Adhyaya 20

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मघोषध्वनिं श्रुत्वा दानवो दुर्मुखस्तदा । क्रोधसंरक्तनयनो दुर्वाससमथाब्रवीत्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—பிரம்மகோஷத்தின் ஒலியைக் கேட்டதும், தானவன் துர்முகன் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் முனி துர்வாசரிடம் பேசினான்.

Verse 2

हन्यमानस्त्वमस्माभिर्यदि मुक्तोसि वै द्विज । कस्मात्पुनः समायातो मरणाय च दुष्टधीः

எங்களால் அடிக்கப்படும்போதும் நீ, ஓ த்விஜனே, உண்மையில் தப்பித்திருந்தால், தீய எண்ணத்துடன் மரணத்தை நாடுவது போல மீண்டும் ஏன் வந்தாய்?

Verse 3

इत्युक्त्वा मुष्टिना हन्तुं प्राद्रवद्दानवाधमः । प्राह प्रधावमानं तं दुर्वासा मुनिसत्तमः

இவ்வாறு சொல்லி அந்தத் தாழ்ந்த தானவன் குத்தால் அடிக்க ஓடிவந்தான். அவன் ஓடிவருவதைக் கண்டு முனிவர்களில் சிறந்த துர்வாசர் அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 5

तस्य क्रुद्धो जगन्नाथो दुर्वाससः कृते तदा । चक्रेण क्षुरधारेण शिरश्चिच्छेद लीलया

அப்போது துர்வாசருக்காக ஜகந்நாதன் கோபமுற்று, கூர்மையான சக்கரத்தால் விளையாட்டுபோல் அவன் தலையை வெட்டினான்.

Verse 6

प्रह्लाद उवाच । दुर्मुखं निहतं दृष्ट्वा दानवो दुःसहस्तदा । आक्रोशदुच्चैर्दितिजाञ्छीघ्रमागम्यतामिति

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—துர்முகன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த தானவன் துஃஸஹன் அப்போது உரக்கக் கூவி, திதி-புத்ர தைத்யர்களை நோக்கி—“விரைந்து வாருங்கள்!” என்றான்.

Verse 7

श्रुत्वा दैत्यगणाः सर्वे दुर्मुखं निहतं तदा । दुर्वाससं पुनस्तत्र परित्रातं च विष्णुना

துர்முகன் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்ட எல்லா தைத்யக் கூட்டங்களும், அங்கே விஷ்ணு மீண்டும் துர்வாச முனிவரை காத்தார் என்பதையும் அறிந்தன.

Verse 8

कूर्मपृष्ठो गोलकश्च क्रोधनो वेददूषकः । यज्ञघ्नो यज्ञहंता च धर्मान्तकस्तपस्विहा

அவர்களில் கூர்மப்ருஷ்டன், கோலகன், வேதத்தை மாசுபடுத்தும் க்ரோதனன், யஜ்ஞக்னன், யஜ்ஞஹந்தா—யஜ்ஞங்களை அழிப்போர்—மற்றும் தவசிகளை கொல்லும் தர்மாந்தகன் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 9

एते चान्ये च बहवो विविधायुधपाणयः । क्रोधसंरक्तनयनाः शपन्तो ब्राह्मणं तथा

இவர்களும் இன்னும் பலரும் பலவகை ஆயுதங்களை கையில் ஏந்தி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், அந்தப் பிராமணனை அவ்வாறே சபித்தனர்.

Verse 10

परिक्षिप्य तदात्रेयं विष्णुं संकर्षणं तथा । तोमरैर्भिन्दिपालैश्च मुशलैश्च भुशुंडिभिः

அப்போது அவர்கள் அந்த ஆத்திரேய முனிவரையும், விஷ்ணுவையும், சங்கர்ஷணனையும் சூழ்ந்து கொண்டு, தோமரம், பிந்திபாலம், முசலம், புஷுண்டி முதலிய ஆயுதங்களால் தாக்கினர்.

Verse 11

अस्त्रैर्नानाविधैश्चापि युयुधुः क्रोधमूर्छिताः । दानवैः संवृतो विष्णुः समन्ताद्घोरदर्शनैः

கோபத்தில் மயங்கிய அவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களால் போரிட்டனர். பயங்கரத் தோற்றமுடைய தானவர்கள் விஷ்ணுவை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர்.

Verse 12

संकर्षणश्च शुशुभे चंद्रादित्यौ घनैरिव । गृहीत्वा धनुषी दिव्ये शीघ्रं संयोज्य चाशुगान्

மேகங்களிடையே தோன்றும் சந்திரன்-சூரியன் போல சங்கர்ஷணன் ஒளிர்ந்தான். தெய்வீக வில்ல்களை எடுத்துக் கொண்டு, விரைவில் அம்புகளைப் பொருத்தி ஆயத்தமானான்.

Verse 13

स्पर्शं मा कुरु पापिष्ठ ब्राह्मणं मां कृताह्निकम् । तं दृष्ट्वा दानवं विष्णुर्ब्राह्मणं हन्तुमुद्यतम्

“என்னைத் தொடாதே, ஓ மிகப் பாவியே! நான் தினசரி கர்மங்களை நிறைவேற்றிய பிராமணன்.” அந்த தானவன் பிராமணனை கொல்லத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டு விஷ்ணு தலையிட எண்ணினார்.

