Adhyaya 29

Verse 1

पौलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ कपिलातीर्थमुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यङ्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

பௌலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, அதன் பின் உத்தமமான கபிலா தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே முறையாக நீராடிய மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 2

पुराऽभून्नृपतिर्नाम सुप्रभः परवीरहा । नित्यं च मृगयाशीलो मृगाणामहिते रतः

முன்னொரு காலத்தில் ‘சுப்ரப’ எனும் அரசன் இருந்தான்; பகை வீரர்களை அழிப்பவன். அவன் எப்போதும் வேட்டையில் ஈடுபட்டு, மான்களுக்கு தீங்கு செய்வதில் மகிழ்ந்தான்.

Verse 3

न तथा स्त्रीषु नो भोगे नाश्वयाने न वारणे । तस्याभूदनुरागश्च यथा मृगविमर्द्दने

பெண்களிலும் இன்பவிலாசங்களிலும், குதிரை வாகனங்களிலும், யானைகளிலும் அவனுக்கு அத்தகைய பற்றுதல் இல்லை; வேட்டையில் மான்களை நசுக்கி வீழ்த்துவதிலேயே அவன் பேரார்வம் இருந்தது.

Verse 4

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठ मृगासक्तोऽर्बुदं गतः । अपश्यत्सानुदेशे च मृगीं शिशुसमावृताम्

ஒருமுறை, அரசர்களில் சிறந்தவனே, வேட்டையில் மயங்கிய அவன் அர்புத மலைக்குச் சென்றான். அங்கு சரிவோரக் காடுப்பகுதியில் குட்டிகளால் சூழப்பட்ட ஒரு மான்பெண்ணைக் கண்டான்.

Verse 5

स्तनं धयन्तीं सुस्निग्धां शिशोः क्षीरानुरागिणः । सा तेन विद्धा बाणेन सहसा नतपर्वणा

அவள் மிகுந்த பாசத்துடன் தன் குட்டிக்கு பாலூட்டிக் கொண்டிருந்தாள்; குட்டி தாய்ப்பாலில் ஆசை கொண்டது. அச்சமயம் அவனுடைய வளைந்த மூட்டு கொண்ட அம்பால் அவள் திடீரென குத்துண்டாள்.

Verse 6

अथ सा पार्थिवं दृष्ट्वा प्रगृहीतशरासनम् । द्वितीयं योजयानं च मृगी बाणं सुनिर्मलम्

அப்போது அந்த மான்பெண், வில்லைக் கையில் பிடித்து, இரண்டாவது தூய அம்பை பொருத்திக் கொண்டிருந்த அரசனைப் பார்த்தாள்.

Verse 7

ततः सा कोपसन्तप्ता भूपालं प्रत्यभाषत । नायं धर्मः स्मृतः क्षात्त्रो यस्त्वयाद्य निषेवितः

அப்போது அவள் கோபத்தால் எரிந்து அரசனை நோக்கி கூறினாள்—இன்று நீ செய்த நடத்தை க்ஷத்திரியரின் ஸ்மிருதி-தர்மம் அல்ல।

Verse 8

शयानो मैथुनासक्तः स्तनपो व्याधिपीडितः । न हंतव्यो मृगो राजन्मृगी च शिशुना वृता

அரசே—படுத்திருக்கும், இணைவில் ஈடுபட்டிருக்கும், பால் குடிக்கும், நோயால் வாடும் மானை கொல்லக் கூடாது; குட்டியுடன் இருக்கும் பெண் மானையும் வதைக்கக் கூடாது।

Verse 9

तदद्य मरणं जातं मम सर्वं नृपाधम । तव बाणं समासाद्य पुत्रस्य च मया विना

இன்று எனக்கு எல்லாமே மரணமாகிவிட்டது, அரசர்களில் இழிந்தவனே; உன் அம்பால் என் மகன் தாக்கப்பட்டு, என்னை இன்றி கிடக்கிறான்।

Verse 10

यस्मादहमधर्मेण हता भूमिपते त्वया । तस्मादत्रैव सानौ त्वं रौद्रव्याघ्रो भविष्यसि

பூமிபதியே, நீ அநீதியால் என்னை கொன்றதால், இவ்வே மலைச்சரிவிலேயே நீ கொடிய புலியாக மாறுவாய்।

Verse 11

पुलस्त्य उवाच । तच्छ्रुत्वा सुमहत्पापं स नृपो भयसंकुलम् । तां वै प्रसादयामास प्राणशेषां तदा मृगीम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—அவற்றைக் கேட்ட அரசன் பெரும் பாபத்தின் பயத்தால் கலங்கி, அப்போது உயிர் சிறிதே மீதமிருந்த அந்த பெண் மானை சமாதானப்படுத்த முயன்றான்।

Verse 12

अविवेकान्मया भद्रे हता त्वं निर्घृणेन च । कुरु शापविमोक्षं त्वं तस्माद्दीनस्य सन्मृगि

அம்மையே, என் அவிவேகமும் இரக்கமின்மையும் காரணமாக நீ கொல்லப்பட்டாய். நற்கலைமான் பெண்ணே, துன்புற்ற எனக்கு இந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலை அளி.

Verse 13

मृग्युवाच । यदा तु कपिलां नाम द्रक्ष्यसे त्वं पयस्विनीम् । धेनुं तया समालापात्प्रकृतिं यास्यसे पुनः

மான் பெண் கூறினாள்—‘கபிலா’ எனப்படும் பால் தரும் பசுவை நீ காணும் போது, அவளுடன் உரையாடுவதால் நீ மீண்டும் உன் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்புவாய்.

Verse 14

एवमुक्त्वा मृगी राजाग्रतः प्राणैर्व्ययुज्यत । पीडिता शरघातेन पुत्रस्नेहाद्विशेषतः

இவ்வாறு சொல்லி அந்த மான் பெண் அரசன் முன்னிலையில் உயிர் நீத்தாள்—அம்பின் தாக்கத்தால் துன்புற்று, மேலும் குட்டியின் மீது கொண்ட அன்பால் மிகுந்த வேதனையுற்று.

