Adhyaya 19

Verse 1

देव्युवाच । यद्येवं सकलश्चंद्रः कथं न विधृतस्त्वया । अन्तभावे कलानां तत्कारणं कथय प्रभो

தேவி கூறினாள்—சந்திரன் முழுமையானவன் என்றால், அவனை முழுமையிலேயே நீ ஏன் தடுத்துநிறுத்தவில்லை? ஆண்டவனே, அவன் கலைகள் மறைவதற்கான காரணத்தைச் சொல்வாயாக।

Verse 2

ईश्वर उवाच । अमा षोडशभेदेन देवि प्रोक्ता महाकला । संस्थिता परमा माया देहिनां देह धारिणी

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, அமாவாசை பதினாறு வகைகளாகப் பிரிந்த ‘மஹாகலா’ எனப் போற்றப்படுகிறது. அவளே பரம மாயையாக, உடலுடையோரின் உடலைத் தாங்கி நிலைகொள்கிறாள்।

Verse 3

अमादिपौर्णमास्यंता या एव शशिनः कलाः । तिथयस्ताः समाख्याताः षोडशैव प्रकीर्तिताः

அமாவாசை முதல் பௌர்ணமி முடிவு வரை சந்திரனின் கலைகளே ‘திதிகள்’ என அழைக்கப்படுகின்றன; அவை துல்லியமாக பதினாறே என்று போற்றப்படுகின்றன।

Verse 4

अमा सूक्ष्मा परा शक्तिः सा त्वं देवि प्रकीर्तिता । प्रलयोत्पत्तियोगेन स्थिताः कालक्रमोदिताः

அமா நுண்ணிய பராசக்தி; அந்த சக்தியே, தேவி, நீயென்று போற்றப்படுகிறது. பிரளயம்–உற்பத்தி இணைப்பால் கால அளவுகள் வரிசையாக எழுந்து நிலைகொள்கின்றன।

Verse 5

षोडशैव स्वरा ये तु आद्याः सृष्टयंतकाः प्रिये । कालस्यावयवास्ते च विज्ञेयाः कालवेदिभिः

அன்பே, படைப்பைத் தொடங்கி முடிவுக்கும் கொண்டு செல்லும் அந்த பதினாறு ஆதிச் சுரங்களே காலத்தின் அங்கங்கள்; காலத்தை அறிந்தோர் அவ்வாறே உணர வேண்டும்।

Verse 6

त्रुटिर्लवो निमेषश्च कला काष्ठा मुहूर्तकम् । रात्र्यहःपक्षमासाश्च अयनं वत्सरं युगम्

த்ருடி, லவ, நிமேஷம், கலா, காஷ்டா, முஹூர்த்தம்; பின்னர் இரவு‑பகல், பக்ஷம், மாதம்; அதன் பின் அயனம், வருடம், யுகம்—இவை காலத்தின் படிநிலைகள்.

Verse 7

मन्वतरं तथा कल्पं महाकल्पं च षोडश । कला विसर्जनी या तु जीवमाश्रित्य वर्तते

மன்வந்தரம், கல்பம், மகாகல்பம்—மேலும் பதினாறு வகை (அமைப்பு) கூறப்படுகிறது. ‘விஸர்ஜனி’ எனும் கலா, ஜீவனை ஆதாரமாகக் கொண்டு இயங்குகிறது.

Verse 9

सा सृजत्यखिलं विश्वं विषुवद्वयसंयुतम् । तथा संवरणी या तु विश्वं संहरते प्रिये । नेत्रपाताच्चतुर्भागस्त्रुटिकालो निगद्यते । तस्माच्च द्विगुणं विद्धि निमिषं तन्महेश्वरि

அவள் இரு விஷுவங்களுடன் கூடிய இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் படைக்கிறாள்; மேலும் ‘ஸம்வரணீ’ எனப்படும் அதே கலா, ஓ பிரியே, உலகை ஒடுக்கி லயப்படுத்துகிறாள். கண் இமைப்புக் காலத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதி ‘த்ருடி’ எனப்படும்; ஓ மஹேஸ்வரி, அதற்கு இருமடங்கு ‘நிமேஷம்’ என்று அறிக.

Verse 10

निमिषैस्त्रिंशद्भिः काष्ठा ताभिर्विंशतिभिः कला । विंशतिकलो मुहूर्तः स्याद्दिनं पंचदशैस्तु तैः

முப்பது நிமேஷங்கள் ஒரு காஷ்டா; இருபது காஷ்டாக்கள் ஒரு கலா. இருபது கலாக்கள் ஒரு முஹூர்த்தம்; அத்தகைய பதினைந்து முஹூர்த்தங்கள் ஒரு நாள் ஆகும்.

Verse 11

दिनमाना निशा ज्ञेया अहोरात्रं द्वयाद्भवेत् । तैः पंचदशभिः पक्षो द्विपक्षो मास उच्यते

இரவு அளவு பகல் அளவுக்கு சமம் என்று அறிய வேண்டும்; இவ்விரண்டும் சேர்ந்ததே அஹோராத்திரம். அத்தகைய பதினைந்து (நாட்கள்) பக்ஷம்; இரண்டு பக்ஷங்கள் மாதம் எனப்படும்.