Verse 14

दानवान्विद्रुतान्दृष्ट्वा विष्णुना निहतान्परान् । गोलकः कूर्मपृष्ठश्च मानं कृत्वा न्यवर्तताम्

விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டவர்களையும் ஓடிப்போகும் தானவர்களையும் கண்டு, கோலகன் மற்றும் கூர்மப்ருஷ்டன் அகந்தையை அடக்கி நிலைமையை எண்ணி மீண்டும் திரும்பினர்.

Verse 15

संकर्षणं गोलकश्च ह्याजघान त्रिभिः शरैः । अनन्तं व्यथितं दृष्ट्वा गोलकः क्रोधमूर्छितः

கோலகன் சங்கர்ஷணனை மூன்று அம்புகளால் தாக்கினான். அனந்தன் (பலராமன்) வேதனைப்படுவதைக் கண்டு கோலகன் கோபத்தில் மயங்கினான்.

Verse 16

उत्पत्य तरसा मूर्ध्नि दुर्वाससमताडयत् । स मुष्टिघाताभिहतश्चुक्रोश पतितः क्षितौ

அவன் வேகமாகப் பாய்ந்து துர்வாசரின் தலையில் அடித்தான். முஷ்டி அடியால் தாக்கப்பட்ட அவர் அலறிக்கொண்டு தரையில் விழுந்தார்.

Verse 17

संकर्षणस्तु पतितं दृष्ट्वा मूर्ध्नि प्रताडितम् । दृष्ट्वा चुकोप भगवांस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । संगृह्य मुशलं वीरो जघान समरे रिपुम्

சங்கர்ஷணன் அவர் தலையில் அடிபட்டு விழுந்ததைக் கண்டு கோபமடைந்தார். 'நில்! நில்!' என்று கூறியவாறு, அந்த வீரன் தனது உலக்கையை எடுத்து போரில் எதிரியைத் தாக்கினான்.

Verse 18

मुशलेनाहतो मूर्ध्नि गोलको विकलेन्द्रियः । संभिन्नमस्तकश्चैव पपात च ममार च

தலையில் உலக்கையால் தாக்கப்பட்ட கோலகன் தன் புலன்களை இழந்தான். தலை சிதற, அவன் கீழே விழுந்து இறந்தான்.

Verse 19

गोलकं पतितं दृष्ट्वा क्रन्दंतं ब्राह्मणं तथा । कूर्मपृष्ठं च भगवान्विष्णुर्हन्तुं मनो दधे । नाराचेन सुतीक्ष्णेन जघान हृदये रिपुम्

கோலகன் விழுந்ததையும், அந்தணர் அழுது கொண்டிருப்பதையும் கண்டு, பகவான் விஷ்ணு கூர்மபிருஷ்டனைக் கொல்லத் தீர்மானித்தார். கூர்மையான நாராச அம்பினால் எதிரியின் நெஞ்சில் அடித்தார்.

Verse 20

स विष्णुबाणाभिहतस्त्यक्तशस्त्रः पलायितः । तस्मिन्प्रभिन्नेऽतिबले गते वै कूर्मपृष्ठके । अभज्यत बलं सर्वं विद्रुतं च दिशो दश

விஷ்ணுவின் அம்பால் தாக்கப்பட்டு, அவன் ஆயுதங்களைக் கைவிட்டு ஓடினான். மிகுந்த பலம் வாய்ந்த கூர்மபிருஷ்டன் தோற்கடிக்கப்பட்டு சென்றதும், படை முழுவதும் சிதறி பத்து திசைகளிலும் ஓடியது.

Verse 21

तत्प्रभग्रं बलं सर्वं निहतं गोलकं तथा । द्वारस्थः कथयामास दैत्यराज्ञे कुशाय सः

முன்னணிப் படை முழுவதும், கோலகனும் கூட அழிந்தனர். அப்போது வாயில்காவலன் சென்று தைத்யராஜன் குசனிடம் அந்தச் செய்தியை அறிவித்தான்.

Verse 22

गोलकं निहतं श्रुत्वा दैत्यानन्यांश्च दैत्यराट् । योधानाज्ञापयामास सन्नद्धान्स्वबलस्य च

கோலகன் கொல்லப்பட்டான் எனக் கேட்ட தைத்யராஜன், மற்ற தானவர்களையும் தன் படை வீரர்களையும் ஆயுதம் தரித்து தயாராகுமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 23

आज्ञां कुशस्य ते लब्ध्वा दैत्याः पंचजनादयः । युद्धायाभिमुखाः सर्वे रथैर्नागैश्च निर्ययुः

குசனின் ஆணையைப் பெற்ற பஞ்சஜன முதலிய தைத்யர்கள் அனைவரும் போருக்கு முகமாய்ந்து, தேர்களும் யானைகளும் உடன் புறப்பட்டனர்.

Verse 24

अनीकं दशसाहस्रं कूर्मपृष्ठस्य निर्ययौ । अयुते द्वे रथानां तु नागानामयुतं तथा

கூர்மப்ருஷ்டத்திலிருந்து பத்தாயிரம் கொண்ட ஒரு படைப்பிரிவு புறப்பட்டது; இருபதாயிரம் தேர்களும், அதுபோல பத்தாயிரம் யானைகளும் சென்றன.

