Adhyaya 5

Verse 1

लोमश उवाच । विष्णौ गते तदा सर्वे देवाश्च ऋषिभिः सह । विनिर्जिता गणैः सर्वे ये च यज्ञोपजीविनः

லோமசர் கூறினார்—விஷ்ணு அங்கிருந்து சென்றபின், ரிஷிகளுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் கணங்களால் முற்றிலும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; யாகத்தால் வாழ்வோர் அனைவரும் கூட வெல்லப்பட்டனர்.

Verse 2

भृगुं च पातयामास स्मश्रूणां लुंचनं कृतम् । द्विजांश्चोत्पाटयामास पूष्णो विकृतविक्रियान्

அவன் ப்ருகுவைத் தள்ளி வீழ்த்தி, அவரது தாடியைப் பறித்தான். இருமுறை பிறந்தவர்களையும் இழுத்துத் துரத்தினான்; பூஷனின் செயல்கள் விகாரமடைந்தன.

Verse 3

विडंबिता स्वधा तत्र ऋषयश्च विडंबिताः । ववृषुस्ते पुरीषेण वितानाग्नौ रुपान्विताः

அங்கே ஸ்வதா கேலி செய்யப்பட்டாள்; ரிஷிகளும் அவமதிக்கப்பட்டனர். அந்தக் கணங்கள் பல வடிவம் கொண்டு, யாகவிதானத்தின் கீழுள்ள வேதியக்னியில் மலத்தைப் பொழிந்தன.

Verse 4

अनिर्वाच्यं तदा चक्रुर्गणाः क्रोधसमन्विताः । अंतर्वेद्यंतरगतो दक्षो वै महतो भयात्

அப்போது கோபம் நிறைந்த கணங்கள் சொல்ல முடியாத செயல்களைச் செய்தன. பெரும் அச்சத்தால் தக்ஷன் யாகவேதியின் உள்புறப் பிரகாரத்திற்குள் நுழைந்து மறைந்தான்.

Verse 5

तं निलीनं समाज्ञाय आनिनायरुषान्वितः । कपोलेषु गृहीत्वा तं खड्गेनोपहतं शिरः

அவன் மறைந்திருப்பதை அறிந்து, (வீரபத்ரன்) கோபம் கொண்டு அவனை இழுத்து வந்தான். அவன் கன்னங்களைப் பிடித்து, வாளால் அவன் தலையில் வெட்டினான்.

Verse 6

अभेद्यं तच्छिरो मत्वा वीरभद्रः प्रतापवान् । स्कंधं पद्भ्यां समाक्रम्य कधरेऽपीडयत्तदा

அச்சிரம் உடைக்க இயலாதது என எண்ணிய வீரபத்ரன், தோள்களில் கால்களை வைத்து அப்போது கழுத்தை நெரித்தான்।

Verse 7

गंधरात्पाट्यमानाच्च शिरश्छिन्नं दुरात्मनः । दक्षस्य च तदा तेन वीरभद्रेण धीमता । तच्छिरः सुहुतं कुंडे ज्वलि

கழுத்திலிருந்து இழுக்கப்படும்போதே துர்மனத்துடைய தக்ஷனின் தலை, ஞானமிகு வீரபத்ரனால் அப்போது வெட்டப்பட்டது; அந்தத் தலை எரியும் குண்டத்தில் ஆஹுதியாக இடப்பட்டது।

Verse 8

ये चान्य ऋषयो देवाः पितरो यक्षराक्षसाः । गणैरुपद्रुताः सर्वे पलायनपरा ययुः

மற்ற ரிஷிகள், தேவர்கள், பித்ருக்கள், யக்ஷர், ராக்ஷசர்—கணங்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு—அனைவரும் ஓட்டத்தையே நோக்கி ஓடினர்।

Verse 9

चंद्रादित्यगणाः सर्वे ग्रहनक्षत्रतारकाः । सर्वे विचलिता ह्यासन्गणैस्तेपि ह्युपद्रुताः

சந்திரன்-சூரியன் ஆகியோரின் எல்லா கூட்டங்களும்—கிரகங்கள், நக்ஷத்திரங்கள், நட்சத்திரங்கள்—கணங்களின் தொல்லையால் அனைத்தும் கலங்கின।

Verse 10

सत्यलोकं गतो ब्रह्मा पुत्रशोकेन पीडितः । चिंतयामास चाव्यग्रः किं कार्यं कार्यमद्य वै

மகன் துயரால் வாடிய பிரம்மா சத்தியலோகத்திற்குச் சென்றார்; கலங்காத மனத்துடன் ‘இன்று என்ன செய்ய வேண்டும், இப்போது எந்தக் கடமை மீதமுள்ளது?’ என்று சிந்தித்தார்।

Verse 11

मनसा दूयमानेन शंन लेभे पितामहः । ज्ञात्वा सर्वं प्रयत्नेन दुष्कृतं तस्य पापिनः

மனம் துயரால் எரிந்ததால் பிதாமகர் பிரம்மாவுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில் அந்தப் பாவி தக்ஷனின் எல்லா துஷ்கிருதங்களையும் அவர் முயன்று உறுதியாக அறிந்தார்।

Verse 12

गमनाय मतिं चक्रे कैलासं पर्वतं प्रति । हंसारूढो महातेजाः सर्वदेवैः समन्वितः

அவர் கைலாசப் பர்வதத்தை நோக்கிச் செல்லத் தீர்மானித்தார்; அன்னத்தில் ஏறிய மகாதேஜஸ்வி பிரம்மா எல்லாத் தேவர்களுடனும் புறப்பட்டார்।

Verse 13

प्रविष्टः पर्वतश्रेष्ठं स ददर्श सदाशिवम् । एकांतवासिनं रुद्रं शैलादेन समन्वितम्

அந்தச் சிறந்த மலையில் நுழைந்து அவர் சதாசிவனை கண்டார்—தனிமையில் வாசிக்கும் ருத்ரனை, ஷைலாத (நந்தி) உடன் இருப்பவனாக।

Verse 14

कपर्द्दिनं श्रिया युक्तं वेदांगानां च दुर्गमम् । तथाविधं समालोक्य ब्रह्म क्षोभपरोऽभवत्

சடையுடைய ஆண்டவனை—தெய்வீகத் திருவொளியால் விளங்குபவனாகவும், வேதாங்கங்களுக்கும் எட்டாதவனாகவும்—அவ்வாறு கண்ட பிரம்மா உள்ளத்தில் கலங்கினார்।

Verse 15

दंडवत्पतितो भूमौक्षमापयितुमुद्यतः । संस्पृशं स्तत्पदाब्जं च चतुर्मुकुटकोटिभिः । स्तुतिं कर्तुं समारेभे शिवस्य परमात्मनः

அவர் தரையில் தண்டவத் விழுந்து மன்னிப்பை வேண்டினார்; தன் நான்கு முகங்களின் எண்ணற்ற கிரீடங்களால் சிவனின் பாதபத்மத்தைத் தொட்டு, பரமாத்மா சிவனைப் போற்றத் தொடங்கினார்।

Verse 16

ब्रह्मोवाच । नमो रुद्राय शांताय ब्रह्मणे परमात्मने । त्वं हि विश्वसृजां स्रष्टा धाता त्वं प्रपितामहः

பிரம்மா கூறினார்—அமைதிச் சொரூபமான ருத்ரனுக்கும், பிரம்மனுக்கும், பரமாத்மாவுக்கும் நமஸ்காரம். உலகத்தைப் படைப்போரிலும் நீரே முதற் படைப்பாளர்; நீரே தாதா, நீரே அனைவரின் ப்ரபிதாமஹன்.

Verse 17

नमो रुद्राय महते नीलकंठाय वेधसे । विश्वाय विश्वबीजाय जगदानंदहेतवे

மகா ருத்ரனுக்கும், நீலகண்டனுக்கும், விதாதாவுக்கும் நமஸ்காரம்; உலகமே ஆனவருக்கும், உலக விதைக்கும், உலக ஆனந்தத்தின் காரணனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 18

ओंकारस्त्वं वषट्कारः सर्वारंभप्रवर्तकः । यज्ञोसि यज्ञकर्मासि यज्ञानां च प्रवर्तकः

நீர் ஓங்காரம்; நீர் வஷட்காரம்; எல்லா தொடக்கங்களையும் இயக்குபவர் நீர். நீரே யாகம், நீரே யாகக் கிரியை; யாகங்களைத் தூண்டும் வல்லவரும் நீரே.

Verse 19

सर्वेषां यज्ञकर्तॄणां त्वमेव प्रतिपालकः । शरण्योसि महादेव सर्वेषां प्राणिनां प्रभो । रक्ष रक्ष महादेव पुत्रशोकेन पीडितम्

யாகம் செய்பவர்களையெல்லாம் காக்கும் ஒரே காவலன் நீரே. மகாதேவா, நீர் சரண்யன்; பிரபுவே, நீர் எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன். காப்பாற்று, காப்பாற்று, மகாதேவா—மகன் துயரால் வாடும் என்னைக் காத்தருளும்.

Verse 20

महादेव उवाच । श्रृणुष्वावहितो भूत्वा मम वाक्यं पितामह । दक्षस्य यज्ञभंगोयं न कृतश्च मया क्वचित्

மகாதேவன் கூறினார்—பிதாமஹா, கவனத்துடன் என் சொல்லைக் கேள். தக்ஷனின் யாகம் இவ்வாறு குலைந்தது என் செயல் அல்ல; எந்நேரமும் நான் இதைச் செய்யவில்லை.

Verse 21

स्वीयेन कर्मणा दक्षो हतो ब्रह्मन्न संशयः

ஓ பிரம்மனே! தன் சொந்தக் கர்மத்தினாலேயே தக்ஷன் அழிந்தான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

परेषां क्लेशदं कर्म न कार्यं तत्कदाचन । परमेष्ठिन्परेषां यदात्मनस्तद्भविष्यति

பிறருக்கு துன்பம் தரும் செயலை எப்போதும் செய்யக் கூடாது. ஓ பரமேஷ்டின்! பிறருக்கு செய்ததே தன்னிடமே பலனாகிறது.

Verse 23

एवमुक्त्वा तदा रुद्रो ब्रह्मणा सहितः सुरैः । ययौ कनखलं तीर्थं यज्ञवाटं प्रजापतेः

இவ்வாறு கூறி, அப்போது ருத்ரன் பிரம்மாவும் தேவர்களும் உடன் கனகல தீர்த்தத்திற்கும், பிரஜாபதியின் யாக மண்டபத்திற்கும் சென்றான்.