Verse 12

मासैश्चैवायनं षड्भिर्वर्षं स्यादयनद्वये । चत्वारिंशच्च लक्षाणि लक्षाणां त्रितयं पुनः

ஆறு மாதங்களால் ஒரு அயனம் (அரையாண்டு) உண்டாகும்; இரண்டு அயனங்களால் ஒரு ஆண்டு நிறைவேறும். பின்னர் நாற்பது லட்சங்கள், மேலும் லட்சங்களின் மூன்று லட்சங்கள் (லட்ச-லட்ச) எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 13

विंशतिश्च सहस्राणि ज्ञेयं सौरं चतुर्युगम् । चतुर्युगैकसप्तत्या मन्वंतरमुदाहृतम्

சூரிய ஆண்டளவின்படி சதுர்யுகம் இருபதாயிரம் (அலகுகள்) என அறியப்பட வேண்டும். அத்தகைய எழுபத்தொன்று சதுர்யுகங்களே மன்வந்தரம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 14

ऐंद्रमेतद्भवेदायुः समासांतं च कीर्तितम् । चतुर्दशेन्द्रैः प्रलीनैः कल्पं ब्रह्मदिनं भवेत्

இது இந்திரனின் ஆயுள் ‘ஐந்திரம்’ என, ஆண்டுகளின் நிறைவு வரை கூறப்பட்டுள்ளது. பதினான்கு இந்திரர்கள் மறைந்தபின், அந்தக் காலமே கல்பம்—பிரம்மாவின் நாள்—ஆகிறது.

Verse 15

रात्रिश्च तावती चैव चतुर्युगसहस्रिका । अनेन दिनमानेन शताब्दं जीवति प्रिये

அதே அளவிலே இரவும் உண்டு; அது ஆயிரம் சதுர்யுகங்களைக் கொண்டது. அன்பே, இத்தகைய நாள்-அளவின்படி (பிரம்மா) நூறு ஆண்டுகள் வாழ்கிறான்.

Verse 16

ममैव निमिषार्द्धेन सहस्राणि चतुर्द्दश । विनश्यंति ततो विष्णोरसंख्याताः पितामहाः

என் அரை நிமிஷத்திலேயே பதினான்கு ஆயிரம் (அத்தகைய சுழற்சிகள்) அழிகின்றன; அதற்கும் அப்பால் விஷ்ணுவின் எண்ணற்ற பிதாமஹர்கள்—பிரம்மர்கள்—கடந்து போகின்றனர்.

Verse 17

एवं क्रमेण देवेशि समुत्पन्नमिदं जगत् । शशिसूर्यविभागेन चित्ररूपमनंतकम्

தேவேசி! இவ்வாறு படிப்படியாக இவ்வுலகம் தோன்றியது; சந்திரன்–சூரியன் வேறுபாட்டால் இது முடிவிலா, பல்வகை வடிவமாயிற்று.

Verse 18

कला देवि यदाद्यंतमनादिमजमव्ययम् । तदान्वितः शशी तस्यामधोमुखमवस्थितः

தேவி! ‘கலா’ என்பது தொடக்கமும் முடிவும் உடையது; ஆனால் (பரம்பொருள்) ஆதியற்றது, பிறவியற்றது, அழிவற்றது. அந்தக் கலாவுடன் இணைந்த சந்திரன் அங்கே கீழ்நோக்கி நிலைகொள்கிறான்.

Verse 19

एवं क्षयोदयं ज्ञेयं चंद्रार्काभ्यामवस्थितम् । सृष्टिक्रमं मया प्रोक्तं संहारमधुना शृणु

இவ்வாறு தேய்தலும் வளர்தலும் சந்திரன்–சூரியன் மூலம் நிலைபெற்றவை என அறிய வேண்டும். படைப்பின் ஒழுங்கை நான் கூறினேன்; இனி என்னிடமிருந்து சங்காரத்தை கேள்.

Verse 21

अहोरात्रं मुहूर्तेन मुहूर्तं तु कलाहतम् । कलां काष्ठा हतां कृत्वा काष्ठां निमिषभाजिताम्

ஒரு பகல்-இரவு முஹூர்த்தங்களால் கணிக்கப்படுகிறது; முஹூர்த்தம் கலாக்களாகப் பிரிகிறது. கலாவை காஷ்டைகளாகவும், காஷ்டையை நிமிஷங்களாகவும் பிரித்து—இவ்வாறு காலம் அளவிடப்படுகிறது.

Verse 22

निमिषं च लवैर्हत्वा लवं त्रुटिविभाजितम् । तदतीतं प्रशांतं च निर्विकारमलक्षणम्

நிமிஷம் லவங்களாகப் பிரிகிறது; லவம் த்ருடிகளாகப் பிரிகிறது. ஆனால் இவற்றை எல்லாம் கடந்த பரம்பொருள் அமைதியானது, மாற்றமற்றது, இலக்கணமற்றது.

Verse 23

तस्य चेयं परा माया कला शिरसि धारिता । सा शक्तिर्देवदेवस्य विश्वाकारा परा प्रिये । मोहयित्वा तु संतानं संसारयति पार्वति

அப் பரம்பொருளின் இப் பரா மாயை—‘கலா’—தலையில் தாங்கப்பட்டுள்ளது. அன்பே! தேவர்களின் தேவனான அவனுடைய அந்த உன்னத சக்தி உலகவடிவமாய் இருந்து சந்ததியரை மயக்கி, பார்வதியே, அவர்களைச் சம்சாரத்தில் அலைக்கழிக்கிறது.

Verse 24

एवमेतज्जगद्देवि उत्पत्तिस्थितिलक्षणम् । यत्रैवोत्पद्यते कृत्स्नं पुनस्तत्रैव लीयते

தேவி! இந்த முழு உலகமும் படைப்பு மற்றும் நிலைபெறுதல் என்ற இலக்கணமுடையது; எங்கே முழுமையாக உதயமாகிறதோ, அதே ஆதாரத்திலேயே மீண்டும் லயமாகிறது.

Verse 25

सेयं मायामयी शक्तिः शुद्धाशुद्धस्वरूपिणी । चंद्ररूपा स्थिता सा तु तव देवि प्रकाशयेत्

இதுவே அந்த மாயாமய சக்தி; தூயதும் அத்தூயதும் ஆகிய இரு நிலைகளையும் உடையது. அது சந்திரவடிவில் நிலைத்து, தேவி, உனக்காகவே ஒளியை வெளிப்படுத்துகிறது.