Verse 25

दशायुतानि चाश्वानामुष्ट्राणां च तथैव च । बकश्च निर्ययौ दैत्यो बहुसैन्यसमन्वितः

குதிரைகள் ஒரு இலட்சம்; ஒட்டகங்களும் அதே அளவு. மேலும் பெரும் படையுடன் தைத்யன் பகனும் புறப்பட்டான்.

Verse 26

तथा दीर्घनखो दैत्यः स्वेनानीकेन संवृतः । मंत्रिपुत्रो महामायो दैत्यराज कुशस्य वै । निर्ययौ विघसो दैत्यः प्रघसश्च महाबलः

அவ்வாறே நீண்டநகன் எனும் தைத்தியன் தன் படையால் சூழப்பட்டு புறப்பட்டான். தைத்தியராஜன் குசனின் அமைச்சன் மகன் மகாமாயனும் புறப்பட்டான்; மேலும் விகாசன் தைத்தியனும் மகாபலன் பிரகாசனும் வெளியேறினர்.

Verse 27

ऊर्द्ध्वबाहुर्वक्रशिराः कञ्चुकश्च शिवोलुकैः । ब्रह्मघ्नो यज्ञहा दैत्यो राहुर्बर्बरकस्तथा

ஊர்த்த்வபாகு, வக்ரசிரஸ், மேலும் கஞ்சுகன் சிவோலுகர்களுடன் புறப்பட்டனர். அதுபோல பிரம்மக்னன், யஜ்ஞஹா எனும் தைத்தியர்களும், ராகுவும் பர்பரகனும் புறப்பட்டனர்.

Verse 28

सुनामा वसुनामा च मंत्रिणौ बुद्धिसत्तमौ । सेनापतिश्चोग्रदंष्टस्तस्य भ्राता महाहनुः

சுனாமா, வசுனாமா எனும் இரு அமைச்சர்கள் அறிவில் சிறந்தவர்களாக அங்கு இருந்தனர். சேனாதிபதி ஒக்ரதம்ஷ்ட்ரன்; அவன் சகோதரன் மகாஹனு.

Verse 29

एते चान्ये च बहवो दैत्याः क्रोधसमन्विताः । महता रथघोषेण निर्ययुर्युद्धकांक्षिणः

இவர்களும் இன்னும் பல தைத்தியர்களும் கோபம் நிறைந்து, தேர்களின் பேரொலியுடன், போரைக் காமித்து புறப்பட்டனர்.

Verse 30

स्नात्वा शुक्लांबरधरः शुक्लमालाविभूषितः । कुशः शंभुं महादेवं भवानीपतिमव्ययम् । आर्चयमास भूतेशं परमेण समाधिना

நீராடி வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, வெண்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குசன், பவானிபதி அழிவிலா மகாதேவன் சம்புவை—பூதேசனை—உயர்ந்த சமாதியுடன் வழிபட்டான்.

Verse 31

पंचामृतेन संस्नाप्य तथा गन्धैर्वि लिप्य च । अर्चयामास दैत्येन्द्रो ह्यनेककुसुमोत्करैः

தைத்தியேந்திரன் தேவனை பஞ்சாமிருதத்தால் அபிஷேகம் செய்து, நறுமணப் பொருள்களால் பூசி, பலவகைப் பூக்குவியல்களால் பக்தியுடன் அர்ச்சனை செய்தான்।

Verse 32

गीतवादित्रशब्दैश्च तथा मंगलवाचकैः । पूजयित्वा महादेवं ब्राह्मणान्स्वस्ति वाच्य च

பாடல், வாத்திய ஒலிகள் மற்றும் மங்கள வாழ்த்துகளின் நடுவே அவன் மகாதேவனைப் பூஜித்து, பிராமணர்களை மதித்து ‘ஸ்வஸ்தி’ வாக்கியங்களைச் சொல்லச் செய்தான்।

Verse 33

भूषयित्वा भूषणैश्च मणिवज्रविभूषणैः । मुकुटेनार्कवर्णेन ज्वलद्भास्कररोचिषा

மணி, வைர அலங்காரங்களால் தன்னை அலங்கரித்து, எரியும் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் சூரிய நிறக் கிரீடத்தை அணிந்தான்।

Verse 34

भ्राजमानो दैत्यराजो हारेणाऽतीव शोभितः । संनह्य च महाबाहुः सारथिं समुदैक्षत

மாலையால் மிகுந்த அழகுடன் ஒளிர்ந்த தைத்தியராஜன் ஆயுதம் தரித்து சன்னத்தனாகி, அந்த மகாபாகு தன் சாரதியை நோக்கினான்।

Verse 35

सुनामानं वसुं चैव मंत्रिणौ वाक्यमब्रवीत् । कश्चायमसुरान्हंति किमर्थं ज्ञायतामिति

அவன் தன் இரு அமைச்சர்கள் சுனாமா, வசுவிடம் கூறினான்: “அசுரர்களை கொன்று வருபவன் யார்? எந்த காரணத்தால்? கண்டறியுங்கள்।”

Verse 36

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रुरुर्वचनमब्रवीत् । गतेह्नि ब्राह्मणः स्नातुं गोमत्याः संगमे किल

அவன் சொற்களை கேட்ட ருரு கூறினான்—“முன்னொரு நாளில் ஒரு பிராமணன் உண்மையாகவே கோமதியின் சங்கமத்தில் நீராடச் சென்றான்.”

