Adhyaya 2

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथाया लक्षणं ब्रूहि गुणदोषान्सविस्तरान् । आर्षेयपौरुषेयाणां काव्यचिह्नपरीक्षणम् । कथं ज्ञेयं महाबुद्धे श्रोतुमिच्छामहे वयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—கதையின் இலக்கணத்தைச் சொல்லுங்கள்; அதன் குணம்-தோஷங்களை விரிவாக விளக்குங்கள்; மேலும் ஆார்ஷேயமும் பௌருஷேயமும் ஆகிய படைப்புகளை கவியல்ச் சின்னங்களால் எவ்வாறு பரிசோதிக்க வேண்டும் என்பதையும் கூறுங்கள். ஓ மஹாபுத்திமானே, இது உண்மையாக எவ்வாறு அறியப்படும்? நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்।

Verse 2

सूत उवाच । अथ संक्षेपतो वक्ष्ये पुराणानामनुक्रमम् । लक्षणं चैव संख्यां च उक्तभेदांस्तथैव च

சூதர் கூறினார்—இப்போது நான் சுருக்கமாக புராணங்களின் ஒழுங்குமுறை, அவற்றின் இலக்கணங்கள், எண்ணிக்கை, மேலும் மரபில் கூறப்படும் வகைப்பாடுகளையும் உரைப்பேன்।

Verse 3

पुरा तपश्चचारोग्रममराणां पितामहः । आविर्भूतास्ततो वेदाः सषडंगपदक्रमाः

பண்டைக் காலத்தில் அமரர்களின் பிதாமகர் பிரஜாபதி பிரம்மா கடும் தவம் செய்தார்; அதனால் ஆறு வேதாங்கங்களுடனும் பத-க்ரம ஒழுங்குடனும் வேதங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 4

ततः पुराणमखिलं सर्वशास्त्रमयं ध्रुवम् । नित्यशब्दमयं पुण्यं शत कोटिप्रविस्तरम्

அதன்பின் எல்லா சாஸ்திரங்களின் சாரமாய், உறுதியான பிரமாணமாய், நித்தியச் சொற்களால் ஆன புனிதமாய், நூறு கோடி அளவு விரிவுடைய முழுப் புராணத் தொகுதி வெளிப்பட்டது।

Verse 5

निर्गतं ब्रह्मणो वक्त्राद्ब्राह्मं वैष्णवमेव च । शैवं भागवतं चैव भविष्यं नारदीयकम्

பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து புராணங்கள் வெளிப்பட்டன—பிராஹ்மம், வைஷ்ணவம், ஷைவம், பாகவதம், பவிஷ்யம், நாரதீயம்।

Verse 6

मार्कण्डेयमथाग्नेयं ब्रह्मवैवर्तमेव च । लैङ्गं तथा च वाराहं स्कांदं वामनमेव च

மேலும் மார்கண்டேய, ஆக்நேய, பிரஹ்மவைவர்த்த, லைங்க, வாராஹ, ஸ்காந்த, வாமன—இப் புராணங்களும் வெளிப்பட்டன।

Verse 7

कौर्म्यं मात्स्यं गारुडं च वायवीयमनन्तरम् । अष्टादशं समुद्दिष्टं सर्वपातकनाशनम्

கௌர்ம, மாத்ஸ்ய, காருட, அதன் பின் வாயவீய—இவ்வாறு பதினெட்டு (மகாபுராணங்கள்) கூறப்பட்டன; அவை எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 8

एकमेव पुरा ह्यासीद्ब्रह्माण्डं शतकोटिधा

முன்னொரு காலத்தில் பிரஹ்மாண்டம் (பிரஹ்மாண்ட-புராணம்) ஒன்றே இருந்தது; ஆனால் அதன் பரப்பு நூறு கோடி அளவாக இருந்தது।

Verse 9

ततोऽष्टादशधा कृत्वा वेदव्यासो युगेयुगे । प्रख्यापयति लोकेऽस्मिन्साक्षान्नारायणांशजः

பின்னர் அதை பதினெட்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து, வேதவ்யாசர் யுகம் யுகமாக இவ்வுலகில் அதை அறிவிக்கிறார்—அவர் நேரே நாராயணனின் அಂசாவதாரம்.

Verse 10

अन्यान्युपपुराणानि मुनिना कथितानि तु । तानि वः कथयिष्यामि संक्षेपादवधार्यताम्

முனிவரால் இன்னும் பல உபபுராணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. அவற்றை நான் உங்களுக்கு சுருக்கமாக உரைப்பேன்—கவனமுடன் கேட்டு மனத்தில் நிலைநிறுத்துங்கள்.

Verse 11

आद्यं सनत्कुमारोक्तं नारसिंहमतः परम् । तृतीयं स्कान्दमुद्दिष्टं कुमारेणानुभाषितम्

முதலாவது சனத்குமாரர் உரைத்தது; அடுத்தது நாரசிம்ஹ மதி. மூன்றாவது ஸ்காந்தம் என அறிவிக்கப்பட்டது; அதை குமாரர் மீண்டும் எடுத்துரைத்தார்.

Verse 12

चतुर्थं शिवधर्माख्यं साक्षान्नन्दीशभाषितम् । दुर्वाससोक्तमाश्चर्य्यं नारदोक्तमतः परम्

நான்காவது ‘சிவதர்மம்’ எனப்படும்; அதை நேரடியாக நந்தீசர் உரைத்தார். அடுத்து துர்வாசர் கூறிய ‘ஆச்சர்யம்’; பின்னர் நாரதர் உரைத்தது வருகிறது.

Verse 13

कापिलं मानवं चैव तथैवोशनसेरितम् । ब्रह्माण्डं वारुणं चान्यत्कालिकाह्वयमेव च

காபிலம், மானவம், மேலும் உஷனஸ் உபதேசித்ததும்; அதோடு பிரம்மாண்டம், வாருணம், மற்றும் ‘காலிகா’ எனப்படும் மற்றொன்றும் உள்ளன.