Verse 15

अथाऽसौ पार्थिवः सद्यो रौद्रास्यः समजायत । व्याघ्रो दशकरालश्च तीक्ष्णदन्तनखस्तथा । भक्षयामास तां सेनामात्मीयां क्रोधमूर्च्छितः

அப்போது அந்த அரசன் உடனே கொடுமுகம் கொண்டவனாய்—கூரிய பற்களும் நகங்களும் உடைய அச்சமூட்டும் புலியாக மாறி; கோப வெறியால் தன் படையையே விழுங்கத் தொடங்கினான்.

Verse 16

ततस्ते सैनिका राजन्हतशेषाः सुदुःखिताः । स्वगृहाणि ययुस्तत्र यथा वृत्तं जने पुरे

பின்னர், அரசே, உயிர்தப்பிய வீரர்கள் மிகுந்த துயருடன் தங்கள் வீடுகளுக்குச் சென்று, நகர மக்களிடம் நடந்த நிகழ்வை முழுதும் அறிவித்தனர்.

Verse 17

निवेदयन्तो वृत्तांतं चत्वरेषु त्रिकेषु च । यथा वै व्याघ्रतां प्राप्तः स राजाऽर्बुदपर्वते

அவர்கள் சதுக்கங்களிலும் சந்திப்புகளிலும் முழு நிகழ்வையும் அறிவித்து, அர்புத மலைமேல் அந்த அரசன் உண்மையிலே புலியாக மாறினான் என்று கூறினர்.

Verse 18

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुत्रं भूरिपराक्रमम् । राज्येऽभिषेचयामासु नाम्ना ख्यातं महौजसम्

அவன் சொற்களை கேட்ட அவர்கள், மிகப் பராக்கிரமமுடைய அவன் மகனை அரசில் அபிஷேகம் செய்து—பெயரால் புகழ்பெற்ற, மஹாதேஜஸுடைய இளவரசனை அரியணையில் அமர்த்தினர்.

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्सानौ नृपोत्तम । तृषार्तं गोकुलं प्राप्तं गोपगोपीसमाकुलम्

சில காலத்திற்குப் பின், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்த மலைச்சரிவில் கோபர்-கோபியர் நிறைந்த ஒரு கோகுலம் தாகத்தால் துன்புற்று வந்து சேர்ந்தது.

Verse 20

तत्रैका गौः परिभ्रष्टा स्वयूथात्तृणतृष्णया । कपिलेति च विख्याता स्वयूथस्याग्रगामिनी

அங்கே புல் பசியும் தாகமும் காரணமாக தன் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு பசு வழிதவறி அலைந்தது. அது ‘கபிலா’ எனப் புகழ்பெற்ற, தன் கூட்டத்தின் முன்னோடி ஆகும்.

Verse 21

अच्छिन्नाग्रतृणं या तु सदा भक्षयते नृप । अथ सा गह्वरं प्राप्ता गिरेः शून्यं भयंकरम्

அரசே, எப்போதும் முனை வெட்டப்படாத புல்லை மேயும் அந்தப் பசு, பின்னர் மலையின் வெறிச்சோடிய அச்சமூட்டும் குகையை அடைந்தது.

Verse 22

तत्राससाद तां व्याघ्रो दंष्ट्रोत्कटमुखावहः । सा तं दृष्टवती पापं त्रासमाप मृगीव हि

அங்கே கூரிய பற்களும் பயங்கர முகமும் உடைய புலி அவளை எதிர்கொண்டது. அந்தப் பாவ மிருகத்தைப் பார்த்தவுடன் அவள் மானைப் போல மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கினாள்.

Verse 23

स्मरंती गोकुले बद्धं स्वसुतं क्षीरपायिनम् । दुःखेन रुदतीं तां स दृष्ट्वोवाच मृगाधिपः

கோக்குலத்தில் கட்டப்பட்டு இன்னும் பால் குடிக்கும் தன் கன்றை நினைத்து அவள் துயரத்தில் அழுதாள். அவள் அழுததைப் பார்த்த மிருகங்களின் தலைவன் (புலி) பேசினான்.

Verse 24

व्याघ्र उवाच । किं वृथा रुद्यते धेनो मां प्राप्य न हि जीवितम् । विद्यते कस्यचिन्मूर्खे स्मरेष्टां देवतां ततः

புலி கூறியது—ஏ தாய்மாடு, வீணாக ஏன் அழுகிறாய்? என்னிடம் வந்தபின் உன் உயிர் நிலைக்காது. மூடமே, உனக்கு ஏதாவது இஷ்ட தெய்வம் இருந்தால் அதை நினை.

Verse 25

कपिलोवाच । स्वजीवितभयाद्व्याघ्र न रोदिमि कथंचन । पुत्रो मे बालको गोष्ठ्यां क्षीरपायी प्रतीक्षते

கபிலா கூறினாள்—ஏ புலியே, என் உயிர் பயத்தால் நான் அழவே இல்லை. தொழுவத்தில் பால் குடிக்கும் என் சிறு கன்று எனக்காகக் காத்திருக்கிறது.

Verse 26

नाद्यापि स तृणा न्यत्ति तेनाहं शोकविक्लवा । रोद्मि व्याघ्र सुतस्नेहात्सत्येनात्मानमालभे

இன்னும் அவன் புல்லும் உண்ணவில்லை; அதனால் நான் துயரத்தில் கலங்குகிறேன். ஏ புலியே, கன்றின் மீது உள்ள அன்பால் நான் அழுகிறேன்; சத்தியமாக என்னை உனக்கே ஒப்படைக்கிறேன் (திரும்பி வருவேன்).

