Adhyaya 17

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि यशस्विनि । अर्कस्थलस्य देवस्य यथा पूज्यो नरोत्तमैः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—யசஸ்வினியே! இப்போது உனக்கு பூஜாவிதானத்தைச் சொல்கிறேன்; அர்கஸ்தலத்தின் இறைவன் உயர்ந்தோரால் எவ்வாறு வழிபடப்பட வேண்டும் என்பதைக் கூறுவேன்।

Verse 2

सर्वेषामेव देवानामादिरादित्य उच्यते । आदिकर्त्ता त्वसौ यस्मादादित्यस्तेन चोच्यते

எல்லா தேவர்களிலும் ஆதித்யனே ‘ஆதி’ என அழைக்கப்படுகிறான்; அவனே ஆதிகர்த்தா என்பதால் ‘ஆதித்யன்’ என்று கூறப்படுகிறான்।

Verse 3

नादित्येन विना रात्रिर्न दिवा न च तर्पणम् । न धर्मो वै न चाधर्मो न संतिष्ठेच्चराचरम्

ஆதித்தியன் இன்றேல் இரவும் இல்லை, பகலும் இல்லை, தர்ப்பணச் சடங்குகளும் இல்லை; தர்மமும் அதர்மமும் இயங்காது, அசையும் அசையாத உலகமும் நிலைபெறாது।

Verse 4

आदित्यः पालयेत्सर्वमादित्यः सृजते सदा । आदित्यः संहरेत्सर्वं तस्मादेष त्रयीमयः

ஆதித்தியன் அனைத்தையும் காக்கிறான், ஆதித்தியன் எப்போதும் படைக்கிறான்; ஆதித்தியன் அனைத்தையும் ஒடுக்குகிறான்—ஆகையால் அவன் திரயீ வேதமயன்।

Verse 5

आराधनविधिं तस्य भास्करस्य महात्मनः । कथयामि महादेवि वेदोक्तैर्मंत्रविस्तरैः । तं शृणुष्व वरारोहे सर्वपापप्रणाशनम्

மகாதேவி! அந்த மகாத்மா பாஸ்கரனை ஆராதிக்கும் முறையை, வேதத்தில் கூறிய விரிவான மந்திரங்களுடன் நான் உரைக்கிறேன். வராரோஹே! கேள்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 6

मूर्त्तिस्थः पूज्यते येन विधानेन महेश्वरि । द्वादशात्मा यथा सूर्यस्तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

மகேஸ்வரி! மூர்த்தியில் உறையும், பன்னிரண்டு ஆத்மத் தன்மை உடைய சூரியனை எந்த விதியால் பூஜிக்க வேண்டும் என்பதை முழுமையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 7

मुखशुद्धिं च कृत्वाऽदौ स्नानं कृत्वा विशेषतः । वस्त्रशुद्धिं देह शुद्धिं कृत्वा सूर्यं स्पृशेत्ततः

முதலில் வாய்ச் சுத்தி செய்து, பின்னர் சிறப்பாக நீராட வேண்டும்; ஆடைச் சுத்தியும் உடல் சுத்தியும் செய்து, அதன் பின் சூரிய மூர்த்தியைத் தொட வேண்டும்।

Verse 9

दन्तकाष्ठविधानं तु प्रथमं कथयामि ते । मधूके पुत्रलाभः स्यादर्के नेत्रसुखं प्रिये

அன்பே, முதலில் பல்-குச்சி (தந்தகாஷ்டம்) விதியை உனக்குச் சொல்கிறேன். மதூகக் கிளையால் புத்திரலாபம் உண்டாகும்; அர்க்கக் கிளையால் கண்களுக்கு சுகமும் ஆரோக்கியமும் கிடைக்கும்.

Verse 10

रोगक्षयः कदम्बे तु अर्थलाभोऽतिमुक्तके । मरुतां याति सर्वत्र आटरूषकसंभवैः

கதம்பத்தைச் சார்ந்தால் நோய்கள் குறையும்; அதிமுக்தகத்தைச் சேவித்தால் செல்வம் பெருகும். மேலும் ஆடரூஷகத்தில் பிறந்தவற்றால் எங்கும் மருதர்களின் லோகம் அடைதல் உண்டாகும்—இதுவே பலன்.

Verse 11

जातिप्रधानतां जातावश्वत्थो यच्छते यशः । श्रियं प्राप्नोति निखिलां शिरीषस्य निषेवणात्

ஜாதி (தாவரம்) சேவையால் தன் இனத்தில் முதன்மை கிடைக்கும்; அஸ்வத்தம் (அரசமரம்) புகழை அளிக்கும். சிரீஷத்தை பக்தியுடன் சார்ந்தால் முழுமையான செல்வ-திருமகள் அருள் பெறப்படும்.

Verse 12

प्रियंगुं सेवमानस्य सौभाग्यं परमं भवेत् । अभीप्सितार्थसिद्धिः स्यान्नित्यं प्लक्षनिषेवणात्

பிரியங்கு சேவிப்பவர்க்கு உத்தமமான நல்வாழ்வு (சௌபாக்யம்) உண்டாகும். ப்லக்ஷத்தை இடையறாது சார்ந்தால் விரும்பிய காரியங்கள் நிறைவேறும்.

Verse 13

न पाटितं समश्नीयाद्दंतकाष्ठं न सव्रणम् । न चोर्द्धशुष्कं वक्रं वा नैव च त्वग्विवर्ज्जितम्

பிளந்த பல்-குச்சியைப் பயன்படுத்தக் கூடாது; காயமுற்ற/குறைபாடுள்ளதையும் அல்ல. பாதி உலர்ந்தது, வளைந்தது, அல்லது பட்டை இல்லாத தந்தகாஷ்டத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

Verse 14

वितस्तिमात्रमश्नीयाद्दीर्घं ह्रस्वं च वर्जयेत् । उदङ्मुखो वा प्राङ्मुखः सुखासीनोऽथ वाग्यतः

விதஸ்தி அளவுள்ள தந்தகாஷ்டத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; மிக நீளமானதையும் மிகக் குறைந்ததையும் தவிர்க்க வேண்டும். வடக்கு அல்லது கிழக்கு நோக்கி சுகமாக அமர்ந்து மௌனமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 15

कामं यथेष्टं हृदये कृत्वा समभिमन्त्र्य च । मंत्रेणानेन मतिमानश्नीयाद्दन्तधावनम्

மனத்தில் விரும்பிய வேண்டுதலை வைத்துக் கொண்டு, தந்தகாஷ்டத்தை முறையாக அபிமந்திரித்து, அறிவுடையவன் இந்த மந்திரத்தை ஜபித்தபடியே பல் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

वरं दत्त्वाऽभिजानासि कामं चैव वनस्पते । सिद्धिं प्रयच्छ मे नित्यं दन्तकाष्ठ नमोऽस्तु ते

ஹே வனஸ்பதே! நீ வரம் அளிப்பவனும், விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவனும். எனக்கு எந்நாளும் சித்தியை அருள்வாயாக; ஹே தந்தகாஷ்டமே, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 17

त्रीन्वारान्परिजप्यैवं भक्षयेद्दंतधावनम् । पश्चात्प्रक्षाल्य तत्काष्ठं शुचौ देशे विनिक्षिपेत्

இவ்வாறு மூன்று முறை ஜபித்து பல் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அந்தக் காஷ்டத்தை கழுவி தூய இடத்தில் வைத்திட வேண்டும்.

Verse 18

दंतकाष्ठेन देवेशि न जिह्वां परिमार्जयेत् । पृथक्पृथक्तदा कार्यं यदीच्छेद्विपुलं यशः

ஹே தேவేశி! தந்தகாஷ்டத்தால் நாவை உரசக் கூடாது. பெரும் புகழ் வேண்டுமெனில் ஒவ்வொரு செயலும் தனித்தனியாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

अंगुल्या दंतकाष्ठं च प्रत्यक्षं लवणं च यत् । मृत्तिकाभक्षणं चैव तुल्यं गोमांसभक्षणैः

விரலால் பல்-வாய் சுத்தம் செய்வது, தந்தகாஷ்டத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவது, வெளிப்படையாக உப்பை உண்ணுவது, மண்ணை உண்ணுவது—இவை அனைத்தும் கோமாம்சம் உண்ணும் பாவத்துக்கு ஒப்பென கூறப்படுகின்றன।

Verse 20

मुखे पर्युषिते नित्यं भवत्यप्रयतो द्विजः । तस्माच्छुष्कमथार्द्रं वा भक्षयेद्दंतधावनम्

வாயில் பழைய மாசு (பர்யுஷிதம்) நிலைத்திருந்தால், த்விஜன் எப்போதும் தூய்மையில் அலட்சியமானவன் எனக் கருதப்படுவான். ஆகவே பல் துலக்க உலர்ந்ததோ அல்லது புதிதாய் ஈரமோ உள்ள தந்ததாவனக் குச்சியைப் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 21

वर्जिते दिवसे चैव गडूषांश्चैव षोडश । तत्तत्पद्मसुगन्धैर्वा मुखशुद्धिं च कारयेत्

தந்தகாஷ்டம் தவிர்க்க வேண்டிய நாளில் பதினாறு கண்டுூஷங்கள் (குளிப்பு/கொப்பளிப்பு) செய்ய வேண்டும்; அல்லது தாமரை மணம் முதலான நறுமணப் பொருள்களால் வாய்ச் சுத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

मुखशुद्धिमकृत्वा यो भास्करं स्पृशति द्विजः । त्रीणि वर्षसहस्राणि स कुष्ठी जायते नरः

வாய்ச் சுத்தி செய்யாமல் பாஸ்கரனைத் தொடந்து/வழிபடும் த்விஜன், மூவாயிரம் ஆண்டுகள் குஷ்டரோகியாகப் பிறப்பான் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 23

एवं वस्त्रादि संशोध्य ततः स्नानं समाचरेत् । शुचौ मनोरमे स्थाने संगृह्यास्त्रेण मृत्तिकाम्

இவ்வாறு ஆடை முதலியவற்றைச் சுத்தம் செய்து பின்னர் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். தூய்மையும் இனிமையும் உள்ள இடத்தில் ‘அஸ்த்ர’ மந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி ஸ்நானத்திற்கான ம்ருத்திகை (மண்) சேகரிக்க வேண்டும்।

Verse 24

सानुस्वारोकारयुतो हकारः फट्समन्वितः । अनेनास्त्रेण संगृह्य स्नानं तत्र समाचरेत्

அனுஸ்வாரத்துடன் ‘ஓ’கார இணைப்புடைய ‘ஹ’காரம், ‘பட்’ எனும் உச்சாரத்தால் யுக்தம்—இதுவே அஸ்திரம். இதனால் (சுத்திமண்) சேகரித்து அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

भागत्रयं तु संशुद्धं तृणपाषाणवर्जितम् । एकमस्त्रेण चालभ्य तथान्यं भास्करेण तु

நன்கு சுத்தமான, புல் கல் இல்லாத மண்ணை மூன்று பாகங்களாக எடுக்க வேண்டும். ஒரு பாகத்தை அஸ்திர-மந்திரத்தால் தொடவும், மற்றொன்றை பாஸ்கர (சூரிய) மந்திரத்தால் தொடவும்.