Verse 14

माहेश्वरं तथा सांबं सौरं सर्वार्थसंचयम् । पराशरोक्तं परमं मारीचं भार्गवाह्वयम्

மாஹேஸ்வரம், சாம்பம், சௌரம்—அவை எல்லாப் பொருள்களையும் (புருஷார்த்தங்களை) தொகுத்தவை; மேலும் பராசரர் உரைத்த பரமம், மாரீசம், மற்றும் ‘பார்கவ’ எனப்படும் நூலும் உள்ளன.

Verse 15

एतान्युपपुराणानि कथितानि द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! இவ்வுபபுராணங்கள் உரைக்கப்பட்டன.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । पुराणसंख्यामाचक्ष्व सूत विस्तरशः क्रमात् । दानधर्ममशेषज्ञ यथावदनुपूर्वशः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! புராணங்களின் எண்ணிக்கையை முறையாகவும் விரிவாகவும் கூறுவீராக; தானதர்மத்தை முழுதும் அறிந்தவரே! சரியாக, படிப்படியாக விளக்குவீராக।

Verse 17

सूत उवाच । इदमेव पुराणेऽस्मिन्पुराणपुरुषस्तदा । यदुक्तवान्स विश्वात्मा मनवे तन्निबोधत

சூதர் கூறினார்—இப்புராணத்திலேயே முன்பு புராணபுருஷன், உலகாத்மா மனுவுக்கு உரைத்ததை கேட்டு அறிந்துகொள்ளுங்கள்।

Verse 18

पुराणं सर्वशास्त्राणां ब्रह्माण्डं प्रथमं स्मृतम् । अनन्तरं च वक्त्रेभ्यो वेदास्तस्य विनिर्गताः

அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் பிரம்மாண்டப் புராணம் முதன்மையானதாக நினைக்கப்படுகிறது; அதன் பின் அவனது வாய்களிலிருந்து வேதங்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 19

पुराणमेकमेवासीत्तस्मिन्कल्पान्तरेतथा । त्रिवर्गसाधनं पुण्यं शतकोटिप्रविस्तरम्

அந்த முன்னைய கல்பத்தில் புராணம் உண்மையில் ஒன்றே இருந்தது; அது புண்ணியமயம், திரிவர்கத்தைச் சாதிக்கும் வழி, நூறு கோடி அளவு விரிந்தது।

Verse 20

विनिर्दग्धेषु लोकेषु कृष्णेनानन्तरूपिणा । साङ्गांश्च चतुरो वेदान्पुराणन्यायविस्तरम्

பிரளயத்தில் உலகங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் எரிந்து அழிந்தபோது, அனந்தரூபனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சாங்கமாகிய நான்கு வேதங்களையும், நியாயமுறையால் விரிந்த புராணத்தையும் மீண்டும் வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 21

मीमांसां धर्मशास्त्रं च परिगृह्यात्मसात्कृतम् । मत्स्यरूपेण च पुनः कल्पादावुदकार्णवे

அவன் மீமாம்சையும் தர்மசாஸ்திரங்களையும் ஏற்று தன்னுள் முழுதும் உட்கொண்டான்; மேலும் கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் அந்த நீர்க்கடலில் மீன் (மத்ஸ்ய) வடிவம் கொண்டான்।

Verse 22

अशेषमेव कथितं ब्रह्मणे दिव्यचक्षुषे । ब्रह्मा जगाद च मुनींस्त्रिकालज्ञानदर्शनः

இவை அனைத்தும் எஞ்சாமல் தெய்வக் கண்ணோட்டமுடைய பிரம்மாவுக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது; பின்னர் முக்கால அறிவுடைய பிரம்மா அதை முனிவர்களுக்கு உரைத்தான்।

Verse 23

प्रवृत्तिः सर्वशास्त्राणां पुराणस्याभवत्ततः

அதன்பின் அங்கிருந்தே எல்லா சாஸ்திரங்களின் பரவல் தோன்றியது; புராணப் பரம்பரையும் உலகில் விரிந்தது।

Verse 24

ततः कालक्रमेणासौ व्यासरूपधरो हरिः । अष्टादशपुराणानि संक्षेप्स्यति युगेयुगे

பின்னர் காலநெறியில் அந்த ஹரி வியாச ரூபம் கொண்டு, யுகம் யுகமாக பதினெட்டு புராணங்களையும் சுருக்கமாக அமைப்பான்।

Verse 25

चतुर्लक्षप्रमाणानि द्वापरेद्वापरे सदा । तदाष्टादशधा कृष्णा भूर्लोकेऽस्मिन्प्रभाषते

ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் இதன் அளவு எப்போதும் நான்கு லட்சம் (சுலோகங்கள்); பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இதை இப்பூலோகத்தில் பதினெட்டு பிரிவுகளாக உரைக்கிறார்।

Verse 26

अद्याऽपि देवलोके तु शतकोटिप्रविस्तरम् । तदर्थोऽत्र चतुर्लक्षः संक्षेपेण निवेशितः

இன்றும் தேவலோகத்தில் இதன் விரிவு நூறு கோடி வரை உள்ளது; ஆனால் இங்கு அதன் பொருள் சுருக்கமாக நான்கு லட்சம் (சுலோகங்களில்) அமைக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 27

पुराणानि दशाष्टौ च सांप्रतं तदिहोच्यते । नामतस्तानि वक्ष्यामि संख्यां च मुनिसत्तमाः

இப்போது இங்கு பதினெட்டு புராணங்கள் கூறப்படுகின்றன. ஓ முனிவரேந்தர்களே, அவற்றின் பெயர்களையும் சுலோக எண்ணிக்கையையும் நான் உரைப்பேன்।

Verse 28

ब्रह्मणाऽभिहितं पूर्वं यावन्मात्रं मरीचये । ब्राह्मं तद्दशसाहस्रं पुराणं तदिहोच्यते

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா மரீசியுக்கு எத்தனை அளவில் உபதேசித்தாரோ, அதுவே இங்கு ‘பிராஹ்ம புராணம்’ எனப்படுகிறது; அது பத்தாயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டது।

