Adhyaya 9

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञ हृदयानंद गौरीचुंबितमूर्धज । तारकांतक षड्वक्त्र तारिणे भद्रकारिणे

அகஸ்தியர் கூறினார்— ஹே சர்வஜ்ஞா, இதய ஆனந்தமே! கௌரி முத்தமிட்ட சிரமுடையவனே; தாரகாந்தகா, ஷட்வக்த்ரப் பெருமானே, தாரகனே, மங்களகரனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 2

सर्वज्ञाननिधे तुभ्यं नमः सर्वज्ञसूनवे । सर्वथा जितमाराय कुमाराय महात्मने

ஹே அனைத்தறிவின் நிதியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே சர்வஜ்ஞனின் புதல்வனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே மகாத்மா குமாரா, மாரனை முற்றிலும் வென்றவனே—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 3

कामारिमर्धनारीशं वीक्ष्य कामकृतं किल । यो जिगाय कुमारोपि मारं तस्मै नमोस्तु ते

காமாரியான அர்த்தநாரீஸ்வரர்மீதும் காமம் செய்த விளைவைக் கண்டு, குமாரனும் மாரனை வென்றான்; அந்த வெற்றியாளனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 4

यदुक्तं भवता स्कंद मायाद्विजवपुर्हरिः । काश्यां पंचनदं तीर्थमध्यासातीव पावनम्

ஹே ஸ்கந்தா! நீ கூறியபடி—மாயையால் பிராமண வடிவம் தாங்கிய ஹரி, காசியில் பஞ்சநத தீர்த்தத்தில் வாசித்தார்; அது மிகப் புனிதமானது।

Verse 5

भूर्भुवःस्वः प्रदेशेषु काशीपरमपावनम् । तत्रापि हरिणाज्ञायि तीर्थं पंचनदं परम्

பூः, புவः, ஸ்வः எனும் எல்லா லோகப் பகுதிகளிலும் காசி பரமப் புனிதம்; காசியிலும்கூட ஹரியின் ஆணையால் ‘பஞ்சநத’ எனப் புகழ்பெற்ற பரம தீர்த்தமே உன்னதமானது।

Verse 6

कुतः पंचनदं नाम तस्य तीर्थस्य षण्मुख । कुतश्च सर्वतीर्थेभ्यस्तदासीत्पावनं परम्

ஓ ஷண்முகா! அந்தத் தீர்த்தத்திற்கு ‘பஞ்சநத’ என்ற பெயர் எதனால் வந்தது? மேலும் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அது பரமப் புனிதமாக ஆன காரணம் யாது?

Verse 7

कथं च भगवान्विष्णुरंतरात्मा जगत्पतिः । सर्वेषां जगतां पाता कर्ता हर्ता च लीलया

மேலும் பகவான் விஷ்ணு—அந்தராத்மா, ஜகத்பதி, எல்லா உலகங்களின் காவலன், லீலையால் படைப்பவனும் ஒடுக்குபவனும்—இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையுடன் எவ்வாறு இணைந்தார்?

Verse 8

अरूपो रूपमापन्नो ह्यव्यक्तो व्यक्ततां गतः । निराकारोपि साकारो निष्प्रपंचः प्रपंचभाक्

உருவமற்றவனாய் இருந்தும் அவர் எவ்வாறு உருவம் கொண்டார்? அவ்யக்தனாய் இருந்தும் எவ்வாறு வெளிப்பட்டார்? நிராகாரனாய் இருந்தும் எவ்வாறு சாகாரனானார்? பிரபஞ்சத்தைத் தாண்டியவன் எவ்வாறு பிரபஞ்ச லீலையை ஏற்றான்?

Verse 9

अजन्मानेकजन्मा च त्वनामास्फुटनामभृत् । निरालंबोऽखिलालंबो निर्गुणोपि गुणास्पदम्

அவன் பிறப்பற்றவனாய் இருந்தும் எவ்வாறு பல பிறப்புகளுடையவன்? பெயரற்றவனாய் இருந்தும் எவ்வாறு தெளிவான எண்ணற்ற நாமங்களைத் தாங்குபவன்? ஆதாரமற்றவனாய் இருந்தும் எவ்வாறு அனைத்திற்கும் ஆதாரம்? நிர்குணனாய் இருந்தும் எவ்வாறு குணங்களின் அடித்தளம்?

Verse 10

अहृषीकोहृषीकेशो प्यनंघ्रिरपिसर्वगः । उपसंहृत्य रूपं स्वं सर्वव्यापी जनार्दनः

இந்திரியமற்றவராயிருந்தும் அவர் ‘ஹ்ருஷீகேசன்’ என எவ்வாறு புகழப்படுகிறார்? பாதமற்றவராயிருந்தும் எவ்வாறு அனைத்திடத்தும் நிறைந்தவர்? எங்கும் வியாபித்த ஜனார்தனன் தன் வெளிப்பட்ட ரூபத்தை எவ்வாறு ஒடுக்கிக் கொள்கிறான்?

Verse 11

आदौ धर्मनदः पुण्यो मिश्रितो धूतपापया । यया धूतानि पापानि सर्वतीर्थीकृतात्मना

முதலில் புனிதமான தர்மநதா, தூதபாபாவுடன் கலந்தாள்—அவளால் பாவங்கள் கழுவப்படுகின்றன; அவளது இயல்பே சாரமாக ‘அனைத்து தீர்த்தங்களும்’ ஆக அமைந்தது.

Verse 12

ततोपि मिलितागत्य किरणा रविणैधिता । यन्नामस्मरणादेव महामोहोंधतां व्रजेत्

பின்னர் சூரியனால் வலிமை பெற்ற கிரணாவும் வந்து சேர்ந்தாள்—அவளது நாமஸ்மரணம் மட்டும் செய்தாலே மகாமோகம் கூட குருட்டுத்தனமாகி வலியிழக்கிறது.