Verse 26

देव्युवाच । पंचाग्निनोपसन्तप्ता वर्षकोटीरनेकधा । तत्तपः सफलं जातं मेऽद्य देव जगत्पते

தேவி கூறினாள்: ‘ஐந்து அக்னிகளின் தவத்தால் பல வகைகளில் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் தகித்தேன்; இன்று, தேவா, உலகநாதா, என் தவம் பலித்தது.’

Verse 27

सृष्टियोगो मया ज्ञातः संहारश्च महेश्वर । चन्द्रोत्पत्तिस्वरूपं च कलामानं तथैव च

மகேஸ்வரா! படைப்பின் யோகம் (முறை) மற்றும் சங்காரமும் எனக்குத் தெரிந்தன; மேலும் சந்திரன் தோன்றும் இயல்பும், அதுபோல அவன் கலைகளின் அளவும் அறிந்தேன்.

Verse 28

अधुना मम देवेश सन्देहो हृदि संस्थितः । कौतूहलं परं देव कथयस्व महेश्वर

இப்போது, ஓ தேவேசா! என் உள்ளத்தில் சந்தேகம் நிலைத்துள்ளது. ஓ தேவா! என் ஆர்வம் மிகுதி; ஓ மகேஸ்வரா, அருளி உரைப்பாயாக.

Verse 29

अमृतादेव संभूतः सर्वाह्लादकरः शशी । प्रियश्च तव देवेश वल्लभश्चंद्रमास्तथा

அமுதத்திலிருந்தே தோன்றிய சசி அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிப்பவன். ஓ தேவேசா! சந்திரன் உமக்கு பிரியன்; உண்மையில் உமது வல்லபனும் ஆவான்.

Verse 31

सर्वौषधीनामधिपः पितॄणां प्रीणनं परम् । तदाश्रयश्च त्वद्भक्तस्त्व त्सेवातत्परः शशी

அவன் எல்லா மூலிகைகளுக்கும் அதிபதி; பித்ருக்களை உச்சமாகத் திருப்திப்படுத்துபவன். அந்த தெய்வ ஒழுங்கைச் சார்ந்து சசி உமது பக்தனாய், உமது சேவையிலேயே முழுமையாக ஈடுபட்டவன்.

Verse 32

तथापि सकलंकोऽयं कौतुकं कुरुते मम । देवि ब्रह्मांडसंघट्टमालामंडितशेखरः

இவ்வாறிருந்தும் இந்தக் களங்கமுடையவன் எனக்கு வியப்பை எழுப்புகிறான்—ஓ தேவி! பிரபஞ்சக் கோளங்கள் மோதியதில் உருவான மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிகரமுடையவன்.

Verse 33

शीर्षे तव निविष्टस्य कष्टं चंद्रस्य चेद्यदि । तर्हि नाथ न शोच्या वै संसारे दुःखभागिनः

உமது தலையில் அமர்ந்திருக்கும் சந்திரனுக்கே துன்பம் நேருமெனில், ஓ நாதா! உலகில் துயர்பங்குடையோர் யாரும் உண்மையில் இரங்கத்தக்கவர் அல்லர்.

Verse 34

न चास्ति त्रिषु लोकेषु न चैतत्संभविष्यति । यत्र शक्तो भवत्कर्तुं दुःखस्यास्य च संक्षयम्

மூன்று உலகங்களிலும் யாரும் இல்லை; இனியும் எப்போதும் இருக்கமாட்டார்—இந்தத் துயரத்தின் முடிவைச் செய்ய வல்லவர்.

Verse 35

सर्वेषां वर्तते शंका यथा मम महेश्वर । उत्पन्नं कारणं किंतद्येन सोमस्य लांछनम्

மகேஸ்வரா! எனக்குப் போலவே அனைவருக்கும் சந்தேகம் எழுகிறது—சோமன் (சந்திரன்) மீது அந்தக் களங்கச் சின்னம் எதனால் தோன்றியது?

Verse 36

किमेतत्कारणं देव कथयस्व महेश्वर । अमृते संभवो यस्य कथं तस्यापि लांछनम्

தேவனே, மகேஸ்வரனே! இதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள். அமிர்தத்திலிருந்து தோன்றியவருக்கும் களங்கம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

Verse 37

प्रियश्च तव देवेश लांछनं चापि तिष्ठति । कौतूहलं परं देव तत्त्वं मे वक्तुमर्हसि

தேவேசா! அவர் உமக்கு அன்பானவராயினும் களங்கம் நீங்கவில்லை. தேவா! என் ஆவல் மிகுதி—இதன் தத்துவத்தை எனக்கு உரைக்க வேண்டும்.

Verse 38

एवमुक्तः स पार्वत्या देवदेवो महेश्वरः । उवाच परमप्रीतः प्रेम्णा शैलसुतां प्रभुः

பார்வதி இவ்வாறு கூறியபோது, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் மிக மகிழ்ந்து, மலைமகளிடம் அன்புடன் உரைத்தான்.

Verse 39

ईश्वर उवाच । किं ते देवि महाशंकाद्योत्पन्ना वरवर्णिनि । ममोपरि न कर्त्तव्या निरुद्विग्ना भव प्रिये । पितुस्तव प्रभावेन लांछनं शशिनोऽभवत्

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி, வரவர்ணினியே! உனக்கு இத்தகைய பெரிய ஐயம் ஏன் எழுந்தது? என்ன்மேல் சந்தேகம் கொள்ளாதே; பிரியே, அமைதியாய் இரு. உன் தந்தையின் பிரபாவத்தால் சந்திரனுக்கு இக்கறை ஏற்பட்டது.

