच्छरम् । नियच्छे त्वद्वधार्थं च प्रयुक्तं घोरदर्शनम् । प्रत्युवाच ततो वैन्यमेवमुक्ता महासती

“நீ எனக்கு மகளாக ஆகுக—அப்படியே ஆகட்டும். அப்போது உன் வதைக்காக விடப்பட்ட அந்தக் கொடிய தோற்றமுடைய மகா அம்பை நான் தடுத்து நிறுத்துவேன்.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த மகாசதி வைன்யனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 135

सर्वमेतदहं राजन्विधास्यामि न संशयः । वत्सं तु मम संयुक्ष्व क्षरेयं येन वत्सला

“அரசே, இவை அனைத்தையும் நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்; ஐயமில்லை. ஆனால் முதலில் எனக்கொரு கன்றை இணைத்திடு; அப்பொழுது கன்றின்மேல் வாத்ஸல்யமுள்ள பசுவைப் போல நான் பால் ஓட்டத்தைப் பொழிவேன்.”

Verse 136

समां च कुरु सर्वत्र मां त्वं सर्वभृतां वर । यथा विस्यन्दमानाहं क्षीरं सर्वत्र भावये

“அனைவரையும் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, என்னை எங்கும் சமமாகச் செய்; அப்பொழுது நான் வழிந்தோடி என் பாலை எல்லா இடங்களிலும் நிறையச் செய்ய முடியும்.”

Verse 137

ईश्वर उवाच । तत उत्सारयामास शिलाजालानि सर्वशः । धनुष्कोट्या ततो वैन्यस्तेन शैला विवर्द्धिताः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அப்போது வைன்யன் எங்கும் இருந்த பாறைக் கூட்டங்களை அகற்றினான்; பின்னர் வில்லின் முனையால் அவற்றைச் செதுக்கி மலைகளை உயர்த்தி வடிவமைத்தான்.

Verse 138

मन्वतरेष्वतीतेषु चैवमासीद्वसुन्धरा । स्वभावेनाभवत्तस्याः समानि विषमाणि च

“கடந்த மன்வந்தரங்களில் பூமி இப்படியே இருந்தாள்; தன் இயல்பினாலே அவளுக்கு எங்கோ சமநிலப் பகுதிகளும் எங்கோ சீரற்ற பகுதிகளும் இருந்தன.”

Verse 139

न हि पूर्वनिसर्गे वै विषमं पृथिवीतलम् । प्रविभागः पुराणां च ग्रामाणां चाथ विद्यते

ஆதி படைப்பின் தொடக்கத்தில் பூமியின் மேற்பரப்பு சீர்கேடாக இல்லை; அப்போது நகரங்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் எந்தப் பிரிவும் எல்லையும் இல்லை।

Verse 140

न सस्यानि न गोरक्षं न कृषिर्न वणिक्पथः

அப்போது பயிர்களும் இல்லை, பசு-பாதுகாப்பும் இல்லை, உழவுமில்லை, வாணிபப் பாதைகளும் இல்லை।

Verse 141

चाक्षुषस्यांतरे पूर्वमासीदेतत्पुरा किल । वैवस्वतेऽन्तरे चास्मिन्सर्वस्यैतस्य संभवः । समत्वं यत्रयत्रासीद्भूमेः कस्मिंश्चिदेव हि

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் முன்னைய காலத்தில், பழைய நினைவுப்படி, இவ்வாறே இருந்தது. ஆனால் இவ்வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் இவ்வெல்லா ஒழுங்குகளும் தோன்றின. பூமி எங்கே எங்கே சமமாக இருந்ததோ, அங்கேயே மக்கள் குடியேறினர்।

Verse 142

तत्रतत्र प्रजास्ता वै निवसन्ति स्म सर्वदा । आहारः फलमूलं तु प्रजानामभवत्किल

அத்தகைய இடங்களில் மக்கள் எப்போதும் வாழ்ந்தனர்; அவர்களின் உணவு, எனச் சொல்லப்படுகிறது, பழங்களும் கிழங்குகளும் ஆகும்।