Verse 27

पाययित्वा सुतं बालं दृष्ट्वा पृष्ट्वा जनं स्वकम् । पुनः प्रत्यागमिष्यामि यदि त्वं मन्यसे विभो

என் சிறு கன்றுக்குப் பால் ஊட்டித், என் சொந்தவர்களைப் பார்த்து நலம் விசாரித்து, ஓ வல்லவனே, நீ அனுமதித்தால் நான் மீண்டும் திரும்பி வருவேன்।

Verse 28

व्याघ्र उवाच । गत्वा स्वसुतसांनिध्यं दृष्ट्वात्मीयं च गोकुलम् । पुनरागमनं यत्ते न च तच्छ्रद्दधाम्यहम्

புலி கூறியது—உன் கன்றின் அருகே சென்று, உன் கோசாலையையும் பார்த்த பின் நீ மீண்டும் வருவாய் என்பதைக் நான் நம்பவில்லை।

Verse 29

भयान्मां भाषसे चैवं नास्ति प्राणसमं भयम् । तस्मात्प्राणभयान्न त्वमागमिष्यसि धेनुके

பயத்தினாலே நீ என்னிடம் இப்படிச் சொல்கிறாய்; உயிர் பயத்துக்கு இணையான பயம் இல்லை. ஆகவே, ஓ பசுவே, உயிர் பயத்தால் நீ மீண்டும் வரமாட்டாய்।

Verse 30

कपिलो वाच । शपथैरागमिष्यामि सत्यमेतच्छृणुष्व मे । प्रत्ययो यदि ते भूयान्मां मुञ्च त्वं मृगाधिप

கபிலா கூறினாள்—சத்தியச் சபதங்களால் கட்டுப்பட்டு நான் நிச்சயம் மீண்டும் வருவேன்; என் உண்மைச் சொல் கேள். உனக்கு மேலும் உறுதி வேண்டுமெனில், ஓ மிருகாதிபா, என்னை விடுவி।

Verse 31

व्याघ्र उवाच । ब्रूहि ताञ्छपथान्भद्रे समागच्छसि यैः पुनः । ततोऽहं प्रत्ययं गत्वा मोचयिष्यामि वा न वा

புலி கூறியது—ஓ நற்குணத்தவளே, நீ மீண்டும் வருவதற்கு எந்தச் சபதங்களால் உறுதி செய்கிறாயோ அவற்றைச் சொல். அப்பொழுது உறுதி பெற்ற பின், உன்னை விடுவிப்பேனா இல்லையா என நான் தீர்மானிப்பேன்।

Verse 32

कपिलोवाच । वेदाध्ययनसंपन्नं ब्राह्मणं वंचयेत्तु यः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

கபிலா கூறினாள்—வேதாத்யயனத்தில் நிறைந்த பிராமணனை ஏமாற்றுவோனுடைய பாவத்தால், நான் மீண்டும் வராவிடில், நானும் மாசுபடுவேன்.

Verse 33

गुरुद्रोहरतानां च यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

குருவைத் துரோகம் செய்யும் மனுஷருக்கு உண்டாகும் பாவத்தால், நான் மீண்டும் வராவிடில், நானும் மாசுபடுவேன்.

Verse 34

यत्पापं ब्राह्मणं हत्वा गां च हत्वा प्रजायते । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

பிராமணனை கொல்வதாலும் பசுவைக் கொல்வதாலும் உண்டாகும் பாவத்தால், நான் மீண்டும் வராவிடில், நானும் மாசுபடுவேன்.

Verse 35

मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं गुरुवंचके । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

நண்பனைத் துரோகம் செய்வதிலுள்ள பாவமும், குருவை ஏமாற்றுவதிலுள்ள பாவமும்—நான் மீண்டும் வராவிடில்—அந்தப் பாவத்தால் நானும் மாசுபடுவேன்.

Verse 36

यो गां स्पृशति पादेन ब्राह्मणं पावकं तथा । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

யார் பசுவை காலால் தொடுகிறாரோ, அதுபோல பிராமணனையும் அக்னியையும் தொடுகிறாரோ—நான் மீண்டும் வராவிடில்—அந்தப் பாவத்தால் நானும் மாசுபடுவேன்.

Verse 37

कूपारामतडागानां यो भंगं कुरुत नरः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

கிணறு, தோட்டம், குளம் ஆகியவற்றை அழிக்கும் மனிதனுக்குரிய பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—நான் மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 38

कृतघ्नस्य च यत्पापं सूचकस्य च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

நன்றிகெட்டவனுக்கும் குற்றம் சாட்டி அறிவிப்பவனுக்கும் உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, அதே பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 39

मद्यमांसरतानां च यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

மதுவிலும் மாமிசத்திலும் ஆசை கொண்ட மனிதருக்கு உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, அதே பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 40

राजपैशुन्यकर्तॄणां यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

அரசர்சார் காரியங்களில் பழிசொல்லி ஊர்சொல்லும் மனிதருக்கு உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, அதே பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 41

वेदविक्रयकर्तॄणां यत्पापं संप्रजायते । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

வேதத்தை விற்பவர்களுக்கு உண்டாகும் பாவம் எதுவோ, அதே பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேனாக—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 42

दीयमानं द्विजातीनां निवारयति योऽल्पधीः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

இருபிறப்போர்க்கு அளிக்கப்படும் தானத்தைத் தடுக்கின்ற அற்பபுத்தியுடையவனின் பாவத்தாலே நான் மாசுபடுவேன்—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 43

विश्वस्तघातकानां च यत्पापं समुदाहृतम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

நம்பிக்கை கொண்டவனை கொல்லுவோர்க்கு சாஸ்திரம் கூறிய பாவத்தாலே நான் மாசுபடுவேன்—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 44

द्विजद्वेषरतानां हि यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

இருபிறப்போர்மீது வெறுப்பில் ஈடுபடுவோர்க்கு உண்டாகும் பாவத்தாலே நான் மாசுபடுவேன்—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 45