Verse 37

आगतः प्रतिषिद्धः सन्दैत्यैस्तत्र मही पते । तेन विष्णुः समानीतः संकर्षणसमन्वितः

அவன் அங்கே வந்தான்; ஆனால், நிலத்தரசே, தைத்தியர்கள் அவனைத் தடுத்தனர்; ஆகவே சங்கர்ஷணனுடன் விஷ்ணு அழைத்து வரப்பட்டார்.

Verse 38

सोऽस्मान्हंति महाराज ब्रह्मण्यो जगदीश्वरः । तेन ते बहवो दैत्या हताः केचित्पलायिताः

“மகாராஜா! பிராமணரைக் காக்கும் ஜகதீஸ்வரன் எங்களை அழிக்கிறான். அவனால் உன் தைத்தியர்களில் பலர் கொல்லப்பட்டனர்; சிலர் தப்பி ஓடினர்.”

Verse 39

सुनामोवाच । स्नात्वा गच्छतु विप्रोऽसौ वासुदेवसमन्वितः । राजन्वृथा विग्रहेण किं कार्यं कथयस्व नः

சுனாமன் கூறினான்—“அந்தப் பிராமணன் வாசுதேவருடன் நீராடி சென்று விடட்டும். அரசே, வீணான சண்டையால் என்ன பயன்? எங்களுக்குச் சொல்வீராக.”

Verse 40

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुशः क्रोधसमन्वितः । कथं गोलकहंतारं न हनिष्यामि केशवम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட குசன் கோபம் கொண்டு கூறினான்—“கோலகனை கொன்ற கேசவனை நான் எப்படிக் கொல்லாமல் விடுவேன்?”

Verse 41

एतावदुक्त्वा स क्रुद्धो ययौ दैत्यपतिस्तदा । ततो वादित्र शब्दैश्च भेरीशब्दैः समन्वितः

இவ்வளவு கூறி, தைத்தியர்களின் தலைவன் கோபத்துடன் புறப்பட்டான். அப்போது வாத்தியங்களின் ஒலி, பேரிகளின் முழக்கம் சேர்ந்து எழுந்தது.

Verse 42

ददर्श तत्र देवेशं सहस्रशिरसं प्रभुम् । तथा विष्णुं चक्रपाणिं दुर्वाससमकल्मषम्

அங்கே அவன் தேவேசனை கண்டான்—ஆயிரம் தலைகளையுடைய ஆண்டவனை. மேலும் சக்கரபாணி விஷ்ணுவையும் கண்டான்; அவர் களங்கமற்ற தூயவர், தவஒளியால் துர்வாசரைப் போல பிரகாசித்தார்.

Verse 43

ईश्वरांशं च तं दृष्ट्वा न हन्तव्योऽयमीश्वरः । विष्णुमुद्दिश्य तान्सर्वान्प्रेरयामास दानवान्

அவரை ஈசுவரின் அங்கமென அறிந்து, “இந்த ஆண்டவனை கொல்லக் கூடாது” என்று எண்ணினான். ஆனால் விஷ்ணுவை நோக்கி, அந்த எல்லா தானவர்களையும் தூண்டினான்.

Verse 44

नागैः पर्वतसंकाशै रथैर्जलदसन्निभैः । अश्वैर्महाजवैश्चैव परिवव्रुः समंततः

மலைபோல் பெரும் யானைகள், மேகக்கூட்டம் போன்ற தேர்கள், மிக வேகமுள்ள வலிமைமிகு குதிரைகள் கொண்டு அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர்.

Verse 45

ततो युद्धं समभवद्देवयोर्दानवैः सह । आच्छादितौ तौ ददृशुर्दैत्यैर्देवगणास्तदा

பின்னர் அந்த இரு தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் போர் எழுந்தது. அப்போது தேவர்கூட்டம் கண்டது—தைத்தியர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்ததால் அந்த இருவரும் மூடப்பட்டு மறைந்ததுபோல் இருந்தனர்.

Verse 46

ततो गृहीत्वा मुशलं हलं च बलवान्हली । जघान दैत्यप्रवरान्कालानलयमोपमान्

அப்போது வல்லமைமிகு ஹலி (சங்கர்ஷணன்) முசலம் மற்றும் கலப்பையை எடுத்துக் கொண்டு, யுகாந்தக் காலத்தின் தீயைப் போன்ற பயங்கர தைத்யப் பிரதானர்களை வதைத்தான்।

Verse 47

ते हन्यमाना दैतेया बलेन बलशालिना । सर्वतो विद्रुता भग्नाः कुशमेव ययुस्तदा

அந்த மகாபலவானின் வலிமையால் தாக்கப்பட்ட தைத்யர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்; முறிந்தும் தோற்றும் அவர்கள் அப்போது குஷ தேசத்திற்கே (தீவிற்கே) சென்றனர்।