Verse 24

रुद्रस्तदा ददर्शाय वीरभद्रेण यत्कृतम् । स्वाहा स्वधा तथा पूषा भृगुर्मतिमतां वरः

அப்போது ருத்ரன் வீரபத்ரன் செய்ததை கண்டான்—ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, பூஷன், மேலும் அறிவாளிகளில் சிறந்த ப்ருகுவுக்கு நடந்ததையும்.

Verse 25

तदान्य ऋषयः सर्वे पितरश्च तथाविधाः । येऽन्ये च बहवस्तत्र यक्षगंधर्वकिन्नराः

அப்போது மற்ற எல்லா ரிஷிகளும், அதே சபையின் பித்ருக்களும், மேலும் அங்கே இருந்த பலரும்—யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர்—அந்த பேரழிவில் சிக்கினர்.

Verse 26

त्रोटिता लुंचिताश्चैव मृताः केचिद्रणाजिरे

அந்த போர்க்களம் போன்ற இடத்தில் சிலர் முறிந்தனர், சிலர் கிழித்தெறியப்பட்டனர், மேலும் சிலர் அங்கேயே உயிர்நீத்தனர்।

Verse 27

शंभुं समागतं दृष्ट्वा वीरभद्रो गणैः सह । दंडप्रणामसंयुक्तस्तस्थावग्रे सदाशिवम्

சம்பு வந்ததைப் பார்த்த வீரபத்ரன் கணங்களுடன் சேர்ந்து தண்டவத் வணக்கம் செய்து சதாசிவன் முன்னே நின்றான்।

Verse 28

दृष्ट्वा पुरः स्थितं रुद्रो वीरभद्रं महाबलम् । उपाच प्रहसन्वाक्यं किं कृतं वीर नन्विदम्

முன்னே நின்ற மகாபலன் வீரபத்ரனைப் பார்த்த ருத்ரன் புன்னகையுடன் கூறினான்—“வீரா, இது என்ன செய்தது?”

Verse 29

दक्षमानय शीघ्रं भो येनेदं कृतमीदृशम् । यज्ञे विलक्षणं तात यस्येदं फलमीदृशम्

“தட்சனை விரைவாகக் கொண்டு வா, ஓயே! இதை இவ்வாறு நிகழ்த்தியவன் அவனே. அன்பே, இந்த யாகம் வியப்பானது; இதன் பலன் இப்படியாகியுள்ளது.”

Verse 30

एवमुक्तः शंकरेण वीरभद्रस्त्वरान्वितः । कबंधमानयित्वाथ शंभोरग्रे तदाक्षिपत्

சங்கரன் இவ்வாறு கூற, வீரபத்ரன் அவசரத்துடன் கபந்தம் (தலையற்ற உடல்) கொண்டு வந்து சம்பு முன்னே வீசினான்।

Verse 31

तदोक्तः शंकरेणैव वीरभद्रो महामनाः । शिरः केना पनीतं च दक्षस्यास्य दुरात्मनः

அப்போது சங்கரன் மகாமனத்தையுடைய வீரபத்ரனை நோக்கி—“இந்த துராத்மா தக்ஷனின் தலை யாரால் அகற்றப்பட்டது?” என்று கேட்டான்.

Verse 32

दास्यामि जीवनं वीर कुटिलस्यापि चाधुना । एवमुक्तः शंकरेण वीरभद्रोऽब्रवीत्पुनः

சிவன் கூறினான்—“வீரனே, இப்போது இந்தக் கபடனுக்கும் உயிர் அளிப்பேன்.” என்று சங்கரன் சொன்னபின் வீரபத்ரன் மீண்டும் பதிலளித்தான்.

Verse 33

मया शिरो हुतं चाग्नौ तदानीमेव शंकर । अवशिष्टं शिरःशंभो पशोश्च विकृताननम्

வீரபத்ரன் கூறினான்—“சங்கரா, அப்போதே அந்தத் தலையை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்தேன். சம்புவே, மீதமுள்ளது யாகப் பசுவின் விகாரமான முகத்தையுடைய தலை.”

Verse 34

इति ज्ञात्वा ततो रुद्रः कबंधोपरि चाक्षिपत् । शिरः पशोश्च विकृतं कूर्चयुक्तं भयावहम्

இதை அறிந்த ருத்ரன், தலைற்ற உடலின் மேல் குஞ்சத்துடன் கூடிய, பயமூட்டும், மாற்றமடைந்த யாகப் பசுவின் தலையைச் சாத்தினான்.

Verse 35

स दक्षो जीवितं लेभे प्रसादाच्छंकरस्य च । स दृष्ट्वाग्रे तदा रुद्रं दक्षो लज्जासमन्वितः । तुष्टाव प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्

சங்கரனின் அருளால் தக்ஷன் உயிர் பெற்றான். முன்னே ருத்ரனை கண்டதும் வெட்கம் நிறைந்து வணங்கி, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரனைப் புகழ்ந்து துதித்தான்.

Verse 36

दक्ष उवाच । नमामि देवं वरदं वरेण्यं नमामि देवेश्वरं सनातनम् । नमामि देवाधिपमीश्वरं हरं नमामि शंभुं जगदेकबंधुम्

தக்ஷன் கூறினான்— வரம் அருளும், மிக வணங்கத்தக்க தேவனை நான் வணங்குகிறேன். தேவர்களின் சனாதன ஈசுவரனை நான் வணங்குகிறேன். தேவராதிபதி, ஈசுவரன் ஹரனை நான் வணங்குகிறேன். உலகின் ஒரே உறவான ஶம்புவை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 37

नमामि विश्वेश्वरविश्वरूपं सनातनं ब्रह्म निजात्मरूपम् । नमामि सर्वं निजभावभावं वरं वरेण्यं नतोऽस्मि

உலகமே உருவான விஶ்வேஸ்வரனை நான் வணங்குகிறேன்— அவர் சனாதன பிரம்மம்; அவரின் இயல்பு ஆத்மஸ்வரூபம். அவர் அனைத்துமாய், ஒவ்வொரு நிலையினுள்ளும் உள்ளார்ந்த ஆதாரமாய் இருப்பவர்— அந்த பரம, வணங்கத்தக்க இறைவனுக்கு நான் பணிகிறேன்.

Verse 38

लोमश उवाच । दक्षेण संस्तुतो रुद्रो बभाषे प्रहसन्रहः

லோமசர் கூறினார்— தக்ஷன் புகழ்ந்து துதித்தபின், ருத்ரன் தனிமையில் மென்மையாகச் சிரித்தவாறே இனிய நகையுடன் பேசினார்.

Verse 39

हर उवाच । चतुर्विधा भजंते मां जनाः सुकृतिनः सदा । आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च द्विजसत्तम

ஹரன் கூறினார்— ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, புண்ணியவான்கள் எப்போதும் நான்கு வகையாக என்னை வழிபடுகின்றனர்: துயருற்றவன், அறிய விரும்புபவன், பொருள் நாடுபவன், ஞானி.

Verse 40

तस्मान्मे ज्ञानिनः सर्वे प्रियाः स्युर्नात्र संशयः । विना ज्ञानेन मां प्राप्तुं यतंते ते हि बालिशः

ஆகையால் ஞானிகள் அனைவரும் எனக்கு பிரியமானவர்கள்— இதில் ஐயமில்லை. ஞானமின்றி என்னை அடைய முயல்வோர் உண்மையில் மடையர்கள்.

Verse 41

केवलं कर्मणा त्वं हि संसारात्तर्तुमिच्छसि

நீ உண்மையாகவே செயல் (கர்மம்) ஒன்றினாலேயே சம்சாரத்தைத் தாண்ட விரும்புகிறாய்.

Verse 42

न वेदैश्च न दानैश्च न यज्ञैस्तपसा क्वचित् । न शक्नुवंति मां प्राप्तुं मूढाः कर्म्मवशानराः

வேதங்களாலும் அல்ல, தானங்களாலும் அல்ல, யாகங்களாலும் அல்ல, தவத்தாலும் அல்ல—எப்போதும்—கர்மத்தின் அடிமையான மயக்கமுற்றோர் என்னை அடைய இயலார்.

Verse 43

तस्माज्ज्ञानपरो भूत्वा कुरु कर्म्म समाहितः । सुखदुःखसमो भूत्वा सुखी भव निरंतरम्

ஆகையால் ஞானத்தில் பற்றுடையவனாய், மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி கர்மத்தைச் செய். இன்பம்-துன்பம் இரண்டிலும் சமனாய் இருந்து, இடையறாத உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தில் நிலைபெறு.

Verse 44

लोमश उवाच । उपदिष्टस्तदा तेन शंभुना परमेष्ठिना । दक्षं तत्रैव संस्थापाय ययो रुद्रः स्वपर्वतम्

லோமசர் கூறினார்: அப்போது பரமேஷ்வரனான சம்புவின் உபதேசத்தைப் பெற்ற ருத்ரன் அங்கேயே தக்ஷனை நிறுவி, தன் மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 45

ब्रह्मणापि तथा सर्वे भृग्वाद्याश्च महर्षयः । आश्वासिता बोधिताश्च ज्ञानिनश्चाभवन्क्षणात्

அதேபோல் பிரம்மாவும் ப்ருகு முதலிய எல்லா மகரிஷிகளையும் ஆறுதல் கூறி உபதேசித்தார்; அவர்கள் கணநேரத்தில் ஞானத்தில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 46

गतः पितामहो ब्रह्मा ततश्च सदनं स्वकम्

அப்போது பிதாமகன் பிரம்மா தன் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 47

दक्षोपि च स्वयं वाक्यात्परं बोधमुपागतः । शिवध्यानपरो भूत्वा तपस्तेपे महामनाः

தக்ஷனும் அந்த வாக்குகளால் பரம ஞானத்தை அடைந்தான். சிவதியானத்தில் ஈடுபட்டு அந்த மகாமனன் தவம் செய்தான்.

Verse 48

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संक्षेव्यो भगवाञ्छिवः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் பகவான் சிவனை பக்தியுடன் சேவித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 49

संमार्जनं च कुर्वंति नरा ये च शिवांगणे । ते वै शिवपुरं प्राप्य जगद्वंद्या भग्सि च

சிவனின் முற்றத்தில் துடைத்து சுத்தம் செய்பவர்கள் சிவபுரத்தை அடைந்து உலகில் வணங்கத்தக்கவர்களாகவும் ஆகிறார்கள்.