Verse 26

अंगैश्चैव तृतीयं तु अभिमंत्र्य सकृत्सकृत् । जप्त्वास्त्रेण क्षिपेद्दिक्षु निर्विघ्नं तु जलं भवेत्

மூன்றாம் பாகத்தை அங்க-மந்திரங்களால் மீண்டும் மீண்டும் அபிமந்திரிக்க வேண்டும். பின்னர் அஸ்திர-மந்திரம் ஜபித்து திசைகளில் எறிய வேண்டும்; அப்போது நீர் நிர்விக்னம் (தடையற்றது) ஆகும்.

Verse 27

सूर्यतीर्थ द्वितीयेन तृतीयेन सकृत्सकृत् । गुंठयित्वा ततः स्नायाद्रवितीर्थेन मानवः

இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் பாகங்களால் ‘சூர்யதீர்த்தம்’ எனக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் பூசி உரச வேண்டும். அதன் பின் மனிதன் ரவிதீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

तूर्यशंख निनादेन ध्यात्वा देवं दिवाकरम् । स्नात्वा राजोपचारेण पुनराचम्य यत्नतः

தூரியம், சங்கின் முழக்கம் ஒலிக்க, திவாகர தேவனை தியானிக்க வேண்டும். ராஜோபசாரத்துடன் ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் கவனமாக மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

स्नानं कृत्वा ततो देवि मंत्रराजेन संयुतम् । हरेफौ बिंदु लक्ष्मीश्च तथाऽन्यो दीर्घया सह

தேவி! ஸ்நானம் செய்து பின்பு ‘மந்திரராஜம்’னை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்—‘ஹ’ எழுத்து ரேபம் (ர) உடன் இணைந்து, பிந்து (அனுநாசிகம்) மற்றும் ‘ஸ்ரீ/லக்ஷ்மீ’யுடன் கூடி, நீளமாத்திரையுடன் மற்றொரு எழுத்தும் சேர்ந்து முறையாக அமைந்ததாகும்।

Verse 30

मात्रया रेफसंयुक्तो हकारो बिंदुना सह । सकारः सविसर्गस्तु मंत्रराजोऽयमुच्यते

மாத்திரையுடன் ரேபம் (ர) இணைந்த ‘ஹ’ எழுத்து பிந்துவுடன்; மேலும் விசர்கத்துடன் கூடிய ‘ஸ’ எழுத்து—இதுவே ‘மந்திரராஜம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 31

ततस्तु तर्प्पयेन्मंत्रान्सर्वांस्तांस्तु कराग्रजैः । तुलनादूर्ध्वतो देवान्सव्येन च मुनींस्तथा । पितॄंश्चैवापसव्येन हृद्बीजेन प्रतर्पयेत्

பின்பு விரல் நுனிகளால் அந்த எல்லா மந்திரங்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். துலனாஸ்தானம் (மார்பின்) மேற்பகுதியிலிருந்து சவ்யமாக (இடக்கையால்) தேவர்களையும் முனிவர்களையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; அபசவ்ய முறையில் ஹ்ருத்-பீஜத்தை உபயோகித்து பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 32

यद्गीतं प्रवरं लोके अक्षराणां मनीषिभिः । एकोनविंशं मात्राया अक्षरं तत्प्रकीर्त्तितम्

உலகில் எழுத்துகளுள் சிறந்ததாக ஞானிகள் பாடிய அந்த எழுத்தே பத்தொன்பது மாத்திரைகள் கொண்ட எழுத்து என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 33

एवं स्नात्वा विधानेन संध्यां वंदेद्विधानतः । ततो विद्वान्क्षिपेत्पश्चाद्भास्करायोदकांजलिम्

இவ்வாறு விதிப்படி ஸ்நானம் செய்து, விதானப்படி ஸந்த்யாவந்தனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஞானி பாஸ்கரனுக்கு (சூரியதேவனுக்கு) குவித்த கரங்களில் நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 34

जपेच्च त्र्यक्षरं मंत्र षण्मुखं च यदृच्छया । मंत्रराजेति यः पूर्वं तवाख्यातो मया प्रिये

பின்னர் இயன்ற அளவு த்ர்யக்ஷரீ மந்திரத்தையும், ஷண்முக (ஷடானன) மந்திரத்தையும் ஜபிக்க வேண்டும். பிரியே, நான் முன்பு ‘மந்திரராஜம்’ என்று உனக்குச் சொன்னதுதான்—

Verse 35

पश्चात्तीर्थेन मंत्रास्तु संहृत्य हृदये न्यसेत् । मंत्रैरात्मानमेकत्र कृत्वा चार्घं प्रदापयेत्

பின்னர் தீர்த்தநீரால் மந்திரங்களைச் சுருக்கி (சம்ஹரித்து) இதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மந்திரங்களால் தன்னை ஒருமைப்படுத்தி, பின்னர் அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 36

रक्तचंदनगंधैस्तु शुचिःस्नातो महीतले । कृत्वा मंडलकं वृत्तमेकचित्तो व्यवस्थितः

சிவப்பு சந்தன நறுமணத்தால் அனுலேபனம் செய்து, தூய்மையுடன் நீராடி, தரையில் வட்டமான மண்டலத்தை வரைந்து, ஒருமனத்துடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 37

गृहीत्वा करवीराणि ताम्रे संस्थाप्य भाजने । तिलतंदुलसंयुक्तं कुशगन्धोदकेन तु

கரவீர மலர்களை எடுத்து செம்புப் பாத்திரத்தில் வைத்து; எள்ளும் அரிசியும் சேர்த்து, குசா நறுமணமுள்ள நீரையும் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 38

रक्तचंदन धूपेन युक्तमर्घ्योपसाधितम् । कृत्वा शिरसि तत्पात्रं जानुभ्यामवनिं गतः

சிவப்பு சந்தனமும் தூபமும் சேர்ந்த அர்க்யத்தை முறையாகத் தயாரித்து, அந்தப் பாத்திரத்தைத் தலையில் வைத்து, இரு முழங்கால்களுடன் தரையில் தாழ்ந்து வணங்க வேண்டும்.

Verse 39

मूलमंत्रेण संयुक्तमर्घ्यं दद्याच्च भानवे । मुच्यते सर्वपापैस्तु यो ह्येवं विनिवेदयेत्

மூலமந்திரத்துடன் இணைந்த அர்க்யத்தை பானவனாகிய சூரியனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு சமர்ப்பிப்பவன் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 40

यद्युगादिसहस्रेण व्यतीपातशतेन च । अयनानां सहस्रेण यत्फलं ज्येष्ठपुष्करे । तत्फलं समवाप्नोति सूर्यायार्घ्य निवेदने

ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்தில் ஆயிரம் யுகாதி நாட்கள், நூறு வ்யதீபாதங்கள், ஆயிரம் அயன மாற்றங்கள் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதே பலன் சூரியனுக்கு அர்க்யம் சமர்ப்பிப்பதால் பெறப்படும்.

Verse 41

दीक्षामंत्रविहीनोऽपि भक्त्या संवत्सरेण तु । फलमर्घेण वै देवि लभते नात्र संशयः

தீட்சையும் மந்திரங்களும் இல்லாதவராயினும், பக்தியுடன் ஒரு வருடம் இதைச் செய்தால், அர்க்ய அர்ப்பணத்தால் பலன் பெறுவான், தேவியே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 42

यः पुनर्दीक्षितो विद्वान्विधिनार्घ्यं निवेदयेत् । नासौ संभवते भूमौ प्रलयं याति भास्करे

ஆனால் தீட்சை பெற்ற அறிஞன் விதிப்படி அர்க்யத்தை சமர்ப்பித்தால், அவன் பூமியில் மீண்டும் பிறவியெடுக்கமாட்டான்; பாஸ்கரனை அடைந்து பிரளயம் (மோட்சம்) பெறுவான்.

Verse 43

इह जन्मनि सौभाग्यमायुरारोग्यसंपदम् । अचिराल्लभते देवि सभार्यः सुखभाजनम्

இவ்வாழ்விலேயே அவன் விரைவில் நல்வாழ்வு, நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியச் செல்வம் பெறுவான், தேவியே; மனைவியுடன் சேர்ந்து இன்பத்தின் பாத்திரமாகிறான்.

Verse 44

एवं स्नानविधिः प्रोक्तः सौरः संक्षेपतस्तव । हिताय मानवेन्द्राणां सर्वपापप्रणाशनः

இவ்வாறு உனக்குச் சுருக்கமாக சௌர ஸ்நான விதி உரைக்கப்பட்டது. அது மனித அரசர்களுக்கு நன்மை தருவது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 45

अथवा वेदमार्गेण कुर्यात्स्नानं द्विजोत्तमः । यद्येवं मन्त्रविस्तारे ह्यशक्तो दीक्षया विना

அல்லது சிறந்த த்விஜன் வேதமார்க்கப்படி ஸ்நானம் செய்யலாம். தீட்சை இன்றி மந்திர விரிவைச் செய்ய இயலாவிடில் அவ்வாறே செய்யட்டும்.

Verse 46

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि यशस्विनि । वेदमार्गेण दिव्येन ब्राह्मणानां हिताय वै

ஈஸ்வரன் கூறினார்—யசஸ்வினியே! இப்போது உனக்கு பூஜை விதானத்தைச் சொல்கிறேன்; அது தெய்வீக வேதமார்க்கப்படி, பிராமணர்களின் நலனுக்காகவே.