Verse 48

बकश्च यज्ञकोपश्च ब्रह्मघ्नो वेददूषकः । महामखघ्नो जंभश्च राहुर्वक्रशिरास्तथा

பகன், யஜ்ஞகோபன், பிரம்மக்னன், வேததூஷகன், மஹாமகக்னன், ஜம்பன், ராகு மற்றும் வக்ரசிரஸ்—

Verse 49

एते चान्ये च बहवः प्रवरा दानवोत्तमाः । क्रोधसंरक्तनयना बिभिदुस्ते जनार्द्दनम्

இவர்களும் இன்னும் பல தானவச் சிறந்தோரும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், ஜனார்தனனைத் தாக்கி குத்தி மோதினர்।

Verse 50

ततः क्रोधसमायुक्तौ संकर्षणजनार्दनौ । चक्रलांगलघातेन जघ्नतुर्दानवोत्तमान्

அப்போது நீதியுடனான கோபம் நிறைந்த சங்கர்ஷணனும் ஜனார்தனனும், சக்கரமும் கலப்பையும் வீசிய அடிகளால் தானவச் சிறந்தோரை வதைத்தனர்।

Verse 51

चक्रेण च शिरः कायाच्चिच्छेदाशु बकस्य वै । चूर्णयामास मुशली यज्ञहंतारमेव च

சக்கரத்தால் அவன் பக்கனின் தலையை உடலிலிருந்து விரைந்து துண்டித்தான்; மேலும் முசலதாரி யாகநாசகனையும் நொறுக்கினான்।

Verse 52

राहुं जघान चक्रेण तथान्यान्मुशलेन च । ते हता हन्यमानाश्च भग्ना जग्मुर्दिशो दश

சக்கரத்தால் அவன் ராகுவை வீழ்த்தினான்; மற்றவர்களை முசலத்தால் அடித்தான். கொல்லப்பட்டும் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டும் சிதைந்த பகைவர் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்।

Verse 53

कुशः स्वां वाहिनीं दृष्ट्वा विद्रुतां निहतां तथा । क्रोधसंरक्तनयनः प्राह याहीति सारथिम्

குசன் தன் படை சிதறி அழிந்ததைப் பார்த்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் சாரதியிடம்—“செல், முன்னே ஓட்டு!” என்றான்।

Verse 54

स तयोरंतिकं गत्वा नाम विश्राव्य चात्मनः । उवाच कस्त्वं दैतेयान्मम हंसि गदाधर

அவன் அவர்களிடம் நெருங்கி தன் பெயரை அறிவித்து கூறினான்—“கதாதரா, நீ யார்? என் தைத்ய வீரர்களை ஏன் கொல்கிறாய்?”

Verse 55

श्रीवासुदेव उवाच । यस्माद्विमुक्तिदं पुण्यं गोमत्युदधिसंगमम् । रुद्धं दुरात्मभिः पापैस्तस्मात्ते निहता मया

ஸ்ரீ வாசுதேவர் கூறினார்—கோமதி-கடல் சங்கமம் புனிதமும் முக்தி அளிப்பதும்; அதை துஷ்ட பாவிகள் தடுத்ததால், அவர்கள் என்னால் அழிக்கப்பட்டனர்।

Verse 56

कुश उवाच । मां न जानासि चात्रस्थं कथं जीवन्प्रयास्यसि । युध्यस्व त्वं स्थिरो भूत्वा ततस्त्यक्ष्यसि जीवितम्

குசன் கூறினான்—நான் இங்கே நிற்கின்றேன்; எனை நீ அறியாதது எவ்வாறு? அப்படியிருக்க உயிருடன் எப்படிப் போவாய்? உறுதியாக நின்று போரிடு; பின்னர் உயிரைத் துறப்பாய்.

Verse 57

इत्युक्त्वा पंचविंशत्या ताडयामास केशवम् । अनंतं चाष्टभिर्बाणैर्हत्वाऽत्रेयं निरीक्ष्य तम् । ईश्वरांशं च तं दृष्ट्वा प्राह याहीति मा चिरम्

இவ்வாறு சொல்லி அவன் இருபத்தைந்து அம்புகளால் கேசவனைத் தாக்கினான். மேலும் அனந்தனை எட்டு அம்புகளால் குத்தி, அந்த ஆத்திரேயனை நோக்கி—அவன் ஈசுவரத்தின் அங்கம் எனக் கண்டு—“செல், தாமதிக்காதே” என்றான்.

Verse 58

स बाणैर्भिन्नसर्वांगः शार्ङ्गं हि धनुषां वरम् । विकृष्य घातयामास चतुर्भिश्चतुरो हयान्

அம்புகளால் உடலெங்கும் குத்தப்பட்டிருந்தாலும், அவன் வில்லுகளில் சிறந்த சார்ங்கத்தை இழுத்து, நான்கு அம்புகளால் நான்கு குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 59

सारथेस्तु शिरः कायादर्द्धचंद्रेण पत्त्रिणा । चिच्छेद धनुरेकेन ध्वजमेकेन चिच्छिदे

அரைக்கதிர் வடிவ அம்பால் சாரதியின் தலையை உடலிலிருந்து துண்டித்தான்; ஒரு அம்பால் வில்லையும், இன்னொரு அம்பால் கொடியையும் வெட்டினான்.