परवादरतानां च पापं यच्च दुरात्मनाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

பிறரைப் பழித்துரைப்பதில் மகிழும் துராத்மர்களுக்குரிய எத்தகைய பாவமோ, அதே பாவத்தாலே நான் மாசுபடுவேன்—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 46

रात्रौ ये पापकर्माणो भक्षंति दधिसक्तुकान् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

இரவில் தயிர் கலந்த சத்துவை உண்ணும் பாவச் செயல்வோரின் பாவத்தாலே நான் மாசுபடுவேன்—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 47

वृंताकं मूलकं श्वेतं रक्तं येऽश्नंति गृंजनम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

கத்தரிக்காய், முள்ளங்கி, மேலும் வெள்ளை‑சிவப்பு கிறுஞ்ஜனத்தை உண்ணுவோரின் பாவத்தால் நான் மாசுபடுவேன்—நான் இங்கு மீண்டும் வராவிட்டால்।

Verse 48

पुलस्त्य उवाच । स तस्याः शपथाञ्छ्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । प्रत्ययं च तदा गत्वा व्याघ्रो वाक्यमथाब्रवीत्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவளின் சத்தியச் சபதங்களை கேட்ட புலியின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன. பின்னர் அவளின் உண்மையை நம்பி புலி இவ்வாறு சொன்னது।

Verse 49

व्याघ्र उवाच । गच्छ त्वं गोकुले भद्रे पुनरागमनं कुरु । न चैतदवगंतव्यं यदयं वञ्चितो मया

புலி கூறியது—நல்லவளே, நீ கோகுலத்திற்குச் சென்று மீண்டும் திரும்பி வா. இந்த காரியத்தில் நான் ஏமாந்தேன் என்பதை யாரும் அறியாதிருக்கட்டும்।

Verse 50

कपिले गच्छ पश्य त्वं तनयं सुतवत्सले । पाययित्वा स्तनं पूर्णमवघ्राय च मूर्धनि

ஓ கபிலா, பிள்ளைபாசமுள்ள தாயே, நீ சென்று உன் மகனைப் பார். அவன் மார்பிலிருந்து நிறைவாகப் பால் அருந்தச் செய்து, பின்னர் அவன் தலையின்மேல் அன்புடன் மணந்து (முத்தமிடு)।

Verse 51

मातरं भ्रातरं दृष्ट्वा सखीः स्वजनवबांधवान् । सत्यमेवाग्रतः कृत्वा नान्यथा कर्तुमर्हसि

தாய், சகோதரன், தோழிகள், தம் உறவினர்‑பந்துக்கள் ஆகியோரைக் கண்டு—சத்தியத்தை முன்னிலைப்படுத்தி—வேறுபடச் செய்யக் கூடாது।

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । साऽनुज्ञाता मृगेन्द्रेण कपिला पुत्रवत्सला । अश्रुपूर्णमुखी दीना प्रस्थिता गोकुलं प्रति

புலஸ்தியர் கூறினார்—மிருகேந்திரனின் அனுமதி பெற்ற பிள்ளைபாசம் நிறைந்த கபிலா, கண்ணீரால் நிரம்பிய முகத்துடன் துயருற்று, கோகுலத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்।

Verse 53

वेपमाना भयोद्विग्ना शोकसागरमध्यगा । करिणीव हि रौद्रेण हरिणा सा बलीयसा । ततः स्वगोकुलं प्राप्ता रभमाणा मुहुर्मुहुः

அவள் நடுங்கி, அச்சத்தால் கலங்கி, துயரக் கடலின் நடுவில் மூழ்கியவள்போல்—வலிமைமிக்க கொடுஞ்சிங்கம் துரத்தும் பெண் யானையைப் போல—தன் கோகுலத்தை அடைந்து மீண்டும் மீண்டும் கத்தினாள்।

Verse 54

तस्याः शब्दं ततः श्रुत्वा ज्ञात्वा वत्सः स्वमातरम् । सम्मुखः प्रययौ तूर्णमूर्द्ध्वपुच्छः प्रहर्षितः

அவளின் குரலைக் கேட்டு, அவளைத் தன் தாயென அறிந்து, கன்றுக் குட்டி மகிழ்ச்சியுடன் வாலை உயர்த்தி விரைந்து எதிரே ஓடிவந்தது।

Verse 55

अकालागमनं तस्या रौद्रं भंभारवं तथा । दृष्ट्वा श्रुत्वा च वत्सोऽसौ शंकितः परिपृच्छति

அவள் காலமின்றி வந்ததையும், கடுமையாகக் கலங்கிக் கத்துவதையும் பார்த்தும் கேட்டும், அந்தக் கன்று அச்சமடைந்து கேள்வி கேட்கத் தொடங்கியது।

Verse 56

वत्स उवाच । न ते पश्यामि सौम्यत्वं दुर्मना इव लक्ष्यमे । किमर्थमन्यवेलायां समायाता वदस्व मे

கன்று கூறியது—அம்மா, உன் வழக்கமான மென்மை எனக்குத் தெரியவில்லை; நீ மனம் கலங்கியவள்போல் தோன்றுகிறாய். இவ்விசித்திர நேரத்தில் ஏன் வந்தாய்? எனக்குச் சொல்।

Verse 57

कपिलोवाच । पिब पुत्र स्तनं पश्चात्कारणं चापि मे शृणु । आगताऽहं तव स्नेहात्कुरु तृप्तिं यथेप्सिताम्

கபிலா கூறினாள்—மகனே, முதலில் தாய்ப்பாலை அருந்து; பின்னர் என் காரணத்தையும் கேள். உன் மீது உள்ள அன்பினால் நான் வந்தேன்—உன் விருப்பம்போல் திருப்தியடைக.