Verse 40

भावित्वात्कर्मणो देवि दक्षस्याज्ञाव्यतिक्रमात् । समं वर्त्तस्व भार्याभिरित्युक्तः शशलांछनः

தேவி, விதிவசமான கர்மத்தின் விளைவாலும் தக்ஷனின் ஆணையை மீறியதாலும் ‘சசலாஞ்சன’ சந்திரனிடம்—“உன் மனைவியருடன் சமமாக நட” என்று கூறப்பட்டது.

Verse 41

तद्वाक्यमन्यथा चक्रे ततः शप्तः शशी प्रिये । इदं पृष्टं तु यद्देवि त्वया लांछनकारणम्

பிரியே, சந்திரன் அந்த வார்த்தைக்கு மாறாக நடந்தான்; ஆகவே சசி சாபமடைந்தான். தேவி, நீ கேட்ட சந்திரக் கறையின் காரணம்—இதுவே அது.

Verse 42

कल्पेकल्पे पृथग्भावं कारणैरस्ति भामिनि । असंख्यातं च तद्वक्तुं शक्यं नैव मया प्रिये

ஒளிமிகு பாமினியே, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் காரணங்களினால் நிலை வேறுபடும். அவை எண்ணற்றவை; ஆகவே பிரியே, அனைத்தையும் நான் சொல்ல இயலாது.

Verse 43

असंख्येयाश्चन्द्रमसः संभवंति पुनःपुनः । विनश्यंति च देवेशि सर्वमन्वन्तरान्तरम्

தேவேசி, எண்ணற்ற சந்திரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்; மேலும் அழிகின்றனவும்—ஒரு மன்வந்தரத்திலிருந்து அடுத்த மன்வந்தரத்திற்கு அனைத்தும் இப்படியே நடைபெறும்.

Verse 44

असंख्याताश्च कल्पाख्या असंख्याताः पितामहाः । हरयश्चाप्यसंख्याता एक एव महेश्वरः

எண்ணற்ற கல்பச் சுழற்சிகள், எண்ணற்ற பிதாமகர்கள் (பிரம்மர்கள்) உள்ளனர். எண்ணற்ற ஹரிகள் (விஷ்ணுக்கள்) கூட உள்ளனர்—ஆனால் மகேஸ்வரன் ஒருவனே.

Verse 45

कोटिकोट्ययुतान्यत्र ब्रह्माण्डानि मम प्रिये । जलबुद्बुदवद्देवि संजातानि तु लीलया

என் பிரிய தேவியே! இங்கே கோடி-கோடி அயுத பிரபஞ்சங்கள் நீர்க் குமிழ்களைப் போல, வெறும் தெய்வீக லீலையால் எளிதில் தோன்றுகின்றன.

Verse 46

तत्रतत्र चतुर्वक्त्रा ब्रह्माणो हरयो भवाः । सृष्टाः प्रधानेन तदा लब्धा शंभोस्तु संनिधिः

அங்கங்கே நான்முகப் பிரம்மர்கள், ஹரிகள் (விஷ்ணுக்கள்), பவர்கள் (ருத்ரர்கள்) பிரதானத்தால் படைக்கப்படுகின்றனர்; ஆயினும் ஒவ்வொரு உலகிலும் சம்புவின் சன்னிதி பெறப்படுகிறது.

Verse 47

लयं चैव तथान्योन्यमाद्यंतं प्रकरोति च । सर्गसंहारसंस्थानां कर्त्ता देवो महेश्वरः

அவரே லயத்தையும் நிகழ்த்துகிறார்; ஆதியும் அந்தமும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணையவும் செய்கிறார்; படைப்பு, அழிவு, உலக ஒழுங்கின் கர்த்தா தேவன் மகேஸ்வரன்.

Verse 48

सर्गे च रजसा पृक्तः सत्त्वस्थः परिपालने । प्रतिसर्गे तमोयुक्तः सोऽहं देवि त्रिधा स्थितः

படைத்தலில் நான் ரஜோகுணத்துடன் இணைகிறேன்; காப்பில் சத்த்வத்தில் நிலைகொள்கிறேன்; மறுபடைப்பு/ஒடுக்கத்தில் தமோகுணத்துடன் சேர்கிறேன்—தேவியே, நான் மூவகையாக நிற்கிறேன்.

Verse 49

तस्मान्माहेश्वरो ब्रह्मा ब्रह्मणोऽधिपतिः शिवः । सदाशिवो भवेद्विष्णुर्ब्रह्मा सर्वात्मको ह्यतः

ஆகையால் பிரம்மா மாஹேஸ்வர ஸ்வரூபன்; பிரம்மனுக்கும் அதிபதி சிவன். சதாசிவனே விஷ்ணு ரூபமாகிறார்; எனவே பிரம்மாவும் சர்வாத்ம பரமாத்மாவால் வியாபிக்கப்பட்டவன்.

Verse 50

स एव भगवान्रुद्रो विष्णुर्विश्व जगत्प्रभुः । अस्मिन्नण्डे त्विमेलोका अन्तर्विश्वमिदंजगत्

அவரே பகவான் ருத்ரன்; அவரே விஷ்ணுவும்—உலகமும் பிரபஞ்சமும் ஆளும் இறைவன். இந்த பிரம்மாண்ட அண்டத்திற்குள் இவ்வுலகங்கள் உள்ளன; இதன் உள்ளேயே முழு உள்பிரபஞ்சமும் அடங்கியுள்ளது.

