Adhyaya 39

Verse 1

ययातिरुवाच । यत्त्वया कीर्तितं ब्रह्मन्पूर्वं देवैः प्रसादितः । लिंगं संस्थापयामास स्थिररूपो महेश्वरः

யயாதி கூறினார்—பிராமணரே! நீங்கள் முன்பு உரைத்ததுபோல், தேவர்களால் பிரசன்னமடைந்த நிலைபெற்ற ரூபமுடைய மகேஸ்வரன் லிங்கத்தை நிறுவினார்…

Verse 2

कस्मात्तत्पातितं लिंगं वालखिल्यैर्महात्मभिः । कस्मात्तत्राचलो जातो देवदेवो महेश्वरः

மகாத்மா வாலகில்யர்கள் அந்த லிங்கத்தை ஏன் வீழ்த்தச் செய்தனர்? மேலும் தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் அங்கே ஏன் அசையாதவனாய் நிலைத்தான்?

Verse 3

एतन्मे कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि । तस्मिन्दृष्टे च किं पुण्यं नराणां तत्र जायते

இது முழுவதும் எனது ஆவல்; இதை முறையாகச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீரே. மேலும் அந்தப் புனித தரிசனம் கிடைத்தால் மனிதருக்கு அங்கே எத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகும்?

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । महेश्वरस्य माहात्म्यं शृणु पार्थिवसत्तम । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, மகேஸ்வரனின் மஹிமையை கேள். இங்கே நான் உனக்கு முன்னர்நிகழ்ந்த பழங்கதையின் இன்னொரு நிகழ்வை உரைப்பேன்.

Verse 5

यदा पञ्चत्वमापन्ना सती सत्यपराक्रमा । अपमानेन दक्षस्य यज्ञे न च निमंत्रिता

சத்தியப் பராக்கிரமம் கொண்ட சதி பஞ்சத்துவம் அடைந்தபோது—அது தக்ஷனின் அவமதிப்பினாலும், அவன் யாகத்திற்கு அவள் அழைக்கப்படாததினாலும் நிகழ்ந்தது.

Verse 6

तदा कामो द्रुतं गृह्य पुष्पचापं तमभ्यगात् । कन्दर्प्पं सहसा दृष्ट्वा सन्धितेषुं सुदुर्जयम्

அப்போது காமதேவன் விரைவில் மலர்வில்லைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு அவரை அணுகினான். திடீரென அம்பைச் சாந்தித்த, வெல்லரிதான கந்தர்ப்பனைப் பார்த்து (சிவன் சலித்தான்).

Verse 7

आपतन्तं भयात्तस्य प्रणष्टस्त्रिपुरांतकः । स तदा भ्रममाणश्च इतश्चेतश्च पार्थिव

அவன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு அஞ்சித் திரிபுராந்தகன் சங்கரன் மறைந்தான். பின்னர், அரசே, அவன் இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரிந்தான்.

Verse 8

वालखिल्याश्रमं प्राप्तः पुण्यं सद्वृक्षशोभितम् । स तत्र भगवांस्तेषां दारैर्दृष्टः सुरूपवान्

அவன் நற்கருமம் நிறைந்த வாலகில்யர்களின் புனித ஆசிரமத்தை அடைந்தான்; அது உயர்ந்த மரங்களால் அழகுபெற்றது. அங்கே அவர்களின் மனைவிகள் அந்த பகவானை மிக அழகிய வடிவில் கண்டனர்.

Verse 9

दिग्वासाः सुप्रियालापस्ततस्ताः काममोहिताः । त्यक्त्वा पुत्रगृहाद्यं च सर्वास्तत्पृष्ठसंस्थिताः । बभूवुश्चानिशं राजन्मां भजस्वेति चाब्रुवन्

அவன் திகம்பரனாய் இனிய, விருப்பமான சொற்களைப் பேசினான்; அதனால் அவர்கள் காமமயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர். மகன், வீடு முதலிய அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அனைவரும் அவன் பின்னால் நின்றனர். அரசே, அவர்கள் இடையறாது ‘என்னைப் பற்று, என்னோடு இன்புறு’ என்று கூறினர்.

