एवं वाय्वग्निसोमैश्च देहः संधारितस्त्वसौ । आकाशजानि स्रोतांसि तथा कोष्ठविविक्तता
evaṃ vāyvagnisomaiśca dehaḥ saṃdhāritastvasau | ākāśajāni srotāṃsi tathā koṣṭhaviviktatā
இவ்வாறு வாயு, அக்னி, சோமம் ஆகியவற்றால் இந்த உடல் தாங்கப்படுகிறது. ஆகாசத்திலிருந்து உடலின் ஸ்ரோதஸ்கள் (நாடி/வழிகள்) தோன்றுகின்றன; அதிலிருந்தே கோஷ்டங்களின் உள் இடைவெளி மற்றும் தனித்தன்மையும் உண்டாகிறது.
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative convention)
Scene: A teacher illustrates the body as a temple: vāyu as moving currents, agni as inner flame, soma as cooling nectar; ākāśa as luminous space forming channels and cavities.
Life is sustained by cosmic principles (elements and forces); recognizing this fosters humility and dharmic living.
None is referenced; the verse is cosmological-physiological instruction.
No ritual is prescribed in this verse.