Verse 51

चन्द्रसूर्यग्रहा देवि ब्रह्माण्डेऽस्मिन्मनस्विनि । संख्यातुं नैव शक्यन्ते ये भविष्यंति ये गताः

தேவி, மனஸ்வினி! இந்த பிரம்மாண்டத்தில் சந்திரன், சூரியன், கிரகங்கள் எண்ணிக்கையிட இயலாது—கடந்தவையும், வரவிருப்பவையும்.

Verse 52

अस्मिन्वाराहकल्पे तु वर्तमाने मनस्विनि । षडतीता महादेवि रोहिणीपतयः पुरा

மனஸ்வினி, மகாதேவி! இந்நிகழ் வாராஹ கல்பத்தில் முன்பு ரோஹிணியின் ஆறு கணவர்கள் (சந்திரர்கள்) கடந்துபோயினர்.

Verse 53

सप्तमोऽयं महादेवि वर्ततेऽमृतसंभवः । दक्षशापेन यो देवि संक्षीणो दृश्यतेऽधुना

மகாதேவி! இது ஏழாவது அமிர்த-சம்பவ சந்திரன் இப்போது நிலவுகின்றான்; தேவி, தக்ஷன் சாபத்தால் அவன் இன்றோ குறைந்து வருவதாகத் தோன்றுகிறான்.

Verse 54

अथ द्वितीये संप्राप्ते परार्द्धे चैव वेधसः । तस्य त्रिंशत्तिमे कल्पे पितृ कल्पेति विश्रुते

அப்போது வேதஸ் (பிரம்மா) அவர்களின் இரண்டாம் பரார்த்தம் வந்தடைந்தபோது, அவருடைய முப்பதாம் கல்பத்தில்—‘பித்ரு-கல்பம்’ எனப் புகழ்பெற்றதில்—இந்தக் கணக்கீடு உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 55

स्वायंभुवेंऽतरे प्राप्ते तस्यादौ त्वं सती किल । तस्मिन्काले महादेवि योभूद्दक्षः पिता तव

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரம் வந்தபோது, அதன் தொடக்கத்திலேயே நீ உண்மையாகச் சதியாக ஆனாய். அக்காலத்தில், ஓ மகாதேவி, தக்ஷன் உன் தந்தையாகப் பிறந்தான்।

Verse 56

प्राणात्प्रजापतेर्जन्म तस्य दक्षस्य कीर्तितम् । अस्मिन्मन्वन्तरे देवि दक्षः प्राचेतसोऽभवत्

பிரஜாபதியின் பிராணத்திலிருந்து அந்த தக்ஷன் பிறந்தான் என்று கூறப்படுகிறது. இம்மன்வந்தரத்தில், ஓ தேவி, தக்ஷன் ‘ப்ராசேதஸ’ என அழைக்கப்பட்டான்।

Verse 57

अंगुष्ठाद्दक्षिणाद्दक्षो भविष्यत्यधुना प्रिये । युगेयुगे भवन्त्येते सर्वे दक्षादयो द्विजाः

ஓ பிரியே, இப்போது வலது பெருவிரலிலிருந்து தக்ஷன் தோன்றுவான். யுகம் யுகமாக இவர்கள் அனைவரும்—தக்ஷன் முதலியோர்—த்விஜ முனிவர்களாக மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றனர்।

Verse 58

पुनश्चैव विनश्यन्ति विद्वांस्तत्र न मुह्यति । तस्यापमानात्त्वं देवि देहं तत्यक्थ वै पुरा

மீண்டும் அவர்கள் அழிந்தும் போகின்றனர்; இதனால் ஞானி மயங்குவதில்லை. அவன் செய்த அவமதிப்பினால், ஓ தேவி, நீ முன்பு ஒருமுறை உடலைத் துறந்தாய்।

Verse 59

तावद्वियुक्तोऽहं देवि त्वया मुक्तोऽभवं पुरा । यावद्वराहकल्पस्य चाक्षुषस्यान्तरं प्रिये

தேவி, அவ்வளவு காலம் நான் உன்னிடமிருந்து பிரிந்திருந்தேன்; முன்பும் உன் பிரிவால் வாடினேன்—பிரியே, வராஹகல்பத்தின் சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் முடியும் வரை।

Verse 60

एकविंशो मनुश्चायं कल्पे वाराहसंज्ञके । कल्पेकल्पे महादेवि भवेन्नामान्तरं तव

இந்த வராஹ-எனப்படும் கல்பத்தில் இந்த மனு இருபத்தொன்றாம். மகாதேவி, ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் உன் திருநாமம் வேறுபடுகிறது.

Verse 61

अस्मिन्कल्पे तु वाराहे हिमवत्तपसार्ज्जिते । संभूता पार्वती देवि चाक्षुषस्यांतरे गते

ஆனால் இந்த வராஹகல்பத்தில்—ஹிமவத்தின் தவத்தால் பெற்றதாக—சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்த பின், தேவி, நீ பார்வதியாகப் பிறந்தாய்.

Verse 62

ब्रह्मणो दिनमेकं तु षण्मासेन तवावधिः । त्वं वियुक्ता मया सार्द्धं दक्षकोपेन भामिनि

பிரம்மாவின் ஒரு நாள், உன் அளவில் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒப்பாகும். பாமினி, தக்ஷனின் கோபத்தால் நீயும் என்னுடன் பிரிந்தாய்.

Verse 63

तव क्रोधेन ये शप्ता ऋषयो वै मया पुरा । तेऽपि देवि त्वया सार्द्धं जाता वैवस्वतेंतरे

உன் கோபத்தால் நான் முன்பு சபித்த அந்த ரிஷிகள், தேவி, அவர்களும் உன்னுடன் வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் மீண்டும் பிறந்தனர்.

Verse 64

भृगुरंगिरा मरीचिस्तु पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः । अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च अष्टौ ते ब्रह्मणः सुताः

பிருகு, அங்கிரஸ், மரீசி, புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, அத்ரி, வசிஷ்டன்—இவ்வெட்டரும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்.