Verse 143

कृच्छ्रेणैव तदा तासामित्येवमनुशुश्रुम । वैन्यात्प्रभृतिलोकेऽस्मिन्सर्वस्यैतस्य संभवः

இவ்வாறே நாம் கேட்டுள்ளோம்—அப்போதும் அவர்களின் வாழ்வாதாரம் துன்பத்துடன் நடந்தது. இவ்வுலகில் வைன்யன் முதலாக இவை அனைத்தும் (ஒழுங்கான வாழ்வுமுறைகள்) தோன்றின।

Verse 144

संकल्पयित्वा वत्सं तु चाक्षुषं मनुमीश्वरम् । पृथुर्दुदोह सस्यानि स्वहस्ते पृथिवीं ततः

சாக்ஷுஷ மனுவை வத்ஸமாக நியமித்து, மன்னன் ப்ருது தன் கையையே பாத்திரமாகக் கொண்டு பூமியைப் பால் கறந்தான்; அதனால் தானியச் சஸ்யங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 145

सस्यानि तेन दुग्धा वै वेन्येनेयं वसुन्धरा । मनुं वै चाक्षुषं कृत्वा वत्सं पात्रे च भूमये

வைன்யன் (ப்ருது) இந்த வசுந்தரையை உண்மையாகவே சஸ்யங்களால் பால் கறந்தான். சாக்ஷுஷ மனுவை வத்ஸமாக்கி, பூமியையே பாத்திரமாகக் கொண்டு, உலகத் தாங்குதற்காக தானியங்களை எடுத்தான்।

Verse 146

तेनान्नेन तदा ता वै वर्त्तयन्ते सदा प्रजाः । ऋषिभिः श्रूयते चापि पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

அந்த அன்னத்தால் அப்போதும் பின்னரும் எப்போதும் பிரஜைகள் வாழ்ந்தனர். மேலும் ரிஷிகளிடமும் கேட்கப்படுகிறது—பலவகை உயிர்க் கூட்டங்களின் நலனுக்காக வசுந்தரை மீண்டும் மீண்டும் பால் கறந்தனர் என்று।

Verse 147

वत्सः सोमस्ततस्तेषां दोग्धा चापि बृहस्पतिः । पात्रमासन्हि च्छन्दांसि गायत्र्यादीनि सर्वशः

அப்போது அவர்களுக்குச் சோமன் வத்ஸமாகவும், ப்ருஹஸ்பதி பால் கறப்பவனாகவும் ஆனார். காயத்ரி முதலிய வேதச் சந்தங்களே பாத்திரங்களாகி, அவற்றின் வழியே சாரரசம் எடுக்கப்பட்டது।

Verse 148

क्षीरमासीत्तदा तेषां तपो ब्रह्म च शाश्वतम् । पुनस्ततो देवगणैः पुरंदरपुरोगमैः

அவர்களுக்கு அப்போது பால் போன்ற பயன்—நித்திய தவமும் பிரம்மதேஜஸும் (ஆன்மீக வல்லமை, ஞானம்) ஆக இருந்தது. பின்னர் புரந்தரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் தேவர்கள் மீண்டும் பால் கறப்பதற்கு முனைந்தனர்।

Verse 149

सौवर्णं पात्रमादाय दुग्धेयं श्रूयते मही । वत्सस्तु मघवा चासीद्दोग्धा च सविताऽभवत्

பொன் பாத்திரம் எடுத்துக் கொண்டு பூமியை மீண்டும் பால் கறந்தனர் என்று கேள்வி. ம஘வான் (இந்திரன்) கன்றாயினான்; சவிதா (சூரியன்) கறப்பவனானான்.