Verse 10

चक्रुरालिंगनं काश्चिच्चुम्बनं च तथापराः । अन्यास्तस्य हि लिंगं तत्स्पृशंति च मुहुर्मुहुः

சிலர் அணைத்தனர், சிலர் முத்தமிட்டனர்; மற்றவர்கள் அவன் லிங்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் தொடந்தனர்.

Verse 11

स चापि भगवाञ्छम्भुर्निष्कामः परमेश्वरः । जगद्व्याप्तिं समाश्रित्य सर्वप्राणिषु वर्तते

ஆனால் அந்த பகவான் சம்பு, பரமேஸ்வரன், ஆசையற்றவனே. உலகமெங்கும் பரவி, எல்லா உயிர்களிலும் உறைகிறான்.

Verse 12

स चापि भगवाच्छंभुस्तासां सरति प्राङ्मुखः । भ्रांतस्तत्राश्रमे तेषां दारान्कामेन पीडयन्

அதே பகவான் சம்பு அவர்களின் முன்னே கிழக்குமுகமாகச் சுற்றினார். அந்த ஆசிரமத்தில் அலைந்து, காமவசத்தால் அவர்களின் மனைவியரின் உள்ளங்களில் கலக்கத்தை எழுப்பினார்.

Verse 13

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा विकृतिं दारसंभवाम् । अजानन्तो महादेवं रुष्टास्तस्य महात्मनः

அப்போது அந்த முனிவர்கள் மனைவியரால் ஏற்பட்ட அந்த விசித்திர மாற்றத்தைப் பார்த்து, அவரே மகாதேவன் என்பதை அறியாமல், அந்த மகாத்மாவின்மேல் கோபமுற்றனர்.

Verse 14

ददुः शापं सुसंतप्ताः कलत्रार्थे परंतप । पततां पततां लिङ्गमेतत्ते पापकृत्तम

ஏ பரந்தபா! மனைவியர் விஷயத்தில் மிகுந்த சினத்தால் அவர்கள் சாபமிட்டனர்—“உன் லிங்கம் விழுக, விழுகவே! பாவச் செயல்களில் அதமனே!”

Verse 15

विडम्बयसि नो दारानजस्रं चास्य दर्शनात् । ततश्चैवापतल्लिंगं तत्क्षणात्तत्पुरद्विषः

அவர்கள் கூறினர்—“உன் தரிசனமட்டுமே எங்கள் மனைவியரை இடையறாது இகழ்கிறாய்!”—அந்தக் கணமே திரிபுரத்வேஷியின் லிங்கம் விழுந்தது.

Verse 16

ब्रह्मवाक्येन राजर्षे चकम्पे वसुधा ततः । शीर्णानि गिरिशृंगाणि चुक्षुभुर्मकरालयाः

ஏ ராஜரிஷியே! அந்த பிரம்மவாக்கின் வலிமையால் அப்போது பூமி நடுங்கியது; மலைச் சிகரங்கள் சிதறின, மகரங்கள் வாழும் கடல்கள் கொந்தளித்தன.

Verse 17

ततो देवगणाः सर्वे भयत्रस्ता नराधिप । अकाले प्रलयं मत्वा त्रैलोक्ये पर्यवस्थितम्

அப்போது எல்லா தேவர்கணங்களும் அச்சத்தால் நடுங்கினர், ஓ நராதிபா! மூவுலகிலும் காலமற்ற பிரளயம் வந்ததாக எண்ணி, பயத்துடன் திகைத்து நின்றனர்।

Verse 18

तत पितामहं जग्मु स्तस्मै सर्वं न्यवेदयन् । प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यन्ते परमेश्वर

பின்பு அவர்கள் பிதாமஹன் பிரம்மாவிடம் சென்று அனைத்தையும் அறிவித்தனர்—“ஓ பரமேசுவரா! பிரளயத்தின் போன்ற குறிகள் தென்படுகின்றன.”

Verse 19

किं निमित्तं सुरश्रेष्ठ न जानीमो वयं प्रभो । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः

“ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, இதற்குக் காரணம் என்ன? ஓ பிரபுவே, எங்களுக்கு தெரியாது.” அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பிதாமஹன் (பிரம்மா) நீண்ட நேரம் தியானித்தார்।

Verse 20

अब्रवीत्पातितं लिंगं वालखिल्यैः पिनाकिनः । तेनैते दारुणोत्पाताः संजाता भयसूचकाः

அவர் கூறினார்—“பினாகதாரி (சிவன்) அவர்களின் லிங்கம் வாலகில்ய முனிவர்களால் கீழே வீழ்த்தப்பட்டது; அதனால் அச்சத்தை அறிவிக்கும் இக்கொடுமையான அபசகுனங்கள் எழுந்தன.”

