Adhyaya 32

Verse 1

पार्वत्युवाच । वीरेशस्य महेशान श्रूयते महिमा महान् । परां सिद्धिं परोपतुस्तत्र सिद्धाः परः शताः

பார்வதி கூறினாள்—ஓ மஹேசானே! வீரேசரின் மகிமை மிகப் பெரிதெனக் கேட்கப்படுகிறது. அங்கே பரம சித்தியை அடைந்து நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சித்தர்கள் பரமபதம் அடைந்தனர்.

Verse 2

कथमाविर्भवस्तस्य काश्यां लिंगवरस्य तु । आशुसिद्धिप्रदस्येह तन्मे ब्रूहि जगत्पते

காசியில் அந்தச் சிறந்த லிங்கம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டது—இங்கே விரைவில் சித்தி அளிப்பது அது. ஓ ஜகத்பதே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

महेश्वर उवाच । निशामय महादेवि वीरेशाविर्भवं परम् । यं श्रुत्वापि नरः पुण्यं प्राप्नोति विपुलं शिवे

மஹேஸ்வரர் கூறினார்—ஓ மஹாதேவி, வீரேசரின் பரம அவதார வெளிப்பாட்டின் வரலாற்றைக் கேள். ஓ சிவே, இதைக் கேட்டாலே மனிதன் பெரும் புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 4

आसीदमित्रजिन्नाम राजा परपुरंजयः । धार्मिकः सत्त्वसंपन्नः प्रजारंजनतत्परः

அமித்ரஜித் என்னும் ஒரு அரசன் இருந்தான்; பகைவரின் நகரங்களை வென்றவன். அவன் தர்மநிஷ்டன், நற்குணம் நிறைந்தவன், குடிகளை மகிழ்வித்து காக்கத் துடிப்பவன்.

Verse 5

यशोधनो वदान्यश्च सुधीर्ब्राह्मणदैवतः । सदैवावभृथस्नानपरिक्लिन्न शिरोरुहः

அவன் புகழ்-செல்வம் உடையவன், தானசீலன், நுண்ணறிவாளர்; அவனுக்கு பிராமணர்கள் தேவதைகளுக்கு ஒப்பானவர்கள். அவனது கூந்தல் எப்போதும் அவப்ருத ஸ்நானத்தால் நனைந்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 6

विनीतो नीतिसंपन्नः कुशलः सर्वकर्मसु । विद्याब्धिपारदृश्वा च गुणवान्गुणिवत्सलः

அவன் பணிவுடையவன், நெறி நிறைந்தவன், எல்லாக் காரியங்களிலும் திறமையுடையவன். கல்வி-கடலின் அப்பாற்கரையை கண்டவனாய், குணமிக்கவனும் குணவான்களை நேசிப்பவனுமாய் இருந்தான்.

Verse 7

कृतज्ञो मधुरालापः पापकर्मपराङ्मुखः । सत्यवाक्छौचनिलयः स्वल्पवाग्विजितेंद्रियः

அவன் நன்றியறிவுடையவன், இனிய மொழி பேசுபவன், பாவச் செயல்களிலிருந்து விலகியவன். உண்மை பேசுபவன், தூய்மையில் நிலைத்தவன், குறைவாகப் பேசுபவன், புலன்களை வென்றவன்.

Verse 8

रणांगणे कृतांताभः संख्यावांश्च सदोजिरे । कामिनीकामकेलिज्ञो युवापि स्थविरप्रियः

போர்க்களத்தில் அவன் காலனே போல் இருந்தான்; கணக்கிலும் ஆலோசனையிலும் உறுதியானவன். காதல் கலைகளை அறிந்தவனாயினும், இளமையிலும் மூத்தோர் விரும்பும் நெறியையே பற்றினான்.

Verse 9

धर्मार्थैधितकोशश्च समृद्धबलवाहनः । सुभगश्च सुरूपश्च सुमेधाः सुप्रजाश्रयः

தர்மமும் நீதியான செல்வமும் காரணமாக அவன் கருவூலம் வளர்ந்தது; படைபலமும் வாகனச் செல்வமும் நிறைந்தது. அதிர்ஷ்டமிக்கவன், அழகிய உருவுடையவன், கூர்மையான அறிவுடையவன், நல்லோர்க்கு அடைக்கலம் ஆனவன்.