Verse 58

अपश्चिममिदं पुत्र दुर्लभं मातृदर्शनम् । मयाऽद्य पुत्र गंतव्यं शपथैरागता यतः

மகனே, இத்தகைய தாய்தரிசனம் காலமற்றதும் அரிதுமானதும். ஆயினும் இன்று நான் செல்லவேண்டும்; ஏனெனில் சத்தியவாக்குகளால் கட்டுப்பட்டு வந்தேன்.

Verse 59

व्याघ्रस्य कामरूपस्य दातव्यं जीवितं मया । तेनाहं शपथैर्मुक्ता कारणात्तव पुत्रक

எத்தகைய வடிவமும் எடுக்கவல்ல புலிக்குத் தன் உயிரை நான் ஒப்படைக்க வேண்டும். அதனால், என் செல்ல மகனே, சத்தியக் கட்டிலிருந்து நான் (அதை நிறைவேற்றியபின்) விடுபடுகிறேன்.

Verse 60

मयाऽद्य तत्र गंतव्यं मृगराजसमीपतः । यदा च शपथैः पुत्र दास्यामि च कलेवरम्

இன்று நான் அங்கே செல்லவேண்டும்—மிருகராஜனின் முன்னிலையில். ஏனெனில், மகனே, சத்தியவாக்கின்படி அப்போது இந்த உடலையும் துறக்க வேண்டும்.

Verse 61

वत्स उवाच । अहं तत्र गमिष्यामि यत्र त्वं गंतुमिच्छसि । श्लाघ्यं हि मरणं मेऽद्य त्वया सह न संशयः

வத்ஸன் கூறினான்—நீ எங்கே செல்ல விரும்புகிறாயோ அங்கே நான் செல்வேன். இன்று உன்னுடன் சேர்ந்து இறப்பது எனக்கு புகழ்மிக்க மரணம்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 62

एकाकिनाऽपि मर्त्तव्यं यस्मान्मया त्वया विना । यदि मां सहितं तत्र त्वया व्याघ्रो वधिष्यति

உன்னை இன்றி நான் தனியாக இருந்தாலும் இறக்கவேண்டும்; அங்கே உன்னுடன் இருக்கும்போதே புலி என்னைக் கொன்றாலும், அது அப்படியே ஆகட்டும்।

Verse 63

या गतिर्मातृभक्तानां ध्रुवं सा मे भविष्यति । तस्मादवश्यं यास्यामि त्वया सह न संशयः

தாய்பக்தர்களுக்குரிய உறுதியான நிலை எதுவோ, அதுவே நிச்சயமாக எனக்கும் உண்டாகும்; ஆகவே உன்னுடன் நான் கண்டிப்பாக வருவேன்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 64

अथवाऽत्रैव तिष्ठ त्वं शपथाः संतु मे तव । तव स्थाने प्रयास्यामि मातस्त्वं यदि मन्यसे

அல்லது நீ இங்கேயே இரு—உன் சத்தியங்கள் என்மேல் இருக்கட்டும். அம்மா, நீ சம்மதித்தால் உன் இடத்தில் நான் செல்வேன்।

Verse 65

जनन्या विप्रयुक्तस्य जीवितं न हि मे प्रियम् । नास्ति मातृसमः कश्चिद्बालानां क्षीरजीविनाम्

தாயை விட்டு பிரிந்த எனக்கு வாழ்க்கை இனிமையல்ல. பால் குடித்து வாழும் குழந்தைகளுக்கு தாய்க்கு நிகர் யாருமில்லை।

Verse 66

नास्ति मातृसमो नाथो नास्ति मातृसमा गतिः । ये मातृनिरताः पुत्रास्ते यांति परमां गतिम्

தாயைப் போன்ற காவலன் இல்லை; தாயைப் போன்ற வழியும் இல்லை. தாய்சேவையில் ஈடுபடும் புதல்வர்கள் பரம நிலையை அடைகிறார்கள்।

Verse 67

कपिलोवाच । ममैव विहितो मृत्युर्न ते पुत्रक सांप्रतम् । न चायमन्यभूतानां मृत्युः स्यादन्यमृत्युतः

கபிலர் கூறினார்—மகனே, இந்த மரணம் விதியால் எனக்கே நிர்ணயிக்கப்பட்டது; இப்போது உனக்கல்ல. இது பிற உயிர்களுக்கு உரிய மரணமுமல்ல; வேறு காரணத்தால் எழும் மரணமுமல்ல.

Verse 68

अपश्चिममिदं पुत्र मातुः सन्देशमुत्तमम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा परिणामसुखावहम्

மகனே, இது உன் தாயின் இறுதியானவும் மிகச் சிறந்தவும் செய்தி. கவனத்துடன் கேள்; இது முடிவில் (நல்லொழுக்கத்தால்) இன்பம் தரும்.

Verse 69

वने चर सदा वत्स अप्रमादपरो भव । प्रमादात्सर्वभूतानि विनश्यंति न संशयः

குழந்தையே, காட்டில் நடமாடும் போது எப்போதும் விழிப்புடன் இரு; அலட்சியத்தை விட்டு விலகு. அலட்சியத்தால் எல்லா உயிர்களும் அழிகின்றன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 70

न च लोभेन चर्तव्यं विषमस्थं तृणं क्वचित् । लोभाद्विनाशो जंतूनामिह लोके परत्र च

ஆபத்தான இடத்தில் கிடக்கும் ஒரு புல்லின்முனை அளவிற்காகவும் பேராசையால் செயல்படாதே. பேராசையால் உயிர்களின் அழிவு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் உண்டாகும்.

Verse 71

समुद्रमटवीं युद्धं विशंते लोभमोहिताः । लोभादि कार्यमत्युग्रं कुर्वंति त्याज्य एव सः

பேராசையால் மயங்கியவர்கள் கடல், காட்டுவனம், போர்க்களம் ஆகியவற்றிலும் புகுகின்றனர். பேராசை முதலியவற்றால் தொடங்கி மிகக் கடுமையான செயல்களைச் செய்பவன் நிச்சயமாக விலக்கத்தக்கவன்.