Verse 60

स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । प्रगृह्य च महाखङ्गमुवाच वचनं तदा

வில் துண்டிக்கப்பட்டதால் அவன் ரதமற்றவனாய், குதிரைகள் கொல்லப்பட்டவனாய், சாரதி இழந்தவனாய் ஆனான்; அப்போது பெருவாளை எடுத்துக் கொண்டு இவ்வாறு பேசினான்.

Verse 61

यदि त्वां पातयिष्यामि कीर्तिर्मे ह्यतुला भवेत् । पातितोऽहं त्वया वीर यास्यामि परमां गतिम्

நான் உன்னை வீழ்த்தினால், என் புகழ் ஒப்பிடமுடியாததாக இருக்கும். ஓ வீரனே, உன்னால் நான் வீழ்த்தப்பட்டால், நான் பரம கதியை அடைவேன்.

Verse 62

तिष्ठतिष्ठ हरे स्थाने शरणं मे सदाशिवः । धावंतमतिसंक्रुद्धं खङ्गहस्तं निरीक्ष्य तम् । चक्रेण शितधारेण शिरश्चिच्छेद लीलया

"நில், நில், ஹரியே! உன் இடத்திலேயே இரு, சதாசிவனே எனக்கு அடைக்கலம்." கையில் வாளேந்தி மிகுந்த கோபத்துடன் ஓடி வருவதைக் கண்டு, ஹரி கூர்மையான விளிம்புடைய சக்கரத்தால் விளையாட்டாக அவன் தலையைத் துண்டித்தார்.

Verse 63

तं छिन्नशिरसं भूमौ पतितं वीक्ष्य दानवम् । अथोवाह रथेनाजौ दैत्यः खंजनकस्तथा

தலை துண்டிக்கப்பட்டு அந்தத் தானவன் தரையில் விழுந்திருப்பதைக் கண்டு, கஞ்சனகன் என்ற அசுரன் அவனைத் தேரில் ஏற்றிப் போர்க்களத்திலிருந்து கொண்டு சென்றான்.

Verse 64

अपयाते कुशे दैत्ये विष्णुः संकर्षणस्तदा । दुर्वाससा च सहितः संन्यवर्तत हर्षितः

குச என்ற அசுரன் அகன்றதும், விஷ்ணுவும் சங்கர்ஷணரும் துர்வாச முனிவருடன் மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினர்.

Verse 65

शिवालये तु पतितं कुशं निक्षिप्य दानवः । स्नानगन्धार्चनैर्धूपैर्गीतवाद्यैरतोषयत्

அந்த அசுரன் வீழ்ந்த குசனை ஒரு சிவாலயத்தில் வைத்து, நீராடல், நறுமணம், வழிபாடு, தூபம் மற்றும் இசைக்கருவிகளுடன் கூடிய பாடல்களால் சிவபெருமானை மகிழ்வித்தான்.

Verse 66

अवाप जीवितं सद्यः प्रसादाच्छंकरस्य च । उत्थितः स तदा दैत्यो ब्रुवञ्छिवशिवेति च

சங்கரரின் அருளால் அந்த தைத்தியன் உடனே உயிர் பெற்றான். பின்னர் எழுந்து “சிவா, சிவா” என்று உரைத்தான்.

Verse 67

तं पुनर्जोवितं दृष्ट्वा दैत्यं दैत्यगणस्तदा । उवाच सुमना वाक्यं वर्द्धस्व सुचिरं विभो

அந்த தைத்தியன் மீண்டும் உயிருடன் இருப்பதைக் கண்டு தைத்தியக் கூட்டம் மங்கள வார்த்தை கூறியது— “விபோ, நீ நீண்ட காலம் வளர்ச்சி பெறுவாயாக.”

Verse 68

स्नापयित्वा यदि पुनर्ब्राह्मणं विनिवर्त्तते । यथेष्टं गच्छतु तदा किं वृथा विग्रहेण ते

அவன் பிராமணனை நீராட்டி மீண்டும் திரும்பி வந்தால், அவன் விருப்பம்போல் செல்லட்டும்; உனக்குப் பயனற்ற மோதல் ஏன்?

Verse 69

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुशो वचनमब्रवीत् । गच्छ प्रेषय तौ शीघ्रं विप्रत्राणकरावुभौ

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட குசன் கூறினான்— “செல்; பிராமணனை காக்கும் அந்த இருவரையும் விரைவில் அனுப்பு.”

Verse 70

स च राज्ञा समादिष्ट सुमना मुनिसत्तमाः । उवाच विष्णुमानम्य नमस्कृत्य हलायुधम्

அரசன் ஆணையின்படி முனிவர்களில் சிறந்த சுமனா, விஷ்ணுவை வணங்கி, ஹலாயுதன் (பலராமன்) அவர்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்து உரைத்தார்.

Verse 71

कुशेन प्रेषितश्चास्मि समीपे ते जनार्दन । किं तवापकृतं नाथ येन दैत्याञ्जिघांससि

ஓ ஜனார்த்தனா! குசனால் நான் உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டுள்ளேன். ஓ நாதா! அவர்கள் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்கள், எதனால் நீ அசுரர்களைக் கொல்ல விரும்புகிறாய்?