Verse 47

एवं संभृतसंभारः पुष्पादिप्रगुणीकृतः । तत आवाहयेद्भानुं स्थापयेत्कर्णिकोपरि

இவ்வாறு தேவையான பொருட்களைச் சேர்த்து, மலர் முதலியவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, பின்னர் பானு (சூரியன்) ஐ ஆவாஹனம் செய்து கர்ணிகையின் மேல் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 48

उपस्थानं तु वै कृत्वा मंत्रेणानेन सुव्रते । उदुत्यं जातवेदसमिति मंत्रः संपरिकीर्तितः

சுவ்ரதையே! இந்த மந்திரத்தால் உபஸ்தானம் செய்து—‘உதுத்யம் ஜாதவேதஸம்’—என்று இந்த மந்திரம் இங்கு அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 49

अग्निं दूतेति मंत्रेण अनेनावाह्य भामिनि । आकृष्णेन रजसा मंत्रेणानेन वाऽर्चयेत्

ஒளிவதியே! ‘அக்னிம் தூதேதி’ என்ற மந்திரத்தால் அக்னியை ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் ‘ஆக்ருஷ்ணேன ரஜஸா’ என்ற மந்திரத்தாலும் முறையாக அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 50

हंसः शुचिषदिति मंत्रेणानेन पूजयेत् । अपत्येतेति मन्त्रेण सूर्यं देवि प्रपूजयेत्

‘ஹம்ஸஃ சுசிஷத்…’ என்ற மந்திரத்தால் பூஜை செய்ய வேண்டும்; மேலும் தேவியே! ‘அபத்யேதே…’ மந்திரத்தால் சூரியனை மிகுந்த பக்தியுடன் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 51

अदृश्रमस्य चैतेन सूर्यं देवि समर्च्चयेत् । तरणिर्विश्वदर्शेति अनेन सततं जपम्

தேவியே! ‘அத்ருஷ்ரமஸ்ய…’ மந்திரத்தால் சூரியனை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ‘தரணிர் விஷ்வதர்ஷீ…’ மந்திரத்தை இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 52

चित्रं देवानामुदेति भद्रां देवो सदार्चयेत् । विभूतिमर्च्चयेन्नित्यं येना पावक चक्षसा

‘சித்ரம் தேவானாமுதேதி…’ மந்திரத்தால் சாதகர் எப்போதும் பத்திரா தேவதையை வணங்கி அர்ச்சிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘யேன பாவக-சக்ஷஸா…’ மந்திரத்தால் தினமும் விபூதியை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 53

विद्यामेपिरजस्पृथ्वित्यनेन विमलां सदा । अमोघां पूजयेन्नित्यं मंत्रेणानेन सुव्रते

‘வித்யாமேபீ ரஜஃ ப்ருத்வி…’ மந்திரத்தால் எப்போதும் விமலா தேவியைப் பூஜிக்க வேண்டும்; நல்விரதமுடையவளே! இதே மந்திரத்தால் தினமும் அமோகா தேவியையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 54

सप्त त्वा हरितोऽनेन सिद्धिदां सर्वकर्मसु । विद्युतामर्चयेद्देवं सप्त त्वा हरितेन च

“ஸப்த த்வா ஹரிதோ’நேன” என்ற மந்திரத்தால் எல்லாக் காரியங்களிலும் வெற்றியளிக்கும் சித்திதா தேவியை வழிபட வேண்டும். மேலும் “ஸப்த த்வா ஹரிதேன” என்ற மந்திரத்தால் வித்யுதா தேவதையையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 55

नवमीं पूजयेद्देवीं सततं सर्वतोमुखीम् । मन्त्रेणानेन वै देवि उद्वयन्तमितीह वै

எல்லாத் திசைகளிலும் முகமாய்ப் பரவி நிற்கும் நவமி தேவியை இடையறாது வழிபட வேண்டும். தேவியே, “உத்வயந்தம்…” என்று தொடங்கும் இம்மந்திரத்தால் அவளை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 56

उद्यन्नद्य मित्रमहः प्रथममक्षरं जपेत् । द्वितीयं पूजयेद्देवि शुकेषु मे हरिमेति वै

“உத்யன்னத்ய மித்ரமஹঃ…” என்ற மந்திரத்தால் முதல் பீஜாக்ஷரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். தேவியே, இரண்டாவதைக் “சுகேஷு மே ஹரிம்…” என்ற மந்திரத்தால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 57

उदगादयमादित्यो ह्यनेनापि तृतीयकम् । तत्सवितुर्वरेण्येति चतुर्थं परिकीर्तितम्

“உதகாதயமாதித்யः…” என்ற மந்திரத்தால் மூன்றாம் பீஜத்தையும் நிறுவ வேண்டும். “தத் ஸவிதுர்வரேண்யம்…” என்பதால் நான்காம் பீஜம் கூறப்படுகிறது.

Verse 58

महाहिवो महायेति पञ्चमं परिकीर्तितम् । हिरण्यगर्भः समवर्तत षष्ठं बीजं प्रकीर्तितम्

“மஹாஹிவோ மஹா…” என்ற மந்திரத்தால் ஐந்தாம் பீஜம் கூறப்படுகிறது. “ஹிரண்யகர்பஃ சமவர்தத…” என்ற மந்திரத்தால் ஆறாம் பீஜம் பிரகடனமாகிறது.

Verse 59

सविता पश्चातात्सविता सप्तमं वरवर्णिनि । एवं बीजानि विन्यस्य आदित्यं स्थापयेच्छुभे

“சவிதா பஷ்சாதாத் சவிதா…” என்ற மந்திரத்தால், ஓ அழகிய வர்ணமுடையவளே, ஏழாம் பீஜம் அளிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு பீஜமந்திரங்களை வின்யாசம் செய்து, ஓ சுபமே, ஆதித்யனை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 60

आदित्यं स्थापयित्वा तु पश्चादङ्गानि विन्यसेत्

முதலில் ஆதித்யனை நிறுவி, அதன் பின் முறையாக அங்க-ந்யாசம் (அங்கங்களின் வின்யாசம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 61

आग्नेय्यां हृदयं न्यस्य ऐशान्यां तु शिरो न्यसेत् । नैरृत्यां तु शिखां चैव कवचं वायुगोचरे

ஆக்னேய திசையில் ஹ்ருதய ந்யாசம் செய்து, ஈசான திசையில் சிர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். நைர்ருத்யத்தில் சிகை, வாயவ்ய (வாயு பகுதி) யில் கவச ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 62

अस्त्रं दिशासु विन्यस्य स्वबीजेन तु कर्णिकाम् । अमोसि प्राणितेनेति अनेन हृदयं यजेत्

திசைகளில் அஸ்த்ர மந்திரத்தை வின்யாசம் செய்து, தன் பீஜத்தால் கர்ணிகை (மையம்) யை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘அமோசி பிராணிதேனேதி’ என்ற விதியால் ஹ்ருதயத்தை வழிபட வேண்டும்।

Verse 63

शिरस्तु पूजयेद्देवि आयुष्यं वर्चसेति वै । गायत्र्या तु शिखां पूज्य नैरृत्यां तु व्यवस्थिताम्

ஓ தேவி, ‘ஆயுஷ்யம் வர்சஸே’ என்ற மந்திரத்தால் சிரத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் நைர்ருத்யத்தில் உள்ள சிகையை காயத்ரியால் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 64

जीमूतस्येव भवति प्रत्येकं कवचं यजेत् । धन्वन्नागा धन्वनेति अनेनास्त्रं सदाऽर्चयेत्

இது மழைமேகம் போலக் காவலான ஆவரணமாகிறது; ஒவ்வொரு கவசத்தையும் தனித்தனியாக வழிபட வேண்டும். ‘தன்வன்னாகா தன்வனே’ என்ற மந்திரத்தால் அஸ்திரத்தை எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 65

नेत्रं तु पूजयेद्देवि अश्विना तेजसेति च । ह्यतः पूर्वतः सोमं दक्षिणेन बुधं तथा

தேவி, ‘அஷ்வினா தேஜஸே’ என்ற மந்திரத்தால் கண் (நேத்ரம்) வழிபட வேண்டும். பின்னர் கிழக்கில் சோமனைவும், அதுபோல் தெற்கில் புதனைவும் நிறுவி வழிபட வேண்டும்.

Verse 66

पश्चिमेन गुरुं न्यस्य उत्तरेण च भार्गवम् । आग्नेय्यां मङ्गलं न्यस्य नैरृत्यां तु शनैश्चरम्

மேற்கு திசையில் குருவை (பிரகஸ்பதி)யும், வட திசையில் பார்கவனை (சுக்கிரன்)யும் நிறுவ வேண்டும். தென்-கிழக்கில் மங்களனையும், தென்-மேற்கில் சனைச்சரனையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 67

वायव्यां तु न्यसेद्राहुं केतुमीशानगोचरे । आप्यायस्वेति मन्त्रेण देवि सोमं सदार्चयेत्

வடமேற்கு திசையில் ராகுவையும், ஈசான (வடகிழக்கு) பகுதியில் கேதுவையும் நிறுவ வேண்டும். தேவி, ‘ஆப்யாயஸ்வ’ என்ற மந்திரத்தால் சோமனை எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 68

उद्बुध्यध्वं महादेवि बुधं तत्र सदार्चयेत् । बृहस्पतेति मन्त्रेण पूजयेत्सततं गुरुम्

‘உத்புத்யத்வம்’—மகாதேவி—என்று அங்கே புதனை எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும். ‘பிரஹஸ்பதே’ மந்திரத்தால் குருவை (பிரகஸ்பதி) தொடர்ந்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 69

शुक्रः शुशुक्वानिति च भार्गवं देवि पूजयेत् । अग्निर्मूर्द्धेति मन्त्रेण सदा मंगलमर्चयेत्

தேவி, ‘சுக்ரः சுஷுக்வான்’ என்ற மந்திரத்தால் பார்கவனை (சுக்கிரனை) வழிபட வேண்டும். ‘அக்னிர்மூர்த்நி’ மந்திரத்தால் எப்போதும் மங்களனை (குஜனை) அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 70

शमग्निरितिमन्त्रेण पूजयेद्भास्करात्मजम् । कयानश्चित्रेतिमन्त्रेण देवि राहुं सदाऽर्चयेत्

‘சமக்னிரிதி’ மந்திரத்தால் பாஸ்கராத்மஜனை (சூரியபுத்திரனை) வழிபட வேண்டும். தேவி, ‘கயாநஶ்சித்ரேதி’ மந்திரத்தால் ராகுவை எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 71

केतुं कृण्वेति केतुं वै सततं पूजयेद्बुधः । बाह्यतः पूर्वतः शुक्रं दक्षिणेन यमं तथा

‘கேதும் க்ருண்வேதி’ மந்திரத்தால் ஞானி இடையறாது கேதுவை வழிபட வேண்டும். வெளிப்புறத்தில் கிழக்கே சுக்கிரன்; அதுபோல தெற்கே யமன் உள்ளான்.

Verse 72

ऐशान्यामीश्वरं विंद्यादाग्नेय्यामग्निरुच्यते । नैऋतेति विरूपाक्षं पवनं वायुगोचरे

ஈசான திசையில் ஈசுவரனை அறிய வேண்டும்; ஆக்னேய திசையில் அக்னி என்று கூறப்படுகிறது. நைருதி திசையில் விரூபாக்ஷன்; வாயு மண்டலத்தில் பவனன் (வாயு) உள்ளான்.

Verse 73

तमुष्टवाम इति वै ह्यनेनेन्द्रमथार्चयेत् । उदीरतामवरेति सदा वैवस्वतं यजेत्

‘தமுஷ்டவாம்’ என்ற மந்திரத்தால் இந்திரனை அர்ச்சிக்க வேண்டும். ‘உதீரதாமவரேதி’ மந்திரத்தால் எப்போதும் வைவர்ச்வதனை (யமனை) வழிபட வேண்டும்.

Verse 74

तत्त्वायामीति मन्त्रेण वरुणं देवि पूजयेत् । इन्द्रासोमावत इति मन्त्रेण धनदं यजेत्

தேவி, “தத்த்வாயாமீதி” மந்திரத்தால் வருணதேவனை வழிபடுக. “இந்த்ராஸோமாவத…” மந்திரத்தால் தனதன் (குபேரன்) யாகபூஜை செய்க.

Verse 75

पावकं पूजयेद्देवि अग्निमीऌए पुरोहितम् । रक्षोहणं वाजिनेति विरूपाक्षं सदार्चयेत्

தேவி, “அக்னிமீளே புரோஹிதம்” மந்திரத்தால் பாவகன் (அக்னி)னைப் பூஜிக்க. “ரக்ஷோஹணம் வாஜினேதி” மந்திரத்தால் விரூபாக்ஷனை எப்போதும் அர்ச்சிக்க.