Verse 72

लोभात्प्रमादादाश्वासात्पुरुषो बाध्यते त्रिभिः । तस्माल्लोभो न कर्त्तव्यो न प्रमादो न विश्वसेत्

பேராசை, அலட்சியம், அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கை—இம்மூன்றாலும் மனிதன் கட்டுப்படுகிறான். ஆகவே பேராசை கொள்ளாதே; கவனக்குறைவாகாதே; குருட்டு நம்பிக்கையும் வைக்காதே.

Verse 73

आत्मा च सततं पुत्र रक्षितव्यः प्रयत्नतः । सर्वेभ्यः श्वापदेभ्यश्च म्लेच्छेभ्यस्तस्करादितः

மகனே, நீ எப்போதும் முயற்சியுடன் உன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும்—எல்லா கொடிய மிருகங்களிடமிருந்தும், மேலும் மிலேச்சர், திருடர் முதலியோரிடமிருந்தும்.

Verse 74

तिर्यग्भ्यः पापयोनिभ्यः सदा विचरता वने । न च शोकस्त्वया कार्यः सर्वेषां मरणं धुवम्

காட்டில் எப்போதும் அலைந்து திரியும்போது மிருகங்களையும் தீய இயல்புடையவர்களையும் எச்சரிக்கையாகக் கவனி. மேலும் துயரப்படாதே; அனைவருக்கும் மரணம் நிச்சயம்.

Verse 75

अस्माकं प्रतिवाचं च शृणु शोकविनाशिनीम् । यथा हि पथिकः कश्चिच्छायार्थी वृक्षमास्थितः । विश्रान्तश्च पुनर्याति तद्वद्भूतसमागमः

எங்கள் துயர் நீக்கும் உரையையும் கேள்: நிழலுக்காக ஒரு பயணி மரத்தடியில் தங்கி, ஓய்வெடுத்து மீண்டும் பயணம் தொடர்வான்; அதுபோல உயிர்களின் கூடுகை தற்காலிகமே.

Verse 76

पुलस्त्य उवाच । एवं संभाष्य तं वत्समवघ्राय च मूर्द्धनि । स्वमातरं सखीवर्गं ततो द्रष्टुं समागता

புலஸ்த்யர் கூறினார்: இவ்வாறு அன்புக் குழந்தையுடன் உரையாடி, அவன் தலையைப் பாசத்துடன் முத்தமிட்டு/முகர்ந்து, பின்னர் தன் தாயையும் தோழியர்க் குழுவையும் காணச் சென்றாள்.

Verse 77

अब्रवीच्च ततो वाक्यं पुत्रशोकेन दुःखिता । अंबाः शृणुत मे वाक्यमपश्चिममिदं स्फुटम्

அப்போது மகன் துயரால் வருந்தி அவள் கூறினாள்— “அம்மையரே, என் சொல்லைக் கேளுங்கள்; இது என் இறுதி, தெளிவான உரை।”

Verse 78

अनाथमबलं दीनं फेनपं मम पुत्रकम् । मातृशोकाभिसंतप्तं सर्वास्तं पालयिष्यथ

“என் மகன் பேனபன் அனாதை, பலவீனன், துன்புற்றவன்; தாயின் துயரால் எரிந்தவன். நீங்கள் அனைவரும் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும்।”

Verse 79

भाविनीनामयं पुत्रः सांप्रतं च विशेषतः । स्नपनीयः पायितव्यः पोष्यः पाल्यः स्वपुत्रवत्

“வருங்காலத்தில் இக்குழந்தை உங்களுடையதே—இப்பொழுதிலிருந்தே சிறப்பாக. அவனை நீராட்டி, பால் ஊட்டி, போஷித்து, உங்கள் மகனைப் போலக் காத்திடுங்கள்।”

Verse 80

चरंतं विषमे स्थाने चरंतं परगोकुले । अकार्येषु प्रवर्तंतं हे सख्यो वारयिष्यथ

“அவன் அபாயமான இடங்களில் அலைந்தால், பிறரின் கோகுலத்தில் புகுந்தால், அல்லது அநுசித செயல்களில் ஈடுபட்டால்—ஓ தோழியரே, அவனைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்।”

Verse 81

क्षमध्वं च महाभागा यास्येऽहं सत्यसंश्रयात् । यत्राऽसौ तिष्ठते व्याघ्रो मुक्ताऽहं येन सांप्रतम्

“ஓ மகாபாக்யவதிகளே, என்னை மன்னியுங்கள். சத்தியத்தைச் சரணடைந்து நான் செல்கிறேன்—எங்கே அந்தப் புலி நிற்கின்றதோ, அதுவே இப்பொழுது எனை விடுவித்தது।”

Verse 82

सर्वास्ता वचनं श्रुत्वा तस्याः शोकसमन्विताः । विषादं परमं गत्वा वाक्यमूचुः सुदुःखिताः

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அனைவரும் துயரால் நிறைந்தனர். ஆழ்ந்த மனச்சோர்வில் வீழ்ந்து மிகுந்த துக்கத்துடன் பேசினர்.

Verse 83

कपिले नैव गंतव्यं न ते दोषो भविष्यति । प्राणात्यये न दोषोऽस्ति संपराये च दारुणे

அவர்கள் சொன்னார்கள்—“கபிலையே, நீ செல்ல வேண்டாம். உனக்கு குற்றம் ஏற்படாது; உயிர் ஆபத்து போன்ற கொடிய நெருக்கடியில் குற்றம் இல்லை.”

Verse 84

अत्र गाथा पुरा गीता मुनिभिर्धर्मवादिभिः । प्राणात्यये समुत्पन्ने शपथे नास्ति पातकम्

“இதுகுறித்து தர்மம் உரைக்கும் முனிவர்கள் பழங்காலத்தில் ஒரு காத்தாவை பாடினர்—மரணநிலை ஏற்பட்டால் சத்தியவாக்கு (விவசத்தால்) மீறினாலும் பாவம் இல்லை.”