Verse 13

स्थितः सर्वात्मभावेन तीर्थे पंचनदे परे । एतदाख्याहि षड्वक्त्र पंचवक्त्राद्यथा श्रुतम्

அந்த உயர்ந்த தீர்த்தமான பஞ்சநதத்தில் அவர் அனைத்துஆத்மஸ்வரூபமாக நிலைத்திருக்கிறார். ஓ ஷட்வக்த்ரா! பஞ்சவக்த்ரன் (சிவன்) இடமிருந்து நீ கேட்டதுபோலவே இதை எனக்கு உரைத்திடு.

Verse 14

प्रयागोपि च तीर्थेशो यत्र साक्षात्स्वयं स्थितः । पापिनां पापसंघातं प्रसह्य निजतेजसा

பிரயாகமும் தீர்த்தங்களின் அதிபதி; அங்கு அவர் தாமே நேரடியாக நிலைகொண்டுள்ளார். அவர் தன் சொந்த தேஜஸால் பாவிகளின் சேர்க்கப்பட்ட பாவக்கூட்டத்தை வலியுறுத்தி அழிக்கிறார்.

Verse 15

हरंति सर्वतीर्थानि प्रयागस्य बलेन हि । तानि सर्वाणि तीर्थानि माघे मकरगे रवौ

பிரயாகத்தின் மகாபலத்தினால் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தங்கள் புனிதப்படுத்தும் ஆற்றலை அங்கேயே இழுத்துச் செல்கின்றன. மாக மாதத்தில் சூரியன் மகரத்தில் புகும் போது, அவை அனைத்தும் அங்கேயே கூடுகின்றன எனத் தோன்றும்.

Verse 16

प्रत्यब्दं निर्मलानि स्युस्तीर्थराज समागमात् । प्रयागश्चापि तीर्थेंद्रः सर्वतीर्थार्पितं मलम्

தீர்த்தராஜனின் சங்கமத்தால் அவை ஆண்டுதோறும் நிர்மலமடைகின்றன. மேலும் தீர்த்தங்களில் தலைவனான பிரயாகம், எல்லாத் தீர்த்தங்களும் ஒப்படைக்கும் மாசு-கல்மஷத்தைத் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறது.

Verse 17

महाघिनां महाघं च हरेत्पांचनदाद्बलात् । यं संचयति पापौघमावर्षं तीर्थनायकः । तमेकमज्जनादूर्जे त्यजेत्पंचनदे ध्रुवम्

பஞ்சநதத்தின் வலிமையால் மகாபாவிகளின் மகாபாவமும் அகலும். தீர்த்தநாயகன் (யாத்திரிகன்) ஆண்டு முழுதும் சேர்த்த பாபக் குவியலை, ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தில் பஞ்சநதத்தில் ஒருமுறை நீராடுவதாலேயே உறுதியாகக் களைந்து விடுவான்.

Verse 18

यथा पंचनदोत्पत्तिस्तथा च कथयाम्यहम् । निशामय महाभाग मित्रावरुणनंदन

பஞ்சநதம் எவ்வாறு தோன்றியது என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். ஓ மகாபாக்யவானே, மித்ர-வருணரின் நந்தனே, கவனமாகக் கேள்.

Verse 19

पुरा वेदशिरा नाम मुनिरासीन्महातपाः । भृगुवंश समुत्पन्नो मूर्तो वेद इवापरः

முன்னொரு காலத்தில் வேதசிரஸ் என்னும் மகாதபஸ்வியான முனிவர் இருந்தார். அவர் ப்ருகு வம்சத்தில் பிறந்தவர்; மற்றொரு உருவமுற்ற வேதம் போலவே விளங்கினார்.

Verse 20

तपस्यतस्तस्य मुनेः पुरोदृग्गोचरं गता । शुचिरप्सरसां श्रेष्ठा रूपलावण्यशालिनी

அந்த முனிவர் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அவரது பார்வைக்கு முன் அப்சரஸிகளில் சிறந்தவளான, ரூப-லாவண்யத்தால் ஒளிரும் சுசி வந்தாள்.

Verse 21

तस्या दर्शनमात्रेण परिक्षुब्धं मुनेर्मनः । चस्कंद स मुनिस्तूर्णं साथ भीता वराप्सराः

அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் முனிவரின் மனம் கலங்கியது. முனிவர் உடனே நிலை குலைந்தார்; அந்தச் சிறந்த அப்சரஸும் அஞ்சினாள்.

Verse 22

दूरादेव नमस्कृत्य तमृषिं साभ्यभाषत । अतीव वेपमानांगी शुचिस्तच्छापभीतितः

தூரத்திலிருந்தே அவள் அந்த ரிஷிக்கு வணங்கி உரையாடினாள். சுசி, அவரது சாபப் பயத்தால், உடல் முழுதும் நடுங்கி பேசினாள்.

Verse 23

नापराध्नोम्यहं किंचिन्महोग्रतपसांनिधे । क्षंतव्यं मे क्षमाधार क्षमारूपास्तपस्विनः

‘மிகக் கடும் தவத்தின் நிதியே! நான் எவ்விதக் குற்றமும் செய்யவில்லை. பொறுமையின் ஆதாரமே! எனை மன்னியுங்கள்; தவசிகள் பொறுமையின் உருவமே.’

Verse 24

मुनीनां मानसं प्रायो यत्पद्मादपि तन्मृदु । स्त्रियः कठोरहृदयाः स्वरूपेणैव सत्तम

‘முனிவர்களின் மனம் பொதுவாகத் தாமரையினும் மென்மையானது; ஆனால் பெண்கள் இயல்பாகவே கடினமனத்தினர், ஓ சிறந்தவரே!’