Verse 150

क्षीरमूर्जामधु प्रोक्तं वर्तंते तेन देवताः । पितृभिः श्रूयते चापि पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

அந்த பால் ‘ஊர்ஜா’ என்றும் ‘மது’ என்றும் கூறப்படுகிறது; அதனால் தேவர்கள் நிலைபெறுகின்றனர். பித்ருக்களிடமும்—பூமி மீண்டும் கறக்கப்பட்டது என்று கேள்வி.

Verse 151

राजतं पात्रमादाय स्वधा त्वक्षय्यतृप्तये । वैवस्वतो यमस्त्वासीत्तेषां वत्सः प्रतापवान्

வெள்ளிப் பாத்திரம் எடுத்துக் கொண்டு, ஸ்வதையால் அழியாத திருப்திக்காக—வைவஸ்வத யமன் அவர்களுக்குப் பெருமைமிக்க கன்றானான்.

Verse 152

अंतकश्चाभवद्दोग्धा पितृणां भगवा न्प्रभुः । असुरैः श्रूयते चापि पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

பித்ருக்களுக்காக பகவான் பிரபு அந்தகன் கறப்பவனானான். அசுரர்களிடமும்—பூமி மீண்டும் கறக்கப்பட்டது என்று கேள்வி.

Verse 153

आयसं पात्रमादाय बलमाधाय सर्वशः । विरोचनस्तु प्राह्लादिस्तेषां वत्सः प्रतापवान्

இரும்புப் பாத்திரம் எடுத்துக் கொண்டு, எல்லாவிதமாகவும் வலிமையை ஈர்த்து—பிரஹ்லாதன் மகன் விரோசனன் அவர்களுக்குப் பெருமைமிக்க கன்றானான்.

Verse 154

ऋत्विग्द्विमूर्द्धा दैत्यानां दोग्धा तु दितिनन्दनः । मायाक्षीरं दुदोहासौ दैत्यानां तृप्तिकारकम्

தைத்யர்களுக்கு ருத்விக் த்விமூர்த்தா; பால் கறப்பவன் திதியின் மகன். அவன் ‘மாயா-க்ஷீரம்’ கறந்து, தைத்யர்களுக்கு திருப்தி அளித்தான்.

Verse 155

तेनैते माययाऽद्यापि सर्वे मायाविदोऽसुराः । वर्त्तयंति महावीर्यास्तदेतेषां परं बलम्

அந்த மாயைச் சக்தியாலேயே இன்றும் மாயாவித்தையில் தேர்ந்த அசுரர்கள் அனைவரும் வாழ்வைத் தொடர்கின்றனர். மகாவீரியராய் அதையே சார்ந்து நிற்கின்றனர்—அதுவே அவர்களின் உச்ச பலம்.

Verse 156

नागैश्च श्रूयते दुग्धा वत्सं कृत्वा तु तक्षकम् । अलाबुपात्रमादाय विषं क्षीरं तदा महत्

நாகர்களாலும் பூமி கறக்கப்பட்டதாகக் கேட்கப்படுகிறது—தக்ஷகனை கன்றாக வைத்து. சுரைக்காய் பாத்திரம் எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் அப்போது விஷரூபமான மாபெரும் ‘க்ஷீரம்’ கறந்தனர்.

Verse 157

तेषां वै वासुकिर्दोग्धा काद्रवेयो महायशाः । नागानां वै महादेवि सर्पाणां चैव सर्वशः

அவர்களுக்குக் கதிரூவின் மகன், பெரும் புகழுடைய வாசுகி பால் கறப்பவனாக இருந்தான், மகாதேவி—நாகர்களுக்கும் எல்லாச் சர்ப்பங்களுக்கும்.

Verse 158

तेन वै वर्त्तयन्त्युग्रा महाकाया विषोल्बणाः । तदाहारास्तदाचारास्तद्वीर्यास्तदपाश्रयाः

அதையே ஆதாரமாகக் கொண்டு அவர்கள் கொடிய, பெருங்காய, விஷம் நிறைந்த உயிர்கள் வாழ்கின்றனர்—அதுவே அவர்களின் உணவு, அதுவே அவர்களின் நடத்தை, அதுவே அவர்களின் வீரியம், அதுவே அவர்களின் ஆதரவு.