Verse 10

स्थैर्य धैर्य समापन्नो देशकालविचक्षणः । मन्यमानप्रदो नित्यं सर्वदूषणवर्जितः

அவன் நிலைத்தன்மையும் தைரியமும் நிறைந்தவன்; இடமும் காலமும் அறிந்து நடப்பவன். எப்போதும் உரிய மரியாதை அளிப்பவன்; எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன்.

Verse 11

वासुदेवांघ्रियुगले चेतोवृत्तिं निधाय सः । चकार राज्यं निर्द्वंद्वं विष्वगीति विवर्जितम्

வாசுதேவனின் திருவடித் துவயத்தில் மனவிருத்தியை நிலைநிறுத்தி, அவன் சச்சரவின்றி, எங்கும் பகைமைக் கூச்சலற்ற அரசை ஆட்சி செய்தான்.

Verse 12

अलंघ्यशासनः श्रीमान्विष्णुभक्तिपरायणः । अभुनक्प्रचुरान्भोगान्समंताद्विष्णुसात्कृतान्

அவனுடைய ஆணை மீற இயலாதது; அவன் திருச்செல்வனும் விஷ்ணுபக்தியில் பராயணனும். விஷ்ணு அருளால் கிடைத்த, எங்கும் புனிதமடைந்த, மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்தான்.

Verse 13

हरेरायतनान्युच्चैः प्रतिसौधं पदेपदे । तस्य राज्ये समभवन्महाभाग्यनिधेः शिवे

ஓ சிவையே! அந்த மகாபாக்கிய நிதியின் அரசில், ஹரியின் உயர்ந்த ஆலயங்கள் ஒவ்வொரு மாளிகையிலும், அடியடியாக எழுந்தன.

Verse 14

गोविंदगोपगोपाल गोपीजनमनोहर । गदापाणे गुणातीत गुणाढ्य गरुडध्वज

ஓ கோவிந்தா! கோபர்களைக் காக்கும் காவலனே, ஓ கோபாலா! கோபியரின் மனம் கவர்வோனே! ஓ கதாபாணியே! குணாதீதனாய் இருந்தும் குணநிறைவோனே, ஓ கருடத்வஜனே!

Verse 15

केशिहृत्कैटभाराते कंसारे कमलापते । कृष्णकेशव कंजाक्ष कीनाश भयनाशन

ஓ கேசி வதம் செய்தவனே, கைடப பகைவனே, கம்சனை அழித்தவனே, கமலாபதியே! ஓ கிருஷ்ணா, ஓ கேசவா, ஓ தாமரைக் கண்களையுடையவனே! ஓ மரணப் பயம் போக்குவோனே!

Verse 16

पुरुषोत्तम पापारे पुंडरीकविलोचन । पीतकौशेयवसन पद्मनाभ परात्पर

ஓ புருஷோத்தமா, பாவத்தின் பகைவனே, தாமரைநேத்திரனே; மஞ்சள் கௌசேய ஆடை அணிந்தவனே; ஓ பத்மநாபா, பராத்பர பரமேஸ்வரா!

Verse 17

जनार्दन जगन्नाथ जाह्नवीजलजन्मभूः । जन्मिनां जन्महरण जंजपूकाघनाशन

ஓ ஜனார்தனா, ஜகந்நாதா; ஜாஹ்னவீ (கங்கை) நீருடன் தொடர்புடைய அவதாரனே; பிறவியுடையோரின் பிறவிகளை அகற்றுபவனே; அடர்ந்த அசுத்தக் குவியலை அழிப்பவனே!

Verse 18

श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत श्रीकर श्रेयसां निधे । श्रीरंगशार्ङ्गकोदंड शौरे शीतांशुलोचन

ஸ்ரீவத்ஸம் திகழும் மார்புடையவனே, ஸ்ரீயின் பிரியனே, மங்களம் அருள்பவனே, நலத்தின் நிதியே; ஸ்ரீரங்கநாதா, சார்ங்க வில்லைத் தாங்குபவனே; ஓ ஷௌரியே, நிலவுபோல் கண்களுடையவனே!

Verse 19

दैत्यारे दानवाराते दामोदर दुरंतक । देवकीहृदयानंद दंदशूकेश्वरेशय

ஓ தைத்யாரியே, தானவர்களின் பகைவனே; ஓ தாமோதரா, வெல்லமுடியாதவற்றை அழிப்பவனே; தேவகியின் இதய ஆனந்தமே; நாகராஜர்களுக்கும் ஈசனான ஈசுவரேசுவரா!