Verse 65

दक्षस्य यज्ञे ते शप्ताः पूर्वं स्वायंभुवेन्तरे । जाता देवि पुनस्ते वै कल्पेस्मिंश्चाक्षुषे गते

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில் தக்ஷனின் யாகத்தில் நீ முன்பு சபிக்கப்பட்டாய். ஆனால் தேவியே, சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்தபின் இக்கல்பத்திலேயே நீ மீண்டும் பிறந்தாய்.

Verse 66

देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस्तनुम् । ब्रह्मणो जुह्वतः शुक्रमग्नौ पूर्वं प्रजेप्सया

முன்னொரு காலத்தில் தேவனின் மகா யாகத்தில், (ஒருவர்) வாருணியின் வடிவம் தாங்கியபோது, பிரஜை விருப்பத்தால் பிரம்மா தன் சுக்ரத்தை அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தான்.

Verse 67

ऋषयो जज्ञिरे पूर्वं सूर्यबिंबसमप्रभाः । पितुस्तव समीपं ते वरणाय तव प्रिये । प्रस्थापिता मया पूर्वं तत्त्वं जानासि सुव्रते

முன்னொரு காலத்தில் சூரிய வட்டம் போன்ற ஒளியுடன் முனிவர்கள் பிறந்தனர். பிரியமே, உன்னை மணம் கொள்ள அவர்கள் உன் தந்தையிடம் நான் முன்பே அனுப்பினேன்; நல்விரதையாய், இதன் உண்மையை நீ அறிவாய்.

Verse 68

अथ किं बहुनोक्तेन वच्मि ते प्रश्नमुत्तमम् । द्वितीये तु परार्द्धेऽस्मिन्वर्त्तमाने च वेधसः

மேலும் பல சொல்லுவதால் என்ன பயன்? நீ கேட்ட உத்தமமான பொருளை நான் கூறுகிறேன். இப்போது வேதஸ் எனும் பிரம்மாவின் ஆயுளின் இரண்டாம் பரார்த்தம் நிகழும் இக்காலத்தில்…

Verse 69

श्वेतकल्पात्समारभ्य यावद्वाराहगोचरम् । समतीताश्च ये चन्द्रास्ताञ्छृणुष्व वरानने

ச்வேதகல்பத்திலிருந்து தொடங்கி வாராஹகல்பத்தின் எல்லைவரை முற்றிலும் கடந்த சந்திரச் சுழற்சிகளை (மாதங்களை), ஓ அழகிய முகத்தாளே, கேள்.

Verse 70

चतुःशतानि देवेशि षड्विंशत्यधिकानि तु । गतानि शीतरश्मीनां सप्तविंशोऽधुना प्रिये

தேவேசி, குளிர்கதிர் சந்திரனின் நானூற்று இருபத்தாறு சுழற்சிகள் கடந்தன; பிரியே, இப்போது இருபத்தேழாவது நடைபெறுகிறது.

Verse 71

वैवस्वतेंऽतरे प्राप्ते यश्चायं वर्ततेऽधुना । त्रेतायुगे तु दशमे दत्तात्रेयपुरःसरः

வைவஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது—இப்போது நடைபெறுவது அதுவே—திரேதா யுகத்தின் பத்தாம் நிலையில் தத்தாத்ரேயர் முன்னணியாக இருந்தார்.

Verse 72

संजातो रोहिणीनाथो योऽधुना वर्त्तते प्रिये । तस्योत्पत्तिप्रसंगेन विष्णोर्मानुषसंभवान्

பிரியே, இப்போது உள்ள ரோஹிணீநாதன் (சந்திரன்) பிறந்தான்; அவன் பிறப்புச் சம்பந்தமாக விஷ்ணுவின் மனித வடிவ அவதாரங்களை (விளக்குவேன்).

Verse 73

देहावतारान्वक्ष्यामि प्रारंभात्प्रथमान्प्रिये । पञ्चमः पंचदश्यां स त्रेतायां तु बभूव ह

பிரியே, தொடக்கத்திலிருந்தே முதன்மையான உடல்தரித்த அவதாரங்களை நான் கூறுவேன். பதினைந்தாம் எண்ணிக்கையில் ஐந்தாம் அவதாரம் நிகழ்ந்தது; அது திரேதா யுகத்திலேயே ஏற்பட்டது.

Verse 74

मांधाता चक्रवर्त्तित्वे तस्योतथ्यपुरःसरः । एकोनविंशत्रेतायां सर्वक्षत्रांतकोऽभवत्

மாந்தாதா சக்கரவர்த்தித் தன்மையை அடைந்தார்; முன்னணியில் வழிகாட்டியாக உத்தத்தியர் இருந்தார். பத்தொன்பதாம் திரேதா யுகத்தில் எல்லாக் க்ஷத்திரியரையும் அழிப்பவன் தோன்றினான்.

Verse 75

जामदग्न्यस्तथा षष्ठो विश्वामित्रपुरःसरः । चतुर्विंशे युगे रामो वसिष्ठेन पुरोधसा

ஆறாம் அவதாரம் ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்); முன்னணியில் விசுவாமித்திரர் இருந்தார். இருபத்திநான்காம் யுகத்தில் ராமன் பிறந்தான்; வசிஷ்டர் அரசப் புரோகிதராக இருந்தார்.

Verse 76

सप्तमो रावणस्यार्थे जज्ञे दशरथात्मजः । अष्टमे द्वापरे विष्णुरष्टाविंशे पराशरात्

ஏழாம் அவதாரம் தசரதனின் மகனாக ராவணனை அழிக்கப் பிறந்தான். எட்டாம் துவாபரத்தில் விஷ்ணு இருபத்தெட்டாம் வெளிப்பாடாக பராசரரிடமிருந்து தோன்றினார்.