Verse 159

आमपात्रे पुनर्दुग्धा त्वंतर्द्धानमियं मही । वत्सं वैश्रवणं कृत्वा यक्षपुण्यजनैस्तथा

மீண்டும் இந்தப் பூமியைச் சுடாத மண் பாத்திரத்தில் ‘அந்தர்தான’ம் எனும் சாரத்திற்காகக் கறந்தனர். கன்றாக வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) அமைந்து, யக்ஷரும் புண்யஜனரும் சேர்ந்து கறந்தனர்.

Verse 160

दोग्धा रजतनागस्तु चिन्तामणिचरस्तु यः । यक्षाधिपो महातेजा वशी ज्ञानी महातपाः

கறந்தவன் ரஜதநாகன்—சிந்தாமணிகளிடையே உலாவுபவன். அவன் யக்ஷாதிபதி, மஹாதேஜஸ்வி, தன்னடக்கம் உடையவன், ஞானி, மஹாதபஸ்வி.

Verse 161

तेन ते वर्त्तयं तीति यक्षा वसुभिरूर्जितैः । राक्षसैश्च पिशाचैश्च पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

அந்த ‘க்ஷீர’த்தால் செல்வத்தால் வலிமை பெற்ற யக்ஷர்கள் தங்கள் வாழ்வை நடத்துகின்றனர். மேலும் ராக்ஷசரும் பிசாசுகளும் மீண்டும் வஸுந்தரையை கறந்தனர்.

Verse 162

ब्रह्मोपेन्द्रस्तु दोग्धा वै तेषामासीत्कुबेरतः । वत्सः सुमाली बलवान्क्षीरं रुधिरमेव च

அவர்களுக்காக—குபேரனிலிருந்து தொடங்கும் வரிசையில்—பிரம்மாவும் உபேந்திரன் (விஷ்ணு)முமே கறப்பவர்களாயினர். கன்று வலிமைமிக்க சுமாலி; ‘க்ஷீரம்’ என்றால் இரத்தமே.

Verse 163

कपालपात्रे निर्दुग्धा त्वंतर्द्धानं तु राक्षसैः । तेन क्षीरेण रक्षांसि वर्त्तयन्तीह सर्वशः

கபாலப் பாத்திரத்தில் ராக்ஷசர்கள் ‘அந்தர்தான’த்தை கறந்தனர். அந்த ‘க்ஷீர’த்தாலேயே ராக்ஷசர்கள் இங்கு எல்லாவிதமாகவும் தங்களைத் தாங்குகின்றனர்.

Verse 164

पद्मपत्रेषु वै दुग्धा गंधर्वाप्सरसां गणैः । वत्सं चैत्ररथं कृत्वा शुचिगन्धान्मही तदा

அப்போது கந்தர்வர்–அப்சரஸர் கூட்டங்கள் தாமரை இலைகளில் பூமியைப் பால் கறந்து, சைத்ரரதனை கன்றாக வைத்து, தூய நறுமணங்களை அவள் வழங்கினாள்.

Verse 165

तेषां वत्सो रुचिस्त्वासीद्दोग्धा पुत्रो मुनेः शुभः । शैलैस्तु श्रूयते देवि पुनर्दुग्धा वसुंधरा

அவர்களுக்குக் கன்று ‘ருசி’; முனிவரின் மங்களமான மகன் பால் கறப்பவனானான். தேவி, மலைகளுக்காகவும் வசுந்தரா மீண்டும் கறக்கப்பட்டாள் என்று கேட்கப்படுகிறது.