Verse 50

ये शिवस्य प्रयच्छति दर्प्पणं सुमहाप्रभम् । भविष्यंति शिवस्याग्रे पार्षदत्वेन ते नराः

சிவனுக்கு மிகப் பிரகாசமான கண்ணாடியை அர்ப்பணிப்பவர்கள் சிவன் முன்னிலையில் பார்ஷதர்களாக இருப்பார்கள்.

Verse 51

चामराणि प्रयच्छंति देवदेवस्य शूलिनः । चामरैर्वीज्यपानास्ते भविष्यंति जगत्त्रय

தேவர்களின் தேவனாகிய திரிசூலதாரி சிவனுக்கு சாமரங்களை அர்ப்பணிப்போர், மூவுலகிலும் சாமரங்களால் வீசப்பட்டு அரசசேவை போன்ற மரியாதை பெறுவர்।

Verse 52

दीपदानं प्रयच्छंति महादेवालये नराः । तेजस्विनो भविष्यंति ते त्रैलोक्यप्रदीपका

மகாதேவனின் ஆலயத்தில் தீபதானம் செய்வோர் ஒளிமிக்கவர்களாகி, மூவுலகையும் ஒளிரச் செய்யும் விளக்கைப் போல ஆகுவர்।

Verse 53

धूपं ये वै प्रयच्छन्ति शिवाय परमात्मने । यशस्विनो भविष्यंति उद्धरन्ति कुलद्वयम्

பரமாத்மாவான சிவனுக்கு தூபம் அர்ப்பணிப்போர் புகழ்மிக்கவர்களாகி, இரு குலங்களையும் உயர்த்துவர்।

Verse 54

नैवेद्यं ये प्रयच्छंति भकया हरिहराग्रतः । सिक्थेसिक्थे क्रतुफलं प्राप्नुवंति हि ते नराः

பக்தியுடன் ஹரி-ஹரர் முன்னிலையில் நைவேத்யம் அர்ப்பணிப்போர், ஒவ்வொரு அடியிலும் சிறுசிறு அளவிலும் யாகப் பலனைப் பெறுவர்।

Verse 55

भग्नं शिवालयं ये च प्रकुर्वंति नरोत्तमाः । प्राप्नुवति फल ते वै द्विगुणं नात्र संशयः

சிதைந்த சிவாலயத்தைச் சீரமைத்து மீண்டும் அமைப்போர் நிச்சயமாக இரட்டிப்பு பலன் பெறுவர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 56

नूतनं ये प्रकृर्वंति इष्टकैरश्मनापि वा । स्वर्गे हि ते प्रमोदंते यावत्तिष्ठति निर्मलम् । यशो भूमौ द्विजश्रेष्ठा कार्या विचारणा

செங்கலாலோ கல்லாலோ புதியதாக (சிவாலயத்தை) அமைப்போர், அந்தத் தூய தலம் நிலைத்திருக்கும் வரையில் விண்ணுலகில் மகிழ்ந்து வாழ்வர். பூமியில் அவர்களின் புகழ் நிலைபெறும்; ஓ இருமுறை பிறந்தவரில் சிறந்தவரே, இக் கடமையை சிந்தியுங்கள்।

Verse 57

कारयंति च ये विप्राः प्रासादं बहुभूमिकम् । शिवस्याथ महाप्राज्ञाः प्राप्नुवंति परां गतिम्

சிவனுக்காக பல மாடிகளுடைய அரண்மனைப் போன்ற ஆலயத்தை அமைக்கச் செய்வோர் ஆகிய அந்தப் பிராமணர்கள், மகாப்ராஜ்ஞர்களாய் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 58

शुद्धं धवलितं ये च कुर्वन्ति हरमंदिरम् । स्वीयं परकृतं चापि तेऽपि यांति परां गतिम्

ஹரமந்திரத்தை (சிவாலயத்தை) தூய்மைப்படுத்தி வெண்மையாக்குவோர்—தமதாயினும் பிறர் கட்டியதாயினும்—அவர்களும் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 59

वितानं ये प्रयच्छति नराः सुकृतिनोपि हि । तारयति कुलं कृत्स्नं शिवलोकं गताः पुनः

புண்ணியவான்கள் விதானம் (மண்டபத் திரை/மூடுபடலம்) அளித்தால், அவர்கள் தம் முழுக் குலத்தையும் கரை சேர்ப்பர்; சிவலோகம் சென்றபின் மீண்டும் தம் குலத்தின் காப்பாளராவர்।

Verse 60

ये च नादमयीं घंटां निबध्नंति शिवालये । तेजस्विनः कीर्तिमंतो भविष्यंति जगत्त्रये

சிவாலயத்தில் நாதமயமான (ஒலிக்கும்) மணியை நிறுவுவோர், மூவுலகிலும் ஒளிமிக்கவர்களாகவும் புகழ்மிக்கவர்களாகவும் விளங்குவர்।

Verse 61

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं चानुपश्यति । आढ्यो वापि दरिद्रो वा सुखं दुःखात्प्रचुच्यते

ஒருவன் ஒரு முறை, இரு முறை அல்லது மூன்று முறை சிவதரிசனம் செய்தால்—அவன் செல்வனாக இருந்தாலும் ஏழையாக இருந்தாலும்—துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டு நலம்-இன்பம் அடைவான்।

Verse 62

श्रद्धावान्भजते यो वा शिवाय परमात्मने । कुलकोटिं समुद्धृत्य शिवेन सह मोदते

யார் நம்பிக்கையுடன் பரமாத்மனான சிவனை வழிபடுகிறாரோ, அவர் தம் குலத்தின் கோடி பேரை உயர்த்தி சிவனுடன் சேர்ந்து ஆனந்துறுவார்।

Verse 63

अत्रैवोदाहरंतीम मितिहासं पुरातनम् । ऐंद्रद्युम्नेश्च संवादं यमस्य च महात्मनः

இங்கேயே நாம் ஒரு பழமையான புனித இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறோம்—ஐந்த்ரத்யும்னன் மற்றும் மகாத்மா யமனின் உரையாடலை।

Verse 64

पुरा कृतयुगे ह्यसीदिन्द्रसेनो नराधिपः । प्रतिष्ठानाधिपो वीरो मृगयारसिकः सदा

பண்டைய க்ருதயுகத்தில் பிரதிஷ்டானத்தின் அரசனாக இந்திரசேனன் என்னும் மன்னன் இருந்தான். அவன் வீரனாயிருந்தும் எப்போதும் வேட்டையின் சுவையில் ஆசை கொண்டிருந்தான்।

Verse 65

अब्रह्मण्यः सदा क्रूरः केवलासुतृपः सदा । परप्राणौर्निजप्राणान्पुष्णाति स खलः सदा

அவன் பிராமணர்களுக்கு விரோதியாகவும் எப்போதும் கொடூரனாகவும் ஒருபோதும் திருப்தியடையாதவனாகவும் இருந்தான்; பிறர் உயிர்களால் தன் உயிரும் இன்பமும் வளர்த்துக் கொண்டு அவன் எந்நாளும் தீயவனாய் வாழ்ந்தான்।

Verse 66

परस्त्रीलं पटोऽत्यंतं परद्रव्येषु लोलुपः । ब्राह्मणा घातितास्तेन सुरापश्च निरंतरम्

அவன் பிறர் மனைவியர்பால் மிகுந்த சூழ்ச்சியுடையவன்; பிறர் செல்வத்தில் பேராசையுடையவன். அவனால் பிராமணர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; அவன் இடையறாது மதுபானம் செய்தான்.

Verse 67

गुरुलत्पगतोत्यर्थं सदा सौवर्णतस्करः । तथाभूतानुगाः सर्वे राज्ञस्तस्य दुरात्मनः

அவன் பெரியோர்-ஆசிரியர் வணக்கத்திலிருந்து வெகுதூரம் வீழ்ந்து, எப்போதும் பொன் திருடனாக இருந்தான். அந்தத் துராத்ம ராஜாவின் எல்லா अनुயாயரும் அதே இயல்பினராயினர்.

Verse 68

एवं बहुविधं राज्यं चकार स दुरात्मवान् । ततः कालेन महता पंचत्वं प्राप दुर्मतिः

இவ்வாறு அந்தத் துராத்மன் பலவகைத் தீச்செயல்களால் ஆட்சியை நடத்தினான். பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அந்தத் துர்புத்தி பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான்.

Verse 69

तदा याम्यैश्च नीतोऽसाविंद्रसेनो दुरात्मवान् । यमान्तिकमनुप्राप्तस्तदा राजा सकल्मषः

அப்போது துராத்மன் இந்திரசேனனை யமதூதர்கள் இழுத்துச் சென்றனர். பாவக்கலங்கமுற்ற அந்த அரசன் யமனின் முன்னிலையில் கொண்டு வரப்பட்டான்.

Verse 70

यमेन दृष्टस्तत्रासाविंद्रसेनोग्रतः स्थितः । अभ्युत्थानपरो भूत्वा ननाम शिरसा शिवम्

அங்கே யமன் அவனைப் பார்த்தபோது, இந்திரசேனன் அவர்முன் நின்றான். மரியாதையுடன் எழுந்து, தலைவணங்கி சிவனை வணங்கினான்.

Verse 71

दूतान्संभर्त्सयामास यमो धर्मभृतां वरः । पाशैर्बद्धं चंद्रसेनं मुक्त्वा प्रोवाच धर्मराट्

தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையான யமன் தன் தூதர்களை கண்டித்தான். பாசக் கட்டில் கட்டப்பட்ட சந்திரசேனனை விடுவித்து நீதியரசன் உரைத்தான்.

Verse 72

गच्छ पुण्यतमांल्लोकान्भुंक्ष्व राजन्यसत्तम । यावदिंद्रश्च नाकेऽस्ति यावत्सूर्यो नभस्तले

அரசர்களில் சிறந்தவனே! மிகப் புண்ணியமான உலகங்களுக்கு சென்று அங்கேயுள்ள பலன்களை அனுபவி—இந்திரன் விண்ணில் இருப்பதுவரை, சூரியன் வானில் ஒளிர்வதுவரை.

