Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 12
एवं स्थूलं प्राणिमध्यं च शूक्ष्मं भावेभावे भावितं त्वां गृणंति । सर्वत्रस्थं त्वामतः प्राहुर्वेदास्तस्मै तुभ्यं पदम्ज इद्विधेम
evaṃ sthūlaṃ prāṇimadhyaṃ ca śūkṣmaṃ bhāvebhāve bhāvitaṃ tvāṃ gṛṇaṃti | sarvatrasthaṃ tvāmataḥ prāhurvedāstasmai tubhyaṃ padamja idvidhema
இவ்வாறு அவர்கள் உம்மை ஸ்தூலமாகவும், உயிர்களின் உள்ளே உறையும் அந்தர்யாமியாகவும், ஒவ்வொரு அனுபவநிலையிலும் தியானிக்கப்படும் சூக்ஷ்மமாகவும் போற்றி பாடுகின்றனர். ஆகவே வேதங்கள் உம்மை எங்கும் நிறைந்தவர் என உரைக்கின்றன; ஹே பத்மாசனஜனே, உமக்கு இவ்வழிபாட்டு ஸ்துதியை அர்ப்பணிக்கிறோம்.
Devas (closing the theological praise; includes the epithet padamja)
Scene: A contemplative stotra-scene: sages/devas hymn the all-pervading principle, visualized simultaneously as cosmic form (sthūla), as a radiant presence within hearts (antaryāmin), and as a subtle light pervading space (sūkṣma); the epithet padmaja evokes Brahmā seated on a lotus, hands folded in reverence.
FAQs
The Divine is to be contemplated as gross, subtle, and the indweller—present in every state and everywhere.
None is specified; the focus is philosophical praise rather than a tīrtha-māhātmya.
Hymning and contemplative meditation (gṛṇanti, bhāvitam) are implied as devotional practice.