Verse 166

तदौषधीर्मूर्तिमती रत्नानि विविधानि च । वत्सस्तु हिमवांस्तेषां दोग्धा मेरुर्महागिरिः

அப்போது மூலிகைகள் உருவமடைந்தன; பலவகை ரத்தினங்களும் தோன்றின. அவர்களுக்குக் கன்று ஹிமவான்; பால் கறப்பவன் மகாமலை மேரு.

Verse 167

पात्रं शिलामयं ह्यासीत्तेन शैलाः प्रतिष्ठिताः । श्रूयते वृक्षवीरुद्भिः पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

பாத்திரம் கல்லினால் ஆனது; அதனால் மலைகள் உறுதியாக நிலைபெற்றன. மரங்களாலும் கொடிகளாலும் வசுந்தரா மீண்டும் கறக்கப்பட்டாள் என்றும் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 168

पालाशं पात्रमादाय च्छिन्नदग्धप्ररोहणम् । दोग्धा तु पुष्पितः शालः प्लक्षो वत्सो यशस्विनि । सर्वकामदुघा दोग्धा पृथिवी भूतभाविनी

வெட்டினாலும் எரித்தாலும் மீண்டும் முளைக்கும் பலாச மரப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மலர்ந்த சால மரம் பால் கறப்பவனாயிற்று; பிளக்ஷம் கன்றாயிற்று, யசஸ்வினியே. இவ்வாறு உயிர்களைப் பிறப்பிக்கும் பூமி, எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பவளாகக் கறக்கப்பட்டாள்.

Verse 169

सैषा धात्री विधात्री च धरणी च वसुन्धरा । दुग्धा हितार्थं लोकानां पृथुना इति नः श्रुतम्

அவளே தாத்ரீ, விதாத்ரீ, தரணீ, வசுந்தரா. உலகங்களின் நலனுக்காகப் ப்ருது அவளைப் பால் கறந்தான் என்று நாம் கேட்டோம்.

Verse 170

चराचरस्य लोकस्य प्रतिष्ठा योनिरेव च । आसीदियं समुद्रांता मेदिनीति परिश्रुता

இவளே அசையும்-அசையாத உலகின் ஆதாரம்; அதற்கே கருவும். கடல்களால் சூழப்பட்ட இப்பூமி மரபில் ‘மேதினீ’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 171

मधुकैटभयोः पूर्वं मेदोमांसपरिप्लुता । वसुन्धारयते यस्माद्वसुधा तेन कीर्तिता

மது–கைடபர் (வதத்திற்கு) முன்பு அவள் கொழுப்பும் மாம்சமும் நிறைந்து மூழ்கியிருந்தாள். ‘வசு’—செல்வமும் உயிர்களும்—தாங்குவதால் அவள் ‘வசுதா’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 172

ततोऽभ्युपगमाद्राज्ञः पृथोर्वैन्यस्य धीमतः । दुहितृत्वमनुप्राप्ता पृथिवीत्युच्यते ततः

பின்னர் அறிவுடைய அரசன் ப்ருது வைன்யன் ஏற்றுக் காத்ததனால் அவள் மகளெனும் நிலையை அடைந்தாள்; ஆகவே அவள் ‘ப்ருதிவீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 173

प्रथिता प्रविभक्ता च शोभिता च वसुन्धरा । दुग्धा हि यत्नतो राज्ञा पत्तनाकरमालिनी

இவ்வாறு வசுந்தரா புகழ்பெற்று, நன்கு பகுக்கப்பட்டு, அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டாள். நகரங்களும் சுரங்கங்களும் எனும் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவளை அரசன் முயற்சியுடன் பால் கறந்தான்.

Verse 174

एवं प्रभावो राजासीद्वैन्यः स नृपसत्तमः । ततः स रंजयामास धर्मेण पृथिवीं तदा

இவ்வாறே அரசர்களில் சிறந்த வைன்ய மன்னனின் பெருமையும் ஆற்றலும் இருந்தன. அப்போது அவன் தர்மத்தின் வழியே பூமியை மகிழ்வித்து ஆட்சி செய்து காத்தான்.