Verse 73

पंचभूतानि यावच्च तावत्त्वं च सुखी भव । सुकृती त्वं महाराज शिवभक्तोऽसि नित्यदा

ஐம்பூதங்கள் நிலைத்திருப்பதுவரை நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பாயாக. மகாராஜா! நீ புண்ணியவான்; ஏனெனில் நீ எப்போதும் சிவபக்தன்.

Verse 74

यमस्य वचनं श्रुत्वा इंद्रसेनोभ्यभाषत । अहं शिवं न जानामि मृगयारसिको ह्यहम्

யமனின் சொற்களை கேட்ட இந்திரசேனன் கூறினான்—“நான் சிவனை அறியேன்; நான் உண்மையில் வேட்டையில் ஆசை கொண்டவன்.”

Verse 75

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य यमो भाष्यमभाषत । आहर प्रहरस्वेति उक्तं चेदं सदा त्वया

அவனுடைய சொல்லைக் கேட்ட யமன் பதிலுரைத்தான்—“ஆனால் நீ எப்போதும் இதையே சொல்வாய்—‘கொண்டு வா, அடி!’”

Verse 76

तेन कर्मविपाकेन सदा पूतोसि मानद । तस्मात्त्वं गच्छ कैलासं पर्वतं शंकरं प्रति

அந்த கர்மவிபாகத்தினால், ஹே மானதா, நீ எப்போதும் தூயவன்; ஆகவே சங்கரனை நோக்கி கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் செல்।

Verse 77

एवं संभाषमाणस्य यमस्य च महात्मनः । आगताः शिवद्वतास्ते वृषारूढा महाप्रभाः

இவ்வாறு மகாத்மா யமன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், எருதுகளின் மேல் ஏறிய மகாபிரபாவான சிவதூதர்கள் அங்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 78

नीलकंठा दशभुजाः पंचवक्त्रास्त्रिलोचनाः । कपर्द्दिनः कुंडलिनः शशंकांकितमौलयः

அவர்கள் நீலகண்டர், தசபுஜர், பஞ்சவக்த்ரர், திரிலோசனர்; சடையணிந்தவர், குண்டலமணிந்தவர், முடியில் சந்திரச் சின்னம் கொண்டவர்।

Verse 79

तान्दृष्ट्वा सहसोत्थाय यमो धर्मभृतां वरः । पूजयामास तान्सर्वान्महेंद्रप्रतिमांस्तदा

அவர்களைப் பார்த்ததும் தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் முதன்மையான யமன் உடனே எழுந்து, மகேந்திரனைப் போன்ற ஒளியுடைய அவர்களையெல்லாம் அப்போது வழிபட்டான்।

Verse 80

त्वरीरेनैव ते सर्वे ऊचुर्वैवस्वतं यमम् । अत्रागतो महाभाग इंद्रसेनोऽमितद्युतिः । नाम्नाः प्रवर्त्तको नित्यं रुद्रस्य च महात्मनः

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் விரைவாக வைவர்ஸ்வத யமனை நோக்கி—“ஹே மகாபாகா, அளவற்ற ஒளியுடைய இந்திரசேனன் இங்கு வந்துள்ளான்; அவன் எப்போதும் மகாத்மா ருத்ரனின் நாமத்தைச் சுழலச் செய்பவன் (நாவிலே நிலைநிறுத்துபவன்)” என்று கூறினர்।

Verse 81

श्रुत्वा च वचनं तेषां यमेन च पुरस्कृतः । इंद्रसेनो विमानस्थः प्रेषितो हि शिवालयम्

அவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து, யமனால் முறையாகப் போற்றப்பட்டு, விமானத்தில் அமர்ந்த இந்திரசேனன் நிச்சயமாக சிவாலயத்திற்கே அனுப்பப்பட்டான்।

Verse 82

आनीतोयं तदा तैश्च पार्षदप्रवरोत्तमैः । शंभुना हि तदा दृष्ट इंद्रसेनोऽमितद्युतिः

அப்போது அந்தச் சிறந்த பார்ஷதர்கள் அவனை அழைத்து வந்தனர்; அதே வேளையில் அளவற்ற ஒளியுடைய இந்திரசேனனைச் சம்பு (சிவன்) கண்டருளினார்।

Verse 83

अभ्युत्थायागतो रुद्रः परिष्वज्य तदा नृपम् । अर्द्धासनगतं कृत्वा इंद्रसेनं ततोऽब्रवीत्

ருத்ரன் எழுந்து முன்னே வந்து, அப்போது அரசனைத் தழுவி, இந்திரசேனனைத் தன் அரை ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, பின்னர் அவனிடம் உரைத்தார்।

Verse 84

किं दातव्यं नृपश्रेष्ठ प्रयच्छामि तवेप्सितम् । इति श्रुत्वा वचस्तस्य महेशस्य तदा नृपः । आनंदाश्रुकणान्मुंचन्प्रेम्णा नोवाच किंचन

“அரசர்களில் சிறந்தவனே! என்ன அளிக்க வேண்டும்? உன் விருப்பமானதை நான் அருள்வேன்.” மகேசனின் இச்சொற்களைச் செவிமடுத்து, அரசன் ஆனந்தக் கண்ணீர் சிந்தி, அன்பால் உருகி ஒன்றும் பேச இயலவில்லை।

Verse 85

तदा कृतो महेशेन पार्षदो हि महात्मना । चंडो नाम्नाच विख्यातोमुण्डस्य च सखा प्रियः

அப்போது மகாத்மா மகேசன் அவனைத் தன் பார்ஷத-கணமாக ஆக்கினார். அவன் ‘சண்டன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, முண்டனின் அன்புச் சிநேகிதனுமாயினான்।

Verse 86

नामोच्चारणमात्रेण रुद्रस्य परमात्मनः । सिद्धिं प्राप्तो हि पापिष्ठ इद्रसेनो नराधिपः

பரமாத்மனான ருத்ரரின் நாமத்தை வெறும் உச்சரிப்பினாலேயே, மிகப் பாவியான அரசன் இத்ரசேனனும் சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 87

रहेहरेति वै नाम्ना शंभोश्चक्रधरस्य च । रक्षिता बहवो मर्त्याः शिवेन परमात्मना

சம்புவுக்கும் சக்கரதாரிக்கும் தொடர்புடைய ‘ரஹே ஹரே’ என்ற நாமத்தால், பரமாத்மனான சிவன் பல மானிடரைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 88

महेशान्नापरो देवो दृश्यतेभुवनत्रये । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयः सदाशिवः

மூன்று உலகங்களிலும் மகேசனைவிட உயர்ந்த தெய்வம் காணப்படவில்லை; ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் சதாசிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 89

पत्रैःपुष्पैः फलैर्वापि जलैर्वा विमलैः सदा । करवीरैः पूज्यमानः शंकरो वरदो भवेत्

இலைகள், மலர்கள், கனிகள் அல்லது எப்போதும் தூய நீரால்—சிறப்பாக கரவீர மலர்களால்—வழிபடப்பட்டால் சங்கரன் வரம் அருள்வான்.

Verse 90

करवीराद्दशगुणमर्कपुष्पं विशिष्यते । विभूत्यादिकृतं सर्वं जगदेतच्चराचरम्

கரவீர மலரைவிட பத்துமடங்கு சிறந்தது அர்க்க மலர் எனக் கூறப்படுகிறது; இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் அவனுடைய விபூதி முதலிய மகிமையால் உருவானது.

Verse 91

शिवस्यांगणलग्ना या तस्मात्तां धारयेत्सदा । ततस्त्रिपुंड्रे यत्पुम्यं तच्छृणुध्वं द्विजोत्तमाः

ஆகையால் சிவனுடைய திருமேனியோடு இணைந்த புனித விபூதியை எப்போதும் தரிக்க வேண்டும். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, திரிபுண்டிரத்தின் புண்ணியத்தை கேளுங்கள்.

Verse 92

सर्वपापहरं पुण्यं तच्छृणुध्वं द्विजोत्तमाः । स्तेनः कोऽपि महापापो घातितो राजदूतकैः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் அந்தப் புண்ணியத்தை கேளுங்கள். ஒரு மகாபாபியான திருடன் அரசன் ஊழியர்களால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 93

तं खादितुं समायातः श्वाशिरस्युपरिस्थितः । नखांतरालसंलग्ना रक्षा तस्यैव पापिनः

அவனைத் தின்ன ஒரு நாய் வந்து அவன் தலையின் மேல் நின்றது. அப்போது அவன் நகங்களின் இடைவெளியில் சிக்கியிருந்த ரட்சை-காப்பே அந்தப் பாவியின் பாதுகாப்பாயிற்று.

Verse 94

ललाटे पतिता तस्य त्रिपुंड्रांकिंतमुद्रया । चैतन्येन विना तस्य देहमात्रैकलग्नया

திரிபுண்டிர முத்திரையால் குறியிடப்பட்ட அது அவன் நெற்றியில் விழுந்தது; ஆனால் விழிப்புணர்வு பக்தி இன்றித், அது வெறும் உடல்-அடையாளமாகவே ஒட்டிக் கொண்டது.

Verse 95

कैलासं तस्करो नीतो रुद्रदूतैस्ततस्तदा । विभूतेर्महिमानं तु को विशेषितुर्महति

அந்தக் கணமே ருத்ரதூதர்கள் அந்தத் திருடனை கைலாசத்துக்கு எடுத்துச் சென்றனர். உண்மையில், விபூதியின் மகத்தான மகிமையை முழுமையாக யார் விவரிக்க வல்லார்?