Verse 21

तस्मान्मया समायुक्ताः सर्वे तत्र दिवौकसः । व्रजंतु येन तल्लिंगं स्थाने संस्थापयेच्छिवः

“ஆகையால், என்னால் ஒன்றுகூடச் செய்யப்பட்ட நீங்கள் எல்லா விண்ணுலக வாசிகளும் அங்கே செல்லுங்கள்; சிவன் அந்த லிங்கத்தை உரிய இடத்தில் மீண்டும் நிறுவும்படியாக.”

Verse 22

यावन्नो जायते लोके प्रलयोऽ कालसंभवः । एवं संमंत्र्य ते सर्वे ततोऽर्बुदमुपाययुः

“உலகில் காலமின்றி உண்டாகும் பிரளயம் எழாதிருக்க.” இவ்வாறு ஆலோசித்து அவர்கள் அனைவரும் புறப்பட்டு அர்புதத்தை அடைந்தனர்।

Verse 23

वालखिल्याश्रमे यत्र तल्लिंगं निपपात ह । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैर्विनयान्विताः

வாலகில்யர்களின் ஆசிரமம் இருந்த இடத்தில் அந்த லிங்கம் விழுந்தது. பின்னர் பணிவுடன் அவர்கள் வேதோಕ್ತ பலவகை ஸூக்தங்களால் (இறைவனை)ப் போற்றினர்।

Verse 24

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानां चाभयंकर । नमस्ते सर्ववासाय सर्वयज्ञमयाय च

தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவேசா! உமக்கு நமஸ்காரம்; பக்தர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவரே. உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லாவற்றிலும் வாசமுடைய அந்தர்யாமியும், எல்லா யாகங்களின் சாரமுமாகியவரே.

Verse 25

सर्वेश्वराय देवाय परमज्योतिषे नमः । नमः स्फुटतर ज्ञानगम्याय वेधसे

அனைத்திற்கும் ஈசனாகிய தேவனே, பரம ஜ்யோதியே, உமக்கு நமஸ்காரம். மிகத் தெளிந்த ஞானத்தால் அறியப்படுபவனாகிய வேதஸ் (ஸ்ருஷ்டிகர்த்தா) உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 26

त्र्यंबकाय च भीमाय पिनाकवरपाणये । त्वयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव

திர்யம்பகா, பீமா, பினாகத்தைத் தாங்கும் சிறந்த கரத்தையுடையவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். நூலில் மணிக்கூட்டங்கள் கோர்க்கப்பட்டதுபோல், இவை அனைத்தும் உம்முள் பிணைந்துள்ளன।

Verse 27

संसारे विबुधश्रेष्ठ जगत्स्थावरजंगमम् । न तदस्ति त्रिलोकेऽस्मिन्सुसूक्ष्ममपि शंकर । यत्त्वया न प्रभो व्याप्तं सृष्टिसंहारकारणात्

தேவர்களில் சிறந்தவனே, சங்கரா! இவ்வுலகில் அசையும்‑அசையாத அனைத்திலும், மூவுலகங்களிலும் மிக நுண்ணியதாயினும்—ஓ பிரபுவே—உம்மால் வியாபிக்கப்படாதது எதுவும் இல்லை; படைப்பு‑அழிவு இரண்டிற்கும் காரணம் நீரே.

Verse 28

पृथिव्यादीनि भूतानि त्वया सृष्टानि कामतः । यास्यंति तानि भूयोऽपि तव काये जगत्पते

பூமி முதலிய பூதங்கள் உமது விருப்பத்தால் படைக்கப்பட்டன; ஓ உலகநாதனே, அவை மீண்டும் உமது உடலிலேயே லயமடைகின்றன.

Verse 29

प्रसीद भगवंस्तस्माल्लिंगमेतत्सुरेश्वर । स्थाने स्थापय भद्रं ते यावन्न स्यात्प्रजाक्षयः

ஆகையால் அருள்புரிவாயாக, பகவானே, தேவர்களின் ஈசனே! இந்த லிங்கத்தை அதன் உரிய இடத்தில் நிறுவுவாயாக—உமக்கு மங்களம் உண்டாக—பிரஜைகளின் அழிவு நேராதபடிக்கு.