Verse 175

ततो राजेति शब्दोऽथ पृथिव्यां रंजनादभूत् । स राज्यं प्राप्य वैन्यस्तु चिंतयामास पार्थिवः

பின்னர் பூமியில் மக்களை மகிழ்வித்ததாலேயே ‘ராஜா’ என்ற சொல்லும் தோன்றியது. மேலும் வைன்யன் அரசாட்சியைப் பெற்று, ஒரு மன்னனாக ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 176

पिता मम ह्यधर्मिष्ठो यज्ञाद्युच्छित्तिकारकः । कस्मिन्स्थाने गतश्चासौ ज्ञेयं स्थानं कथं मया

‘என் தந்தை மிகுந்த அதர்மவான்; யாகம் முதலிய தர்மச் செயல்களை அழித்தவன். அவன் எந்த உலகிற்கு சென்றான்? அவன் இருக்கும் இடத்தை நான் எவ்வாறு அறியலாம்?’

Verse 177

कथं तस्य क्रिया कार्या हतस्य ब्राह्मणैः किल । कथं गतिर्भवेत्तस्य यज्ञदानक्रियाबलात्

‘அவன் பிராமணர்களால் கொல்லப்பட்டான் என்று கூறப்படுகிறது; அப்படியானால் அவனுக்கான சிராத்தம் முதலிய இறுதிக்கிரியைகள் எவ்வாறு செய்யப்படும்? யாகம், தானம், விதிப்படி செய்யும் கர்மங்களின் பலத்தால் அவன் நிலை எவ்வாறு உயர்வடையும்?’

Verse 178

इत्येव चिंतया तस्य नारदोभ्याजगाम ह । तस्यैवमासनं दत्त्वा प्रणिपत्य च पृष्टवान्

இவ்வாறு சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த அரசனிடம் நாரத முனிவர் வந்தார். அரசன் அவருக்கு ஆசனம் அளித்து, வணங்கி, பின்னர் கேள்வி கேட்டான்.

Verse 179

भगवन्सर्वलोकस्य जानासि त्वं शुभाशुभम् । पिता मम दुराचारो देवब्राह्मणनिंदकः

ஓ பகவனே! எல்லா உலகங்களின் சுபமும் அசுபமும் ஆன கதிகளை நீர் அறிவீர். என் தந்தை துராசாரன்; தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் நிந்திப்பவன் ஆவான்.

Verse 180

स्वकर्मणा हतो विप्रैः परलोकमवाप्तवान् । कस्मिंस्थाने गतस्तातः श्वभ्रं वा स्वर्गमेव च

தன் சொந்த கர்மத்தின் வலியால் பிராமணர்களால் கொல்லப்பட்டு அவர் பரலோகத்தை அடைந்தார். என் தந்தை எங்கு சென்றார்—அச்சமூட்டும் குழியில் (நரகத்தில்) ஆ, அல்லது உண்மையிலே ஸ்வர்க்கத்திலா?

Verse 181

ततोऽब्रवीन्नारदस्तु ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । शृणु राजन्महाबाहो यत्र तिष्ठति ते पिता

அப்போது நாரதர் தெய்வக் கண்களால் அறிந்து கூறினார்—ஓ மஹாபாஹு அரசே! கேள்; உன் தந்தை இப்போது எங்கு தங்கியிருக்கிறான் என்பதைச் சொல்கிறேன்.

Verse 182

अत्र देशो मरुर्नाम जलवृक्षविवर्जितः । तत्र देशे महारौद्रे जनकस्ते नरोत्तम

இங்கே ‘மரு’ எனப்படும் ஒரு தேசம் உள்ளது; அது நீரும் மரங்களும் அற்றது. ஓ நரோத்தமா! அந்த மிகக் கொடிய நாட்டில் உன் தந்தை இருக்கிறான்.