Verse 96

विभूत्वा मंडितांगानां नराणां पुण्यकर्मणाम् । मुखे पंचाक्षरो येषां रुद्रास्ते नात्र शंशयः

விபூதியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அங்கங்களும், வாயில் பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் நிலைபெற்றதும் உடைய புண்ணியகர்ம மனிதர்கள்—மனித வடிவில் ருத்ரர்களே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 97

जटाकलापिनो ये च ये रुद्राक्षविभूषणाः । ते वै मनुष्यरूपेण रुद्रा नास्त्यत्र संशयः

ஜடாமுடி தரித்தவர்களும், ருத்ராக்ஷ மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களும்—அவர்கள் நிச்சயமாக மனித வடிவில் ருத்ரர்களே; இதில் சந்தேகமில்லை।

Verse 98

तस्मात्सदाशिवः पुंभिः पूजनीयो हि नित्यशः । प्रातर्मध्याह्नकाले च सायं संध्या विशिष्यते

ஆகையால் சதாசிவனை மக்கள் தினந்தோறும் வழிபட வேண்டும்—குறிப்பாக காலை, மதியம், மற்றும் மாலைச் சந்தியைக் காலத்தில்।

Verse 99

प्रातस्तु दर्शनाच्छंभोर्नैशमेनो व्यपोहति । मध्याह्ने दर्शनाच्छंभोः सप्तजन्मार्जितं नृणाम् । पापं प्रणाशमायाति निशायां नैव गण्यते

காலையில் சம்புவை தரிசித்தால் இரவின் பாவம் அகலும். மதியத்தில் சம்புவை தரிசித்தால் மனிதரின் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் அழியும். இரவுக் காலப் பலன் அளவிட முடியாதது।

Verse 100

शिवेति द्व्यक्षरं नाम महा पापप्रणाशनम् । येषां मुखोद्गतं नॄणां तैरिदं धार्यते जगत्

‘சிவ’ எனும் இரண்டெழுத்துப் பெயர் மகாபாபங்களை அழிப்பது. யாருடைய வாயிலிருந்து அது உச்சரிக்கப்படுகிறதோ, அவர்களாலேயே இந்த உலகம் தாங்கப்படுகிறது।

Verse 101

शिवांगणे तु या भेरी स्थापिता पुण्यकर्मभिः । तस्या नादेन पूता वै ये च पापरता जनाः । पाषंडिनोऽप्यसद्वादास्तेऽपि यांति परां गतिम्

சிவன் முற்றத்தில் புண்ணியக் கருமங்களால் நிறுவப்பட்ட அந்த பேரியின் நாதத்தால் பாவத்தில் ஈடுபட்டவர்களும் தூய்மையடைகின்றனர்; பாசண்டரும் பொய்வாதிகளும் கூட பரமகதியை அடைகின்றனர்।

Verse 102

पशोर्यस्य च संबद्धा चर्मणा च शिवालये । नृभिर्या स्थापिता भेरी मृदंगमुरजादि च । स पशुः शिवसान्निध्यमाप्नोत्यत्र न संशयः

சிவாலயத்தில் மனிதர்கள் நிறுவிய பேரி, மிருதங்கம், முரஜம் முதலிய வாத்தியங்களில் எந்தப் பசுவின்/விலங்கின் தோல் இணைக்கப்பட்டதோ, அந்த விலங்கும் சிவன் சான்னித்யத்தை அடைகிறது—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 103

तस्मात्ततं च विततं घनं सुषिरमेव च । चामराणि महार्हाणि मंचकाः शयनानि च

ஆகையால் தந்தி, விதத (தோல் இழுத்த), கண (தட்டிச் சத்தம்), சுஷிர (காற்று) ஆகிய எல்லா வகை வாத்தியங்களையும்; மேலும் உயர்மதிப்புள்ள சாமரம், மஞ்சகம், சயனமும் (சிவசேவைக்காக) அர்ப்பணித்து அமைக்க வேண்டும்।

Verse 104

गाथाश्च इतिहासाश्च गायनं च यथाविधि । बहुरूपादिकं शंभोः प्रियान्येतानि कल्पयेत्

காதைகள், இதிகாசங்கள் ஆகியவற்றின் பாராயணம், மேலும் விதிப்படி பக்திப் பாடல்; பலவகைத் துதிப் பெருவிழாக்கள்—இவை அனைத்தும் சம்புவுக்கு பிரியமானவை; ஆகவே இவற்றை முறையாக ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 105

कल्पयित्वा च गच्छंति शिवलोकं हि पापिनः । सुधर्माणो महात्मानः शिवपूजाविशारदाः

இவ்வாறு இவற்றைச் செய்து நிறைவேற்றினால் பாவிகளும் சிவலோகத்தை அடைகின்றனர்; அவர்கள் சுதர்மர், மகாத்மா, சிவபூஜையில் தேர்ந்தவர்களாக ஆகின்றனர்।

Verse 106

गुरोर्मुखाच्च संप्राप्तशिवपूजारताश्च ये । शिवरूपेण ये विश्वं पश्यंति कृतनिश्चयाः

குருவின் வாய்மொழியால் உபதேசம் பெற்று சிவபூஜையில் ஈடுபடுவோர், உறுதியான நிச்சயத்துடன் உலகமெங்கும் சிவச్వరூபமே எனக் காண்கிறார்கள்।

Verse 107

सम्यग्बुद्ध्या समाचारा वर्णाश्रमयुता नराः । ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्वयाः शूद्राश्चान्ये तथा नराः

சரியான அறிவும் நல்லொழுக்கமும் கொண்டு வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தில் நிலைபெற்றோர்—பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் மற்றும் பிறரும்—இப்பாதையில் சேர்வர்।

Verse 108

श्वपचोऽपि वरिष्ठः स शंभोः प्रियतरो भवेत् । शंभुनाधिष्ठितं सर्वं जगदेतच्चराचरम्

பக்தியுள்ளவன் என்றால் ச்வபசனும் சிறந்தவனாய் சாம்புவுக்கு மிகப் பிரியனாவான்; ஏனெனில் இச்சராசர உலகமெல்லாம் சாம்புவால் ஆதிஷ்டிதமும் வியாப்தமும் ஆகிறது।

Verse 109

तस्मात्सर्वं शिवमयं ज्ञातव्यं सुविशेषतः । वेदैः पुराणैः शास्त्रैश्च तथौपनिपदैरपि

ஆகையால் மிகச் சிறப்பாக அறிய வேண்டியது: அனைத்தும் சிவமயமே; இதை வேதங்கள், புராணங்கள், சாஸ்திரங்கள் மற்றும் உபநிஷத்துகளும் போதிக்கின்றன।

Verse 110

आगमैर्विविधैः शंभुर्ज्ञातव्यो नात्र संशयः । निष्कामैश्च सकामैश्च पूजनीयः सदा शिवः

பல ஆகமங்களால் சாம்புவை அறிய வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. நிர்காமராயினும் சகாமராயினும் சிவனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 111

लोमश उवाच । कथयामि पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् । नंदी नाम पुरा वैश्यो ह्यवंतीपुरमावसत्

லோமசர் கூறினார்—பழங்காலத்தின் ஒரு பழைய வரலாற்றை நான் உரைக்கிறேன். முன்பு அவந்தி (உஜ்ஜயினி) நகரில் நந்தி என்னும் வைசியன் வாழ்ந்தான்.

Verse 112

शिवध्यानपरो भूत्वा शिवपूजां चकार सः । नित्यं तपोवनस्थं हि लिंगमेकं समर्चयत्

சிவ தியானத்தில் ஆழ்ந்து அவன் சிவபூஜை செய்தான். தினமும் தவவனத்தில் உள்ள ஒரே லிங்கத்தை பக்தியுடன் அர்ச்சித்தான்.

Verse 113

उषस्युषसि चोत्थाय प्रत्यहं शिववल्लभः । नंदीलिंगार्च्चनरतो बभूवातिशयेन हि

சிவனுக்குப் பிரியமான அந்த பக்தன் தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து நந்தி-லிங்க அர்ச்சனையில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டான்.

Verse 114

लिंगं पंचामृतेनैव यथोक्तेनाभ्यषेचयत् । विप्रैः समावृतो नित्यं वेदवेदांगपारगैः

விதிப்படி பஞ்சாமிருதத்தால் லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்தான். தினமும் பூஜையில் வேதமும் வேதாங்கமும் அறிந்த பிராமணர்கள் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 115

यथाशास्त्रेण विधिना लिंगार्चनपरोऽभवत् । स्नापयित्वा ततः पुष्पैर्नानश्चर्यसमन्वितैः

சாஸ்திர விதிப்படி லிங்கார்ச்சனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டான். அபிஷேகம் செய்த பின் பல வியப்பூட்டும் வகை மலர்களால் மேலும் அர்ச்சித்தான்.

Verse 116

मुक्ताफलैरिंद्रनीलैर्गोमेदैश्च निरंतरम् । वैडूर्यैश्चैव नीलैश्च माणिक्यैश्च तथार्चयत्

அவன் இடையறாது முத்துகள், இந்திரநீலம், கோமேதகம், வைடூரியம் (லஹசுனியா), நீலரத்தினங்கள் மற்றும் மாணிக்கங்களால் லிங்கத்தை அர்ச்சித்து, அரிய காணிக்கைகளால் அலங்கரித்தான்।

Verse 117

एवं नंदी महाभागो बहून्यब्दानि चार्च्चयत् । विजनस्थं तदा लिंगं नानाभोगसमन्वितम्

இவ்வாறு மகாபாக்யன் நந்தி பல ஆண்டுகள் லிங்கத்தை ஆராதித்தான். அப்போது அந்த தனிமையான இடத்தில் அந்த லிங்கம் பலவகை காணிக்கைகள், போகங்கள், சேவைகளால் நிறைந்தவாறு விளங்கியது।

Verse 118

एकदा मृगयासक्तः किरातो भूतहिंसकः । अविवेकपरो भूत्वा मृगयारसिकः सदा

ஒருமுறை வேட்டையில் ஆசை கொண்ட, உயிர்களை வதைக்கும் அந்த கீராதன் அறிவிழந்து, எப்போதும் வேட்டையின் சுவையில் மயங்கி அலைந்தான்।

Verse 119

पापी पापसमाचारो विचरन्गिरिकंदरे । अनेकश्वापदाकीर्णे हन्यमान इतस्ततः

அந்த பாவி, பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, மலைக் குகைகளில் அலைந்தான். பல கொடிய விலங்குகள் நிறைந்த இடங்களில் அவன் இங்கும் அங்கும் தாக்கப்பட்டு துரத்தப்பட்டு திரிந்தான்।

Verse 120

एवं विचरमाणोऽसौ किरातो भूतहिंसकः । यदृच्छयागतस्तत्र यत्र लिंगं सुपूजितम्

இவ்வாறு அலைந்த அந்த உயிர்-வதை செய்பவன் கீராதன் தற்செயலாக அங்கே வந்தடைந்தான்; அங்கே சிவலிங்கம் மிகச் சிறப்பாகப் பூஜிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது।

Verse 121

उदकं वीक्ष्माणोऽसौ तृषया पीडितो भृशम् । ततो वने सरः शीघ्रं दृष्ट्वा तोये समाविशत्

அவன் கடும் தாகத்தால் மிகுந்து வாடி நீரைத் தேடினான். பின்னர் காட்டில் ஒரு குளத்தை விரைவில் கண்டு அதன் நீரில் இறங்கினான்.