Verse 29

लिखित्वा तच्च यो दद्याज्जलधेनुसमन्वितम् । वैशाख्यां पौर्णमास्यां च ब्रह्मलोके महीयते

யார் இதை எழுதச் செய்து ‘ஜலதேனு’ உடனும் தானமாக அளித்து, வைசாகப் பௌர்ணமியில் அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் பிரம்மலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுகிறார்।

Verse 30

एतदेव यदा पद्ममभूद्धैरण्मयं जगत् । तद्वृत्तांताश्रयांतं तत्पाद्ममित्युच्यते बुधैः

இதுவே அந்த வரலாறு—பத்மம் தோன்றியபோது உலகம் ஹிரண்மயமாக, பொன்னுலகமாக ஆனது. அந்தக் கதையையே ஆதாரமாகக் கொண்டதால் ஞானிகள் இதை ‘பாத்மம்’ (பத்மபுராணம்) என அழைக்கின்றனர்.

Verse 31

पाद्मं तत्पञ्चपञ्चाशत्सहस्राणीह पठ्यते । तत्पुराणं च यो दद्यात्सुवर्णकमलान्वितम् । ज्येष्ठे मासि तिलैर्युक्तं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

இங்கு பாத்மபுராணம் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் சுலோகங்களாகப் பாராயணம் செய்யப்படுகின்றது. யார் பொற்கமலங்களுடன் அந்தப் புராணத்தைத் தானமாக அளித்து, ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் எள்ளுடன் சேர்த்து அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் அச்வமேத யாகத்தின் சமமான புண்ணியத்தை அடைகிறார்.

Verse 32

वाराहकल्पवृत्तान्तमधिकृत्य परात्परः । यत्राह धर्मानखिलांस्तदुक्तं वैष्णवं विदुः

வராஹ கல்பத்தின் வரலாற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதில் பராத்பர பரமேஸ்வரன் எல்லா தர்மங்களையும் உரைப்பதாய் உள்ள அந்தப் புராணத்தை ஞானிகள் ‘வைஷ்ணவ’ (புராணம்) என அறிகின்றனர்.

Verse 33

चरितैरञ्चितं विष्णोस्तल्लोके वैष्णवं विदुः । त्रयोविंशतिसाहस्रं पुराणं तत्प्रकीर्तितम्

விஷ்ணுவின் திருச்சரிதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் புராணம் உலகில் ‘வைஷ்ணவம்’ என அறியப்படுகிறது. அது இருபத்துமூன்று ஆயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்டதாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 34

तदाषाढे च यो दद्याद्घृतधेनुसमन्वितम् । पौर्णमास्यां विशुद्धायां सं पदं याति वैष्णवम्

ஆஷாட மாதத்தில் தூய பௌர்ணமி நாளில், நெய்-தேன் (நெய்-பசு) உடன் சேர்த்து அந்தத் தானத்தை யார் அளிக்கிறாரோ, அவர் பரம வைஷ்ணவ பதத்தை அடைகிறார்.

Verse 35

श्रुतकल्पप्रसङ्गेन धर्मान्वायुरथाब्रवीत् । यत्र तद्वायवीयं स्याद्रुद्रमाहात्म्यसंयुतम्

ஸ்ருதகல்பப் பிரசங்கத்தில் வாயு தர்மத் தத்துவங்களை உபதேசித்தான். ருத்ரமாஹாத்மியத்துடன் இணைந்து இவ்வுரை உள்ள நூலே ‘வாயவீயம்’ (புராணம்) எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 36

चतुर्विंशतिसाहस्रं नाना वृत्तान्तसंयुतम् । धर्मार्थकाममोक्षैश्च साधुवृत्तसमन्वितम्

இதில் இருபத்துநான்கு ஆயிரம் செய்யுள்கள் உள்ளன என்றும், பலவகை நிகழ்வுகளால் நிறைந்தது என்றும் கூறப்படுகிறது. தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய உபதேசங்களும், சாது நெறியும் இதில் இணைந்துள்ளன.

Verse 37

श्रावण्यां श्रावणे मासि गुडधेनुसमन्वितम् । यो दद्याद्दधिसंयुक्तं ब्राह्मणाय कुटुम्बिने । शिवलोके स पूतात्मा कल्पमेकं वसेन्नरः

ஸ்ராவண மாதத்தின் ஸ்ராவணீ (பௌர்ணமி) நாளில், ‘குட-தேனு’ உடன் தயிர் சேர்த்த தானத்தை இல்லறப் பிராமணருக்கு யார் அளிக்கிறாரோ, அவர் புனித ஆத்மாவாய் சிவலோகத்தில் ஒரு கல்பம் முழுதும் வாசிப்பார்.

Verse 38

पुनः संजायते मर्त्यो ब्राह्मणो वेदवित्तमः । वेदविद्यार्थतत्त्वज्ञो व्याख्यातत्त्वार्थवित्तमः

அவர் மீண்டும் மானுட உலகில் பிராமணராகப் பிறந்து, வேதம் அறிந்தோரில் முதன்மையாவார். வேதார்த்தத் தத்துவத்தை உணர்ந்து, அதன் உண்மைப் பொருளைத் தீர்மானித்து விளக்கும் சிறந்தவராவார்.

Verse 39

यत्राधिकृत्य गायत्रीं वर्ण्यते धर्मविस्तरः । वृत्रासुरवधोपेतं तद्भागवतमुच्यते

காயத்ரியை அடிப்படையாகக் கொண்டு தர்மத்தின் விரிவை விளக்கி, வ்ருத்ராசுர வத நிகழ்வையும் கொண்டுள்ள நூலே ‘பாகவதம்’ (புராணம்) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 40

सारस्वतस्य कल्पस्य मध्ये ये स्युर्नरामराः । तद्वृत्तान्तोद्भवं पुण्यं पुण्योद्वाहसमन्वितम्

சாரஸ்வத கல்பத்தின் நடுவில் உள்ள மனிதரும் தேவரும் பற்றிய வரலாற்றிலிருந்து புண்ணியம் தரும் திருக்கதை எழுகிறது; அது மங்களமான உத்வாஹச் சடங்குகளும் புனித அனுஷ்டானங்களும் உடன் கூடியது.