Verse 20

विष्णो वैकुंठनिलय बाणारे विष्टरश्रवः । विष्वक्सेन विराधारे वनमालिन्वनप्रिय

ஓ விஷ்ணுவே, வைகுண்ட வாசியே; பாணாசுரனை வென்றவனே; எங்கும் புகழ்பெற்றவனே; ஓ விஷ்வக்சேனனே; விராதனை அழித்தவனே; வனமாலை அணிந்தவனே, வனத்தை நேசிப்பவனே!

Verse 21

त्रिविक्रमत्रिलोकीश चक्रपाणे चतुर्भुज । इत्यादीनि पवित्राणि नामानि प्रतिमंदिरम्

‘திரிவிக்ரமன்’, ‘திரிலோகீசன்’, ‘சக்கரபாணி’, ‘சதுர்புஜன்’—இத்தகைய புனித நாமங்கள் ஒவ்வொரு கோயிலிலும் உள்ளன।

Verse 22

स्त्रीवृद्धबालगोपाल वदनोदीरितानि तु । श्रूयते यत्रकुत्रापि रम्याणि मधुविद्विषः

பெண்கள், முதியோர், குழந்தைகள், கோபாலர்கள் வாயிலிருந்து—எங்கெங்கும்—மது-வித்விஷன் (விஷ்ணு) என்பவனின் இனிய நாமங்கள் கேட்கப்படுகின்றன।

Verse 23

सुरसाकाननान्येव विलोक्यंते गृहेगृहे । चरित्राणि विचित्राणि पवित्राण्यब्धिजापतेः

வீடு வீடாகத் தெய்வத் தோட்டங்களைப் போல இனிய காட்சிகள் தெரிகின்றன; மேலும் அப்திஜா-பதி (லக்ஷ்மீபதி விஷ்ணு) யின் வியத்தகு, புனித லீலைகள் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 24

सौधभित्तिषु दृश्यंते चित्रकृन्निर्मितानि तु । ऋते हरिकथायास्तु नान्या वार्ता निशम्यते

மாளிகைச் சுவர்களில் ஓவியர்கள் செய்த ஓவியங்கள் காணப்படுகின்றன; ஹரிகதை தவிர வேறு உரையாடல் எதுவும் கேட்கப்படாது।

Verse 25

हरिणा नैव विध्यंते हरिनामांशधारिणः । तस्य राज्ञो भयाद्व्याधैररण्यसुखचारिणः

ஹரிநாமத்தின் ஒரு பகுதியையாவது தாங்குவோரைக் கூட மான் (ஹரிணம்) தாக்காது; அந்த அரசன் (ஹரி) என்ற பயத்தால் காடில் இன்பமாகச் சுற்றும் வேடர்களும் பின்வாங்குவர்।

Verse 26

न मत्स्या नैव कमठा न वराहाश्च केनचित् । हन्यंते क्वापि तद्भीत्या मत्स्यमांसाशिनापि वै

அவருடைய ஆட்சியில் அவரது ஆணைபயம் காரணமாக எங்கும் யாரும் மீன்களையும் ஆமைகளையும் வராகங்களையும் கொல்லவில்லை; மீன்‑மாமிசம் உண்ணுபவர்களும் அச்சத்தால் வன்முறை செய்யவில்லை।

Verse 27

अप्युत्तानशयास्तस्य राष्ट्रे मित्रजितः क्वचित् । स्तनपानं न कुर्वंति संप्राप्य हरिवासरम्

மித்ரஜித் அரசனின் நாட்டில் சில வேளைகளில் முதுகில் படுத்திருந்த பச்சிளம் குழந்தைகளும் ஹரியின் புனித நாளில் பாலுண்ணுதல்கூட தவிர்த்தன।

Verse 28

पशवोपि तृणाहारं परित्यज्य हरेर्दिने । उपोषणपरा जाता अन्येषां का कथा नृणाम्

ஹரியின் நாளில் மிருகங்கள்கூட புல்‑உணவை விட்டுவிட்டு நோன்பில் ஈடுபட்டன; பிற உயிர்கள், குறிப்பாக மனிதர்கள் பற்றி சொல்லவே என்ன?