Verse 122

तीरे संस्थाप्य दुष्टात्मा तत्सर्वं मृगयादिकम् । गंडूषोत्सर्जनं कृत्वा पीत्वा तोयं च निर्गतः

அந்த தீய மனத்தவன் கரையில் தன் வேட்டைப் பொருட்களையும் பெற்றவற்றையும் அனைத்தையும் வைத்தான். வாய்க் குளித்து நீரைத் துப்பி, பின்னர் நீர் அருந்தி வெளியே வந்தான்.

Verse 123

शिवालयं ददर्शाग्रे अनेकाश्चर्यमंडितम् । दृष्टं सुपूजितं लिंगं नानारत्नैः पृथक्पृथक्

அவன் முன்னே பல அதிசயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிவாலயத்தை கண்டான். அங்கே பலவகை ரத்தினங்களால் தனித்தனியாகச் சீரமைக்கப்பட்டு நன்கு பூஜிக்கப்பட்ட லிங்கத்தை தரிசித்தான்.

Verse 124

तथा लिंगं समालक्ष्य यदा पूजां समाहरत् । रत्नानि सर्वभूतानि विधूतानि इतस्ततः

பின்னர் லிங்கத்தை நன்கு கவனித்து அவன் பூஜையை அமைக்கத் தொடங்கியபோது, இங்கும் அங்கும் சிதறிய ரத்தினங்களும் பலவகை அர்ப்பணங்களும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் சேர்க்கப்பட்டன.

Verse 125

स्नपनं तस्य लिंगस्य कृतं गंडूषवारीणा । करेणैकेन पूजार्थं बिल्वपत्राणि सोऽर्पयत्

அவன் வாயில் எடுத்த நீரால் அந்த லிங்கத்திற்கு ஸ்நபனம் (அபிஷேகம்) செய்தான். மேலும் ஒரு கையால் பூஜைக்காக பில்வ இலைகளை அர்ப்பணித்தான்.

Verse 126

द्वितीयेन करेंणैव मृगमांसं समर्पयत् । दण्डप्रणामसंयुक्तः संकल्पं मनसाऽकरोत्

அவன் இரண்டாம் கையால் மான் இறைச்சியை அர்ப்பணித்தான். தண்டவத் வணக்கத்துடன் மனத்தில் சங்கல்பம் செய்தான்.

Verse 127

अद्यप्रभृति पूजां वै करिष्यामि प्रयत्नतः । त्वं मे स्वामी च भक्तोहमद्यप्रभृति शंकर

இன்றுமுதல் நான் முயற்சியுடன் நிச்சயமாக பூஜை செய்வேன். ஓ சங்கரா, நீ என் ஆண்டவன்; நான் உன் பக்தன்—இன்றுமுதல்.

Verse 128

एवं नैयमिको भूत्वा किरातो गृहमागतः । नन्दी ददर्श तत्सर्वं किरातेन इतस्ततः

இவ்வாறு நியமநிஷ்டனாகி அந்த கிராதன் (வேடன்) வீட்டிற்கு வந்தான். கிராதன் இங்கும் அங்கும் செய்த அனைத்தையும் நந்தி கண்டான்.

Verse 129

चिंतायुक्तोऽभवन्नंदी जातं किं छिद्रमद्य मे । कथितानि च विघ्नानि शिवपूजारतस्य च । उपस्थितानि तान्येव मम भाग्यविपर्ययात्

நந்தி கவலையால் நிறைந்தான்—‘இன்று என்னுள் என்ன குறை ஏற்பட்டது? சிவபூஜையில் ஈடுபட்டவர்க்கு சொல்லப்பட்ட தடைகள், என் துர்பாக்கியத்தால் அவையே தோன்றின.’

Verse 130

एवं विमृश्य सुचिरं प्रक्षाल्य शिवमंदिरम् । यथागतेन मार्गेण नंदी स्वगृहमागतः

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, சிவமந்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி கழுவி, வந்த அதே வழியிலே நந்தி தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 131

ततो नंदिनमागत्य पुरोधा गतमानसम् । अब्रवोद्वचनं तं तु कस्मात्त्वं गतमानसः

அப்போது புரோஹிதர் நந்தியை அணுகி, அவன் மனம் தளர்ந்ததைப் பார்த்து கூறினார்— “உன் மனம் ஏன் கலங்கியுள்ளது?”

Verse 132

पुरोहितं प्रति तदा नन्दी वचनमब्रवीत्

அப்போது நந்தி புரோஹிதரிடம் சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 133

अद्य दृष्टं मया विप्र अमेध्यं शिवसंनिधौ । केनेदं कारितं तत्र न जानामि कथंचन

நந்தி கூறினான்— “இன்று, ஓ விப்ரரே, சிவன் சன்னிதியிலேயே நான் ஒரு அசுத்தமானதை கண்டேன். அங்கே இதை யார் செய்தார் என்பதை நான் எவ்விதமும் அறியேன்.”

Verse 134

ततः पुरोधा वचनं नन्दिनं चाब्रवीत्तदा । येन विस्खलितं तत्र रत्नादीनां प्रपूजनम् । सोऽपि मूढो न संदेहः कार्याकार्येषु मंदधीः

அப்போது புரோஹிதர் நந்தியிடம் கூறினார்— “அங்கே ரத்தின முதலிய அர்ப்பணங்களுடன் நடந்த பூஜையை யார் குலைத்தாரோ, அவன் சந்தேகமின்றி மூடன்; செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற விவேகத்தில் மந்தபுத்தி உடையவன்.”

Verse 135

तस्माच्चिंता न कर्तव्या त्वया अमुरपि प्रभो । प्रभाते च मया सार्द्धं गम्यतां तच्छिवालयम्

“ஆகையால், ஓ பிரபுவே, அவனைப் பற்றி நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். விடியற்காலையில் என்னுடன் அந்த சிவாலயத்திற்குச் செல்வோம்.”

Verse 136

निरीक्षणार्थं दुष्टस्य तत्कार्यं विदधाम्यहम् । एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नन्दी तस्य पुरोधसः

அந்த துஷ்டனை நோக்கி சோதித்து அறியும்பொருட்டு நான் அந்தக் காரியத்தையே நிறைவேற்றுவேன். தன் புரோகிதரின் இவ்வசனத்தை கேட்ட நந்தி…

Verse 137

आस्थितः स्वगृहे नक्तं दूयमानेन चेतसा । तस्यां रात्र्यां व्यतीतायामाहूय च पुरोधसम्

அவன் இரவு முழுவதும் தன் வீட்டிலேயே இருந்தான்; துயரால் அவன் மனம் எரிந்தது. அந்த இரவு கடந்தபின் புரோகிதரை அழைத்தான்.

Verse 138

गतः शिवालयं नन्दी समं तेन महात्मना । ततो दृष्टं पूर्वदिने कृतंतेन दुरात्मना

நந்தி அந்த மகாத்ம புரோகிதருடன் சிவாலயத்திற்குச் சென்றான். அங்கு அந்த துராத்மன் முந்தைய நாளில் செய்த செயலைக் கண்டான்.

Verse 139

सम्यक्प्रपूजनं कृत्वा नानारत्नपरिच्छदम् । पञ्चोपचारसंयुक्तं चैकादस्यन्वितं तथा

பல ரத்தினங்களும் பூஜை உபகரணங்களும் உடன் முறையாகச் சிறந்த பூஜை செய்து, பஞ்சோபசாரங்களால் அலங்கரித்து, ஏகாதசி விரதத்தையும் முறையாகக் கடைப்பிடித்து.

Verse 140

अनेकस्तुतिभिः स्तुत्वा गिरीशं ब्राह्मणैः सह । तदा यामद्वयं जातं स्तूयमानस्य नंदिनः

பிராமணர்களுடன் பல ஸ்துதிகளால் கிரீசன் (சிவன்) புகழ்ந்து பாடி, நந்தி தொடர்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்யும்போது அப்போது இரண்டு யாமங்கள் (பிரஹரங்கள்) கடந்தன.

Verse 141

आयातो हि महाकालस्थारूपो महाबलः । कालरूपो महारौद्रो धनुष्पाणिः प्रतापवान्

அப்போது மகாகாலத்தில் நிலைபெற்ற வடிவமுடைய மகாபலன், காலஸ்வரூபன், மிகுந்த ரௌத்ரன், வில்லேந்திய பிரதாபவான் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 142

तं दृष्ट्वा भयवित्रस्तो नन्दी स विललाप ह । पुरोधाश्चैव सहसा भयभीतस्तदाभवत्

அவனைப் பார்த்த நந்தி பயத்தால் நடுங்கி அழுதான்; புரோஹிதனும் திடீரென அச்சமடைந்தான்।

Verse 143

किरातेन कृतं तत्र यथापूर्वमविस्खलम् । तां पूजां प्रपदाहत्य बिल्वपत्रं समर्पयत्

அங்கே கிராதன் முன்புபோலவே எந்தத் தடையுமின்றி செய்தான். அந்தப் பூஜையை அணுகி பில்வ இலை ஒன்றை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 144

स्नपनं तस्य कृत्वा च ततो गंडूषवारिणा । नैवेद्यं तत्पलं चैव किरातः शिवमर्पयत्

அதற்கு ஸ்நபனம் செய்து, பின்னர் கண்டுூஷ நீரால், கிராதன் சிவனுக்கு நைவேத்யமும் அந்தப் பழமும் அர்ப்பணித்தான்।

Verse 145

दण्डवत्पतितो भूमावुत्थाय स्वगृहं गतः । तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं चिंतयामास वै चिरम्

அவன் தரையில் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து விழுந்து, பின்னர் எழுந்து தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து நீண்ட நேரம் சிந்தித்தான்।

Verse 146

पुरोधसा सह तदा नंदीव्याकुलचेतसा । तेन चाकारिता विप्रा बहवो वेदवादिनः

அப்போது கலங்கிய மனத்துடன் நந்தி தன் புரோகிதருடன் சேர்ந்து வேதவுரைஞர் பல பிராமணர்களை அழைத்தான்।

Verse 147

निवेद्य तेषु तत्सर्वं किरातेन च यत्कृतम् । किं कार्यमथ भो विप्राः कथ्यतां च यथातथम्