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । निर्विकारस्य मल्लिंगं वालखिल्यैः प्रपातितम् । कथं भूयः प्रगृह्णामि यावच्छुद्धिर्न जायते

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—என் நிர்விகாரமான இந்த லிங்கத்தை வாலகில்யர்கள் கீழே வீழ்த்தினர். தூய்மை உண்டாகும்வரை இதை நான் மீண்டும் எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்வேன்?

Verse 31

शक्तोऽहं वालखिल्यानां निग्रहं कर्त्तुमञ्जसा । किन्तु मे ब्राह्मणा मान्याः पूज्याश्च सुरसत्तमाः

வாலகில்யர்களை நான் எளிதில் அடக்க வல்லவன்; ஆனால் தேவர்களில் சிறந்தவனே, பிராமணர்கள் எனக்கு மதிப்பிற்குரியவர்களும் வழிபடத்தக்கவர்களும் ஆவர்.

Verse 32

अचलं लिंगमेतद्धि नोद्धर्त्तुं शक्यते विभो । एक एवात्र निर्दिष्ट उपायो नापरः स्मृतः

இந்த லிங்கம் அசையாதது; ஓ பிரபுவே, இதை உயர்த்த இயலாது. இங்கு ஒரே வழியே கூறப்பட்டுள்ளது; வேறு வழி நினைவில் இல்லை.

Verse 33

यदि मे त्वं पुरा लिंगं पूजयेथाः पितामह । ततो देवगणाः सर्वे ततो विप्रास्ततोऽपरे

நீ, ஓ பிதாமஹா (பிரம்மா), முதலில் என் லிங்கத்தை வழிபட்டால், அதன் பின் எல்லா தேவர்களும், பின்னர் பிராமணர்களும், பின்னர் மற்றவர்களும் தொடர்வார்கள்.

Verse 34

ततो नौ शांतिमागच्छेज्जगत्स्थावरजंगमम्

அப்போது நமக்கும் முழு உலகிற்கும்—அசையும்வையும் அசையாதவையும் ஆகிய எல்லா உயிர்களுக்கும்—அமைதி வரும்.

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तः स भगवाञ्छंकरेण नृपोत्तम । ततस्तं पूजयामास ब्रह्मा पूर्वं सुभक्तितः

புலஸ்த்யர் கூறினார்: ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! சங்கரன் இவ்வாறு கூறியபின், பிரம்மா மிகுந்த பக்தியுடன் முதலில் அந்த பகவானை வழிபட்டான்.

Verse 36

ब्रह्मणोऽनन्तरं विष्णुस्ततः शक्र स्ततोऽपरे । वालखिल्यादयो विप्रा मन्त्रैश्च शतरुद्रियैः

பிரம்மாவுக்குப் பின் விஷ்ணு, அதன் பின் சக்ரன் (இந்திரன்), பின்னர் மற்றவர்களும் வழிபட்டனர். வாலகில்யர் முதலிய ரிஷி-பிராமணர்கள் மந்திரங்களால், சதருத்ரியத்துடனும் சேர்த்து, பூஜை செய்தனர்.

Verse 37

ततस्ते दारुणोत्पाता उपशांताश्च तत्क्षणात् । अभवत्सुमुखो लोको वृत्तो गन्धवहो मृदुः

அப்போது அந்தக் கொடிய அபசகுனங்கள் அந்தக் கணமே அடங்கின. உலகம் அமைதியுடன் பிரகாசித்து மகிழ்முகமாயிற்று; மெல்லிய நறுமணக் காற்று வீசத் தொடங்கியது।

Verse 38

अथोवाच महादेवः सर्वांस्तांस्त्रिदशालयान् । वृणुध्वं सुवरं सर्वे मत्तो यन्मनसीप्सितम्

பின்பு மகாதேவர் அந்தத் திரிதச-வாசிகளையெல்லாம் நோக்கி— ‘எல்லோரும் என்னிடமிருந்து உயர்ந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; உங்கள் மனம் விரும்புவது எதுவோ அதையே’ என்று கூறினார்।