Verse 25

इति श्रुत्वा वचस्तस्याः शुचेरप्सरसो मुनिः । विवेकसेतुना स्तंभीन्महारोषनदीरयम्

சுசீ என்னும் அப்சரையின் சொற்களை கேட்ட முனிவர், உள்ளத்தில் விவேகச் சேதுவை அமைத்து, எழும் மகாக்ரோதத்தின் வேகநதியைத் தடுத்தார்।

Verse 26

उवाच च प्रसन्नात्मा शुचे शुचिरसि ध्रुवम् । न मेऽल्पोपि हि दोषोत्र न ते दोषोस्ति सुंदरि

அமைதியும் அருளும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் முனிவர் கூறினார்— “ஓ சுசீ, நீ நிச்சயமாகத் தூயவள். இவ்விஷயத்தில் எனக்குச் சிறிதளவும் குற்றமில்லை; உனக்கும் குற்றமில்லை, அழகியே.”

Verse 27

वह्निस्वरूपा ललना नवनीत समः पुमान् । अनभिज्ञा वदंतीति विचारान्महदंतरम्

“பெண் அக்கினி-சுபாவம்; ஆண் வெண்ணெய் போன்றவன்” என்று அறியாதோர் சொல்வர்; ஆனால் சிந்தித்தால் உண்மை இதைவிட வேறாகவும் மிக நுண்மையாகவும் உள்ளது।

Verse 28

स्निह्येदुद्धृतसारोपि वह्नेः संस्पर्शमाप्य वै । चित्रं स्त्र्याख्या समादानात्पुमान्स्निह्यति दूरतः

“சுத்தமாக எடுத்த வெண்ணெய்கூட அக்கினி தொடுதலால் உருகும். ஆனால் வியப்பு என்னவெனில்— ‘பெண்’ என்ற பெயரும் நினைப்பும் மட்டும் எடுத்தாலே ஆணின் உள்ளம் தூரத்திலிருந்தே உருகுகிறது.”

Verse 29

अतः शुचे न भेतव्यं त्वया शुचि मनोगते । अतर्कितोपस्थितया त्वया च स्खलितं मया

“ஆகையால், ஓ சுசீ, அஞ்சாதே—தூயவளே, என் மனத்தில் புகுந்தவளே. உன் எதிர்பாராத வருகையால் நானும் தடுமாறினேன்.”

Verse 30

स्खलनान्न तथा हानिरकामात्तपसो मुनेः । यथा क्षणांधीकरणाद्धानिः कोपरयादरेः

அகச்மாத்தாக நிகழும் சறுக்கலால் முனிவரின் நிர்காமத் தவத்திற்கு அவ்வளவு சேதம் இல்லை; ஒரு கணமேனும் அறிவை குருடாக்கும் ‘கோபம்’ என்னும் பகைவனால் உண்டாகும் இழப்பே மிகுதி.

Verse 31

कोपात्तपः क्षयं याति संचितं यत्सुकृच्छ्रतः । यथाभ्रपटलं प्राप्य प्रकाशः पुष्पवंतयोः

கோபத்தால் மிகுந்த பாடுபட்டு சேர்த்த தவமும் சிதைகிறது; மேகக் கூட்டம் முன் வந்தால் ஒளி மங்குவது போல.

Verse 32

स्कंद उवाच । कथयामि कथामेतां नमस्कृत्य महेश्वरम् । सर्वाघौघ प्रशमनीं सर्वश्रेयोविधायिनीम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகேஸ்வரனை வணங்கி, இந்தக் கதையை உரைக்கிறேன்; இது எல்லாப் பாபப் பெருக்கையும் அடக்கி, எல்லா நலன்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 33

अमर्षे कर्षति मनो मनोभू संभवः कुतः । विधुंतुदे तुदत्युच्चैर्विधुं कुत्रास्ति कौमुदी

அமர்ஷம் மனதை இழுத்தாடினால், மனோபவனான காமதேவன் நல்விதமாக எவ்வாறு எழுவான்? ‘விதுந்துத’ எனும் நோய் சந்திரனை வலியுறுத்தினால், நிலவொளியின் குளிர் அழகு எங்கே நிலைக்கும்?

Verse 34

ज्वलतो रोषदावाग्नेः क्व वा शांतितरोः स्थितिः । दृष्टा केनापि किं क्वापि सिंहात्कलभसुस्थता

கோபம் என்னும் காட்டுத்தீ எரிந்தால், அமைதி என்னும் மரம் எங்கே நிலைக்கும்? சிங்கத்தின் அருகில் இளைய யானை நிம்மதியாக இருப்பதை யாராவது எங்காவது கண்டார்களா?

Verse 35

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्रतीपः प्रतिघातुकः । चतुर्वर्गस्य देहस्य परिहेयो विपश्चिता

ஆகையால் அறிவுடையவன் முழு முயற்சியுடன் பகைமையுடன் எதிர்த்து தாக்கி தடையிடுபவனைத் தவிர்க்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவன் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் உடலுடைச் சாதனையை அழிப்பவனாகிறான்.

Verse 36

इदानीं शृणु कल्याणि कर्तव्यं यत्त्वया शुचे । अमोघबीजा हि वयं तद्बीजमुररी कुरु

இப்போது கேள், கல்யாணி, ஓ தூயவளே—நீ செய்ய வேண்டியது இதுவே. எங்கள் விதை அமோகமானது; ஆகவே, ஓ உரரீ, அந்த விதையை நன்றாகக் காத்தருளு.

Verse 37

एतस्मिन्रक्षिते वीर्ये परिस्कन्ने त्वदीक्षणात् त्वया तव भवित्रेकं कन्यारत्नं महाशुचि

ஓ மகாசுசியே! இந்த வீரியம் காக்கப்பட்டு, உன் பார்வையாலேயே அது பலித்தால், உனக்கு ஒரே கன்யாரத்தினம்—அரிய மகள்—பிறக்கும்.

Verse 38

इत्युक्ता तेन मुनिना पुनर्जातेव साप्सराः । महाप्रसाद इत्युक्त्वा मुनेः शुक्रमजीगिलत्

அந்த முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும் அந்த அப்சரை புதிதாய் பிறந்தவள்போல் ஆனாள். “இது மகாப்ரசாதம்” என்று சொல்லி முனிவரின் சுக்ரத்தை அவள் விழுங்கினாள்.