Verse 41

लिखित्वा तच्च यो दद्याद्धेमसिंहसमन्वितम् । पौर्णमास्यां प्रौष्ठपद्यां स याति परमां गतिम्

அந்த நூலை எழுதச் செய்து, பொன் சிங்காசனத்துடன் தானம் செய்பவன், ப்ரௌஷ்டபத மாதப் பௌர்ணமியில் பரமகதி—உயர்ந்த ஆன்மிக நிலை—அடைகிறான்.

Verse 42

अष्टादशसहस्राणि पुराणं तत्प्रकीर्तितम्

அந்த புராணம் பதினெட்டு ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டதாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 43

यत्राह नारदो धर्मान्बृहत्कल्पाश्रयांस्त्विह । पञ्चविंशत्सहस्राणि नारदीयं तदुच्यते

இங்கே நாரதர் ப்ருஹத்-கல்பத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட தர்மங்களை உரைத்த புராணம் ‘நாரதீயம்’ எனப்படுகிறது; அது இருபத்தைந்து ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டது.

Verse 44

तदिषे पञ्चदश्यां तु यो दद्याद्धेनुसंयुतम् । उत्तमां सिद्धिमाप्नोति इह लोके परत्र च । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

இஷே (ஆச்வின) மாதத்தின் பதினைந்தாம் திதியில், பசுவுடன் கூடிய தானம் செய்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சிறந்த சித்தியை அடைகிறான். அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்; இதில் ஐயம் கொள்ளத் தேவையில்லை.

Verse 45

यत्राधिकृत्य शकुनीन्धर्माधर्मविचारणम् । पुराणं नवसाहस्रं मार्कण्डेयं तदुच्यते

பறவைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு தர்மம்–அதர்மம் குறித்து விசாரிக்கும் அந்தப் புராணமே ஒன்பதாயிரம் சுலோகங்களுடைய ‘மார்கண்டேயம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 46

परिलिख्य च यो दद्यात्सौवर्णकरिसंयुतम् । कार्तिक्यां पौण्डरीकस्य यज्ञस्य फलभाग्भवेत्

அதை முறையாக எழுதி, பொன் யானையுடன் தானம் செய்பவன் கார்த்திக மாதத்தில் பௌண்டரீக யாகத்தின் பலனில் பங்குபெறுவான்।

Verse 47

यत्तदीशानकल्पस्य वृत्तान्तमधिकृत्य च । वशिष्ठायाऽग्निना प्रोक्तमाग्नेयं तत्प्रचक्षते

ஈசான-கல்பத்தின் வரலாற்றை பொருளாகக் கொண்டு அக்னி வசிஷ்டருக்கு உரைத்த அந்தப் புராணமே ‘ஆக்னேயம்’ என அறியப்படுகிறது।

Verse 48

लिखित्वा तच्च यो दद्याद्धेमपद्मसमन्वितम् । मार्गशीर्षे विधानेन तिलधेनुयुतं तथा । तच्च षोडशसाहस्रं सर्वक्रतुफलप्रदम्

அந்த நூலை எழுதச் செய்து, பொன் தாமரையுடன் தானம் செய்து, மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில் விதிப்படி எள்ளு-தேன் (திலதேன்) உடனும் அர்ப்பணிப்பவன்—அது பதினாறாயிரம் சுலோகங்களுடையது; எல்லா யாகங்களின் பலனையும் அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 49

यत्राधिकृत्य माहात्म्यमादित्यस्य चतुर्मुखः । अघोरकल्पवृत्तान्तप्रसंगेन जगत्पतिः । मनवे कथयामास भूतग्रामस्य लक्षणम्

எந்தப் புராணத்தில் உலகநாதனான நான்முகப் பிரம்மா, ஆதித்யனின் மகிமையை எடுத்துக் கொண்டு, அகோர-கல்ப வரலாற்றின் தொடர்ச்சியில் மனுவுக்கு உயிரினக் கூட்டத்தின் இலக்கணங்களை விளக்கியாரோ—

Verse 50

चतुर्दशसहस्राणि तथा पञ्चशतानि च । भविष्यचरितप्रायं भविष्यं तदिहोच्यते

பதினான்கு ஆயிரமும் மேலும் ஐந்நூறும் (சுலோகங்கள்)—இதுவே இங்கு ‘பவிஷ்ய’ம் என அழைக்கப்படுகிறது; இது பெரும்பாலும் வரவிருக்கும் நிகழ்வுகளின் வரலாற்றை உரைக்கிறது।

Verse 51

तत्पौषमासि यो दद्यात्पौर्णमास्यां विमत्सरः । गुडकुम्भसमायुक्तमग्निष्टोमफलं लभेत्

பௌஷ மாதப் பௌர்ணமியில் பொறாமையின்றி வெல்லம் நிரம்பிய குடத்தை தானம் செய்பவன், அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் சமமான பலனை அடைவான்।

Verse 52

रथंतरस्य कल्पस्य वृत्तान्तमधिकृत्य च । सावर्णिना नारदाय कृष्णमाहात्म्यसंयुतम् । प्रोक्तं ब्रह्मवराहस्य चरितं वर्ण्यतेऽत्र च

ரதந்தர கல்பத்தின் வரலாற்றை எடுத்துக்கொண்டு சாவர்ணி நாரதருக்கு கிருஷ்ண மஹாத்மியத்துடன் போதித்தார்; இங்கு பிரம்ம-வராஹரின் செயல்களும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 53

तदष्टादशसाहस्रं ब्रह्मवैवर्तमुच्यते । पुराणं ब्रह्मवैवर्तं यो दद्याद्ब्राह्मणोत्तमे । माघमासे पौर्णमास्यां ब्रह्मलोके महीयते