Verse 77

वेदव्यासस्ततो जज्ञे जातूकर्ण्यपुरःसरः । तत्रैव नवमो विष्णुरदितेः कश्यपात्मजः

பின்னர் வேதவ்யாசர் பிறந்தார்; முன்னணியில் ஜாதூகರ್ಣ்யர் இருந்தார். அங்கேயே விஷ்ணுவின் ஒன்பதாம் வெளிப்பாடு அதிதியின் பிள்ளையாக—காச்யபரின் மகனாக—தோன்றியது.

Verse 78

देवक्यां वसुदेवात्तु ब्रह्मगर्गपुरःसरः । एकविंशतमस्यास्य द्वापरस्यांशसंक्षये । नष्टे धर्मे तदा जज्ञे विष्णुर्वृष्णिकुले स्वयम्

தேவகியின் கர்ப்பத்தில் வாசுதேவரால் விஷ்ணு தோன்றினார்; பிரம்மாவும் கர்கரும் முன்னணிச் சாட்சிகளாயிருந்தனர். இந்த இருபத்தொன்றாம் துவாபரத்தின் பங்கு சுருங்கி, தர்மம் அழிந்தபோது, விஷ்ணு தாமே வ்ருஷ்ணிகுலத்தில் பிறந்தார்.

Verse 79

कर्तुं धर्मव्यवस्थानमसुराणां प्रणाशनः । पूर्वजन्मनि विष्णुः स प्रमतिर्नाम वीर्यवान्

தர்ம ஒழுங்கை நிறுவவும் அசுரர்களை அழிக்கவும், முன்ஜன்மத்தில் அதே விஷ்ணு ‘ப்ரமதி’ எனும் வீரமிகு ஒருவனாக இருந்தான்.

Verse 80

गोत्रेण वै चंद्रमसः संध्यामिश्रे भविष्यति । कल्किर्विष्णुयशानाम पाराशर्यप्रतापवान्

கோத்திரத்தால் அவர் சாந்திரமச (சந்திரவம்ச) கோத்திரத்தவர்; ‘ஸந்த்யாமிஷ்ர’த்தில் தோன்றுவார். விஷ்ணுயசாவின் குலத்தில் பிறந்து, பாராசர்யப் பிரதாபம் கொண்ட கல்கியாக விளங்குவார்.

Verse 81

दशमो भाव्यसंभूतो याज्ञवल्क्यपुरःसरः । अनुकर्षश्च वै सेनां हस्त्यश्वरथसंकुलाम्

எதிர்காலத்தில் பத்தாம் அவதாரம் தோன்றும்; யாஜ்ஞவல்க்யர் முன்னணியில் இருப்பார்; யானை, குதிரை, ரதம் நிறைந்த படையை அவர் உடன் இழுத்துச் செல்பவர் ஆவார்.

Verse 82

प्रगृहीतायुधैर्विप्रैर्भृशं शतसहस्रशः । निःशेषाञ्छूद्रराज्ञस्तांस्तदा स तु करिष्यति

ஆயுதம் ஏந்திய பிராமணர்கள் நூறு ஆயிரக் கணக்கில் துணை நிற்க, அப்போது அவர் அந்த சூத்ர அரசர்களை முற்றிலும் ஒழிப்பார்.

Verse 83

पाखंडान्म्लेच्छजातींश्च दस्यूंश्चैव सहस्रशः । नात्यर्थं धार्मिका ये च ब्रह्मब्रह्मद्विषः क्वचित्

பாகண்டர்கள், மிலேச்சக் குலங்கள், தஸ்யுக்கள்—ஆயிரக் கணக்கில்—மேலும் உண்மையில் தர்மநெறி இல்லாதவர்கள், சில வேளைகளில் பிரம்மனையும் பிராமணர்களையும் வெறுப்பவர்கள் ஆகியோரையும் (அடக்குவார்)।

Verse 84

प्रवृत्तचक्रो बलवाञ्च्छूराणामंतको बली । अदृश्यः सर्वभूतानां पृथिवीं विचरिष्यति

சுழலும் சக்திச்சக்கரத்துடன், வலிமையும் வீரமும் உடையவன்—தீயோர்க்கு யமனாய்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் மறைந்தவனாய் பூமியெங்கும் உலாவுவான்.

Verse 85

मानवस्य तु सोंऽशेन देवस्य भुवि वै प्रभुः । क्षपयित्वा तु तान्सर्वान्भाविनार्थेन नोदितान् । गंगायमुनयोर्मध्ये निष्ठां प्राप्स्यति सानुगः

தெய்வத்தின் மனித அங்கமாகப் பூமியில் அந்தப் பரமன் தோன்றுவான். வருங்கால விதியால் தூண்டப்பட்ட அனைவரையும் அழித்து, தன் अनुசரர்களுடன் கங்கை–யமுனை நடுநிலத்தில் நிஷ்டை (இறுதி நிலைபெறுதல்) அடைவான்.

Verse 86

ततो व्यतीते कल्कौ तु सामात्ये सहसैनिके । नृपेष्वपि च नष्टेषु तदात्वप्रहराः प्रजाः

பின்னர், கல்கி அமைச்சர்களும் படையுமுடன் மறைந்தபோது, அரசர்களும் அழிந்தபோது, அக்காலத்தில் மக்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கும் வன்முறையராய் மாறுவர்.

Verse 87

रक्षणे विनिवृत्ते च हत्वा चान्योन्यमाहवे । परस्परहतास्ताश्च निराक्रंदाः सुदुःखिताः

பாதுகாப்பும் ஒழுங்கும் நீங்கியபோது, அவர்கள் போரில் ஒருவரையொருவர் கொல்வர். பரஸ்பரம் கொல்லப்பட்ட அவர்கள் பேர்துயரால் அழுகுரலுமின்றி கிடப்பர்.