Verse 39

अथ कालेन दिव्यस्त्री कन्यारत्नमजीजनत् । अतीव नयनानंदि निधानं रूपसंपदाम्

பின்னர் காலப்போக்கில் அந்த தெய்வீகப் பெண் ஒரு கன்யாரத்தினத்தைப் பெற்றாள்—அது கண்களுக்கு அளவற்ற இன்பம் தருவது, அழகுச் செல்வத்தின் நிதிபோன்றது.

Verse 40

तस्यैव वेदशिरस आश्रमे तां निधाय सा । शुचिरप्सरसां श्रेष्ठा जगाम च यथेप्सितम्

அதே முனிவர் வேதசிரஸின் ஆசிரமத்தில் அவளை வைத்து, தூய்மையுடைய அப்சரைகளில் தலைசிறந்தவள் தன் விருப்பமான இடத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 41

तां च वेदशिराः कन्यां स्नेहेन समवर्धयत् । क्षीरेण स्वाश्रमस्थाया हरिण्या हरिणीक्षणाम्

வேதசிரர் அந்த கன்னியை பேரன்புடன் வளர்த்தார்—தன் ஆசிரமத்தில் இருந்த மானின் பாலால் மான்-கண்களையுடைய அந்தப் பெண்ணை ஊட்டினார்।

Verse 42

मुनिर्नाम ददौ तस्यै धूतपापेति चार्थवत् । यन्नामोच्चारणेनापि कंपते पातकावली

முனிவர் அவளுக்கு பொருள்மிக்க பெயர் அளித்தார்—‘தூதாபாபா’. அந்தப் பெயரைச் சொன்னாலே பாவங்களின் கூட்டம் நடுங்கும்।

Verse 43

सर्वलक्षणशोभाढ्यां सर्वावयव सुंदरीम् । मुनिस्तत्याज नोत्संगात्क्षणमात्रमपि क्वचित्

எல்லா நற்குறிகளின் ஒளியால் விளங்கும், அங்கமங்கமும் அழகிய அவளை முனிவர் தம் மடியில் இருந்து ஒருபோதும் விடவில்லை—எந்நேரமும் ஒரு கணம்கூட இல்லை।

Verse 44

दिनेदिने वर्धमानां तां पश्यन्मुमुदे भृशम् । क्षीरनीरधिवद्रम्यां निशि चांद्रमसीं कलाम्

அவள் நாள்தோறும் வளர்வதைப் பார்த்து முனிவர் மிக மகிழ்ந்தார்—இரவிலே பால்-வெண்மையான நீரொளிபோல் அழகுற ஒளிரும் சந்திரக் கலையைப் பார்ப்பதுபோல்।

Verse 45

अथाष्टवार्षिकीं दृष्ट्वा तां कन्यां स मुनीश्वरः । कस्मै देयेति संचित्य तामेव समपृच्छत

அப்போது எட்டு வயதுடைய அந்தக் கன்னியைக் கண்ட முனிவர், “இவளை யாருக்கு அளிப்பது?” என்று எண்ணி, அவளிடமே கேட்டார்।

Verse 46

वेदशिरा उवाच । अयि पुत्रि महाभागे धूतपापे शुभेक्षणे । कस्मै दद्यावराय त्वां त्वमेवाख्याहि तं वरम्

வேதசிரர் கூறினார்—“மகளே, மிகப் பாக்கியவதியான தூக்தபாபா, நல்விழியுடையவளே! உன்னை எந்தச் சிறந்த மணமகனுக்கு அளிப்பேன்? நீயே அந்த வரனைச் சொல்லு.”

Verse 47

अतिस्नेहार्द्रचित्तस्य जनेतुश्चेति भाषितम् । निशम्य धूतपापा सा प्रोवाच विनतानना

மிகுந்த பாசத்தால் உருகிய தந்தையின் சொற்களைக் கேட்ட தூக்தபாபா, வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி, பதில் சொல்லத் தொடங்கினாள்।

Verse 48

धूतपापोवाच । जनेतर्यद्यहं देया सुंदराय वराय ते । तदा तस्मै प्रयच्छ त्वं यमहं कथयामि ते

தூக்தபாபா கூறினாள்—“அப்பா, நீங்கள் என்னை அழகும் சிறப்பும் உடைய வரனுக்கு அளிக்க விரும்பினால், நான் இப்போது சொல்லும் அவருக்கே என்னை அளியுங்கள்.”

Verse 49

तुभ्यं च रोचते तात शृणोत्ववहितो भवान् । सर्वेभ्योतिपवित्रो यो यः सर्वेषां नमस्कृतः

“அப்பா, இது உங்களுக்கும் விருப்பமாகும்—கவனமாகக் கேளுங்கள். அவர் அனைவரிலும் மேலான பரமப் புனிதர்; அனைவரும் வணங்குபவர்.”

Verse 50

सर्वे यमभिलष्यंति यस्मात्सर्वसुखोदयः । कदाचिद्यो न नश्येत यः सदैवानुवर्तते

அனைவரும் அவரையே விரும்புகின்றனர்; ஏனெனில் அவரிடமிருந்தே எல்லாச் சுகங்களும் உதயமாகின்றன. அவர் எந்நேரமும் அழிவதில்லை; என்றும் உடனிருந்து துணைபுரிகிறார்.

Verse 51

इहामुत्रापि यो रक्षेन्महापदुदयाद्ध्रुवम् । सर्वे मनोरथा यस्मात्परिपूर्णा भवंति हि

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர் நிச்சயமாகப் பெரும் பேரிடர்களின் எழுச்சியிலிருந்து காக்கிறார். அவராலேயே எல்லா மனோரதங்களும் உண்மையிலே நிறைவேறுகின்றன.

Verse 52

दिनेदिने च सौभाग्यं वर्धते यस्य सन्निधौ । नैरंतर्येण यत्सेवां कुर्वतो न भयं क्वचित्

அவரின் சன்னிதியில் நாள்தோறும் நற்பேறு பெருகுகிறது; இடையறாது அவரைச் சேவிப்பவனுக்கு எங்கும் அச்சம் எழாது.