Verse 72

दुर्वाससं स्नापयित्वा गच्छ मुक्तोऽसि मानद । अमरत्वं महादेवात्प्राप्तं विद्धि कुशेन हि

துர்வாச முனிவரை நீராட்டிச் செல்வாயாக, ஓ மரியாதை அளிப்பவனே! நீ விடுவிக்கப்பட்டாய். மகாதேவரிடமிருந்து குசன் மூலமாகவே அமரத்துவம் பெறப்பட்டது என்பதை அறிந்துகொள்.

Verse 73

श्रीविष्णुरुवाच । मुक्तितीर्थमिदं रुद्धं भवद्भिः पापकर्मभिः । तस्माद्धनिष्ये सर्वांश्च दानवान्नात्र संशयः

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்: 'பாவச் செயல்களைச் செய்பவர்களான உங்களால் இந்த முக்திதீர்த்தம் தடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையால் நான் அனைத்து தானவர்களையும் அழிப்பேன், இதில் சந்தேகமில்லை.'

Verse 74

दुर्वाससश्च ये दर्भास्तिलाश्चैवाक्षतैः सह । पुनस्तानानयध्वं हि क्षिप्ता ये वरुणालये

வருணாலயத்தில் (கடலில்) வீசப்பட்ட துர்வாச முனிவரின் தர்ப்பை புல், எள் மற்றும் அட்சதைகளை மீண்டும் கொண்டு வாருங்கள்.

Verse 75

सवाहनपरीवाराः सजातिकुलबांधवाः । पुण्यतीर्थमिदं हित्वा प्रविशध्वं धरातले

உங்கள் வாகனங்கள், பரிவாரங்கள், இனம் மற்றும் குல உறவினர்களுடன் இந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தை விட்டுவிட்டு பூமிக்கடியில் செல்லுங்கள்.

Verse 76

सुमनास्तद्वचः श्रुत्वा क्रोधसंरक्तलोचनः । युध्यध्वमिति तं चोक्त्वा नैतदेवं भविष्यति

சுமனாஸ் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவனிடம்—“போர் செய்!” என்று கூறி, “இது இவ்வாறு நடக்காது” என்று அறிவித்தான்.

Verse 77

कुशाय कथयामास यदुक्तं शार्ङ्गधन्विना । क्रुद्धस्तद्वचनं श्रुत्वा मंत्रिणा समुदीरितम्

சார்ங்கதாரி (விஷ்ணு) கூறியதை குசனிடம் அறிவித்தனர். அமைச்சன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட குசன் கோபமடைந்தான்.

Verse 78

रथमारुह्य वेगेन ययौ योद्धुमरिंदमः । संस्मृत्य मनसा देवं पिनाकिं वृषभध्वजम्

பகைவரை அடக்கும் வீரன் தேரில் ஏறி வேகமாகப் போருக்கு சென்றான்; மனத்துள் பினாகம் தாங்கி, ரிஷபக் கொடியுடைய தேவன் (சிவன்) நினைவைத் தழுவினான்.

Verse 79

ततः प्रववृते युद्धं सुमहल्लोमहर्षणम् । अन्येषां दानवानां च केशवस्य कुशस्य च

அதன்பின் கேசவனும் குசனும் இடையே, மேலும் பிற தானவர்களிடையிலும், மிகப் பெரியதும் மெய்சிலிர்க்கச் செய்வதுமான போர் தொடங்கியது.

Verse 80

यज्ञघ्नो गदया गुर्व्या संकर्षणमताडयत् । संकर्षणहतः शीर्ष्णि मुसलेन पपात ह

யஜ்ஞக்னன் கனமான கதையால் சங்கர்ஷணனைத் தாக்கினான்; ஆனால் சங்கர்ஷணன் உழவாயுதமான முசலத்தால் அவன் தலையில் அடித்து அவனை வீழ்த்தினான்.

Verse 81

कञ्चुकं च जघानाशु चक्रेण भगवान्हरिः । उल्मुकश्चाथ निहतो ब्रह्मघ्नश्च निपातितः

பகவான் ஹரி தனது சக்கரத்தால் கஞ்சுகனை விரைவில் கொன்றார். பின்னர் உல்முகன் கொல்லப்பட்டான், பிரம்மக்னனும் வீழ்த்தப்பட்டான்.

Verse 82

एते चान्ये च बहवो घातिताः केशवेन हि । दानवान्पतितान्दृष्ट्वा कुशः परमकोपितः

கேசவனால் இவர்களும் மற்றும் பல தானவர்களும் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, வீழ்ந்து கிடந்த அசுரர்களைப் பார்த்து குசன் மிகுந்த கோபமடைந்தான்.

Verse 83

जघान युधि संरब्धः परमास्त्रेण केशवम् । भगवान्क्रोधसंयुक्तश्चक्रेण चाहरच्छिरः

போரில் சினம் கொண்ட அவன் கேசவன் மீது பரமாஸ்திரத்தை ஏவினான். ஆனால் கோபமடைந்த பகவான் சக்கரத்தால் அவனது தலையைத் துண்டித்தார்.

Verse 84

तं छिन्नशिरसं भूमौ पातितं वीक्ष्य केशवः । चिच्छेद बाहू पादौ च खङ्गेन तिलशस्तथा

தலை துண்டிக்கப்பட்டு அவன் தரையில் விழுந்திருப்பதைக் கண்ட கேசவன், வாளால் அவனது கைகளையும் கால்களையும் எள்ளளவாகத் துண்டு துண்டாக வெட்டினார்.