Verse 76

वायवायाहि मन्त्रेण वायुं देवि सदार्चयेत् । यथाक्रममिमान्देवि सर्वान्वै पूजयेद्बुधः

தேவி, “வாயவாயாஹி…” மந்திரத்தால் வாயுதேவனை எப்போதும் அர்ச்சிக்க. இவ்வாறே முறையின்படி ஞானி இவர்கள் அனைவரையும் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 77

बाह्यतः पूर्वतो देवि इन्द्रादीनां समन्ततः । रक्तवर्णं महातेजं सितपद्मोपरि स्थितम्

தேவி, வெளிப்புறத்தில் கிழக்குத் திசையில்—இந்திரன் முதலியோரால் சூழப்பட்டு—செந்நிறம் கொண்டு, மஹாதேஜஸுடன், வெண்தாமரையின் மேல் அமர்ந்த (திருவுரு) உள்ளது.

Verse 78

सर्वलक्षणसंयुक्तं सर्वाभरणभूषितम् । द्विभुजं चैकवक्त्रं च सौम्यपञ्चकधृक्करम्

அனைத்து மங்கள லட்சணங்களும் உடையவன், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; இருகரன், ஒருமுகன்; கரங்களில் சௌம்ய பஞ்சகத்தைத் தாங்கியவன்.

Verse 79

वर्त्तुलं तेजबिंबं तु मध्यस्थं रक्तवाससम् । आदित्यस्य त्विदं रूपं सर्वलोकेषु पूजितम् । ध्यात्वा संपूजयेन्नित्यं स्थंडिलं मण्डलाश्रयम्

நடுவில் நிலைத்த சிவப்பு ஆடை அணிந்த, ஒளிவளமிக்க வட்ட ஜ்யோதி-பிம்பமே—ஆதித்யனின் திருவுருவம்; அது எல்லா உலகங்களிலும் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு தியானித்து, ஸ்தண்டிலத்தில் அமைந்த மண்டலத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு தினமும் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 80

देव्युवाच । मण्डलस्थः सुरश्रेष्ठ विधिना येन भास्करः । पूज्यते मानवैर्भक्त्या स विधिः कथितस्त्वया

தேவி கூறினாள்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! மண்டலத்தில் உறையும் பாஸ்கரனை மனிதர்கள் பக்தியுடன் பூஜிக்கும் விதியை நீங்கள் விளக்கியுள்ளீர்.

Verse 81

पूजयेद्विधिना येन भास्करं पद्मसंभवम् । मूर्त्तिस्थं सर्वगं देवं तन्मे कथय शंकर

சங்கரா! தாமரையிலிருந்து தோன்றிய பாஸ்கரனை—மூர்த்தியில் இருப்பினும் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவனை—எந்த முறையில் பூஜிக்க வேண்டும் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 82

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि साधु पृष्टोऽस्मि सुवते । शृणुष्वैकमना देवि मूर्तिथं येन पूजयेत्

ஈசுவரன் கூறினார்—நன்று, நன்று, மகாதேவியே! சுவ்ரதே, நீ சிறந்த கேள்வி கேட்டாய். தேவி, ஒருமுக மனத்துடன் கேள்—மூர்த்தியில் உறையும் தெய்வத்தைப் பூஜிக்கும் முறையை.

Verse 83

इषेत्वेति च मन्त्रेण उत्तमांगं सदार्चयेत् । अग्निमीऌएति मन्त्रेण पूजयेद्दक्षिणं करम्

‘இஷேத்வ…’ மந்திரத்தால் தெய்வத்தின் உத்தமாங்கம் (தலை) எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ‘அக்னிமீளே…’ மந்திரத்தால் வலது கையைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 84

अग्न आयाहि मन्त्रेण पादौ देवस्य पूजयेत् । आजिघ्रेति च मन्त्रेण पूजयेत्पुष्पमालया

‘அக்ன ஆயாஹி…’ மந்திரத்தால் தேவனின் திருவடிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். ‘ஆஜிஹ்ரே…’ மந்திரத்தால் மலர்மாலையை அர்ப்பித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 85

योगेयोगेति मन्त्रेण मुक्तपुष्पांजलिं क्षिपेत् । समुद्रागच्छ यत्प्रोक्तमनेन स्नापयेद्रविम्

‘யோகே யோகே…’ மந்திரத்தால் சிதறிய மலர்களின் அஞ்சலியைச் செலுத்த வேண்டும். ‘சமுத்ராகச்ச…’ என உபதேசித்த சொற்களால் ரவியை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 86

इमं मे गंगेति यत्प्रोक्तमनेनापि च भामिनि । समुद्रज्येति मन्त्रेण क्षालयेद्विधिवद्रविम्

மேலும், அழகியவளே, ‘இமம் மே கங்கே…’ என உபதேசித்த மந்திரத்தாலும்; ‘சமுத்ரஜ்யே…’ மந்திரத்தால் விதிப்படி ரவியை கழுவி தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 87

सिनीवालीति मन्त्रेण स्नापयेच्छंखवारिणा । यज्ञं यज्ञेति मन्त्रेण कषायैः परिरक्षयेत्

‘ஸினீவாலீ…’ மந்திரத்தால் சங்குநீரால் (ரவியை) ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். ‘யஜ்ஞம் யஜ்ஞே…’ மந்திரத்தால் கஷாயம் முதலிய கஷாயரசங்களால் விதிப்படி காக்க வேண்டும்.

Verse 88

स्नापयेत्पयसा देवि आप्यायस्वेति मंत्रतः । दधिक्राव्णेति वै दध्ना स्नापयेद्विधिवद्रविम्

தேவி, ‘ஆப்யாயஸ்வ…’ மந்திரத்தை ஜபித்து பாலால் (ரவியை) ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் ‘ததிக்ராவ்ணே…’ மந்திரத்தால் தயிராலும் விதிப்படி ரவியை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

इमं मे गंगेति यत्प्रोक्तमनेनापि च भामिनि । समुद्रज्येति मंत्रेण स्नानमौषधिभिः स्मृतम्

அழகியவளே, ‘இமம் மே கங்கே…’ என உரைக்கப்பட்ட மந்திரத்தாலும், ‘சமுத்ரஜ்யே…’ மந்திரத்தாலும்; மூலிகை மருந்துகளுடன் நீராடுதல் விதியாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 90

उद्वर्तयेत्ततो भानुं द्विपदाभिर्वरानने । मानस्तोकेति मंत्रेण युगपत्स्नानमाचरेत्

பின்னர், அழகிய முகத்தவளே, இருபாதச் செய்யுள்களால் பானு (சூரியன்) திருவுருவை உபட்டம் பூசி உரசி வழிபட வேண்டும்; ‘மானஸ்தோகே…’ மந்திரத்தால் முறையுடன் ஒருங்கே ஸ்நான விதியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 91

विष्णोरराटमन्त्रेण स्नापयेद्गंधवारिणा । सौवर्णेन तु मंत्रेण अर्घ्यं पाद्यं निवेदयेत्

‘விஷ்ணோரராட…’ மந்திரத்தால் நறுமண நீரால் ஸ்நானம் செய்விக்க வேண்டும்; ‘சௌவர்ண…’ மந்திரத்தால் அர்க்யமும் பாத்யமும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 92

इदं विष्णुर्विचक्रमे मंत्रेणार्घ्यं प्रदापयेत् । वेदोसीति च मंत्रेण उपवीतं प्रदापयेत्

‘இதம் விஷ்ணுர்விசக்ரமே…’ மந்திரத்தால் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்; ‘வேதோऽஸி…’ மந்திரத்தால் உபவீதம் (யஜ்ஞோபவீதம்) சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 93

बृहस्पतेति मंत्रेण दद्याद्वस्त्राणि भानवे । येन श्रियं प्रकुर्वाणः पुष्पमालां प्रपूजयेत्

‘ப்ருஹஸ்பதே…’ மந்திரத்தால் பானு (சூரியன்) அவர்க்கு வஸ்திரங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் செல்வமங்கை (ஸ்ரீ) பெருக வேண்டி மலர்மாலையால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 94

धूरसीति च मंत्रेण धूपं दद्यात्सगुग्गलम् । समिद्धोंजनमंत्रेण अंजनं तु प्रदापयेत्

“தூரஸீதி” மந்திரத்தால் குக்குலுவுடன் கூடிய தூபத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; “ஸமித்தோஞ்சன” மந்திரத்தால் அஞ்சனம் (காஜல்)யும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 95

युंजान इति मंत्रेण भानुं रोचनमालभेत् । आरार्त्तिकं च वै कुर्याद्दीर्घायुत्वाय वै पुनः

“யுஞ்ஜான…” மந்திரத்தால் பானுவிற்கு ரோசனா (சுப ஒளிவண்ணம்) பூச வேண்டும்; மேலும் நீண்ட ஆயுளுக்காக மீண்டும் ஆரத்தியும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 96

सहस्रशीर्षा पुरुषः सूर्यं शिरसि पूजयेत् । शंभवायेति मंत्रेण रवेर्नेत्रे परामृशेत्

“ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷः…” மந்திரத்தால் தலைப்பகுதியில் சூரியனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; “ஶம்பவாய…” மந்திரத்தால் ரவியின் கண்களைத் தொட்டு வணங்க வேண்டும்।

Verse 97

विश्वतश्चक्षुरित्येवं भानोर्देहं समालभेत् । श्रीश्च ते लक्ष्मीश्चेति सर्वांगे पूजयेद्रविम्

“விஶ்வதஶ்சக்ஷுஃ…” மந்திரத்தால் பானுவின் உடலைத் தொட்டு மரியாதை செய்ய வேண்டும்; “ஶ்ரீஶ்ச தே லக்ஷ்மீஶ்ச…” மந்திரத்தால் ரவியை எல்லா அங்கங்களிலும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 98

ईश्वर उवाच अथ मेरोर्महादेवि अष्टशृंगस्य सुव्रते । पूजाविधानमंत्रांस्ते कथयामि समासतः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாதேவி, சுவ்ரதே! இப்போது மேருவின் அஷ்டஶ்ருங்க (எட்டு சிகர) ரூபத்திற்கான பூஜை முறையும் மந்திரங்களையும் உனக்கு சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்।

Verse 99

अष्टशृंगं महादेवि अनेन विधिनाऽर्चयेत् । प्रथमं पूजयेन्मध्ये मंत्रेणानेन सुव्रते

ஓ மகாதேவி, இவ்விதியினாலே அஷ்டச்ருங்கத்தை வழிபட வேண்டும். ஓ சுவ்ரதே, முதலில் நடுவில் இந்த மந்திரத்தால் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 100

महाहिवोमहायेति नानापुष्पकदंबकैः । त्रातारमिंद्रमंत्रेण पूर्वशृंगं सदार्चयेत्

பலவகை மலர்க் கொத்துகளால் ‘மஹாஹிவோ மஹாயேதி’ மந்திரம் ஜபித்து கிழக்கு சிகரத்தை எப்போதும் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் ‘த்ராதாரம் இந்த்ரம்…’ என்ற இந்திர மந்திரத்தால் அதை காப்பருளும் ஆண்டவனென வணங்க வேண்டும்.