Verse 53

यन्नामग्रहणादेव केपि वाधां न कुर्वते । यदाधारेण तिष्ठंति भुवनानि चतुर्दश

அவரின் நாமத்தை மட்டும் உச்சரித்தாலே எந்தத் தடையும் அணுகாது; மேலும் அவரின் ஆதாரத்திலேயே பதினான்கு உலகங்களும் நிலைத்துள்ளன.

Verse 54

एवमाद्या गुणा यस्य वरस्य वरचेष्टितम् । तस्मै प्रयच्छ मां तात मम तेपीहशर्मणे

இவ்வாறான முதலிய நற்குணங்கள் அந்தச் சிறந்த வரனுக்கே உரியவை; அவனுடைய நடத்தைத் தானே முன்மாதிரி. தந்தையே, இவ்வுலகில் என் நலமகிழ்ச்சிக்காக என்னை அவனுக்கே அளியுங்கள்.

Verse 55

एतच्छ्रुत्वापि ता तस्या भृशं मुदमवाप ह । धन्योस्मि धन्या मे पूर्वे येषामैषा सुतान्वये

இதைக் கேட்டவுடன் அவள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள். “நான் பாக்கியவதி; என் முன்னோர்களும் பாக்கியவான்கள்—அவர்களின் குலத்தில் இத்தகைய மகள் பிறந்தாள்” என்றாள்.

Verse 56

ध्रुवा हि धूतपापासौ यस्या ईदृग्विधा मतिः । ईदृग्विधैर्गुणगणैर्गरिम्णा कोत्र वै भवेत्

இத்தகைய மனநிலை உடையவளின் பாவங்கள் நிச்சயமாகக் கழுவப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறான நற்குணக் கூட்டம் இருக்கும் இடத்தில் குற்றத்தின் பாரம் எங்கே நிலைக்கும்?

Verse 57

अथवा स कथं लभ्यो विना पुण्यभरोदयम् । इति क्षणं समाधाय मनः स मुनिपुंगवः

“அல்லது, பெரும் புண்ணியச் சேமிப்பு எழாமல் இத்தகையவர் எவ்வாறு கிடைப்பார்?” என்று எண்ணி, முனிவர்களில் சிறந்தவர் சிறிது நேரம் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தினார்.

Verse 58

ज्ञानेन तं समालोच्य वरमीदृग्गुणोदयम् । धन्यां कन्यां बभाषेथ शृणु वत्से शुभैषिणि

ஞானத்தால் ஆராய்ந்து, இத்தகைய நற்குண எழுச்சியால் விளங்கும் வரன் என்று கருதி, அவர் அந்த பாக்கியமிக்க கன்னியிடம்—“குழந்தையே, நன்மையை நாடுபவளே, கேள்” என்றார்.

Verse 59

पितोवाच । वरस्य ये त्वया प्रोक्ता गुणा एते विचक्षणे । एषां गुणानामाधारो वरोस्तीति विनिश्चितम्

தந்தை கூறினார்—“அறிவாளியே, வரனில் நீ சொன்ன நற்குணங்களுக்கு ஆதாரமாகவும் அவற்றின் உருவமாகவும் உள்ள வரன் நிச்சயமாக இருக்கிறார்; இது உறுதி.”

Verse 60

परं स सुखलभ्यो न नितरां सुभगाकृतिः । तपः पणेन स क्रय्यः सुतीर्थविपणौ क्वचित्

அவர் பரமன்; எளிதில் கிடைப்பவர் அல்லர், ஆயினும் அவரது உருவம் மிக மங்களகரமானது. தபஸெனும் விலையால் மட்டுமே அவர் ‘வாங்கப்படுகிறார்’—சில இடங்களில் சிறந்த தீர்த்தங்களின் சந்தையில்.

Verse 61

तीर्थभारैः स सुलभो न कौलीन्येन कन्यके । न वेदशास्त्राभ्यसनैर्न चैश्वर्यबलेन वै

ஓ கன்னியே! தீர்த்தயாத்திரைகளின் பெருக்கினாலும் அவர் எளிதில் கிடைப்பதில்லை; குலீனத்தாலும் அல்ல, வேத-சாஸ்திரப் பயிற்சியாலும் அல்ல, செல்வ-ஆட்சிப் பலத்தாலும் அல்ல.

Verse 62

न सौंदर्येण वपुषा न बुद्ध्या न पराक्रमैः । एकयैव मनः शुद्ध्या करणानां जयेन च

உடல் அழகினாலும் அல்ல, அறிவினாலும் அல்ல, வீரச் செயல்களாலும் அல்ல—மனத் தூய்மையால் மட்டுமே, புலனடக்கத்தால் மட்டுமே அவர் அடையப்படுகிறார்.

Verse 63

महातपः सहायेन दमदानदयायुजा । लभ्यते स महाप्राज्ञो नान्यथा सदृशः पतिः

மகாதபஸை துணையாகக் கொண்டு, தமம், தானம், தயை ஆகியவற்றோடு இணைந்தால் அந்த மஹாப்ராஜ்ஞ கணவர் பெறப்படுகிறார்; இல்லையெனில் அவருக்கு ஒப்பான கணவர் கிடைப்பதில்லை.

Verse 64

इति श्रुत्वाथ सा कन्या पितरं प्रणिपत्य च । अनुज्ञां प्रार्थयामास तपसे कृतनिश्चया

இதைக் கேட்ட அந்தக் கன்னி தந்தைக்கு வணங்கி, தபஸை மேற்கொள்ள உறுதியெடுத்து, அனுமதி வேண்டினாள்.