Verse 88

क्षीणे कलियुगे चास्मिन्दशवर्षसहस्रके । स संध्यांशे तु निःशेषे कृतं वै प्रतिपत्स्यति

இந்த பத்தாயிர ஆண்டுகளுடைய கலியுகம் முடிவுற்று, அதன் சந்தியங்கமும் முற்றிலும் நீங்கியபோது, நிச்சயமாக க்ருதயுகம் மீண்டும் தொடங்கும்.

Verse 89

यदा चंद्रश्च सूर्यश्च तथा तिष्यबृहस्पती । एकराशौ समेष्यंति प्रपत्स्यति तदा कृतम्

சந்திரனும் சூரியனும், திஷ்ய நக்ஷத்திரத்துடன் கூடிய ப்ருஹஸ்பதியும் ஒரே ராசியில் கூடும் போது, க்ருதயுகம் தொடங்கும்।

Verse 90

अभिजिन्नाम नक्षत्रं जयंतीनाम शर्वरी । मुहूर्तो विजयो नाम यत्र जातो जनार्द्दनः

நக்ஷத்திரம் ‘அபிஜித்’ எனவும், இரவு ‘ஜயந்தீ’ எனவும், முகூர்த்தம் ‘விஜயா’ எனவும் அழைக்கப்பட்டது—அந்நேரமே ஜனார்தனன் பிறந்தான்।

Verse 91

देव्युवाच । नोक्तं यथावदखिलं भृगुशापविचेष्टितम् । पूर्वावतारान्मे ब्रूहि नोक्तपूर्वान्महेश्वर

தேவி கூறினாள்—ப்ருகுவின் சாபத்தால் எழுந்த முழு நிகழ்வுகளையும் நீங்கள் முறையாக முழுமையாகச் சொல்லவில்லை. மகேஸ்வரா, முன்பு சொல்லப்படாத பழைய அவதாரங்களை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 92

ईश्वर उवाच । यदा तु पृथिवी व्याप्ता दानवैर्बलवत्तरैः । ततः प्रभृति शापेन भृगुनैमित्तिकेन ह

ஈஸ்வரன் கூறினான்—வலிமைமிக்க தானவர்கள் பூமியை ஆட்கொண்டபோது, ப்ருகு காரணமான சாபத்தினால் அந்நேரம் முதல் இவ்வாறு நிகழ்வுகள் தொடர்ந்தன।

Verse 93

जज्ञे पुनःपुनर्विष्णुः कर्त्तुं धर्मव्यवस्थितिम् । धर्मान्नारायणः साध्यः संभूतश्चाक्षुषेंतरे

தர்ம ஒழுங்கை நிலைநாட்ட விஷ்ணு மீண்டும் மீண்டும் அவதரித்தான். தர்மத்திலிருந்து நாராயணன் ‘சாத்ய’ ரூபமாக வெளிப்பட்டு, சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் தோன்றினான்।

Verse 94

यज्ञं प्रवर्तयामास स च वैवस्वतेंऽतरे । प्रादुर्भावे तदा तस्य ब्रह्मा चासीत्पुरोहितः

அவர் யாகத்தைத் தொடங்கச் செய்தார்; அது வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் நிகழ்ந்தது. அந்தப் பிராதுர்பாவத்தில் அப்போது பிரம்மதேவரே புரோகிதராக இருந்தார்.

Verse 95

चतुर्थ्यां तु युगाख्यायामापन्नेषु सुरेष्विह । संभूतः स समुद्रात्तु हिरण्यकशिपोर्वधे

இங்கே கூறப்பட்ட நான்காம் யுகச் சுழற்சியில், தேவர்கள் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தபோது, ஹிரண்யகசிபுவை வதைக்க அவர் கடலிலிருந்து வெளிப்பட்டார்.

Verse 96

द्वितीयो नरसिंहोऽभूद्रुद्रस्तस्य पुरःसरः । लोकेषु बलिसंस्थेषु त्रेतायां सप्तमे युगे

இரண்டாம் அவதாரம் நரசிம்மராக நிகழ்ந்தது; அவருக்கு முன்பாக ருத்ரன் சென்றான். உலகங்கள் பலியின் ஆட்சியில் நிலைபெற்றிருந்தபோது, திரேதா யுகத்தின் ஏழாம் யுகத்தில் இது நடந்தது.

Verse 97

दैत्यैस्त्रैलोक्य आक्रांते तृतीयो वामनोभवत् । संक्षिप्यात्मानमंगेषु बृहस्पतिपुरःसरः

தைத்யர்கள் மூவுலகையும் ஆக்கிரமித்தபோது, மூன்றாம் அவதாரம் வாமனனாக ஆனார். தம் உருவை அங்கங்களில் சுருக்கிக் கொண்டு, பிருஹஸ்பதியை முன்னோடியாகக் கொண்டு அவர் முன்னே சென்றார்.

Verse 98

त्रेतायुगे तु दशमे दत्तात्रेयो बभूव ह । नष्टे धर्मे चतुर्थांशे मार्कंडेयपुरःसरः । एते दिव्यावतारा वै मानुष्ये कथिताः पुरा

திரேதா யுகத்தின் பத்தாம் யுகத்தில் தத்தாத்ரேயர் வெளிப்பட்டார்; தர்மத்தின் ஒரு நான்காம் பங்கு அழிந்தபோது, மார்கண்டேயர் முன்னோடியாக இருந்தார். இவையே பழங்காலத்தில் மனிதர்களிடையே கூறப்பட்ட தெய்வீக அவதாரங்கள்.