அது பதினெட்டு ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டது; ‘பிரம்மவைவர்த்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. மாக மாதப் பௌர்ணமியில் சிறந்த பிராமணருக்கு பிரம்மவைவர்த்த புராணத்தை தானம் செய்பவன், பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 54

यत्राग्निलिङ्गमध्यस्थः प्राह देवो महेश्वरः । धर्मार्थकाममोक्षार्थानाग्नेयमधिकृत्य च

அங்கு அக்னி-லிங்கத்தின் நடுவில் அமர்ந்திருந்த மகேஸ்வரர் உரைத்தார்—தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் அளிக்கும் ‘ஆக்னேய’த்தை பொருளாகக் கொண்டு।

Verse 55

कल्पं तल्लैङ्गमित्युक्तं पुराणं ब्रह्मणा स्वयम्

அந்த கல்பத்தைத் தாமே பிரம்மா ‘லைங்க’—அதாவது லிங்கப் புராணம்—என்று உரைத்தார்।

Verse 56

तदेकादशसाहस्रं फाल्गुन्यां यः प्रयच्छति । तिलधेनुसमायुक्तं स याति शिवसात्म्यताम्

பால்குண மாதத்தில் அந்த பதினொன்றாயிரம் (சுலோகங்களுடைய) நூலை எள்ளுப் பசு-தானத்துடன் அளிப்பவன் சிவசாத்ம்யம்—சிவநிலை—அடைகிறான்।

Verse 57

महावराहस्य पुनर्माहात्म्यमधिकृत्य च । विष्णुनाऽभिहितं क्षोण्यै तद्वाराहमिहोच्यते

மகாவராஹத்தின் மகிமையை எடுத்துரைத்து, விஷ்ணு பூமியிடம் கூறியதே இங்கு ‘வாராஹ’ (புராணம்/உபதேசம்) என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 58

मानवस्य प्रसंगेन धन्यस्य मुनिसत्तमाः । चतुर्विंशत्सहस्राणि तत्पुराणमिहोच्यते

முனிவரே, பாக்கியமான மானவ (மனு-சம்பந்த) நிகழ்ச்சியின் தொடர்பில், அந்தப் புராணம் இங்கு இருபத்துநான்காயிரம் (சுலோகங்கள்) உடையது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 59

काञ्चनं गरुडं कृत्वा तिलधेनुसमन्वितम् । पौर्णमास्यामथो दद्याद्ब्राह्मणाय कुटुम्बिने । वाराहस्यप्रसादेन पदमाप्नोति वैष्णवम्

பொன்னால் கருடனைச் செய்து, எள்ளுப் பசு-தானத்துடன், பௌர்ணமியில் குடும்பஸ்த பிராமணருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்; வாராஹன் அருளால் வைஷ்ணவப் பதம் அடைகிறான்।

Verse 61

स्कांदं नाम पुराणं तदेकाशीति निगद्यते । सहस्राणि शतं चैकमिति मर्त्येषु पठ्यते

‘ஸ்காந்த’ எனப்படும் அந்தப் புராணம் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) எனக் கூறப்படுகிறது; ஆனால் மனிதர்களிடையே அது ‘ஒரு இலட்சத்து ஒரு ஆயிரம்’ எனப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 62

परिलेख्य च यो दद्याद्धेमशूलसमन्वितम् । शैवं स पदमाप्नोति मकरोपगमे रवेः

முறையாக எழுத்து/உருவத்தைச் செதுக்கி, பொன் திரிசூலத்துடன் தானம் செய்பவன்—சூரியன் மகரத்தில் புகும் வேளையில்—உயர்ந்த சைவ பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 63

त्रिविक्रमस्य माहात्म्यमधिकृत्य चतुर्मुखः । त्रिवर्गमभ्यधात्तत्तु वामनं परिकीर्तितम्

திரிவிக்ரமரின் மகிமையை முன்னிட்டு நான்முகப் பிரம்மா திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) விளக்கினார்; அந்த உரை ‘வாமன’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 64

पुराणं दशसाहस्रं कौर्मकल्पानुगं शिवम्

இது பத்தாயிரம் சுலோகங்களுடைய புராணம்; சிவமங்கலமானது, கூர்ம-கல்பத்திற்கேற்ப அமைந்தது.

Verse 65

यः शरद्विषुवे दद्याद्धेमवस्त्रसमन्वितम् । क्षौमावृतं युतं धेन्वा स पदं याति वैष्णवम्

சரத் விஷுவ நாளில் பொன் ஆடையுடன் தானம் செய்து, சணல் (க்ஷௌம) துணியால் மூடப்பட்ட பசுவையும் சேர்த்து அளிப்பவன்—உயர்ந்த வைஷ்ணவ பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 66

यच्च धर्मार्थकामानां मोक्षस्य च रसातले । माहात्म्यं कथयामास कूर्मरूपी जनार्दनः

ரசாதலத்தில் தர்மம், அர்த்தம், காமம் மற்றும் மோட்சத்தின் மகிமை கூறப்பட்டது; அதை கூர்ம வடிவில் ஜனார்தனன் உரைத்தான்।

Verse 67

इन्द्रद्युम्नप्रसंगेन ऋषीणां शक्रसन्निधौ । सप्तदशसहस्राणि लक्ष्मीकल्पानुषङ्गिकम्

இந்த்ரத்யும்னன் நிகழ்ச்சியை முன்னிட்டு, சக்ரன் சன்னிதியில் முனிவர்கள் முன்னிலையில், லக்ஷ்மீ-கல்பத்துடன் தொடர்புடைய பதினேழாயிரம் (சுலோக) உரை கூறப்பட்டது।

Verse 68

यो दद्यादयने कौर्मं हेमकूर्मसमन्वितम् । गोसहस्रप्रदानस्य स फलं प्राप्नुयान्नरः

அயன காலத்தில் பொன்-கூர்மத்துடன் ‘கௌர்ம’ தானம் அளிப்பவன், ஆயிரம் பசுதானம் செய்ததற்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 69