Verse 101

तमुष्टवामेति मंत्रेण पूजयेत्सुरसुन्दरि । अग्निमीऌए पुरोहितमाग्नेयं शृंगमर्चयेत्

ஓ தேவலோக அழகியே, ‘தமுஷ்டவாம்…’ மந்திரத்தால் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் ‘அக்னிமீளே புரோஹிதம்’ மந்திரத்தால் ஆக்னேய (தென்-கிழக்கு) சிகரத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 102

आग्नेय्या चैव गायत्र्या अथवानेन पूजयेत् । यमाय त्वा मखाय त्वा दक्षिणं शृंगमर्च येत्

ஆக்னேயீ காயத்ரியாலோ அல்லது இதே முறையாலோ பூஜிக்க வேண்டும். ‘யமாய த்வா, மகாய த்வா’ மந்திரத்தால் தெற்கு சிகரத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 103

उदीरतामवरेप्यथवानेन पूजयेत् । आयं गौरिति मंत्रेण नैरृत्यं शृङ्गमर्चयेत्

‘உதீரதாம்…’ மந்திரத்தாலோ அல்லது இதே முறையாலோ பூஜிக்க வேண்டும். ‘ஆயம் கௌஃ…’ மந்திரத்தால் நைர்ருத்ய (தென்-மேற்கு) சிகரத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 104

रक्षोहणं वाजिनं वा पूजयेदसुरांतिकम् । इंद्रासोमा च यो मंत्रो ह्यथवा तेन पूजयेत्

அந்தச் சிகரத் தெய்வத்தை ராக்ஷஸஹந்தன் எனவும், வேகமிகு வெற்றியாளர் (வாஜின்) எனவும், அல்லது அசுராந்தகன் எனவும் வழிபட வேண்டும். அல்லது “இந்த்ரா-சோமா…” என்று தொடங்கும் எந்த மந்திரமோ, அதனால் வழிபாட்டை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 105

अभि त्वा सूर नोन्विति चैशानं शृंगमर्चयेत् । येनेदं भूतमिति वा अथवानेन पूजयेत्

“அபி த்வா சூர…” என்ற மந்திரத்தால் ஈசான (வடகிழக்கு) சிகரத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும். அல்லது “யேனேதம் பூதம்…” என்ற மந்திரத்தால், அல்லது இங்கு கூறிய இந்த விதியாலும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 106

नमोस्तु सर्पेभ्य इति मेरुपीठं सदाऽर्चयेत् । हिरण्यगर्भः समवर्त्ततेति पुनर्मध्ये सदार्चयेत्

“நமோऽஸ்து ஸர்பேப்யः” என்ற மந்திரத்தால் மேருபீடத்தை எப்போதும் அர்ச்சிக்க வேண்டும். மீண்டும் நடுவில் “ஹிரண்யகர்பஃ ஸமவர்த்தத…” என்ற மந்திரத்தால் நித்தமும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 107

सविता पश्चातादिति वै पूजयेत्पुष्प मालया । त्रिकालमर्चयेद्देवि प्रदद्यादर्घ्यमादरात्

மலர்மாலையுடன் “ஸவிதா பஷ்சாதாத்…” என்ற மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும். தேவியே, மூன்று காலங்களிலும் தேவனை அர்ச்சித்து, மரியாதையுடன் அர்க்ய நீரை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 108

माता रुद्राणां दुहिता वसूनां पूर्वाह्ने चैव पूजयेत् । मध्याह्ने पूजयेद्देवि तद्विष्णोः परमं पदम्

முற்பகலில் “மாதா ருத்ராணாம், துஹிதா வசூநாம்…” என்ற மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும். மதியத்தில், தேவியே, “தத் விஷ்ணோஃ பரமம் பதம்…” என்ற மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 109

हंसः शुचिषदिति वा अपराह्णे सदार्चयेत् । एवं भानुं ग्रहैः सार्द्ध पूजयेद्वरवर्णिनि

அபராஹ்ணத்தில் ‘ஹம்ஸः ஶுசிஷத்…’ என்ற மந்திரத்தால் எப்போதும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, கிரகங்களுடன் பானு (சூரியன்)னை இவ்வாறு பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 110

देव्युवाच । यानि पुष्पाणि चेष्टानि सदा भास्करपूजने । कानि चोक्तानि देवेश कथयस्व प्रसादतः

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவேசா, பாஸ்கரனின் நித்திய பூஜையில் எந்த மலர்கள் மிக விரும்பத்தக்கவை என்று சொல்லப்பட்டுள்ளன? அருளால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 111

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि पुष्पा ध्यायमनुत्तमम् । येन चार्कस्थले देवि शीघ्रं तुष्यति पूजितः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ தேவி, கேள்; மலர்களைப் பற்றிய ஒப்பற்ற அதிகாரத்தை நான் உரைக்கிறேன். அதனால், ஓ தேவி, அர்க்கஸ்தலத்தில் பூஜிக்கப்படும் சூரியன் விரைவில் திருப்தியடைவான்.

Verse 112

मालतीकुसुमैः पूजा भवेत्सांनिध्यकारिका । मल्लिकायाश्च कुसुमैर्भोगवाञ्जायते नरः

மாலதி மலர்களால் செய்யும் பூஜை தெய்வத்தின் சான்னித்யத்தை அளிக்கும். மல்லிகா மலர்களை அர்ப்பணித்தால் மனிதன் போகமும் செல்வமும் பெறுவான்.

Verse 113

सौभाग्यं पुंडरीकैस्तु भवत्यर्थश्च शाश्वतः । कदंबपुष्पैर्देवेशि परमैश्वर्यमश्नुते

புண்டரீக (தாமரை) மலர்களால் நல்வாழ்வு உண்டாகி நிலையான செல்வமும் கிடைக்கும். ஓ தேவேசி, கடம்ப மலர்களால் பரம ஐஸ்வர்யமும் ஒளியும் பெறப்படும்.

Verse 114

भवत्यक्षयमन्नं च बकुलै रर्चने रवेः । मदारपुष्पकैः पूजा सर्वकुष्ठविनाशिनी

பகுள மலர்களால் ரவியை அர்ச்சித்தால் அழியாத அன்னவளம் உண்டாகும். மதார மலர்களால் செய்யும் பூஜை எல்லா வகை குஷ்டநோயையும் அழிக்கும்.

Verse 115

बिल्वस्य पत्रकुसुमैमहतीं श्रियमश्नुते । अर्कस्रजा भवत्यर्थः सर्वकामफलप्रदः

பில்வ இலைகளும் மலர்களும் கொண்டு (சூரியனை) வழிபட்டால் பெரும் திருமகள் அருள் போன்ற செல்வம் கிடைக்கும். அர்க்க மாலையால் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் தரும் பொருள் உண்டாகும்.

Verse 116

प्रदद्याद्रूपिणीं कन्यां पूजितो बकुलस्रजा । किंशुकैरर्चितो देवि न पीडयति भास्करः

பகுள மாலையால் பூஜிக்கப்பட்ட ரவி அழகிய வடிவமுடைய கன்னியை (தகுந்த மணமகளை) அருள்வார். தேவி, கிஞ்சுக மலர்களால் அர்ச்சித்தால் பாஸ்கரன் துன்பம் அளிக்கமாட்டான்.

Verse 117

अगस्तिकुसुमैस्तद्वदानुकूल्यं प्रयच्छ ति । करवीरैस्तु देवेशि सूर्यस्यानुचरो भवेत्

அதேபோல் அகஸ்தி மலர்களால் பூஜித்தால் சூரியன் அனுகூலமும் உதவியும் அருள்வான். தேவியே, கரவீர மலர்களால் அர்ச்சித்தால் பக்தன் சூரியனின் அனுசரனாகிறான்.

Verse 119

शतपत्रस्रजा देवि सूर्यसालोक्यतां व्रजेत् । बकपुष्पैर्महादेवि दारिद्यं नैव जायते

தேவி, சதபத்ர மலர் மாலையால் பூஜித்தால் சூரிய-சாலோக்யம் பெறுவான். மகாதேவி, பக்க மலர்களால் அர்ச்சித்தால் வறுமை ஒருபோதும் உண்டாகாது.

Verse 120

यः सूर्यायतनं भक्त्या गैरिकेणोपलेपयेत् । प्राप्नुयान्महतीं लक्ष्मीं रोगैश्चापि प्रमुच्यते

பக்தியுடன் சூரியனின் ஆலயத்தை கைரிகம் (சிவப்பு குங்குமப்பொடி/செம்மண்) கொண்டு பூசி லேபனம் செய்பவன், மாபெரும் லக்ஷ்மி (செல்வம்) பெறுவான்; நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 121

अष्टादशेह कुष्ठानि ये चान्ये व्याधयो नृणाम् । प्रलयं यांति ते सर्वे मृदा यद्युपलेपयेत्

இங்கு உள்ள பதினெட்டு வகை குஷ்ட நோய்களும், மனிதருக்கு ஏற்படும் பிற நோய்களும், இத்தலத்தின் புனித ம்ருத் (மண்) பூசி லேபனம் செய்தால் அனைத்தும் அழிந்து போகும்।

Verse 122

विलेपनानां सर्वेषां कुंकुमं रक्तचंदनम् । पुष्पाणां करवीराणि प्रशस्तानि वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! லேபனப் பொருட்களில் குங்குமமும் செங்கந்தனமும் சிறந்தவை; மலர்களில் கரவீரம் (அரளி/கன்னேரி) மிகவும் போற்றத்தக்கது।

Verse 123

नातः परतरं किंचिद्भास्वतस्तुष्टिकारकम् । यादृशं कुङ्कुमं जाती शतपत्रं तथाऽगुरुः

பாஸ்வத் (சூரியன்) திருப்தியடைய இவற்றை விட உயர்ந்தது இல்லை—குங்குமம், ஜாதி (மல்லிகை), சதபத்ரம் (நூறு இதழ் தாமரை) மற்றும் அகுரு (அகரு).

Verse 124

किं तस्य न भवेल्लोके यश्चैभिश्चार्चयेद्रविम् । उपलिप्यालयं यस्तु कुर्यान्मंडलकं शुभम्

இவ்வளவுகளால் ரவியை அர்ச்சிப்பவனுக்கு இவ்வுலகில் எது கிடைக்காதது? மேலும் ஆலயத்தை லேபனம் செய்து தூய்மைப்படுத்தி சுப மண்டலம் அமைப்பவனின் புண்ணியம் உறுதியாகும்।

Verse 125

एकेनास्य भवेदर्थो द्वाभ्यामारोग्यमश्नुते । त्रिभिस्तु सर्वविद्यावांश्चतुर्भिर्भोगवान्भवेत्

ஒரு மண்டல விரதத்தால் அவனுக்கு பொருள்-செல்வம் உண்டாகும்; இரண்டால் ஆரோக்கியம் பெறுவான். மூன்றால் எல்லா கல்வியிலும் புலமை பெறுவான்; நான்கால் போக-சுகங்களில் நிறைவு பெறுவான்.