கிராதன் செய்த அனைத்தையும் அவர்களுக்கு அறிவித்து, “ஓ விப்ரர்களே, இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? முறையாகத் துல்லியமாகச் சொல்லுங்கள்” என்று கேட்டான்।

Verse 148

संप्रधार्य ततः सर्वे मिलित्वा धर्मशास्त्रतः । ऊचुः सर्वे तदा विप्रा नंदिनं चातिशंकिनम्

பின்னர் அனைவரும் தர்மசாஸ்திரப்படி ஒன்றுகூடி ஆலோசித்து, மிகுந்த அச்சமுற்ற நந்தியிடம் பிராமணர்கள் கூறினர்।

Verse 149

इदं विघ्नं समुत्पन्नं दुर्निवार्यं सुरैरपि । तस्मादानय लिंगं त्वं स्वगृहं वैश्यसत्त्

“இந்தத் தடையொன்று எழுந்துள்ளது; தேவர்களாலும் கூட அதை நீக்குதல் அரிது. ஆகவே, ஓ சிறந்த வைசியனே, லிங்கத்தை உன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வா।”

Verse 150

तथेति मत्वासौ नंदी शिवस्योत्पाटनं तदा । कृत्वा स्वगृह मानीय प्रतिष्ठाप्य यताविधि

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று எண்ணி நந்தி அப்போது சிவலிங்கத்தை அங்கிருந்து அகற்றி, தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்து விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 151

सुवर्णपीठिकां कृत्वा नवरत्नसुशोभिताम् । उपचारैरनेकैश्च पूजयामास वै तदा

ஒன்பது ரத்தினங்களால் அழகுபெற்ற பொன் பீடிகையை அமைத்து, அப்போது பல உபசாரங்களும் நிவேதனங்களும் செய்து லிங்கத்தை பக்தியுடன் பூஜித்தான்।

Verse 152

अथापरे द्युरायातः कितरातः शिवमंदिरम् । यावद्विलोक्यामास लिंगमैशं न दृष्टवान्

பின்னர் மற்றொரு நாளில் கிராதன் சிவன் கோவிலுக்கு வந்தான்; சுற்றிலும் நோக்கியபோதும் ஈசனின் லிங்கம் அவனுக்குக் காணப்படவில்லை।

Verse 153

मौनं विहाय सहसा ह्याक्रोशन्निदमब्रवीत् । हे शंभो क्व गतोसि त्वं दर्शयात्मानमद्य वै

மௌனத்தை விட்டு அவன் திடீரெனக் கூவி சொன்னான்—“ஹே சம்போ! நீ எங்கே சென்றாய்? இன்று நிச்சயமாக எனக்கு தரிசனம் தா।”

Verse 154

न दृष्टोसि मया त्वं हि त्यजाम्यद्य कलेवरम् । हे शंभो हे जगन्नाथ त्रिपुरांतकर प्रभो

“நான் உன்னை காணவில்லை; ஆகவே இன்று இந்த உடலைத் துறப்பேன். ஹே சம்போ, ஹே ஜகந்நாதா, ஹே திரிபுராந்தகப் பிரபோ!”

Verse 155

हे रुद्र हे महादेवदर्शयात्मानमात्मना

“ஹே ருத்ரா, ஹே மகாதேவா—உன் சொந்த சக்தியால் உன் திருவுருவை எனக்கு வெளிப்படுத்து।”

Verse 156

एवं साक्षेपमधुरैर्वाक्यैः क्षिप्तः सदाशिवः । किरातेन ततो रंगैर्वीरोसौ जठरं स्वकम्

இவ்வாறு கீராதன் இனிமையாயினும் குத்தும் நயமுள்ள சொற்களால் சாடப்பட்ட சதாசிவன்; அப்போது விளையாட்டென அந்த வீர கீராதன் தன் வயிற்றையே அடித்தான்।

Verse 157

विभेदाशु ततो बाहूनास्फोट्यैव रुषाब्रवीत् । हे शंभो दर्शयात्मानं कुतो मां त्यज्य यास्यसि

அப்போது அவன் உடனே தோள்களைத் தட்டிக்கொண்டு கோபத்துடன் சொன்னான்— “ஹே ஶம்போ! உன் திருவுருவை வெளிப்படுத்து; என்னை விட்டுத் तू எங்கே போவாய்?”

Verse 158

इति क्षित्वा ततोंत्राणि मांसमुकृत्त्य सर्वतः । तस्मिन्गर्ते करेणैव किरातः सहसाक्षिपत्

இவ்வாறு சொல்லி அவன் தன் குடல்களை இழுத்தெடுத்து, எல்லாப் புறமும் மாம்சத்தை வெட்டினான்; பின்னர் கீராதன் தன் கையாலேயே அதைத் திடீரென அந்தக் குழியில் எறிந்தான்।

Verse 159

स्वस्थं च हृदयं कृत्वा सस्नौ तत्सरसि ध्रुवम् । तथैव जलमानीय बिल्वपत्त्रं त्वरान्वितः

பின்னர் மனத்தை உறுதியாக்கி அவன் நிச்சயமாக அந்தச் சரஸில் நீராடினான்; அதுபோலவே விரைவுடன் நீரும் வில்வ இலைகளும் கொண்டு வந்தான்।

Verse 160

पूजयित्वा यथान्यायं दंडवत्पतितो भुवि

முறையின்படி வழிபாடு செய்து, அவன் தரையில் தண்டவத் நமஸ்காரமாக விழுந்தான்।

Verse 161

ध्यानस्थितस्ततस्तत्र किरातः शिवसंनिधौ । प्रादुर्भूतस्तदा रुद्रः प्रमथैः परिवारितः

அப்போது சிவசன்னிதியில் தியானத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த கிராதன் முன்னே, பிரமதர்களால் சூழப்பட்ட ருத்ரன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 162

कर्पूरगौरोद्युतिमान्कपर्दी चंद्रशेखरः । तं गृहीत्वा करे रुद्र उवाच परिसांत्वयन्

கற்பூர வெண்மை ஒளியால் பிரகாசிக்கும், சடையுடைய சந்திரசேகரன் ருத்ரன் அவன் கையைப் பிடித்து ஆறுதல் கூறி பேசினான்।

Verse 163

भोभो वीर महाप्राज्ञ मद्भक्तोसि महामते । वरं वृणीष्वात्महितं यत्तेऽभिलषितं महत्

“ஓ வீரா, மிகுந்த ஞானமுடையவனே, உயர்ந்த மனத்தையுடையவனே! நீ என் பக்தன். உன் உச்ச நலனுக்காக உனக்கு உள்ள மகத்தான விருப்பத்தை வரமாகத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 164

एवमुक्तः स रुद्रेण महाकालो मुदान्वितः । पपात दंडवद्भूमौ भक्त्या परमया युतः

ருத்ரன் இவ்வாறு கூறியதும், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மகாகாலன் பரம பக்தியுடன் தரையில் தண்டவத் விழுந்து வணங்கினான்।

Verse 165

ततो रुद्रं बभापे स वरं सम्प्रार्थयाम्यहम् । अहं दासोस्मि ते रुद्र त्वं मे स्वामी न संशयः

பின்னர் அவன் ருத்ரனை நோக்கி—“நான் ஒரு வரம் வேண்டுகிறேன். ஓ ருத்ரா, நான் உமது தாசன்; நீரே என் ஸ்வாமி, இதில் ஐயமில்லை” என்று கூறினான்।

Verse 166

एतद्बुद्धात्मनो भक्तिं देहि जन्मनिजन्मनि । त्वं माता च पिता त्वं च त्वं बंधुश्च सखा हि मे

என் உள்ளம் இவ்வுணர்வில் நிலைத்திருக்க, பிறவி பிறவியாக எனக்கு பக்தியை அருள்வாயாக. நீயே என் தாய், நீயே என் தந்தை; நீயே என் உறவினன், உண்மையான நண்பனும் நீயே.

Verse 167

त्वं गुहुस्त्वं महामंत्रो मंत्रवेद्योऽसि सर्वदा । तस्मात्त्वदपरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु किंचन

நீயே மறைந்த மர்மம்; நீயே மகாமந்திரம்; மந்திரத்தால் எப்போதும் அறியப்படுபவனும் நீயே. ஆகவே மூன்று உலகங்களிலும் உன்னைத் தாண்டி எதுவும் இல்லை.

Verse 168

निष्कामं वाक्यमाकर्ण्य किरातस्य तदा भवः । ददौ पार्षदमुख्यत्वं द्वारपालत्वमेव च

கிராதனின் ஆசையற்ற சொற்களை கேட்ட பின்பு, பவனாகிய சிவன் அவனுக்கு தன் பரிஷத்தினுள் முதன்மை நிலையையும், வாயில்காவலர் பதவியையும் அளித்தான்.

Verse 169

तदा डमरुनादेन नादितं भुवनत्रयम् । भेरीभांकारशब्देन शंखानां निनदेन च

அப்போது டமருவின் நாதத்தாலும், பேரிகளின் முழக்கத்தாலும், சங்குகளின் ஒலியாலும் மூன்று உலகங்களும் முழங்கின.

Verse 170

तदा दुंदुबयो नेदुः पटहाश्चसहस्रशः । नंदी तं नादमाकर्ण्य विस्मयात्तवरीतो ययौ

அப்போது துந்துபிகள் இடியென முழங்கின; ஆயிரக்கணக்கான படஹங்கள் ஒலித்தன. அந்த ஆரவாரத்தை கேட்ட நந்தி வியப்புடன் விரைந்து சென்றான்.

Verse 171

तपोवनं यत्र शिवः स्थितः प्रमथसंवृतः । किरातो हि तथा दृष्टो नंदिना च तदा भृशम्

பிரமதர்களால் சூழப்பட்டு சிவன் தபோவனத்தில் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே நந்தி வந்து, அங்கே கிராதனை மிகத் தெளிவாகக் கண்டான்.

Verse 172

उवाच प्रश्रितो वाक्यं स नंदी विस्मयान्वितः । किरातं स्तोतुकामऽसौ परमेण समाधिना

வியப்பால் நிறைந்த நந்தி பணிவுடன் உரைத்தான்; கிராதனைப் போற்ற விரும்பி அவன் மனம் பரம சமாதியில் நிலைத்திருந்தது.

Verse 173

इहानीतस्त्वया शंभुस्त्वं भक्तोसि परंतप । त्वं भक्तोऽहमिह प्राप्तो मां निवेदय शंकरे

“உன்னாலே சம்பு இங்கே கொண்டு வரப்பட்டார்; பகைவரை அடக்கும் வீரனே, நீ பக்தன். நானும் பக்தனாக இங்கே வந்தேன்—என்னை சங்கரரிடம் அறிவி.”