Verse 39

देवा ऊचुः । तव लिंगस्य संस्पर्शादपि पापकृतो नराः । स्वर्गं यास्यंति देवेश नाशं यास्यति किल्बिषम् । व्रतदानानि सर्वाणि तीर्थयात्रायुतानि च

தேவர்கள் கூறினர்— ‘தேவேசா! உமது லிங்கத்தை வெறும் தொடுதலால்கூட பாவம் செய்த மனிதர் ஸ்வர்க்கம் அடைவார்; அவர்களின் கல்மஷம் அழியும். ஆகவே எல்லா விரத-தானங்களும் எண்ணற்ற தீர்த்தயாத்திரைகளும் இதிலேயே அடங்கியுள்ளன.’

Verse 40

तस्माद्वज्रेण देवेन्द्रस्तवैतल्लिंगमुत्तमम् । छादयिष्यति सर्वत्र यदि त्वं मन्यसे प्रभो

ஆகையால், பிரபோ, உமக்கு சம்மதமாயின் தேவேந்திரன் (இந்திரன்) வஜ்ரத்தால் உமது இந்த உயர்ந்த லிங்கத்தை எங்கும் மூடிவைப்பான்।

Verse 41

श्रीभगवानुवाच । अभिप्रायो ममाप्येष वर्तते हृदि पद्मज । एवं करोतु देवेन्द्रः सर्वधर्मविवृद्धये

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— ‘பத்மஜா (பிரம்மா)! இதே எண்ணம் என் இதயத்திலும் உள்ளது. எல்லா தர்மமும் வளர்வதற்காக தேவேந்திரன் அவ்வாறே செய்யட்டும்।’

Verse 42

पुलस्त्य उवाच । ततः संछादयामास वज्रेण त्रिदशाधिपः । तल्लिंगं सर्वमर्त्यानां यथाऽदृश्यं व्यजायत

புலஸ்தியர் கூறினார்—அதன்பின் திரிதசாதிபதி சக்ரன் (இந்திரன்) வஜ்ரத்தால் அந்த லிங்கத்தை மூடினான்; அப்போது அது எல்லா மானிடருக்கும் யாவும் காணாததுபோல் ஆனது।

Verse 43

अद्यापि वज्रसंस्पर्शात्तत्सान्निध्यं गतो नरः । आजन्ममरणात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

இன்றும் வஜ்ரஸ்பரிசத்தால் அந்தத் தெய்வீக சான்னித்யத்தை அடையும் மனிதன், பிறப்பு முதல் மரணம் வரை சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 44

माहात्म्यं कीर्तितं यस्मात्तल्लिंगे शंकरेण तु । वस्त्रेणाच्छादितं चैव शक्रेणैव धरातले

அந்த லிங்கத்தின் மகிமையைத் தாமே சங்கரர் புகழ்ந்து உரைத்ததால், சக்ரன் (இந்திரன்) பூமித்தளத்தில் அதைத் துணியால் மூடினான்।

Verse 45

ततःप्रभृति लिंगस्य मर्त्त्ये पूजा व्यजायत । पुरासीच्छंकरः पूज्यो यथान्ये त्रिदशालयाः

அந்தக் காலத்திலிருந்து மானிட உலகில் லிங்கப் பூஜை தோன்றியது. முன்பு சங்கரரின் பூஜையும் பிற தேவர்களைப் போல அவர்களின் தெய்வீக வாசஸ்தலங்களிலேயே நடைபெற்றது।

Verse 46

एवमेतत्पुरावृत्तमर्बुदे पर्वतोत्तमे । लिंगस्य पतनात्पूजां यन्मां त्वं परि पृच्छसि

அர்புதம் எனும் சிறந்த மலைமேல் இப் பழம்பெரும் நிகழ்வு இவ்வாறே நடந்தது. லிங்கத்தின் அவதரிப்பு (வீழ்ச்சி) காரணமாக எழுந்த பூஜையைப் பற்றியே நீ என்னிடம் கேட்கிறாய்।

Verse 47

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां नैवेद्यं नूतनैर्यवैः । यो ददात्यचलेशाय स भूयो नेह जायते

பால்குனாந்த சதுர்தசியன்று புதிய யவத்தால் செய்த நைவேத்யத்தை அசலேசருக்கு அர்ப்பணிப்பவன், இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறவியடையான்।