Verse 65

स्कंद उवाच । कृतानुज्ञा जनेत्रा सा क्षेत्रे परमपावने । तपस्तताप परमं यदसाध्यं तपस्विभिः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—தாயின் அனுமதி பெற்ற அந்த கன்னி, இப் பரமபாவன க்ஷேத்திரத்தில் உன்னதத் தவத்தை மேற்கொண்டாள்; அது সিদ্ধ தவசிகளுக்கும் அரிதாகிய கடுந்தவம்.

Verse 66

क्व सा बालातिमृद्वंगी क्व च तत्तादृशं तपः । कठोरवर्ष्मसंसाध्यमहो सच्चेतसो धृतिः

எங்கே அந்த மிகக் கோமல அங்கங்களுடைய சிறுமி, எங்கே இத்தகைய தவம்? இது கடின உடலால் மட்டுமே சாதிக்கத் தக்கது; அவளின் தூய மனத் திடமோ வியப்புக்குரியது.

Verse 67

धारासारा सुवर्षासु महावातवतीष्वलम् । शिलासु सावकाशासु सा बह्वीरनयन्निशाः

தாரைதாரையாகப் பொழியும் மழையிலும், பெருங்காற்று வீசும் புயல்களிலும், திறந்த வானின் கீழ் வெறும் பாறைகள்மேல் அவள் பல இரவுகளை கழித்தாள்.

Verse 68

श्रुत्वा गर्जरवं घोरं दृष्ट्वा विद्युच्चमत्कृतीः । आसारसीकरैः क्लिन्ना न चकंपे मनाक्च सा

அச்சமூட்டும் இடிமுழக்கத்தை கேட்டும், மின்னலின் திடீர் ஒளிச்சுடர்களை கண்டும், புயல் மழைத்தூறலால் நனைந்தும் அவள் சிறிதும் நடுங்கவில்லை.

Verse 69

तडित्स्फुरंतीत्वसकृत्तमिस्रासु तपोवने । यातायातं करोतीव द्रष्टुं तत्तपसः स्थितिम्

தபோவனத்தின் அடர்ந்த இருளில் மின்னல் மீண்டும் மீண்டும் மின்னியது; அவள் தவத்தின் நிலைத்த நிலையை காண இங்கும் அங்கும் சென்று வருவது போலத் தோன்றியது.

Verse 70

तपर्तुरेव साक्षाच्च कुमारी कैतवात्किल । पंचाग्नीन्परिधायात्र तपस्यति तपोवने

தவத்தின் பருவமே நேரில் உருவெடுத்ததுபோல், அந்தக் கபடமற்ற குமாரி தவவனத்தில் ஐந்து அக்னிகளைச் சூழ வைத்து அங்கே தவம் செய்தாள்।

Verse 71

जलाभिलाषिणी बाला न मनागपि सा पिबत् । कुशाग्रतोयपृषतं पंचाग्निपरितापिता

நீரை விரும்பும் அந்தச் சிறுமியும் சிறிதும் குடிக்கவில்லை; பஞ்சாக்னியின் வெப்பத்தில் வாடியபடியே, குசையின் முனையில் தங்கிய நீர்த்துளியையே மட்டும் ஏற்றாள்।

Verse 72

रोमांच कंचुकवती वेपमानतनुच्छदा । पर्यक्षिपत्क्षपाः क्षामा तपसा हैमनीश्च सा

மெய்சிலிர்ப்பு அவளுக்குக் கவசம் போல, மெலிந்த உடல் நடுங்கியது; தவத்தால் இளைத்து இரவுகளைத் தாங்கி, குளிர்காலத்தையும் தவமாகவே பொறுத்தாள்।

Verse 73

निशीथिनीषु शिशिरे श्रयंती सारसं रसम् । मेने सा सारसैः केयमुद्यताद्येति पद्मिनी

நள்ளிரவுக் குளிரில் அவள் தாமரையின் சாரரசத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டிருந்தாள்; அன்னப்பறவைகளுக்கு அவள் இன்று நீரிலிருந்து எழுந்த தாமரைமங்கை போலத் தோன்றினாள்।

Verse 74

मनस्विनामपि मनोरागतां सृजते मधौ । तदोष्ठपल्लवाद्रागो जह्रे माकंदपल्लवैः

வசந்தத்தில் துறவியரின் மனத்திலும் காதல் எழும்; ஆனால் அவளின் இதழ்மொட்டுகளின் செம்மையை மாமரத்தின் இளந்தளிர்கள் மிஞ்சி, அதை எடுத்துச் சென்றதுபோல் ஆனது।

Verse 75

वसंते निवसंती सा वने बालाचलंमनः । चक्रे तपस्यपि श्रुत्वा कोकिला काकलीरवम्

வசந்த காலத்தில் வனத்தில் வாழ்ந்த அந்த இளம்பெண்ணின் மனம் அசைந்தது; ஆயினும் குயிலின் இனிய கூவலைக் கேட்டும் அவள் தவத்தை விடவில்லை।

Verse 76

बंधुजीवेऽधररुचिं कलहंसे कलागतीः । निक्षेपमिव सा क्षिप्त्वा शरद्यासीत्तपोरता

பந்தூக மலர்போன்ற உதட்களின் செம்மையும், அன்னம்போன்ற அழகிய கலைநடையும்—இவற்றை வைப்பு போலத் தள்ளிவிட்டு, அவள் சரத்காலத்தில் முழுதும் தவத்தில் ஈடுபட்டாள்।

Verse 77

अपास्तभोगसंपर्का भोगिनां वृत्तिमाश्रिता । क्षुदुद्बोधनिरोधाय धूतपापा तपस्विनी

இன்பங்களின் தொடர்பை முற்றிலும் துண்டித்து, தவசிகளின் கடுமையான ஒழுக்கத்தை ஏற்று, தவஸ்வினி தூதபாபா பசியின் எழுச்சியையும் அடக்க முயன்றாள்।

Verse 78

शाणेन मणिवल्लीढा कृशाप्यायादनर्घताम् । तथापि तपसा क्षामा दिदीपे तत्तनुस्तराम्

கல்லில் உரசி மெருகேறும் மணிவள்ளிபோல், அவள் மெலிந்தாலும் அருமைமிக்க மதிப்பை அடைந்தாள்; தவத்தால் சோர்ந்தபோதும் அவளது உடல் மேலும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 79

निरीक्ष्य तां तपस्यंतीं विधिः संशुद्धमानसाम् । उपेत्योवाच सुप्रज्ञे प्रसन्नोस्मि वरं वृणु

மிகவும் தூய மனத்துடன் தவம் செய்கிற அவளைப் பார்த்து விதி (பிரம்மா) அருகே வந்து கூறினார்—“அறிவிற் சிறந்தவளே, நான் மகிழ்ந்தேன்; வரம் வேண்டு.”