Verse 126

पंचभिर्विपुलं धान्यं षड्भिरायुर्बलं यशः । सप्तमण्डलतारी स्यान्मंडलाधिपतिर्नरः

ஐந்து (மண்டல) செய்தால் மிகுந்த தானியம் கிடைக்கும்; ஆறால் ஆயுள், வலிமை, புகழ் பெறுவான். ஏழால் ‘சப்தமண்டல-தாரி’ ஆகி மண்டலாதிபதி போல் உயர்வடைவான்.

Verse 127

घृतदीपप्रदानेन चक्षुष्माञ्जायते नरः । कटुतैलस्य दीपेन स्वं शत्रुं जयते नरः

நெய் நிரம்பிய தீபத்தை தானம் செய்தால் மனிதன் நல்ல பார்வை பெறுவான். காரத் தைலத் தீபத்தை அர்ப்பணித்தால் தன் பகையை வெல்வான்.

Verse 128

तैलदीपप्रदानेन सूर्यलोके महीयते । मधूकतैलदीपेन सौभाग्यं परमं लभेत्

தைலத் தீப தானத்தால் அவன் சூரியலோகத்தில் பெருமை பெறுவான். மதூகத் தைலத் தீபம் அர்ப்பணித்தால் உன்னதமான சௌபாக்கியம் அடைவான்.

Verse 129

पुष्पाणां प्रवरा जाती धूपानां विजयः परः । गन्धानां कुंकुमं श्रेष्ठं लेपानां रक्तचंदनम्

மலர்களில் ஜாதி (மல்லிகை) சிறந்தது; தூபங்களில் ‘விஜய’ உயர்ந்தது. மணங்களில் குங்குமம் (கேசரம்) சிறந்தது; பூச்சுகளில் செங்கந்தனம் மிகச் சிறப்பு.

Verse 130

दीपदाने घृतं श्रेष्ठं नैवेद्ये मोदकः परम् । एतैस्तुष्यति देवेशः सांनिध्यं चाधिगच्छति

தீபதானத்தில் நெய்யே சிறந்தது; நைவேத்யத்தில் மோதகமே உத்தமம். இவற்றால் தேவாதிபதி மகிழ்ந்து பக்தனுக்கு தம் சாந்நித்யத்தை அருள்வார்.

Verse 131

एवं संपूज्य विधि वत्कृत्वा पितृप्रदक्षिणाम् । प्रणम्य शिरसा देवं तत्र चार्कस्थलं प्रिये

இவ்வாறு விதிப்படி வழிபாடு செய்து, பித்ருக்களுக்கு பிரதட்சிணை செய்து, தலைவணங்கி தேவனை வணங்கி; பின்னர், பிரியே, அங்கு அர்கஸ்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 132

सुखासीनस्ततः पश्येद्रवेरभिमुखे स्थितः । एकं सिद्धार्थकं कृत्वा हस्ते पानीयसंयुतम्

பின்னர் சுகமாக அமர்ந்து, சூரியனை நோக்கி நின்றவாறே தரிசிக்க வேண்டும். ஒரு சித்தார்த்தகம் (வெள்ளை கடுகு) நீருடன் சேர்த்து கையில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 133

कामं यथेष्टं हृदये कृत्वार्कस्थलसन्निधौ । पिबेत्सतोयं तद्देवि ह्यस्पृष्टं दशनैः सकृत्

அர்கஸ்தலத்தின் சாந்நித்யத்தில், தேவியே, உள்ளத்தில் விரும்பிய வேண்டுதலை நிலைநிறுத்தி, அந்த நீரை ஒருமுறை அருந்த வேண்டும்—பற்கள் தொடாதவாறு.

Verse 134

एवं कृत्वा नरो देवि कोटियात्राफलं लभेत् । ब्रह्मा विष्णुर्महादेवो ज्वलनो धनदस्तथा

இவ்வாறு செய்தால், தேவியே, மனிதன் கோடி யாத்திரைகளின் பலனை அடைவான். பிரம்மா, விஷ்ணு, மகாதேவன், ஜ்வலனன் (அக்னி), மேலும் தனதன் (குபேரன்) (இதற்கு சாட்சி).

Verse 135

भानुमाश्रित्य सर्वे ते मोदन्ते दिवि सुव्रते । तस्माद्भानुसमं देवं नाहं पश्यामि कञ्चन

ஓ நற்கடமையுடையவளே! பானு (சூரியன்) ஆதரவில் எல்லாத் தேவரும் விண்ணுலகில் மகிழ்கின்றனர். ஆகவே சூரியனுக்கு இணையான தெய்வம் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

Verse 136

इति कृत्वा महादेवि पुनर्भानौ प्रदक्षिणम् । कुर्यान्मन्त्रेण देवेशि सप्तकृत्वो वरानने

ஹே மகாதேவி! இவ்வாறு செய்து மீண்டும் பானு (சூரியன்) முன் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். ஹே தேவேசி, ஹே அழகுமுகத்தவளே! மந்திரத்துடன் ஏழு முறை செய்ய வேண்டும்.

Verse 137

तमुष्टवाम इति ऋक्प्रथमा परिकीर्तिता । एतोन्विन्द्रं स्तवामेति द्वितीया परिकीर्तिता

‘தமுஷ்டவாம’—இது முதல் ருக் மந்திரமாக அறிவிக்கப்பட்டது; மேலும் ‘ஏதோன்விந்த்ரம் ஸ்தவாமே’—இது இரண்டாம் ருக் மந்திரமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 138

इंद्र शुद्धो न आगहि तृतीया परिकीर्तिता । इन्द्रं शुद्धो हि नो रयिं चतुर्थी परिकीर्तिता

‘இந்த்ர ஶுத்தோ ந ஆகஹி’—இது மூன்றாம் ருக் மந்திரமாக அறிவிக்கப்பட்டது; மேலும் ‘இந்த்ரம் ஶுத்தோ ஹி நோ ரயிம்’—இது நான்காம் ருக் மந்திரமாக அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 139

अस्य वामस्येति शुभे पञ्चमी परिकीर्तिता । त्रिभिष्ट्वं देव इति वै षष्ठी च परिकीर्तिता

‘அஸ்ய வாமஸ்ய’—இது மங்களமான ஐந்தாம் ருக் என அறிவிக்கப்பட்டது; மேலும் ‘த்ரிபிஷ்ட்வம் தேவ’—இது நிச்சயமாக ஆறாம் ருக் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 141

तानि ते कथयाम्यद्य दश सामानि सुन्दरि । हुंकारः प्रणवोद्गीथः प्रस्तावश्च चतुष्टयम्

அழகியவளே, இன்று நான் உனக்கு அந்தப் பத்து சாமன்-கானங்களைச் சொல்கிறேன்—ஹுங்காரம், பிரணவ-உத்கீதம், பிரஸ்தாவம்; இவை நான்கு சேர்ந்த சதுஷ்டயம்.

Verse 142

पञ्चमं प्रहरो यत्र षष्ठमारण्यकं तथा । निधनं सप्तमं साम्नां सप्तसिद्धिमिति स्मृतम्

எந்த வரிசையில் ஐந்தாவது ‘ப்ரஹர’ எனவும், ஆறாவது ‘ஆரண்யக’ எனவும், சாமன்களில் ஏழாவது ‘நிதன’ எனவும் கூறப்படுகிறதோ—அது ‘ஸப்தசித்தி’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 143

पञ्चविध्यमिति प्रोक्तं ह्रींकारप्रणवेन तु । अष्टमं च तथा साध्यं नवमं वामदेवकम्

ஹ்ரீங்காரம் மற்றும் பிரணவம் (ஓம்) இணைவால் இது ‘பஞ்சவிதம்’ என்று கூறப்படுகிறது. எட்டாவது ‘சாத்யம்’, ஒன்பதாவது ‘வாமதேவகம்’ எனப்படும்.

Verse 144

ज्येष्ठं तु दशमं साम वेधसे प्रियमुत्तमम् । एतेषां देवि साम्नां वै जाप्यं कार्यं विधानतः

பத்தாவது சாமன் ‘ஜ்யேஷ்டம்’—மிகச் சிறந்ததும் வேதஸ் (படைப்பாளர்)க்கு பிரியமானதும். தேவியே, இச் சாமன்களின் ஜபம் விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 145

ज्येष्ठसामपरं चैव द्वितीयं गदतः शृणु । न च श्राव्यं द्वितीयं तु जप्तव्यं मुक्तिमिच्छता

ஜ்யேஷ்ட-சாமனுக்குப் பின் வரும் இரண்டாவது (மந்திரம்) என்னிடமிருந்து கேள். அந்த இரண்டாவது பொதுவில் ஒலிக்கக் கூடாது; முக்தி விரும்புவோர் அதை மறைவாக ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 146

तज्जाप्यं परमं प्रोक्तं स्वयं देवेन भानुना । जाप्यस्य विनियोगोऽस्य लक्षणं च निबोध मे । स्तोभसारं श्वासलीनमोंकारादि स्मृतं बुधैः

இந்த ஜபம் பரமமானது என்று கூறப்பட்டது; தெய்வீக சூரியன் பானுவே தாமே உபதேசித்தார். இதன் பயன்பாடும் இலக்கணமும் என்னிடமிருந்து அறிக—ஸ்தோப அక్షரங்களே இதன் சாரம்; இது சுவாசத்தில் லயித்து, ஓங்காரத்தால் தொடங்குகிறது என்று ஞானிகள் நினைத்துள்ளனர்.

Verse 147

ऊर्भानुश्च तथा धर्मं धर्मः सत्यं ह्यृत तथा । धर्मं ये धर्मवद्धर्मे धर्मे वै निधनं गताः

‘ஊர்பானு’ என்றும், அதுபோல ‘தர்மம்’ என்றும்; ‘தர்மம்’ என்பதே சத்தியம், அதுவே ‘ருதம்’ (பிரபஞ்ச ஒழுங்கு) கூட. தர்மத்தில் நிலைத்து தர்மப்படி வாழ்ந்து, தர்மத்திலேயே இறுதிக்குச் செல்வோர்—தர்மஜ பலனை அடைவர்.

Verse 148

यदेभिश्च यजेच्छब्दैरुचितं सामगैर्द्विजैः । जाप्यं चैतत्परं प्रोक्तं स्वयं देवेन भानुना

இந்த ‘யஜேத்’ சொற்களால் சாமகானம் பாடும் த்விஜர்கள் வழிபாட்டில் முறையாகப் பயன்படுத்துவது—அதுவே இந்த பரம ஜபம்; தெய்வீக சூரியன் பானுவே தாமே உரைத்தார்.