Verse 48

ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु भक्त्या तस्मिन्नवैर्यवैः । यवसंख्याप्रमाणानि युगानि दिवि मोदते

அங்கே பக்தியுடன் புதிய யவத்தால் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிப்பவன், யவத் தானிய எண்ணிக்கைக்கு இணையான யுகங்கள் வரை ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்வான்।

Verse 49

तत्र दानं प्रशंसन्ति सक्तूनां मुनिसत्तमाः । नूतनानां महाराज यतः प्रोक्तं पुरारिणा

மகாராஜா! அங்கே முனிவர்சிறந்தோர் புதிய சக்து (வறுத்த யவ மாவு) தானத்தைப் புகழ்கிறார்கள்; ஏனெனில் அது புராரியான சிவனால் முன்பே உபதேசிக்கப்பட்டது।

Verse 50

किं दानैर्विविधैर्दत्तैः किं यज्ञैश्च सुविस्तरैः । किं तीर्थैर्विविधैहोमैस्तपोभिः किं च कष्टदैः

பலவகை தானங்கள் அளிப்பதால் என்ன பயன்? விரிவான யாகங்களால் என்ன தேவை? பல தீர்த்த யாத்திரைகள், ஹோமங்கள், துன்பமளிக்கும் தவங்களால் என்ன அவசியம்?

Verse 51

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां सुमहेश्वरसन्निधौ । धर्माण्येतानि सर्वाणि कलां नार्हंति षोडशीम्

பால்குனாந்த சதுர்தசியன்று சுமஹேஸ்வரர் சன்னிதியில், இத்தனை தர்மச் செயல்களும் அதன் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 52

शृणु राजन्पुरा वृत्तं तत्राश्चर्यं यदुत्तमम् । कश्चित्पापसमाचारः कुष्ठी क्षामतनुर्नरः

அரசே, அங்கே முன்னாளில் நிகழ்ந்த செய்தியை கேள்—அங்கே ஒரு உயர்ந்த அதிசயம் நிகழ்ந்தது. பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்ட ஒருவன் குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்டு, உடல் மிகவும் சோர்ந்திருந்தான்.

Verse 53

भिक्षार्थमागतस्तत्र लोकैरन्यैः समन्वितः । तेन भिक्षार्जितं तत्र सक्तूनां कुडवं नृप

அரசே, அவன் அங்கே பிச்சை பெற வந்தான்; பிற மக்களும் உடன் இருந்தனர். அந்தப் பிச்சையால் அவன் அங்கே சக்குத் (வறுத்த தானிய மாவு) ஒரு குடவ அளவு பெற்றான்.

Verse 54

ततो रोग परिक्लेशाद्भोजनं न चकार सः । दाघार्दितो जले तस्मिन्स्नातो भक्तिविवर्जितः । सक्तून्कृत्वोपधाने तान्स च सुप्तो निशागमे

பின்னர் நோயின் துன்பத்தால் அவன் உணவு உண்ணவில்லை. வெப்பத்தால் வாடி, அந்த நீரில் குளித்தான்; ஆனால் பக்தி உணர்வின்றி. அந்தச் சக்குத்தை தலையணை அருகே வைத்து, மாலை நேரத்தில் உறங்கினான்.

Verse 55

ततो निद्राभिभूतस्य सारमेयो जहार च । भक्षयामास युक्तोऽन्यैः सारमेयैर्बुभुक्षितः

அப்போது உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவனுடைய உணவை ஒரு நாய் எடுத்துச் சென்றது. பசியால் அது பிற நாய்களுடன் சேர்ந்து அதை உண்டது.

Verse 56

अथासौ विस्मयाद्राजन्पंचत्वं समुपस्थितः । ततो जातिस्मरो जातो विदर्भाधिपतेर्गृहे

அப்போது, அரசே, வியப்பின் காரணமாக அவன் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான். பின்னர் விதர்ப அரசனின் இல்லத்தில் பிறந்து, முன்ஜன்ம நினைவுடன் கூடியவனானான்.

Verse 57

भीमोनाम नृपश्रेष्ठ दमयन्तीपिता हि यः । तं प्रभावं हि विज्ञाय सक्तूनां तत्र पर्वते

தமயந்தியின் தந்தையான நரபச்ரேஷ்டன் ‘பீமன்’ என்னும் அரசன். அந்த மலைவில் சக்துவின் அதிசயப் பெருமையை அறிந்து அதில் ஈடுபட்டான்.