Verse 29

महामहोत्सवः सर्वैः पुरौकोभिर्वितन्यते । तस्मिन्प्रशासति भुवं संप्राप्ते हरिवासरे

அரசன் பூமியை ஆளும் காலத்தில் ஹரியின் புனித நாள் வந்தால் நகரவாசிகள் அனைவரும் சேர்ந்து மாபெரும் திருவிழாவை நடத்தினர்।

Verse 30

स एव दंड्योऽभूत्तस्य राज्ञो मित्रजितः क्षितौ । यो विष्णुभक्तिरहितः प्राणैरपि धनैरपि

மித்ரஜித் அரசனின் ஆட்சியில் பூமியில் விஷ்ணு‑பக்தி அற்றவனே தண்டனைக்குரியவன் ஆனான்—உயிரிலும் செல்வத்திலும் எதிலாயினும்।

Verse 31

अंत्यजा अपि तद्राष्ट्रे शंखचक्रांकधारिणः । संप्राप्य वैष्णवीं दीक्षां दीक्षिता इव संबभुः

அந்த நாட்டில் அந்த்யஜரும் சங்க-சக்கரச் சின்னங்களைத் தாங்கினர்; வைஷ்ணவ தீட்சை பெற்றதால் அவர்கள் முறையாகத் தீட்சை பெற்றவர்கள்போல் தோன்றினர்.

Verse 32

शुभानि यानि कर्माणि क्रियंतेऽनुदिनं जनैः । वासुदेवे समर्प्यंते तानि तैरफलेप्सुभिः

மக்கள் நாள்தோறும் செய்யும் எல்லா நற்காரியங்களையும், பலன் விரும்பாத அவர்கள் வாசுதேவனுக்கே அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 33

विना मुकुंदं गोविदं परमानंदमच्युतम् । नान्यो जप्येतमन्येत न भज्येत जनैः क्वचित्

முகுந்தன்—கோவிந்தன், பரமானந்தன், அச்யுதன்—அவரைத் தவிர வேறு யாரையும் எங்கும் ஜபிக்கவும், வழிபடவும் மக்கள் செய்யவில்லை.

Verse 34

कृष्ण एव परो देव कृष्णएव परागतिः । कृष्ण एव परो बंधुस्तस्यासीदवनीपतेः

அந்த மன்னனுக்கு கிருஷ்ணனே பரம தேவன்; கிருஷ்ணனே பரம சரணம்; கிருஷ்ணனே உன்னத உறவும் காவலனுமாயிருந்தான்.

Verse 35

एवं तस्मिन्महीपाले राज्यं सम्यक्प्रशासति । एकदा नारदः श्रीमांस्तं दिदृक्षुः समाययौ

அவ்வாறு அந்த மன்னன் நாட்டை நன்றாக ஆள்ந்து கொண்டிருக்கையில், ஒருநாள் ஸ்ரீமான் நாரதர் அவரைக் காண விரும்பி வந்தடைந்தார்.

Verse 36

राज्ञा समर्चितः सोथ मधुपर्क विधानतः । नारदो वर्णयामास तममित्रजितं नृपम्

அரசன் மதுபர்க்க விதிப்படி அவரை முறையாகப் போற்றி வரவேற்றான்; பின்னர் நாரதர் பகைவரை வென்ற அந்த மன்னனைப் புகழ்ந்து உரைத்தார்।

Verse 37

नारद उवाच । धन्योसि कृतकृत्योसि मान्योप्यसि दिवौकसाम् । सर्वभूतेषु गोविंदं परिपश्यन्विशांपते

நாரதர் கூறினார்—நீ பாக்கியவான், வாழ்வு நிறைவு பெற்றவன்; தேவர்களிடையிலும் மதிக்கத்தக்கவன். மனிதரின் தலைவனே, நீ எல்லா உயிர்களிலும் கோவிந்தனைத் தரிசிப்பதால்.

Verse 38

यो वेद पुरुषो विष्णुर्यो यज्ञपुरुषो हरिः । योंतरात्मास्य जगतः कर्ता हर्ताविता विभुः

வேதபுருஷனாகிய விஷ்ணு யார், யாகபுருஷனாகிய ஹரி யார்; இவ்வுலகின் அந்தராத்மாவாக இருப்பவன்—அவனே அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன், படைப்பவன், ஒடுக்குபவன், காப்பவன்।

Verse 39

तन्मयं पश्यतो विश्वं तव भूपालसत्तम । दर्शनं प्राप्य शुभदं शुचित्वमगमं परम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, நீ உலகமெங்கும் அவன் நிறைந்திருப்பதைப் பார்க்கிறாய்; அதனால் மங்களகரமான தரிசனத்தைப் பெற்று, அதன் வழியே உன்னதத் தூய்மையை அடைந்தாய்।