Verse 149

एतद्वै जप्यमानस्तु पुनरावर्तते न तु । सर्वरोगविनिर्मुक्तो मुच्यते ब्रह्महत्यया

இதை இடையறாது ஜபிப்பவன் மீண்டும் திரும்பி வரமாட்டான் (மறுபிறவி இல்லை). அவன் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, பிரம்மஹத்தியா பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 150

आज्यदोहाद्यदोहेति ज्येष्ठसाम्नोऽपि लक्षणम्

‘ஆஜ்யதோஹாத்யதோஹே’—இதுவும் ஜ்யேஷ்ட-சாமனின் ஒரு இலக்கணம் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 151

इति संपूज्य देवेशं ततः कुर्यात्परां स्तुतिम् । ऋग्भिर्वे पंचभिश्चैव शृणुष्वैकमनास्तु ताः

இவ்வாறு தேவர்களின் ஈசனை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் ஐந்து ருக் மந்திரங்களால் உன்னத ஸ்துதியைச் செய்ய வேண்டும். அவற்றை ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 152

उक्षाणं पृश्निमिति वै प्रथमा परिकीर्तिता । चत्वारि वाक्परीति वै द्वितीया परिकीर्तिता

‘உக்ஷாணம் ப்ருஷ்ணிம்’ என்பது முதல் ருக் எனப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. ‘சத்வாரி வாக்பரீ’ என்பது இரண்டாம் ருக் எனப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது.

Verse 153

इंद्रं मित्रं तृतीया तु ऋक्चैव परिकीर्तिता । कृष्णं नियानं हि तथा चतुर्थी परिकीर्तिता

‘இந்த்ரம் மித்ரம்’ என்பது மூன்றாம் ருக் எனக் கூறப்பட்டது; ‘கிருஷ்ணம் நியானம்’ என்பதும் நான்காம் ருக் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 154

द्वादशप्रथम इति पंचमी परिकीर्तिता । यो रत्नवाहीत्यनया किरीटं योजयेद्रवेः

‘த்வாதசப்ரதம’ என்பது ஐந்தாம் ருக் எனப் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. ‘யோ ரத்னவாஹீ’ என்ற மந்திரத்தால் ரவியின் சிரத்தில் கிரீடத்தை அணிவிக்க வேண்டும்.

Verse 155

गतेहनामित्यनया अव्यंगं भास्करं न्यसेत् । अनेन विधिना देवि पूजयेद्विधिवद्रविम्

‘கதேஹனாம்’ என்ற மந்திரத்தால் குறையற்ற பாஸ்கரனை நிறுவ வேண்டும். தேவியே, இவ்விதியினால் முறையாக ரவியைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 156

इत्येष ते मया ख्यातः प्रतिमापूजने विधिः

இவ்வாறு விக்ரஹப் பூஜையின் விதியை நான் உனக்குத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தேன்।

Verse 157

अनेनविधिना यस्तु सततं पूजयेद्रविम् । स प्राप्नोत्यधिकान्कामानिह लोके परत्र च

இந்த முறையினால் எவன் எப்போதும் ரவியை வழிபடுகிறானோ, அவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மிகுந்த விருப்பப் பயன்களை அடைகிறான்।

Verse 158

पुत्रार्थी लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम् । कन्यार्थी लभते कन्यां विद्यार्थी वेदविद्भवेत्

மகன் வேண்டுபவன் மகனைப் பெறுவான்; செல்வம் வேண்டுபவன் செல்வத்தைப் பெறுவான். மகள் வேண்டுபவன் மகளைப் பெறுவான்; கல்வி வேண்டுபவன் வேதஞானியாகிறான்।

Verse 159

निष्कामः पूजयेद्यस्तु स मोक्षं याति वै ध्रुवम् । अस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यादर्कसूर्यप्रभावतः

ஆனால் ஆசையின்றி வழிபடுகிறவன் நிச்சயமாக மோக்ஷத்தை அடைகிறான்; இக்க்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையாலும் அர்க-சூரியனின் பேராற்றலாலும் இது நிகழ்கிறது।

Verse 160

अन्यत्र ब्राह्मणानां च कोटिना यत्फलं लभेत् । अर्कस्थले तथैकेन भोजितेन तु तत्फलम्

வேறிடத்தில் கோடி பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியம், அர்கஸ்தலத்தில் ஒருவருக்கே அன்னதானம் செய்தாலும் அதே புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 161

स्नानं दानं जपो होमः सूर्यपर्वणि यत्कृतम् । तत्सर्वं कोटिगुणितं सूर्यकोटिप्रभावतः

சூரியப் பண்டிகை நாளில் செய்யப்படும் ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம் ஆகிய அனைத்தும் சூரியனின் கோடி-பிரபாவத்தால் கோடிமடங்கு பலன் தரும்.

Verse 162

माघमासे नरो यस्तु सप्तम्यां रविवासरे । कृष्णपक्षे महादेवि जागरं श्रद्धयाऽचरेत् । अर्कस्थलसमीपे तु स याति परमां गतिम्

ஓ மகாதேவி! மாக மாதத்தில் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று வரும் சப்தமியில், அர்கஸ்தலத்தின் அருகில் பக்தியுடன் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்வவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 163

गोशतस्य प्रदत्तस्य कुरुक्षेत्रे च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति तत्रार्कस्थलदर्शनात्

குருக்ஷேத்திரத்தில் நூறு பசுக்களை தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியபலன் எதுவோ, அதே பலன் அங்கே அர்கஸ்தலத்தை தரிசிப்பதாலேயே கிடைக்கும்.

Verse 164

अर्कस्थलः पूजनीयस्तत्र स्थाने निवासिभिः । जपापुष्पैरर्कपुष्पै रोगिभिस्तु विशेषतः

அந்த இடத்தில் வாழ்பவர்கள் அர்கஸ்தலத்தை வழிபட வேண்டும்—ஜபா (செம்பருத்தி) மலர்களாலும் அர்க மலர்களாலும்; குறிப்பாக நோயுற்றவர்கள் விசேஷமாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 165

न च पत्रोर्णकुसुमैर्न चैवोन्मत्तसंभवैः । न चाम्रातकजैः पुष्पैरर्चनीयो दिवाकरः

திவாகரனாகிய சூரியனைப் பத்திரோர்ண மலர்களாலும், உன்மத்தா செடியிலிருந்து பிறந்த மலர்களாலும், ஆம்ராதக மரத்தின் மலர்களாலும் வழிபடக் கூடாது.

Verse 166

आम्रातकस्य कुसुमं निर्माल्यमिव दृश्यते । अप्रत्यग्रं बहिर्यस्मात्तस्मात्तत्परिवर्जयेत्

ஆம்ராதகத்தின் மலர் நிர்மால்யம் போலத் தோன்றும்; வெளிப்புறத்தில் புதுமை இல்லாததால் அதனைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 167

नाविज्ञातं प्रदातव्यं न म्लानं न च दूषितम् । न च पर्य्युषितं माल्यं दातव्यं भूतिमिच्छता

செல்வம் விரும்புபவன் அறியாததை, வாடியதையோ மாசுற்றதையோ, மேலும் பழுதடைந்த மாலையையும் அர்ப்பணிக்கக் கூடாது.

Verse 168

देवमुल्लोचयेद्यस्तु तत्क्षणात्पुष्पलोभतः । पुष्पाणि च सुगन्धानि भोजकेनेतराणि च

ஆனால் மலராசையால் ஒரு போஜகன் தெய்வத்திற்குச் சமர்ப்பித்த மலர்களை அக்கணமே எடுத்துவிட்டால்—அவை மணமிக்க மலர்களாயினும், வேறு வகையாயினும்—

Verse 169

ब्रह्महत्यामवाप्नोति भोजको लोभमोहितः । महारौरवमासाद्य पच्यते शाश्वतीः समाः

பேராசையால் மயங்கிய அந்த போஜகன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தை அடைகிறான்; மகாரௌரவ நரகத்தை அடைந்து முடிவற்ற ஆண்டுகள் வேதனைப்படுகிறான்.

Verse 170

हन्त ते कीर्त्तयिष्यामि धूपदानविधिं परम् । प्रदानाद्देवदेवस्य येन धूपेन यत्फलम्

இப்போது உனக்கு தூபதானத்தின் உத்தம விதியை உரைப்பேன்; தேவர்களின் தேவனுக்கு தூபம் அர்ப்பணிப்பதால் பெறும் பலனையும் கூறுவேன்.

Verse 171

सदार्चने च धूपेन सामीप्यं कुरुते रविः । प्रदद्यात्सकलं कामं यद्यदिच्छति मानवः

தூபத்துடன் இடையறாது வழிபட்டால் ரவி தேவன் தன் சான்னித்யத்தை அருள்வான். மனிதன் எதை எதை விரும்பினாலும் அவை அனைத்தையும் அவர் வழங்குவான்.

Verse 172

तथैवागुरुधूपेन निधिं दद्यादभीप्सितम् । आरोग्यार्थी धनार्थी च नित्यदा गुग्गलं दहेत्

அதேபோல் அகுரு தூபம் செலுத்தினால் விரும்பிய நிதி கிடைக்கும். ஆரோக்கியம் நாடுபவனும், செல்வம் நாடுபவனும் தினமும் குக்குலு தூபம் எரிக்க வேண்டும்.

Verse 173

पिंडातधूपदानेन सदा तुष्यति भानुमान् । आरोग्यं च स्वयं दद्यात्सौख्यं च परमं भवेत्

பிண்டாத தூப தானம் செய்தால் பானுமான் எப்போதும் மகிழ்வான். அவர் தாமே ஆரோக்கியம் அருள்வார்; பரம சுகம் உண்டாகும்.

Verse 174

श्रीवासकस्य धूपेन वाणिज्यं सकलं लभेत् । रसं सर्जरसं चैव दहतोऽर्थागमो भवेत्

ஸ்ரீவாசக தூபத்தால் எல்லா வகை வாணிபத்திலும் வெற்றி கிடைக்கும். மேலும் பிசின்—சிறப்பாக சர்ஜ பிசின்—எரிப்பவனுக்கு செல்வ வரவு உண்டாகும்.

Verse 175

देवदारुं च दहतो भवत्यन्नमथाक्षयम् । विलेपनं कुंकुमेन सर्वकामफलप्रदम्

தேவதாரு எரிப்பவனுக்கு அன்னம் குறையாததாகும். குங்குமம் பூசுதல் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும்.

Verse 176

इह लोके सुखी भूत्वा अक्षयं स्वर्गमाप्नुयात् । चंदनस्य प्रलेपेन श्रियमायुश्च विंदति

இவ்வுலகில் இன்பமுற்று வாழ்ந்து மனிதன் அழியாத சுவர்க்கத்தை அடைவான். சந்தன லேபனத்தால் செல்வமும் நீண்ட ஆயுளும் பெறுவான்.

Verse 177

रक्तचन्दनलेपेन सर्वं दद्याद्दिवाकरः । अपि रोगशतैर्ग्रस्तः क्षेममारोग्यमाप्नुयात्

சிவப்பு சந்தன லேபனத்தால் திவாகரன் (சூரியன்) அனைத்தையும் அருள்வான். நூறு நோய்களால் பீடிக்கப்பட்டவனும் நலமும் ஆரோக்கியமும் அடைவான்.

Verse 178

गतिगंधं च सौभाग्यं परमं विंदते नरः । कस्तूरिकामर्दनकैरैश्वर्यमतुलं लभेत्

மனிதன் இனிய மணமும் உன்னத நற்பேறும் பெறுவான். கஸ்தூரி மைதல் (உபடனம்) செய்தால் ஒப்பற்ற ஐஸ்வர்யம் அடைவான்.