श्रुतीनां यत्र कल्पादौ प्रवृत्त्यर्थं जनार्दनः । मत्स्यरूपी च मनवे नरसिंहोपवर्णनम्

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் வேதங்கள் செயல்படத் தொடங்குவதற்காக ஜனார்தனன் மீன் வடிவம் கொண்டு மனுவுக்கு நரசிம்ம வரலாற்றை உரைத்த இடம் அது।

Verse 70

अधिकृत्याब्रवीत्सप्तकल्पवृत्तं मुनिव्रताः । तन्मात्स्यमिति जानीध्वं सहस्राणि चतुदर्श

முனிவிரதம் கொண்டோரே! அவர் ஏழு கல்பங்களின் நிகழ்வுகளை உரைத்தார்; அதை ‘மாத்ஸ்யம்’ என அறியுங்கள்—அது பதினான்காயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டது।

Verse 71

विषुवे हैममत्स्येन धेन्वा क्षौमयुगान्वितम् । यो दद्यात्पृथिवी तेन दत्ता भवति चाखिला

விஷுவ காலத்தில் பொன்மீனுடன் கூடி, க்ஷௌம (லினன்) ஆடையிரட்டையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுவை யார் தானம் செய்கிறாரோ, அவரால் முழு பூமியே தானமாயிற்றெனக் கருதப்படும்।

Verse 72

यदा वा गरुडे कल्पे विश्वाण्डाद्गरुडोऽभवत् । अधिकृत्याब्रवीत्कृष्णो गारुडं तदिहोच्यते

கருட-கல்பத்தில், அண்டத்திலிருந்து கருடன் தோன்றியபோது, அவனைப் பற்றிக் கிருஷ்ணன் உரைத்த வரலாறு/உபதேசமே இங்கு ‘காருடம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 73

तदष्टादश चैकं च सहस्राणीह पठ्यते । स्वर्णहंससमायुक्तं यो दद्यादयने परे । स सिद्धिं लभते मुख्यां शिवलोके च संस्थितिम्

இது இங்கு பதினெட்டு ஆயிரத்து ஒன்று (சுலோகங்கள்) எனப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது. புனித அயன மாற்றக் காலத்தில் பொன்னன்னத்துடன் தானம் செய்பவன், உத்தம சித்தியையும் சிவலோகத்தில் நிலையான நிலையையும் பெறுவான்।

Verse 74

ब्रह्मा ब्रह्माण्डमाहात्म्यमधिकृत्याब्रवीत्पुनः । तच्च द्वादशसाहस्रं ब्रह्माण्डं द्विशताधिकम्

மீண்டும் பிரம்மா, பிரம்மாண்டத்தின் மகிமையைப் பற்றி உரைத்தார்; அந்த பிரம்மாண்ட (புராணம்) பன்னிரண்டு ஆயிரம் சுலோகங்களும், மேலும் இருநூறு சுலோகங்களும் உடையதாகும்।

Verse 76

यो दद्यात्तु व्यतीपात ऊर्णायुगसमन्वितम् । राजसूयसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

வ்யதீபாத காலத்தில் கம்பள ஆடையிரட்டையுடன் தானம் செய்பவன், ஆயிரம் ராஜசூய யாகங்களின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 77

हेमधेन्वायुतं तच्च ब्रह्मलोकफलप्रदम् । चतुर्लक्षमिदं प्रोक्तं व्यासेनाद्भुतकर्मणा

அந்த தானம் பத்தாயிரம் பொன் பசுக்களுக்கு ஒப்பானது; பிரம்மலோகப் பலனை அளிப்பது. அதிசயக் கருமங்கள் செய்த வியாசர் இதை நான்கு லட்சம் (சுலோகங்களாக) உரைத்தார்.

Verse 78

इदं लोकहितार्थाय संक्षिप्तं द्वापरे द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, உலக நலனுக்காக துவாபர யுகத்தில் இது சுருக்கமாக்கப்பட்டது.

Verse 79

भविष्याणां च कल्पानां श्रूयते यत्र विस्तरः । तद्ब्रह्माण्डं पुराणं तु ब्रह्मणा समुदाहृतम्

எதிர்கால கல்பங்களின் விரிவான வருணனை எங்கு கேட்கப்படுகிறதோ, அதுவே பிரம்மாண்ட புராணம்; அதை பிரம்மா அறிவித்தார்.

Verse 80

पाद्मे पुराणे यत्प्रोक्तं नारसिंहोपवर्णनम् । तच्चाष्टादशसाहस्रं नारसिंहमिहोच्यते

பத்ம புராணத்தில் உரைக்கப்பட்ட நரசிம்ம வரலாறு பதினெட்டு ஆயிரம் (சுலோகங்கள்) கொண்டது; இங்கு அதுவே ‘நாரசிம்ம’ (புராணம்/பகுதி) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 81

नन्दिने यत्र माहात्म्यं कार्तिकेयेन वर्णितम् । लोके नन्दिपुराणं वै ख्यातमेतद्द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, நந்தியிடம் கார்த்திகேயன் மகாத்மியத்தை விளக்கியுள்ள அந்த நூலே உலகில் ‘நந்தி புராணம்’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 82

यत्र साम्बं पुरस्कृत्य भविष्यति कथानकम् । प्रोच्यते तत्पुनर्लोके सांबमेव मुनिव्रताः

உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்களே! சாம்பனை முன்னிறுத்தி சொல்லப்படவிருக்கும் அந்தக் கதையே உலகில் மீண்டும் ‘சாம்ப’ என்ற பெயராலேயே அறியப்படும்।

Verse 83

एवमादित्यसंज्ञं तु तत्रैव परिपठ्यते । अष्टादशभ्यस्तु पृथक्पुराणं यच्च दृश्यते । विजानीध्वं द्विजश्रेष्ठास्तदेतेभ्यो विनिर्गतम्

இவ்வாறு அங்கேயே அது ‘ஆதித்ய’ என்ற பெயரால் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது. மேலும் பதினெட்டு புராணங்களிலிருந்து வேறாகத் தோன்றும் எந்தத் தனிப் புராணமாயினும்—இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அது இவைகளிலிருந்தே தோன்றியது என்று அறியுங்கள்।