Verse 174

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य किरातस्त्वरयान्वितः । नंदिनं च करे गृह्य शंकरं समुपागतः

அவன் சொற்களை கேட்டதும் கிராதன் விரைந்து, நந்தியின் கையைப் பிடித்து சங்கரரிடம் அணுகினான்.

Verse 175

प्रहस्य भगवान्रुद्रः किरातं वाक्यमब्रवीत् । कोऽयं त्वया समानीतो गणानामिह सन्निधौ

பகவான் ருத்ரன் புன்னகையுடன் கிராதனை நோக்கி உரைத்தார்—“என் கணங்களின் சன்னிதியில் நீ யாரை இங்கே கொண்டு வந்தாய்?”

Verse 176

किरात उवाच । विज्ञप्तोऽसौ किरातेन शंकरो लोकशंकरः । तव भक्तः सदा देव तव पूजारतो ह्यसौ

கிராதன் கூறினான்—ஹே சங்கரா, உலகங்களின் நன்மை செய்பவனே! ஒரு கிராதன் மூலம் இவனைப் பற்றி எனக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. ஹே தேவா, இவன் எப்போதும் உமது பக்தன்; உமது பூஜையில் என்றும் ஈடுபட்டவன்.

Verse 177

प्रत्यहं रत्नमाणिक्यैः पुष्पैश्चोच्चावचैरपि । जीवितेन धनेनापि पूजितोऽसि न संशयः

நாள்தோறும் ரத்தினம்-மாணிக்கம், பலவகை மலர்கள், மேலும் தன் உயிரும் செல்வமும் கொண்டு கூட—சந்தேகமின்றி உமக்கு பூஜை செய்தான்.

Verse 178

तस्माज्जानीहि मन्मित्रं नंदिनं भक्तवत्सल

ஆகையால், ஹே பக்தவத்ஸலா, என் நண்பன் நந்தினை அறிந்தருள்வாயாக.

Verse 179

महादेव उवाच । न जानामि महाभाग नंदिनं वैश्यचर्चितम् । त्वं मे भक्तः सखा चेति महाकाल महामते

மகாதேவன் கூறினான்—ஹே மகாபாகா, வைசியர்களிடையே பேசப்படும் இந்த நந்தினை நான் அறியேன். ஆனால் ஹே மகாகாலா, ஹே மகாமதே, நீ என் பக்தனும் நண்பனும் ஆவாய்.

Verse 180

उपाधिरहिता च येऽपि चैव मनस्विनः । तेऽतीव मे प्रिया भक्तास्ते विशिष्टा नरोत्तमाः

பட்டங்கள், வேறுபாட்டு அடையாளங்கள் இன்றித் திடமான மனத்துடன் இருப்போர்—அத்தகைய பக்தர்கள் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள்; அவர்கள் மனிதர்களில் சிறந்த, விசேஷமான நரோத்தமர்கள்.

Verse 181

तव भक्तो ह्यहं तात स च मे प्रियकृत्तरः । तावुभौ स्वीकृतौ तेन पार्षदत्वेन शंभुना

தந்தையே, நான் உமது பக்தன்; அவன் என்னை மகிழ்விப்பதில் இன்னும் அதிகப் பிரியசேவை செய்பவன். ஆகவே அந்தச் சம்பு எங்களை இருவரையும் பார்ஷதப் பதவியில் ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 182

ततो विमानानि बहूनि तत्र समागतान्येव महाप्रभाणि । किरातवर्येण स वैश्यवर्य उद्धारितस्तेन महाप्रभेण

அப்போது அங்கே பல ஒளிமிக்க விமானங்கள் வந்து சேர்ந்தன. அந்த மகாபிரபுவான கிராதத் தலைவரால் வைசியச் சிறந்தவன் உயர்த்தப்பட்டு மீட்கப்பட்டான்.

Verse 183

कैलासं पर्वतं प्राप्तौ विमानैर्वेगवत्तरैः । सारूप्यमेव संप्राप्तावीश्वरेण महात्मना

வேகமிகு விமானங்களில் அவர்கள் கைலாச மலைக்கு சென்றடைந்தனர். மகாத்மையான ஈசுவரின் அருளால் அவர்கள் சாரூப்யம்—தெய்வ வடிவ ஒற்றுமை—பெற்றனர்.

Verse 184

नीराजितौ गिरिजया शिवेन सहितौ तदा । उवाचेदं ततो देवी प्रहस्य गजगामिनी

அப்போது சிவனுடன் இருந்த கிரிஜை அவர்கள் இருவருக்கும் நீராஜனம் செய்து ஆரத்தி எடுத்தாள். பின்னர் யானைநடை கொண்ட தேவி புன்னகைத்து இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 185

यथा त्वं हि महादेव तथा चैतौ न संशयः । स्वरूपेण च गत्या च हास्यभावैः सुपूजितौ

ஓ மகாதேவா, உம்மை எவ்வாறு போற்றினார்களோ அதுபோலவே—சந்தேகமின்றி—இவ்விருவரும் நன்கு பூஜிக்கப்பட்டுள்ளனர்; தம் வடிவத்தாலும், நடையாலும், புன்னகை நிறைந்த இயல்பாலும்.

Verse 186

मया त्वमेक एवासीः सेवितो वै न संशयः । देव्यास्तद्वचनं श्रुत्वा किरातो वैश्य एव च

“என்னால் உம்மே ஒருவரே சேவிக்கப்பட்டீர்—இதில் ஐயமில்லை.” தேவியின் அந்தச் சொற்களை கேட்டதும் அங்கே இருந்த கிராதனும் வைசியனும் (உடனே) எதிர்வினை காட்டினர்।

Verse 187

सद्यः पराङ्मुखौ भूत्वा शंकरस्य च पश्यतः । भवावस्त्वनुकंप्यौ च भवता हि त्रिलोचन

உடனே அவர்கள் இருவரும் முகம் திருப்பி விலகினர்; சங்கரர் அதைக் கண்டு கொண்டிருந்தார். (தேவி கூறினாள்) “திரிலோசனனே! இவர்கள் இருவரும் உமது கருணைக்கு உரியவர்கள்.”

Verse 188

तव द्वारि स्थितौ नित्यं भाववस्ते नमोनमः

“அவர்கள் எப்போதும் உமது வாசலில் நிலைத்திருப்பர்—அதுவே அவர்களின் உள்ளநிலை. பவனே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.”

Verse 189

तयोर्भावं स भगवान्विदित्वा प्रहसन्भवः । उवाच परया भक्त्या भवतोरस्तु वांछितम्

அவ்விருவரின் உள்ளநிலையை அறிந்த பகவான் பவன் புன்னகைத்து கூறினார்—“உங்கள் பரம பக்தியால் உங்கள் விருப்பம் நிறைவேறுக.”

Verse 190

तदा प्रभृति तावेतौ द्वारपालौ बभूवतुः । शिवद्वारि स्थितौ विप्रा मध्याह्ने शिवदर्शिनौ

அந்நாள்முதல் அவர்கள் இருவரும் வாயில்காவலர்களாயினர். ஓ விப்ரர்களே! சிவனின் வாசலில் நின்று அவர்கள் மதியவேளையில் சிவதரிசனம் பெற்றனர்।

Verse 191

एको नंदी महाकालो द्वावेतौ शिववल्लभौ । ऊचतुस्तौ मुदायुक्तावेक एव सदाशिवः

ஒருவன் நந்தி, மற்றவன் மகாகாளன், இவ்விருவரும் சிவபெருமானுக்கு அன்பானவர்கள். மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள், "சதாசிவன் ஒருவனே" என்று கூறினர்.

Verse 192

एकांगुलिं समुद्धृत्य महादेवोभ्यभाषत । तथा नंदी उवाचेदमुद्धृत्य स्वांगुलिद्वयम्

மகாதேவர் ஒரு விரலை உயர்த்திப் பேசினார். அப்போது நந்தியும் தனது இரண்டு விரல்களை உயர்த்தி அவ்வாறே பேசினான்.

Verse 193

एवं संज्ञान्वितौ द्वारि तिष्ठतस्तौ महात्मनः । शंकरस्य महाभागाः श्रृण्वंतु ऋषयो ह्यमी

இவ்வாறு சைகைகளால் உணர்த்தப்பட்ட அந்த இரு மகாத்மாக்களும் வாசலில் நின்றனர். ஓ பாக்கியசालிகளே, சங்கரரைப் பற்றி கேளுங்கள்.

Verse 194

शैलादेन पुरा प्रोक्तं शिवधर्ममनंतकम् । प्राणिनां कृपया विप्राः सर्वेषां दुष्कृतात्मनाम्

ஓ அந்தணர்களே! முற்காலத்தில் சைலாதர் அனைத்து உயிரினங்களிடத்தும், தீயவர்களிடத்தும் கூட கருணையால் முடிவற்ற சிவ தர்மத்தை உபதேசித்தார்.

Verse 195

ये पापिनोऽप्यधर्मिष्ठा अंधा मूकाश्च पंगवः । कुलहीना दुरात्मानः श्वपचा अपि मानवाः

பாவிகள், அதர்மவாதிகள், குருடர்கள், ஊமையர்கள், முடவர்கள், குலமற்றவர்கள், தீயவர்கள் மற்றும் சண்டாளர்கள் ஆகிய மனிதர்களும் கூட.

Verse 196

यादृशास्तादृशाश्चान्ये शिवभक्तिपुरस्कृताः । तेऽपि गच्छंति सांनिध्यं देवदेवस्य शूलिनः

எப்படிப்பட்டவர்களாயினும், வேறு எந்த வகையினராயினும்—சிவபக்தியை முன்னிலைப்படுத்தினால், அவர்களும் தேவர்களின் தேவனான சூலதாரி மகாதேவனின் சன்னிதியை அடைவார்கள்.

Verse 197

लिंगं सिकतामयं ये पूजयंति विपश्चितः । ते रुद्रलोकं गच्छंति नात्र कार्या विचारणा

விவேகமுள்ள பக்தர்கள் மணலால் செய்யப்பட்ட லிங்கத்தையும் வழிபட்டால், அவர்கள் ருத்ரலோகத்தை அடைவார்கள்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ தேவையில்லை.