Verse 85

कपिलोवाच । प्राणिनां प्राण रक्षार्थं वदाम्येवानृतं वचः । नात्मार्थमुपयुञ्जामि स्वल्पमप्यनृतं क्वचित्

கபிலா கூறினாள்—“உயிர்களின் உயிரைக் காக்கும் பொருட்டே நான் ஒருபோதும் பொய்வாக்கு சொல்வேன். எனது சொந்த நலனுக்காக நான் எந்நேரமும் சிறிதளவும் பொய்யை பயன்படுத்தேன்.”

Verse 86

अश्वमेधसहस्रं तु सत्यं च तुलया धृतम् । अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते

“ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களையும் சத்தியத்தையும் தராசில் வைத்துத் துலக்கினார்கள்; ஆயிரம் அச்வமேதங்களைவிட சத்தியமே மேலானது.”

Verse 87

तस्मान्नानृतमात्मानं करिष्ये जीविताशया । आज्ञापयतु मामार्या यास्ये यत्र मृगाधिपः

ஆகையால், உயிர் வாழும் நம்பிக்கை இருந்தாலும் நான் என்னை பொய் பேசுபவளாக ஆக்கமாட்டேன். ஆர்யை எனக்கு ஆணையிடுக—மிருகாதிபதி புலி இருக்கும் இடத்திற்கே நான் செல்வேன்।

Verse 88

वयस्या ऊचुः । कपिले त्वं नमस्कार्या सर्वैरपि सुरासुरैः । यत्त्वं परमसत्येन प्राणांस्त्यजसि दुस्त्यजान्

தோழியர் கூறினர்—ஓ கபிலே, தேவரும் அசுரரும் உட்பட அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவள் நீ; ஏனெனில் பரம சத்தியத்தில் நிலைத்து, துறக்க அரிதான உயிரையும் துறக்கத் தயாராக உள்ளாய்।

Verse 89

अवश्यं न च ते भावी मृत्युः सत्यात्कथंचन । प्रमाणं यदि सत्यं हि व्रज पंथाः शिवोऽस्तु ते

உன் சத்தியநிலையால் உனக்கு எவ்விதத்திலும் மரணம் நேராது—இது உறுதி. சத்தியமே சான்றும் ஆதாரமுமெனில், நீ உன் பாதையில் செல்; உனக்கு சிவமங்கலம் உண்டாகுக।

Verse 90

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ता च कपिला गता यत्र मृगाधिपः । अथासौ कपिलां दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अब्रवीत्प्रश्रितं वाक्यं हर्षगद्गदया गिरा

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கபிலா மிருகாதிபதி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள். அவளைப் பார்த்ததும் அவன் வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், மகிழ்ச்சியால் நடுங்கும் குரலில் பணிவான சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 91

व्याघ्र उवाच । स्वागतं तव कल्याणि कपिले सत्यवादिनि । नहि सत्यवतां किंचिदशुभं विद्यते क्वचित्

புலி கூறியது—ஓ மங்கலமயமான கபிலே, சத்தியவாதினியே, உனக்கு வரவேற்பு. சத்தியநிஷ்டர்க்கு எங்கும் எதுவும் அமங்கலம் இல்லை।

Verse 92

त्वयोक्तं कपिले पूर्वं शपथैरागमाय च । तेन मे कौतुकं जातं याताऽगच्छेत्पुनः कथम्

ஓ கபிலே, முன்பு நீர் புனிதமான சபதங்களால் மீண்டும் வருவேன் என்று வாக்குறுதி அளித்தீர். அதனால் எனக்கு வியப்பு எழுந்தது—போனவர் மீண்டும் எவ்வாறு வர முடியும்?

Verse 93

तस्माद्गच्छ मया मुक्ता यत्राऽसौ तनयस्तव । तिष्ठते गोकुले बद्धः क्षीरपायी सुदुःखितः

ஆகையால் செல்—நான் உன்னை விடுதலை செய்கிறேன்—உன் மகன் இருக்கும் இடத்துக்கு. அவன் கோகுலத்தில் கட்டப்பட்டவனாய், பால் குடித்துக்கொண்டு, மிகுந்த துயரில் இருக்கிறான்.

Verse 94

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु स राजा प्रकृतिं गतः । मृगीशापेन निर्मुक्तो दिव्यरूपवपुर्धरः । ततोऽब्रवीत्प्रहृष्टात्मा कपिलां सत्यवादिनीम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதே நேரத்தில் அரசன் தன் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பினான்; மானின் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு தெய்வீக ரூபமும் உடலும் பெற்றான். பின்னர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் உண்மையுரைக்கும் கபிலையிடம் பேசினான்.

Verse 95

राजोवाच । प्रसादात्तव मुक्तोऽहं शापादस्मात्सुदारुणात् । किं ते प्रियं करोम्यद्य धेनुके ब्रूहि सत्वरम्

அரசன் கூறினான்—உன் அருளால் நான் இந்த மிகக் கொடிய சாபத்திலிருந்து விடுபட்டேன். இன்று உனக்குப் பிரியமானதை என்ன செய்ய வேண்டும், ஓ தேனுகே? விரைவாகச் சொல்.

Verse 96

कपिलोवाच । कृतकृत्याऽस्मि राजेन्द यत्त्वं मुक्तोऽसि किल्बिषात् । पिपासा बाधतेत्यर्थं सांप्रतं जलमानयम्

கபிலா கூறினாள்—ஓ ராஜேந்திரா, நீ பாவக் குற்றத்திலிருந்து விடுபட்டதால் நான் கृतகாரியமானேன். இப்போது தாகம் வாட்டுகிறது; ஆகவே உடனே நீர் கொண்டு வா.

Verse 97

नैवानृतं विजानीहि सत्यमेतन्मयोदितम्

இதைப் பொய்யென எண்ணாதே; நான் உரைத்தது நிச்சயமான சத்தியமே.