Verse 84

पञ्चाङ्गानि पुराणस्य चाख्यानमितरत्स्मृतम् । सर्गश्च प्रतिसर्गश्च वंशो मन्वन्तराणि च । वंशानुवंशचरितं पुराणं पञ्चलक्षणम्

புராணத்திற்கு ஐந்து அங்கங்கள் உண்டு; இதற்கு அப்பாற்பட்ட கதைகள் துணை உபாக்யானமாக நினைக்கப்படுகின்றன. ஸர்கம், பிரதிஸர்கம், வம்சம், மன்வந்தரங்கள், வம்சானுவம்சச் சரிதம்—இவையே புராணத்தின் ஐந்து இலக்கணங்கள்।

Verse 85

ब्रह्मविष्ण्वर्करुद्राणां माहात्म्यं भुवनस्य च । संहारश्च प्रदृश्येत पुराणं पञ्चलक्षणम्

அதில் பிரம்மா, விஷ்ணு, அர்கன் (சூரியன்), ருத்ரன் ஆகியோரின் மஹிமையும், உலகங்களின் இயல்பும், அவற்றின் லயமும் காணப்படுகின்றன—இதனால் புராணம் பஞ்சலட்சணமென அறியப்படுகிறது।

Verse 86

धर्मश्चार्थश्च कामश्च मोक्षश्च परिकीर्त्यते । सर्वेष्वपि पुराणेषु तद्विरूढे च यत्फलम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—இவை அனைத்தும் எல்லாப் புராணங்களிலும் புகழ்ந்து உரைக்கப்படுகின்றன; மேலும் அவற்றை முறையாக வளர்த்துக் கடைப்பிடித்தால் விளையும் பலனும் கூறப்படுகிறது।

Verse 87

सात्विकेषु च कल्पेषु माहात्म्यमधिकं हरेः । राजसेषु च माहात्म्यमधिकं ब्रह्मणो विदुः

சாத்த்விகக் கல்பங்களில் ஹரியின் மஹிமை மிகுதி; ராஜஸக் கல்பங்களில் பிரம்மாவின் மஹிமை மிகுதி என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்।

Verse 88

तद्वदग्रे च माहात्म्यं तामसेषु शिवस्य हि । संकीर्णे च सरस्वत्याः पितॄणां च निगद्यते

அதேபோல் தாமஸக் கல்பங்களில் சிவனின் மஹிமையே முதன்மை; சங்கீர்ணக் கல்பத்தில் சரஸ்வதியும் பித்ருக்களும் பற்றிய பெருமை கூறப்படுகிறது।

Verse 89

चतुर्भिर्भगवान्विष्णुर्द्वाभ्यां ब्रह्मा तथा रविः । अष्टादशपुराणेषु शेषेषु भगवाञ्छिवः

பதினெட்டு புராணங்களில் நான்கில் பகவான் விஷ்ணு முதன்மையாகப் போற்றப்படுகிறார்; இரண்டில் பிரம்மா, அதுபோல் இரண்டில் ரவி (சூரியன்); மீதமுள்ளவற்றில் பகவான் சிவன்.

Verse 90

वेदवन्निश्चलं मन्ये पुराणं वै द्विजोत्तमाः । वेदाः प्रतिष्ठिताः सर्वे पुराणे नात्र संशयः

ஓ த்விஜோத்தமரே! புராணம் வேதம்போல் அசையாத பிரமாணம் என்று நான் கருதுகிறேன். எல்லா வேதங்களும் புராணங்களில் நிறுவப்பட்டுள்ளன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 91

बिभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामयं चालयिष्यति । इतिहासपुराणैस्तु निश्चलोऽयं कृतः पुरा

வேதம் குறைந்த கல்வியுடையவனை அஞ்சுகிறது—‘இவன் என்னை கலக்கிவிடுவான்’ என்று. ஆனால் இதிகாசங்களாலும் புராணங்களாலும் அது முன்னரே உறுதியாக, அசையாததாக ஆக்கப்பட்டது.

Verse 92

यन्न दृष्टं हि वेदेषु न दृष्टं स्मृतिषु द्विजाः । उभयोर्यत्र दृष्टं च तत्पुराणेषु गीयते

ஓ இருபிறப்பினரே! வேதங்களில் காணப்படாததும், ஸ்மிருதிகளில் காணப்படாததும்; மேலும் இரண்டிலும் உள்ளதாகத் தெரிகிறதுமாகிய அதுவே புராணங்களில் பாடப்பட்டு உபதேசிக்கப்படுகிறது।

Verse 93

यो वेद चतुरो वेदान्सांगोपनिषदो द्विजः । पुराणं नैव जानाति न च स स्याद्विचक्षणः

அங்கங்களுடன் கூடிய நான்கு வேதங்களையும், உபநிஷத்துகளுடனும் அறிந்த இருபிறப்பினனும்—புராணத்தை அறியாவிடில் உண்மையில் விவேகி எனப்படமாட்டான்।

Verse 94

अष्टादशपुराणानि कृत्वा सत्यवतीसुतः । भारताख्यानमकरोद्वेदार्थैरुपबृंहितम्

சத்தியவதி புதல்வன் (வ்யாசர்) பதினெட்டு புராணங்களை இயற்றி, பின்னர் வேதார்த்தங்களால் செழுமைப்படுத்தப்பட்ட ‘பாரத’ ஆக்யானத்தை அமைத்தார்।

Verse 95

लक्षेणैकेन तत्प्रोक्तं द्वापरान्ते महात्मना । वाल्मीकिना च यत्प्रोक्तं रामोपाख्यानमुत्तमम्

அந்த மகாத்மா த்வாபர யுகத்தின் முடிவில் அதை ஒரு லட்சம் சுலோக அளவில் உரைத்தார்; வால்மீகியும் உயர்ந்த ராமோபாக்யானத்தை உரைத்தார்।

Verse 96

ब्रह्मणा विहितं यच्च शतकोटिप्रविस्तरम् । आह तन्नारदायैव तेन वाल्मीकये पुनः

பிரம்மா நூறு கோடி விரிவாக அமைத்ததைக் அவர் நாரதருக்குச் சொன்னார்; நாரதரும் அதையே மீண்டும் வால்மீகிக்குச் சொன்னார்।

Verse 97

वाल्मीकिना च लोके तु धर्मकामार्थसाधकम्

வால்மீகியும் உலக நலனுக்காக அதனை தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றை நிறைவேற்றுவதாகப் பிரகடனம் செய்தார்.