Verse 179

कर्पूरसंयुतैर्गंधैः क्ष्माधिपाधिपतिभवेत् । चतुःसमेन गंधेन सर्वा न्कामानवाप्नुयात्

கற்பூரம் கலந்த நறுமணங்களால் அவன் அரசர்களுக்கும் தலைவனாகிறான். நான்கு கூறுகள் சமமாக அமைந்த மணத்தால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 180

एतत्ते कथितं देवि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम् । सविस्तरं मया ख्यातं किमन्यत्परिपृच्छसि

தேவி! சூரியனின் இந்த உத்தம மகிமை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நான் விரிவாக விளக்கியேன்—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 181

देव्युवाच । यद्येवं भगवान्सूर्यः सर्वतेजस्विनां वरः । स कथं ग्रस्यते देव सैंहिकेयेन राहुणा

தேவி கூறினாள்—எல்லாத் தேஜஸ்விகளிலும் முதன்மையான பகவான் சூரியன் இவ்வாறு இருப்பின், ஓ தேவா! சிம்ஹிகையின் புதல்வன் ராகு அவரை எவ்வாறு விழுங்குகிறான்?

Verse 182

ईश्वर उवाच । शृणु दैवि प्रवक्ष्यामि सर्व पापप्रणाशनम् । कारणं ग्रहणस्यापि भ्रांतेर्विच्छेदकारकम्

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும், கிரகணத்தின் உண்மைக் காரணத்தையும், மயக்கத்தை வெட்டித் துணிக்கும் தத்துவத்தையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 183

राहुरादित्यबिंबस्याधस्तात्तिष्ठति भामिनि । अमृतार्थी विमानस्थो यावत्संस्रवतेऽमृतम्

ஒளிமிகு பெண்ணே! ராகு சூரிய வட்டத்தின் கீழே நிற்கிறான்; விமானத்தில் இருந்து அமிர்தத்தை நாடி, அமிர்தம் ஒழுகும் வரையில் (அவ்விடமே தங்குகிறான்).

Verse 184

बिंबेनांतरितो देवि आदित्यग्रहणं हि तत् । न कश्चिद्ग्रसितुं शक्त आदित्यो दहति ध्रुवम्

தேவி! நடுவே உள்ள வட்டம் மறைத்தால் சூரியன் மறைதல் ‘ஆதித்ய கிரகணம்’ எனப்படும்; ஆனால் சூரியனை உண்மையில் யாரும் விழுங்க இயலாது, ஏனெனில் ஆதித்யன் உறுதியாக எரித்தழிப்பான்.

Verse 185

आदित्यदेहजाः सर्वे तथान्ये देवदानवाः

தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள்—அனைவரும்—ஆதித்யனின் திருமேனியிலிருந்து பிறந்தவர்கள்; அதுபோல மற்றவர்களும் (அவரிடமிருந்தே) தோன்றினர்.

Verse 186

आदिकर्त्ता स्वयं यस्मादादित्यस्तेन चोच्यते । प्रभासे संस्थितो देवः सर्वपातकनाशनः

அவரே தாமே ஆதிகர்த்தா என்பதால் ‘ஆதித்யன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். பிரபாசத்தில் நிலைபெற்ற அந்த தேவன் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவன்.

Verse 187

भुक्तिमुक्तिप्रदो देवो व्याधिदुष्कृतनाशकृत् । तत्र सिद्धाः पुरा देवि लोकपाला महर्षयः

அந்த தேவன் போகமும் மோட்சமும் அருள்பவன்; நோய்களையும் தீவினைகளையும் அழிப்பவன். தேவியே, அங்கே முற்காலத்தில் சித்தர்கள், லோகபாலர்கள், மகரிஷிகள் சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 188

सिद्धा विद्या धरा यक्षा गंधर्वा मुनयस्तथा । धनदोऽपि तथा भीष्मो ययातिर्गालवस्तथा

சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள்; அதுபோல தனதன் (குபேரன்), பீஷ்மன், யயாதி, காளவனும் (அந்தத் திருத்தலப் பெருமையோடு இணைந்தவர்கள்).

Verse 189

सांबश्चैव तथा देवि परां सिद्धिमितो गताः । इदं रहस्यं देवेशि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम्

தேவியே, சாம்பனும் இங்கிருந்தே பரம சித்தியை அடைந்தான். தேவதேவியே, இதுவே சூரிய மஹாத்மியத்தின் உத்தம ரகசியம்.

Verse 190

न देयं दुष्टबुद्धीनां पापिनां च विशेषतः । न नास्तिकेऽश्रद्दधाने न क्रूरं वा कथंचन

இதை தீய புத்தியுடையோருக்கும், குறிப்பாகப் பாவிகளுக்கும் அளிக்கக் கூடாது; நாத்திகனுக்கும் அல்ல, நம்பிக்கையற்றவனுக்கும் அல்ல, கொடூரனுக்கும்—எந்நிலையிலும் அல்ல.

Verse 191

इमां कथामनुब्रूयात्तथा नाऽसूयके शिवे । इदं पुत्राय शिष्याय धर्मिणे न्यायवर्तिने

இந்தப் புனிதக் கதையை சிவபக்தனாகவும் பொறாமையற்றவனாகவும் உள்ளவர்க்கே முறையாக உரைக்க வேண்டும். இது தர்மநிஷ்டனும் நீதிமார்க்கத்தில் நிலைப்பவனுமான மகனுக்கோ சீடனுக்கோ அளிக்கத்தக்கது.

Verse 192

कथनीयं महाब्रह्म सूर्यभक्ताय सुव्रते । अर्कस्थलस्य देवस्य माहात्म्यमिदमुत्तमम्

ஓ மகாப்ரஹ்மா! சூரியபக்தனும் நல்விரதம் கொண்டவனுமான சாதகனுக்கே இதை உரைக்க வேண்டும். அர்கஸ்தல தேவனுடைய இந்த உத்தம மஹாத்மியத்தை அவனுக்கே போதிக்க வேண்டும்.

Verse 193

यः श्राद्धे श्रावयेद्देवि ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । तस्यानंतं भवेद्देवि यद्दानं पुरुषस्य वै

ஓ தேவி! ஸ்ராத்த காலத்தில் கட்டுப்பட்ட விரதமுடைய பிராமணர்களுக்கு இந்தக் கதையைச் செவிமடுக்கச் செய்பவனின் தானப் புண்ணியம், தேவி, முடிவிலாததாகிறது.

Verse 194

यातुधाना न हिंसंति तच्छ्राद्धं भयविह्वलाः

அந்த ஸ்ராத்தத்தைப் பார்த்து அச்சத்தால் கலங்கும் யாதுதானர்கள் அதற்கு தீங்கு செய்யார்.

Verse 195

पंक्तिपावनतां यांति येऽपि वै पंक्तिदूषकाः । सुतवाञ्जन्मवांश्च स्यात्सर्वकाममनोरमः

பந்தியை மாசுபடுத்துவோரும் கூட பந்தியைப் புனிதப்படுத்துவோராக மாறுவர். மனிதன் புத்திரபாக்கியம் பெற்று, நல்ல பிறவி அடைந்து, எல்லா விருப்பங்களிலும் இனிய பலனை அடைவான்.

Verse 196

प्रवासिभिर्बंधुवर्गैः संयुज्येत सदा नरः । नष्टैः संयुज्यते चार्थैरपरैश्चापि चिंतितैः

மனிதன் எப்போதும் வெளிநாட்டில் வாழும் உறவினர்களுடன் மீண்டும் சேர்ந்திடுவான். இழந்த செல்வமும், நீண்ட நாள் நினைத்த பிற பலன்களும் மீண்டும் கிடைக்கும்.

Verse 197

रक्ष्यते यागिनीभिश्च प्रियैश्च न वियुज्यते । उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा शृणुयाद्ब्राह्मणः सदा । सर्वान्कामांश्च लभते नात्र कार्या विचारणा

அவன் யாகினிகளால் காக்கப்படுவான்; பிரியமானவற்றிலிருந்து பிரியமாட்டான். ஆச்சமனம் செய்து தூய்மையடைந்து பிராமணன் எப்போதும் கேட்க வேண்டும்; அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்—இதில் ஐயம் இல்லை.

Verse 198

वैश्यः समृद्धिमतुलां क्षत्रियः पृथिवीपतिः । वणिजश्चापि वाणिज्यमखंडं शतसंख्यया । लभेयुः कीर्तनादस्याः सूर्योत्पत्तेर्वरानने

அழகிய முகத்தாளே, சூரியன் வெளிப்பட்ட இந்த வரலாற்றை கீர்த்தித்தால் வைசியன் ஒப்பற்ற செழிப்பைப் பெறுவான்; க்ஷத்திரியன் பூமியின் அரசனாவான்; வணிகனின் வாணிபம் நூறுமடங்கு பெருகி இடையறாது நடக்கும்.

Verse 199

शूद्राश्चैवाभिलषितान्कामान्प्राप्स्यंति भामिनि । अपमृत्युभयं घोरं मृत्युतोऽपि महाभयम्

ஒளிவீசும் பெண்ணே, சூத்ரர்களும் தங்கள் விரும்பிய இலக்குகளை அடைவார்கள். மரணத்தைவிடவும் அச்சமூட்டும் அகால மரணப் பயம் நீங்கும்.

Verse 200

नश्यते नात्र संदेहो राजद्वारकृतं च यत् । सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्यलोके महीयते

இங்கே ஐயம் இல்லை: அரசவாயிலில் செய்த குற்றமும் அழியும். எல்லா விருப்பப் பலன்களால் உள்ளம் நிறைந்தவன் சூரியலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 201

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सूर्यदैवतम् । अर्कस्थलप्रसंगेन किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

தேவி, அர்கஸ்தலப் பிரசங்கத்தோடு சூரியதேவனின் மகிமை இவ்வாறு கூறப்பட்டது. இனி நீ வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 202

स्थानं शाश्वतमोजसां गतिरपां दीपो दिशामक्षयः सिद्धेर्द्वारमपावभेदि जगतां साधारणं लोचनम् । हैमं पुष्करमंतरिक्षसरसो दीप्तं दिवः कुण्डलं कालोन्मानविभावनाक्षतलयं बिंबं रवेः पातु वः

ஒளியின் நித்திய நிலையாய், நீரின் நடைமுறையும் அடைக்கலமாய், திசைகளின் அழியாத விளக்காய், மாசைத் துளைத்து சித்திக்கான வாயிலாய், எல்லா உலகங்களுக்கும் பொதுக் கண் ஆக இருப்பவன்—அந்த சூரியனின் பிரகாசமான வட்டம் உங்களை காக்கட்டும். அது நடுவானின் ஏரியில் பொன்னாமரைப் போலவும், விண்ணின் ஒளிரும் குண்டலம்போலவும், கால அளவை வெளிப்படுத்துவதாகவும்; இறுதியில் அசையாததையும் லயத்தில் கரைப்பதாகவும் விளங்குகிறது.