Verse 98

पुलस्त्य उवाच । अथासौ पार्थिवो हस्ते चापमादाय सत्वरम् । सज्यं कृत्वा शरं गृह्य जघान धरणीतलम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அப்போது அந்த அரசன் விரைந்து கையில் வில்லை எடுத்தான்; அதை நாணேற்றி, அம்பை பற்றிக் கொண்டு பூமித்தளத்தைத் தாக்கினான்.

Verse 99

ततः सलिलमुत्तस्थौ निर्मलं शीतलं शुभम् । तत्र सा कपिला स्नात्वा वितृषा समपद्यत

பின்னர் தூய்மையான, குளிர்ந்த, மங்களமான நீர் பொங்கி எழுந்தது; அங்கே கபிலா நீராடி முழுமையாகத் தாகம் தீர்ந்தாள்.

Verse 100

एतस्मिन्नन्तरे धर्मः स्वयं तत्र समागतः । अब्रवीत्कपिलां हृष्टो वरं वरय शोभने

அந்நேரத்தில் தர்மதேவன் தாமே அங்கே வந்தார்; மகிழ்ந்து கபிலாவிடம்—அழகியவளே, வரம் தேர்ந்தெடு—என்று கூறினார்.

Verse 101

तव सत्येन तुष्टोऽहं नास्ति ते सदृशी क्वचित् । त्रैलोक्ये सकले धेनुर्न भविष्यति वै शुभे

உன் சத்தியத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; நான் அறிவிக்கிறேன்—எங்கும் உனக்கு ஒப்பானவர் இல்லை. மங்களமுடையவளே, மூவுலகிலும் உனக்கு இணையான பசு இருக்காது.

Verse 102

कपिलोवाच । प्रसादात्तव गच्छेय सह राज्ञा सगोकुला । सुप्रभेण पदं दिव्यं जरामरणवर्जितम्

கபிலர் கூறினார்—எம்பெருமானே! உமது அருளால் நான் அரசனுடனும் முழு கோகுலத்துடனும் புறப்பட்டு, முதுமையும் மரணமும் அற்ற ஒளிமிகு தெய்வப் பதத்தை அடைவேனாக.

Verse 103

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु पुण्यमेतज्जलाशयम् । सर्वपापहरं नृणां सर्वकामप्रदं तथा

இந்தப் புனித நீர்த்தேக்கம் என் பெயரால் புகழ்பெறுக; இது மனிதர்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, எல்லா விருப்பங்களையும் அருளுக.

Verse 104

धर्म उवाच । येऽत्र स्नानं करिष्यंति सुपुण्ये सलिले शुभे । चतुर्द्दश्यां विशेषेण ते यास्यंति परां गतिम्

தர்மன் கூறினார்—இங்கு இந்த நல்வழி மிகப் புண்ணியமான நீரில் நீராடுவோர், குறிப்பாக சதுர்தசி நாளில், பரம கதியை அடைவர்.

Verse 105

तव नाम्ना सुपुण्यं हि तीर्थमेतद्भविष्यति । दर्शमुद्दिश्य मर्त्यस्तु प्राप्स्यते गोसहस्रकम् । स्नानाल्लक्षगुणं दानात्पुण्यं चैव तथाऽक्षयम्

உமது பெயரால் இத்தீர்த்தம் மிகப் புண்ணியமானதாகும். தர்ஷம் (அமாவாசை) நோக்கி செய்கின்ற மனிதன் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலனை அடைவான். இங்கு நீராடுதல் லட்சமடங்கு புண்ணியத்தைத் தரும்; தானம் செய்தால் அச்சய புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 106

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति मानवाः सुसमाहिताः । सर्वदानफलं तेषां भुक्तिमुक्ती महात्मनाम्

இங்கு மன ஒருமைப்பாட்டுடன் சிராத்தம் செய்பவர்கள், அந்த மகாத்மாக்கள் எல்லாதானங்களின் பலனையும் பெற்று, இன்பமும் முக்தியும் இரண்டையும் அடைவர்.

Verse 107

अपि कीटपतंगा ये तृषार्ताः सलिले शुभे । मज्जयिष्यति यास्यंति तेऽपि स्थानं दिवौकसाम्

தாகத்தால் வாடும் பூச்சி‑பறவைகளும் இந்தப் புனித நீரில் மூழ்கினால், அவையும் தேவருலகத்தை அடையும்.

Verse 108

किं पुनर्भक्तिसंयुक्ता मानवाः सत्यवादिनः । मनस्विनो महाभागाः श्रद्धावंतो विचक्षणाः

அப்படியிருக்க, பக்தியுடன் கூடிய மனிதர்கள்—சத்தியவாதிகள், உறுதியான மனத்தினர், பெரும் பாக்கியசாலிகள், நம்பிக்கையுடையோர், விவேகிகள்—அவர்களின் புண்ணியம் எவ்வளவு பெரிதோ!

Verse 109

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु विमानानि सहस्रशः । समायातानि राजेंद्र कपिलायाः प्रभावतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதே நேரத்தில், அரசே, கபிலையின் மகிமையால் ஆயிரக்கணக்கான தெய்வ விமானங்கள் அங்கு வந்து சேர்ந்தன.

Verse 110

तान्यारुह्याथ कपिला गोपगोकुलसंकुला । सुप्रभेण समायुक्ता तत्पदं परमं गता

அந்த விமானங்களில் ஏறி, கோபர்களும் பசுக்கூட்டமும் சூழ்ந்த கபிலா, சுப்ரபையுடன் சேர்ந்து பரமபதத்தை அடைந்தாள்.

Verse 111

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । श्राद्धं चैवात्मनः शक्त्या दानं पार्थिवसत्तम

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அங்கே நீராட வேண்டும்; மேலும் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப ஸ்ராத்தமும் தானமும் செய்ய வேண்டும், அரசர்களில் சிறந்தவனே.