Verse 85

खंडशो घातितं दृष्ट्वा केशवेन कुशं तदा । संगृह्य ते पुनर्देत्या निन्युः सर्वे शिवालयम्

அப்போது கேசவனால் குசன் துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டதைக் கண்டு, அந்த அசுரர்கள் அனைவரும் அவனது உடல் பாகங்களைச் சேகரித்து சிவாலயத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்.

Verse 86

प्रसादाच्छूलिनः सद्यो जीवितं प्राप्य दानवः । उत्थितः सहसा क्रुद्धः क्व विष्णुरिति चाब्रवीत्

சூலதாரி சிவனின் அருளால் அந்த தானவன் உடனே உயிர் பெற்றான்; திடீரென எழுந்து கோபத்துடன் “விஷ்ணு எங்கே?” என்று கூவினான்.

Verse 87

गदामुद्यम्य संक्रुद्धो योद्धुमागाज्जनार्द्दनम् । तमुद्यतगदं दृष्ट्वा निहतं जीवितं पुनः

அவன் கோபத்தில் கதையை உயர்த்தி ஜனார்தனனுடன் போரிட வந்தான்; உயர்த்திய கதையுடன் அவனைப் பார்த்த இறைவன் அவனை வீழ்த்தினான், ஆனாலும் அவன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான்.

Verse 88

दुर्वाससमथोवाच किमिदं न म्रियेत यत् । मयाऽसकृच्छिरश्छिन्नं खंडशस्तिलशः कृतम्

அப்போது துர்வாசர் கூறினார்—“இது என்ன, இது ஏன் இறக்கவில்லை? நான் பலமுறை இதன் தலையை வெட்டி, எள்ளுத் துகள்களைப் போல துண்டு துண்டாகச் செய்தேன்.”

Verse 89

जीवत्ययं पुनः कस्मात्कारणं कथ यस्व नः । इत्युक्तश्चिंतयामास ध्यानेन ऋषिसत्तमः

“இவன் மீண்டும் ஏன் உயிர் பெறுகிறான்? காரணத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.” என்று கூறப்பட்டபோது, முனிவர்களில் சிறந்தவர் தியானத்தில் சிந்தித்தார்.

Verse 90

ज्ञात्वा तत्कारणं सर्वमुवाच मधुसूदनम् । महादेवेन तुष्टेन कुशोऽयममरः कृतः

முழுக் காரணத்தையும் அறிந்து அவர் மதுசூதனனிடம் கூறினார்—“திருப்தியடைந்த மகாதேவன் இந்த குசனை அமரனாகச் செய்தான்.”

Verse 91

खंडशश्च कृतश्चापि न च प्राणैर्वियुज्यते । ततः स विस्मयाविष्टो हंतव्योऽयं मया कथम्

துண்டுத் துண்டாக வெட்டப்பட்டாலும் அவன் உயிர்மூச்சிலிருந்து பிரியவில்லை. ஆகவே வியப்பில் ஆழ்ந்து (பெருமான் எண்ணினார்)—“இவனை நான் எவ்வாறு கொல்ல முடியும்?”

Verse 92

उपायं च करिष्यामि येनायं न भवे दिति । ततः स जीवितं प्राप्य प्रसादाच्छंकरस्य च । चर्मखङ्गमथादाय तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

இவன் இனி திதிக்குப் பயங்கரனாக ஆகாதபடி நான் ஒரு வழி செய்வேன். பின்னர் சங்கரனின் அருளால் உயிர் பெற்றவன் தோற்கவசமும் வாளும் எடுத்துக் கொண்டு—“நில்! நில்!” என்று கூவினான்.

Verse 93

तमायांतं ततो दृष्ट्वा कुशं शिवपरिग्रहम् । जघान गदया गुर्व्या गदाहस्तं तदा कुशम्

சிவனின் பாதுகாப்பில் இருந்த, கதையைத் தாங்கிய குசன் முன்னே வருவதைக் கண்டு, அவனைப் பெருங்கதையால் வலிமையாகத் தாக்கினான்.

Verse 94

स भिन्नमूर्द्धा न्यपतत्केशवेनाभिताडितः । भूमौ निपतितं वेगात्परिगृह्य कुशं हरिः

கேசவனின் கடும் அடியால் அவன் தலை பிளந்து கீழே விழுந்தான். அப்போது ஹரி வேகமாக தரையில் விழுந்திருந்த குசனைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 95

गर्ते निक्षिप्य तद्देहं पूरयामास वै पुनः । लिंगं संस्थापयामास तस्योपरि जनार्द्दनः

அந்த உடலைக் குழியில் இட்டு மீண்டும் அதை மண்ணால் நிரப்பினார். பின்னர் ஜனார்தனன் அதன் மேல் சிவலிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 96

स लब्धसंज्ञो दनुजः शिवलिंगमपश्यत । आत्मोपरिस्थितं तच्च तदा चिन्तापरोऽभवत्

உணர்வு மீண்டதும் அந்த தநுஜன் சிவலிங்கத்தைத் தரிசித்தான். அது தன் மேல் நிறுவப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு அவன் கவலையுடன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.