Verse 80

सा चतुर्वक्त्रमालोक्य हंसयानोपरिस्थितम् । प्रणम्य प्रांजलिः प्रीता प्रोवाचाथ प्रजापतिम्

அன்னவாகனத்தில் அமர்ந்த நான்முகப் பெருமானை கண்டு அவள் வணங்கி, கைகூப்பி மகிழ்ச்சியுடன் பின்னர் பிரஜாபதி (பிரம்மா) அவர்களை உரைத்தாள்.

Verse 81

धूतपापोवाच । पितामह वरो मह्यं यदि देयो वरप्रद । सर्वेभ्यः पावनेभ्योपि कुरु मामतिपावनीम्

தூதபாபா கூறினாள்— பிதாமகா, வரமளிப்பவனே! எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், எல்லாப் புனிதங்களையும் விட மேலான மிகப் புனிதியாக என்னை ஆக்குவாயாக.

Verse 82

स्रष्टा तदिष्टमाकर्ण्य नितरां तुष्टमानसः । प्रत्युवाचाथ तां बालां विमलां विमलेषिणीम्

அவள் விரும்பிய வேண்டுதலைக் கேட்ட படைப்பாளர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டார்; தூயவளும் தூய்மையை நாடுபவளுமான அந்த இளம்பெண்ணுக்கு அவர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 83

ब्रह्मोवाच । धूतपापे पवित्राणि यानि संत्यत्र सर्वतः । तेभ्यः पवित्रमतुलं त्वमेधि वरतो मम

பிரம்மா கூறினார்— தூதபாபே! இங்கு எங்கெங்கும் உள்ள புனிதப்படுத்தும் சக்திகள் யாவற்றையும் விட, என் வரத்தால் நீ ஒப்பற்ற புனிதப்படுத்துபவளாக ஆகுவாயாக.

Verse 84

तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च संति तीर्थानि कन्यके । दिवि भुव्यंतरिक्षे च पावनान्युत्तरोत्तरम्

கன்னியே! விண்ணிலும், மண்ணிலும், இடைநிலையிலும் மூன்று கோடியும் அரைக் கோடியும் தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவை ஒவ்வொன்றும் முந்தையதை விட மேலான புனிதம் உடையவை.

Verse 85

तानि सर्वाणि तीर्थानि त्वत्तनौ प्रतिलोम वै । वसंतु मम वाक्येन भव सर्वातिपावनी

அந்த எல்லா தீர்த்தங்களும் நிச்சயமாக உன் உடலில் எதிர் வரிசையில் குடியிருக்கட்டும்; என் வாக்கினால் நீ அனைத்திலும் மிகப் பரிசுத்தமானவளாக ஆகுக.

Verse 86

इत्युक्त्वांतर्दधे वेधाः सापि निर्धूतकल्मषा । धूतपापोटजं प्राप्ताथो वेदशिरसः पितुः

இவ்வாறு சொல்லி வேதா (பிரம்மா) மறைந்தார். அவளும் களங்கம் நீங்கி, பாவம் கழிந்த குடிலாசிரமத்தை அடைந்து, வேதசிரஸ் எனும் தந்தையிடம் சென்றாள்.

Verse 87

कदाचित्तां समालोक्य खेलंतीमुटजाजिरे । धर्मस्तत्तपसाकृष्टः प्रार्थयामास कन्यकाम्

ஒருமுறை அவளை ஆசிரம முற்றத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, அவளின் தவவலிமையால் ஈர்க்கப்பட்ட தர்மன் அந்த கன்னியை மணம் வேண்டி வேண்டினான்.

Verse 88

धर्म उवाच । पृथुश्रोणि विशालाक्षि क्षामोदरि शुभानने । क्रीतः स्वरूपसंपत्त्या त्वयाहं देहि मे रहः

தர்மன் கூறினான்—பரந்த இடுப்புடையவளே, பெரிய கண்களுடையவளே, மெலிந்த இடையுடையவளே, அழகிய முகத்தவளே! உன் ரூபச் செல்வத்தால் நான் வாங்கப்பட்டவன் போலிருக்கிறேன்; எனக்கு தனிமையில் சந்திப்பை அருள்வாய்.

Verse 89

नितरां बाधते कामस्त्वत्कृते मां सुलोचने । अज्ञातनाम्ना सा तेन प्रार्थितेत्यसकृद्ग्रहः

அழகிய கண்களுடையவளே, உன்னாலே காமம் என்னை மிகுந்து வாட்டுகிறது. அவளின் பெயர் அறியப்படாதிருந்தும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி வற்புறுத்தினான்.

Verse 90

उवाच सा पिता दाता तं प्रार्थय सुदुर्मते । पितृप्रदेया यत्कन्या श्रुतिरेषा सनातनी

அவள் கூறினாள்—தந்தையே தானம் அளிப்பவன்; ஓ தீயமதி, அவரிடமே சென்று வேண்டு. கன்னி தந்தையாலேயே அளிக்கப்பட வேண்டும்—இதுவே ஸ்ருதியின் சனாதன நியமம்.

Verse 91

निशम्येति वचो धर्मो भाविनोर्थस्य गौरवात् । पुनर्निबंधयांचक्रे ऽपधृतिर्धृतिशालिनीम्

அச்சொற்களை கேட்ட தர்மன், வருங்கால விளைவின் பெருமையை எண்ணி, திடமும் உறுதியும் கொண்ட அவளிடம் மீண்டும் வற்புறுத்தி வேண்டினான்.