Verse 98

एवं सपादाः पञ्चैते लक्षाः पुण्याः प्रकीर्तिताः । पुरातनस्य कल्पस्य पुराणे तु विदुर्बुधाः

இவ்வாறு சவா ஐந்து இலட்சம் என்ற எண்ணிக்கை புண்ணியமானதாகப் புகழப்பட்டது; புராணத்தில் ஞானிகள் இதை பழமைக் கல்பத்திற்குரியது என அறிகின்றனர்.

Verse 99

इतिहासपुराणानि भिद्यन्ते काल गौरवात् । स्कान्दं तथा च ब्रह्माण्डं पुराणं लैङ्गमेव च

காலத்தின் பாரத்தால் இதிகாசங்களும் புராணங்களும் பிரிவுபடுகின்றன; அதுபோல ஸ்காந்தம், பிரம்மாண்ட புராணம் மற்றும் லைங்க (லிங்க) புராணமும் வேறு வேறு பிரிவுகளாகக் காணப்படுகின்றன.

Verse 100

वाराहकल्पे विप्रेन्द्रास्तेषां भेदः प्रवर्तते । अष्टादशप्रकारेण ब्रह्माण्डं भिन्नमेव हि

ஓ விப்ரேந்திரர்களே! வாராஹ-கல்பத்தில் அவற்றின் பிரிவுகள் நடைமுறைக்கு வருகின்றன; உண்மையில் பிரம்மாண்ட புராணம் பதினெட்டு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 101

अष्टादशपुराणानि तेन जातानि भूतले । लैङ्गमेकादशविधं प्रभिन्नं द्वापरे शुभम्

அவராலேயே பூமியில் பதினெட்டு புராணங்கள் தோன்றின; மேலும் மங்களமான லைங்க (லிங்க) புராணம் த்வாபர யுகத்தில் பதினொன்று வகைகளாக விரிவாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

Verse 102

स्कान्दं तु सप्तधा भिन्नं वेद व्यासेनधीमता । एकाशीतिसहस्राणि शतं चैकं तु संख्यया

ஞானமிகு வியாசரின் அறிவுப்படி ஸ்கந்தப் புராணம் ஏழு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; எண்ணிக்கையில் அதில் எண்பத்தொன்று ஆயிரத்து நூறு ச்லோகங்கள் உள்ளன।

Verse 103

तस्याऽद्यो यो विभागस्तु स्कन्दमाहात्म्यसंयुतः । माहेश्वरः समाख्यातो द्वितीयो वैष्णवः स्मृतः

அப் புராணத்தின் முதல் பகுதி ஸ்கந்தமாஹாத்ம்யம் இணைந்ததால் ‘மாஹேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது; இரண்டாம் பகுதி ‘வைஷ்ணவ’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 104

तृतीयो ब्रह्मणः प्रोक्तः सृष्टिसंक्षेपसूचकः । काशीमाहात्म्यसंयुक्तश्चतुर्थः परिपठ्यते

மூன்றாம் பகுதி பிரம்மனுடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது; அது படைப்பின் சுருக்கமான விளக்கத்தைச் சுட்டுகிறது. நான்காம் பகுதி காசி மாஹாத்ம்யம் இணைந்ததாகப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது।

Verse 105

रेवायाः पञ्चमो भागः सोज्जयिन्याः प्रकीर्तितः । षष्ठः कल्पो नागरश्च तीर्थमाहात्म्यसूचकः

ஐந்தாம் பகுதி ரேவா (நர்மதா) மற்றும் உஜ்ஜயினியுடன் தொடர்புடையதாகப் போற்றப்படுகிறது; ஆறாம் பகுதி ‘நாகர கல்பம்’, அது தீர்த்தங்களின் மாஹாத்ம்யத்தைச் சுட்டுகிறது।

Verse 106

सप्तमो यो विभागोऽयं स्मृतः प्राभासिको द्विजाः । सर्वे द्वादशसाहस्रा विभागाः संप्रकीर्तिताः

ஓ த்விஜர்களே, இந்த ஏழாம் பகுதி ‘ப்ராபாஸிக’ என நினைக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு பன்னிரண்டு ஆயிரம் ச்லோக அளவுடைய எல்லாப் பகுதிகளும் முறையாகக் கூறப்பட்டன।

Verse 107

अस्मिन्प्राभासिकः सर्वो वर्ण्यते क्षेत्रविस्तरः । तीर्थानां चैव माहात्म्यं माहात्म्यं शंकरस्य च

இந்தப் பிராபாசிகக் காண்டத்தில் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் முழு விரிவும் வர்ணிக்கப்படுகிறது; மேலும் தீர்த்தங்களின் மகிமையும், சங்கரன் (சிவன்) மகாத்மியமும் கூறப்படுகிறது।

Verse 108

अन्येषां चैव देवानां माहात्म्यं च प्रकीर्त्यते । इति भेदः पुराणानां संक्षेपात्कथितो द्विजाः

மற்ற தேவர்களின் மகிமையும் இங்கேப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு, ஓ த்விஜர்களே, புராணங்களின் வேறுபாடு சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 109

इममष्टादशानां तु पुराणानामनुक्रमम् । यः पठेद्धव्यकव्येषु स याति भवनं हरेः

தேவர்க்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கும் ஹவ்ய-கவ்யங்களில், பதினெட்டு புராணங்களின் இவ்வரிசையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் ஹரி (விஷ்ணு) திருவீட்டினை அடைவார்।