Verse 58

फाल्गुनांतचतुर्दश्यां वर्षे वर्षे जगाम सः । कृत्वा चैवोपवासं तु रात्रौ जागरणं तथा

பால்குண மாத இறுதியின் சதுர்தசி நாளில் அவர் ஆண்டுதோறும் அங்கு சென்றார். உபவாசம் செய்து இரவில் ஜாகரணமும் செய்தார்.

Verse 59

अचलेश्वरसान्निध्ये ददौ सक्तूंस्ततो बहून् । सहिरण्यान्द्विजेन्द्राणां पशुपक्षिमृगेषु च

அசலேஸ்வரரின் சன்னிதியில் அவர் மிகுந்த சக்துவை தானமாக அளித்தார். பொன்னுடன் கூடியதை பிராமணச் சிறந்தோர்க்கும், மேலும் மாடுகள், பறவைகள், வனமிருகங்களுக்கும் உணவுத் தானமாக வழங்கினார்.

Verse 60

अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप । पप्रच्छुः कौतुकाविष्टाः सक्तुदानकृते नृपम्

அப்போது காலவ முனிவர் முதலிய எல்லா முனிவர்களும் ஆவலால் நிறைந்து, அரசனைச் சக்து தானத்தின் காரணம் என்னவென்று கேட்டனர்.

Verse 61

ऋषय ऊचुः । हस्त्वश्वरथदानानां शक्तिरस्ति तवाद्भुता । कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि

ரிஷிகள் கூறினர்—அரசே! யானை, குதிரை, ரதம் முதலியவற்றைத் தானம் செய்யும் அதிசய வல்லமை உமக்குள்ளது. அப்படியிருக்க, அவற்றை ஒதுக்கி இங்கு சக்துவைத் தவிர வேறொன்றையும் ஏன் தானமாக அளிக்க விரும்பவில்லை?

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । अथाऽसौ कथयामास पूर्वमेतत्समुद्भवम् । सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின் அவர் தம்மை அடக்கி வளர்த்த முனிவர்களுக்கு இவ்விஷயத்தின் முன்னைய தோற்றத்தைச் சொல்லி, சக்து-தானத்தின் மகிமையையும் விளக்கினார்।

Verse 63

पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः । तत्प्रभावादियं प्राप्तिर्मम जाता द्विजोत्तमाः

முன்பு நான் பக்தியற்றவனாக இருந்தபோது, ஒரு நாய் என் சக்து (நைவேத்யம்) எடுத்துச் சென்றது; அந்த நிகழ்வின் சக்தியாலேயே, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, எனக்கு இப்பெறுதல் வந்தது।

Verse 64

सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् । एतस्मात्कारणाद्दानं सक्तूनां प्रकरोम्यहम् । तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे

இப்போது பக்தியுடன் அளிக்கும் தானத்தின் பலன் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது; ஆகையால் நான் சக்து-தானம் செய்வேன். இத்தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் இணைந்து, சத்தியத்தின் வழி என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 65

पुलस्त्य उवाच । ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन् । चक्रुश्चैवात्मशक्त्या ते सक्तूनां दानमुत्तमम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அப்போது அந்த முனிவர்கள் மகிழ்ந்து ‘சாது! சாது!’ என்று உரைத்தனர்; தங்கள் ஆத்மசக்தியால் அந்தச் சிறந்த சக்து-தானத்தை நிறைவேற்றினர்।

Verse 66

एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः । महेश्वरस्य माहात्म्यं सत्यं चापि प्रकीर्त्तितम्

ஓ ராஜரிஷியே, இவ்வாறு சக்து-தானத்தின் பிரபாவம் புகழ்ந்து கூறப்பட்டது; மகேஸ்வரரின் மகிமையும் அதன் சத்தியமும் கூட அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 67

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात् । अहोरात्र कृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

பிராமணன் வாய்மொழியாகச் சொல்லப்படும் இவ்வுரையை பக்தியுடன் யார் கேட்கிறாரோ, அவர் பகல்-இரவில் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவார்—இதில் ஐயமில்லை।