Verse 92

धर्म उवाच । न प्रार्थयेहं सुभगे पितरं तव सुंदरि । गांधर्वेण विवाहेन कुरु मे त्वं समीहितम्

தர்மன் கூறினான்—ஓ சுபகே அழகியே, உன் தந்தையிடம் நான் வேண்டமாட்டேன். காந்தர்வ விவாகத்தால் என் விருப்பத்தை நீ நிறைவேற்று.

Verse 93

इति निर्बंधवद्वाक्यं सा निशम्य कुमारिका । पितुः कन्याफलंदित्सुः पुनराहेति तं द्विजम्

அவனின் வற்புறுத்தும் சொற்களை கேட்ட கன்னி, தந்தைக்கு கன்னியளிப்பின் ‘பலன்’ கிடைக்க வேண்டுமென எண்ணி, அந்த இருபிறப்பனெனத் தோன்றிய வரன் கேட்பவனிடம் மீண்டும் சொன்னாள்.

Verse 94

अरे जडमते मा त्वं पुनर्ब्रूहीति याह्यतः । इत्युक्तोपि कुमार्या स नातिष्ठन्मदनातुरः

“ஏ மந்தபுத்தியே! மீண்டும் பேசாதே; இங்கிருந்து போய்விடு.” என்று கன்னி சொன்னபோதும், காதல் காய்ச்சலால் துடித்த அவன் அங்கிருந்து அகலவில்லை.

Verse 95

ततः शशाप तं बाला प्रबला तपसो बलात् । जडोसि नितरां यस्माज्जलाधारो नदो भव

அப்போது தவவலத்தால் மிக வலிமை பெற்ற அந்தப் பெண் அவனைச் சபித்தாள்—“நீ மிகுந்த மந்தன்; ஆகையால் நீர் தாங்கும் மட்டும் ஒரு நதியாக ஆகுக।”

Verse 96

इति शप्तस्तया सोथ तां शशाप क्रुधान्वितः । कठोरहृदये त्वं तु शिला भव सुदुर्मते

அவளால் சபிக்கப்பட்ட அவன் கோபம் கொண்டவனாய் அவளையும் சபித்தான்—“கடினமனத்தவளே! தீயமதியுள்ளவளே! நீ கல்லாக ஆகுக।”

Verse 97

स्कंद उवाच । इत्यन्योन्यस्य शापेन मुने धर्मो नदोऽभवत् । अविमुक्ते महाक्षेत्रे ख्यातो धर्मनदो महान्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே! பரஸ்பர சாபங்களால் தர்மன் நதியாக ஆனான். அவிமுக்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் அவன் ‘மகா தர்மநத’ எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 98

साप्याह पितरं त्रस्ता स्वशिलात्वस्य कारणम् । ध्यानेन धर्मं विज्ञाय मुनिः कन्यामथाब्रवीत्

அவளும் அஞ்சியவளாய் தன் கல்லுருவாகிய காரணத்தைத் தந்தையிடம் தெரிவித்தாள். முனிவர் தியானத்தால் உண்மையை அறிந்து பின்னர் அந்தக் கன்னியிடம் கூறினார்।

Verse 99

मा भैः पुत्रि करिष्यामि तव सर्वं शुभोदयम् । तच्छापो नान्यथा भूयाच्चंद्रकांतशिला भव

“அஞ்சாதே, மகளே; உன் எல்லா நலவளர்ச்சியையும் நான் ஏற்படுத்துவேன். ஆனால் அந்தச் சாபம் மாறாது—நீ சந்திரகாந்தக் கல்லாக ஆகுக।”

Verse 100

चंद्रोदयमनुप्राप्य द्रवीभूततनुस्ततः । धुनी भव सुते साध्वि धूतपापेति विश्रुता

சந்திரோதயம் வந்தவுடன் உன் உடல் உருகும்; அப்போது, ஓ சாத்வி மகளே, ஓடும் நதியாக ஆகு—‘தூதபாபா’ எனப் பாவங்களை கழுவி அகற்றுபவளாகப் புகழ்பெறுவாய்।

Verse 110

महापापांधतमसं किरणाख्या तरंगिणी । ध्वंसयेत्स्नानमात्रेण मिलिता धूतपापया

அலைகள் நிறைந்த ‘கிரணா’ எனப்படும் நதி, தூதபாபாவுடன் இணைந்தால், வெறும் நீராடுதலாலேயே மகாபாபங்களின் குருட்டுத் தமஸை அழித்துவிடும்।

Verse 120

स्नात्वा पंचनदे तीर्थे कृत्वा च पितृतर्पणम् । बिंदुमाधवमभ्यर्च्य न भूयो जन्मभाग्भवेत्

பஞ்சநத தீர்த்தத்தில் நீராடி, பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்து, பிந்துமாதவனை வழிபட்டால், மனிதன் மீண்டும் பிறவியின் பங்காளி ஆகமாட்டான்।

Verse 130

पंचकूर्चेन पीतेन यात्र शुद्धिरुदाहृता । सा शुद्धिः श्रद्धया प्राश्य बिंदुं पांचनदांभसः

இங்கே பஞ்சகூர்ச்சம் அருந்தினால் சுத்தி உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது; அந்தச் சுத்தி, பக்தியுடன் பஞ்சநத நீரின் ஒரு துளியை ஆச்சமனம் செய்தால் நிறைவேறும்।

Verse 140

बिंदुतीर्थे नरो दत्त्वा कांचनं कृष्णलोन्मितम् । न दरिद्रो भवेत्क्वापि न स्वर्णेन वियुज्यते

பிந்து-தீர்த்தத்தில் கிருஷ்ணல அளவுள்ள பொன்னை தானம் செய்பவன், எங்கும் வறியவன் ஆகமாட்டான்; பொன்-செல்வத்திலிருந்து பிரியவும் மாட்டான்।