Verse 183

म्लेच्छमध्ये समुत्पन्नो यक्ष्मी कुष्ठसमन्वितः । उच्छिष्टभोजी म्लेच्छानां कृमिभिः संयुतो व्रणैः

அவன் மிலேச்சர்களிடையே பிறந்தான்—க்ஷயமும் குஷ்டமும் உடையவன். மிலேச்சர்களின் உச்சிஷ்டத்தை உண்டு, புழுக்கள் நிறைந்த புண்களுடன் இருக்கிறான்.

Verse 184

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य महात्मनः । हाहाकारं ततः कृत्वा मूर्छितो निपपात ह

மகாத்மா நாரதரின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் ‘அய்யோ!’ என்று அலறி, பின்னர் மயங்கி தரையில் விழுந்தான்।

Verse 185

चिंतयामास दुःखार्तः कथं कार्यं मया भवेत् । इत्येवं चिंतयानस्य मतिर्जाता महात्मनः । पुत्रः स कथ्यते लोके पितरं त्रायते तु यः

துயரால் வாடி அவன் சிந்தித்தான்—“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் அந்த மகாத்மனுள் உயர்ந்த தீர்மானம் எழுந்தது: உலகில் தந்தையை மீட்பவனே உண்மையில் ‘மகன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 186

स कथं तु मया तातः पापान्मुक्तो भविष्यति । एवं संचिंत्य स ततो नारदं पर्यपृच्छत

“ஆனால் என்னால் என் தந்தை பாவங்களிலிருந்து எவ்வாறு விடுபடுவார்?” என்று எண்ணி, அவன் நாரதரை வினவினான்।

Verse 188

नारद उवाच । गच्छ राजन्प्रधानानि तीर्थानि मनुजेश्वर । पितरं तेषु चानीय तस्माद्राजन्मरुस्थलात्

நாரதர் கூறினார்—“அரசே, மனிதரின் தலைவனே! முதன்மையான தீர்த்தங்களுக்கு செல்; அரசே, அந்த வறண்ட பாலைவனத்திலிருந்து உன் தந்தையை அழைத்து வந்து அந்த தீர்த்தங்களில் சேர்த்து விடு.”

Verse 189

यत्र देवाः सप्रभावास्तीर्थानि विमलानि च । तत्र गच्छ महाराज तीर्थयात्रां कुरु प्रभो

“மகாராஜா, தேவர்கள் தம் மகிமையுடன் வெளிப்படும் இடத்திற்கும், தீர்த்தங்கள் தூய்மையாக உள்ள இடத்திற்கும் செல்; ஆண்டவனே, தீர்த்தயாத்திரை செய்.”

Verse 190

एवं ह्यवितथं विद्धि मोक्षस्ते भविता पितुः । तच्छ्रुत्वा वचनं राजा नारदस्य महात्मनः । सचिवे भारमाधाय स्वराजस्य जगाम ह

இது உறுதியாய் அறிக—உன் தந்தைக்கு நிச்சயமாக மோக்ஷம் கிடைக்கும். மகாத்மா நாரதரின் வாக்கைக் கேட்ட அரசன், அரசுப் பாரத்தை அமைச்சரிடம் ஒப்படைத்து தானே புறப்பட்டான்.

Verse 191

स गत्वा मरुभूमिं तु म्लेच्छमध्ये ददर्श ह । कुष्ठरोगेण महता क्षयेण च समावृतम्

அவன் பாலைவனத்திற்குச் சென்று மிலேச்சர்களிடையே அவரைக் கண்டான். அவர் கடும் குஷ்டநோயாலும் க்ஷயநோயாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தார்.

Verse 192

गव्यूतिमात्रं तत्रैव शून्यं मानुषवर्जितम् । एवं दृष्ट्वा स राजा तु संतप्तो वाक्यमब्रवीत्

அங்கே ஒரு கவ்வ்யூதி அளவு பரப்பு மனிதர் இல்லாமல் வெறிச்சோடியிருந்தது. இதைக் கண்ட அரசன் துயரால் எரிந்து இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 193

हे म्लेच्छ रोगिपुरुषं स्वगृहं च नयाम्यहम् । तत्राहमेनं निरुजं करोमि यदि मन्यथ

ஓ மிலேச்சர்களே, இந்த நோயுற்ற மனிதனை நான் என் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறேன். அங்கே நான் அவனை நோயற்றவனாக்குவேன்—நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டால்.

Verse 194

ज्ञात्वेति सर्वे ते म्लेच्छाः पुरुषं तं दयापरम् । ऊचुः प्रणतसर्वांगाः शीघ्र नय जगत्पते । अस्मद्भाग्यवशान्नाथ त्वमेवात्र समागतः

அவரை கருணை நிறைந்தவர் என அறிந்து, அந்த மிலேச்சர்கள் அனைவரும் முழு உடலாலும் வணங்கி கூறினர்—“விரைவாக அழைத்துச் செல்லுங்கள், ஓ ஜகத்பதே. ஓ நாதா, எங்கள் பாக்கியத்தால் நீங்களே இங்கே வந்துள்ளீர்கள்.”

Verse 195

दुर्गंधोपहता लोकास्त्वया नाथ सुखीकृताः । तत आनाय्य पुरुषाञ्छिबिकावाहनोचितान्

துர்நாற்றத்தால் துன்புற்ற மக்களை நீர், ஓ நாதா, நலமுறச் செய்தீர். பின்னர் பல்லக்கை சுமக்கத் தகுந்த ஆட்களை அழைத்து (அவரை) எடுத்துச் செல்ல ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 196

ततः श्रुत्वा तु वचनं तस्य राज्ञो दयावहम् । प्रापुस्तीर्थान्यनेकानि केदारादीनि कोटिशः

அந்த அரசனின் கருணையைத் தூண்டும் சொற்களை கேட்டவுடன், கேதார முதலான எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள்—கோடிக்கணக்கில்—அங்கே திரண்டன.

Verse 197

यत्रयत्र स गच्छेत वैन्यो वेनेन संयुतः । तत्र तत्रैव तीर्थानामाक्रंदः श्रूयते महान्

வைய்ந்யன் வில்லுடன் எங்கே எங்கே சென்றானோ, அங்கே அங்கே தீர்த்தங்களின் பெரும் அலறல் ஒலித்தது.

Verse 198

हा दैव रिपुरायाति अस्माकं नाशहेतवे । अधुना क्व गमिष्याम इति चिंता पुनःपुनः

‘அய்யோ! விதியால் பகைவன் எங்கள் அழிவுக்குக் காரணமாக வருகிறான். இப்போது நாம் எங்கே போவோம்?’—என்ற கவலை மீண்டும் மீண்டும் எழுந்தது.

Verse 199

दर्शनेनापि तस्यैव हाहाकारं विधाय वै । पलायंते च तीर्थानि देवा नश्यंति तत्क्षणात्

அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே ‘அய்யோ!’ என்று அலறி தீர்த்தங்கள் ஓடின; தேவர்கள் அந்தக் கணமே மறைந்தனர்.

Verse 200

एवं वर्षत्रयं राजा तीर्थयात्रां चकार वै । न तस्य मुक्तिर्ददृशे ततः शोकमगात्परम्

இவ்வாறு அரசன் மூன்று ஆண்டுகள் தீர்த்தயாத்திரை செய்தான்; ஆயினும் தன் முக்தியின் அடையாளம் காணவில்லை; அதனால் அவன் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 201

ततस्तु प्रेरिता भृत्याः कुरुक्षेत्रे महाप्रभे । यदि वापि पुनस्तत्र पापमुक्तिर्भवेत्ततः

பின்னர் பணியாளர்கள், ஓ மகாப்ரபுவே, அவரைத் தூண்டி—‘குருக்ஷேத்திரத்தில் சென்றால் பாவவிமோசனம் கிடைக்கலாம்’ என்று கூறினர்।