Verse 40

एक एव हि सारोत्र संसारे क्षणभंगुरे । कमलाकांत पादाब्ज भक्तिभावोऽखिलप्रदः

நிலையற்ற இவ்வுலகில் உண்மையான சாரம் ஒன்றே—கமலாகாந்தனின் திருவடித் தாமரைகளில் பக்தி; அதுவே எல்லா நன்மைகளையும் அருள்வது।

Verse 41

परित्यज्य हि यः सर्वं विप्णुमेकं सदा भजेत् । सुमेधसं भजंते तं पदार्थाः सर्व एव हि

யார் எல்லாவற்றையும் விட்டு எப்போதும் விஷ்ணுவை ஒருவனையே வழிபடுகிறாரோ, அந்த சுமேதாவி பக்தனை எல்லாப் பெறுதிகளும் பொருள்களும் வந்து சேவிக்கின்றன.

Verse 42

हृषीकेशे हृषीकाणि यस्य स्थैर्यं गतान्यहो । स एव स्थैर्यमाप्नोति ब्रह्मांडेऽतीव चंचले

ஆஹா! யாருடைய இந்திரியங்கள் ஹ்ருஷீகேசனில் மட்டும் நிலைபெறுகின்றனவோ, அவரே மிகச் சஞ்சலமான இந்தப் பிரபஞ்சத்திலும் உண்மையான நிலைத்தன்மையை அடைகிறார்.

Verse 43

यौवनं धनमायुष्यं पद्मिनीजलबिंदुवत् । अतीव चपलं ज्ञात्वाऽच्युतमेकं समाश्रयेत्

இளமை, செல்வம், ஆயுள் ஆகியவை தாமரை இலைமேல் நீர்த்துளிபோல் மிக நிலையற்றவை என அறிந்து, ஒருவன் அச்யுதனை ஒருவனையே சரணடைய வேண்டும்.

Verse 44

वाचि चेतसि सर्वत्र यस्य देवो जनार्दनः । स एव सर्वदा वंद्यो नररूपी जनार्दनः

யாருடைய சொல் மற்றும் மனத்தில் எங்கும் தேவ ஜனார்தனன் நிறைந்திருக்கிறானோ, அவரே எப்போதும் வணங்கத்தக்கவர்; ஏனெனில் அவருள் மனிதரூபில் ஜனார்தனனே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 45

निर्व्याज प्रणिधानेन शीलयित्वा श्रियःपतिम् । पुरुषोत्तमतां को न प्राप्तवानिह भूतले

கபடமற்ற தூய அர்ப்பணிப்பால் ஸ்ரீயஹ்பதியைச் சேவித்து வழிபட்டால், இப்பூமியில் யார் புருஷோத்தமத் தன்மையை அடையாமல் இருப்பார்?

Verse 46

अनया विष्णुभक्त्या ते संतुष्टेंद्रियमानसः । उपकर्तुमना ब्रूयां तन्निशामय भूपते

உன் இந்த விஷ்ணு-பக்தியால் உன் இந்திரியங்களும் மனமும் அமைதியும் திருப்தியும் அடைந்தன. உனக்கு உபகாரம் செய்ய விரும்பி நான் சொல்கிறேன்—ஓ அரசே, கவனமாகக் கேள்.

Verse 47

बाला विद्याधरसुता नाम्ना मलयगंधिनी । क्रीडंती पितुराक्रोडे हृता कंकालकेतुना

வித்யாதரனின் மகள், ‘மலயகந்தினி’ என்ற பெயருடைய ஒரு சிறுமி, தந்தையின் மடியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது—கங்காலகேது அவளை கடத்திச் சென்றான்.

Verse 48

कपालकेतुपुत्रेण दानवेन बलीयसा । आगामिन्यां तृतीयायां तस्याः पाणिग्रहृं किल

கபாலகேதுவின் மகனான மிக வலிமைமிக்க தானவனால், வரவிருக்கும் த்ருதியா திதியில் அவளின் பாணிக்ரஹணம் (திருமணம்) நடைபெறும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 49

पाताले चंपकावत्यां नगर्यां सास्ति सांप्रतम् । हाटकेशात्समागच्छंस्तया हंसाश्रुनेत्रया

அவள் இப்போது பாதாளத்தில் ‘சம்பகாவதி’ என்னும் நகரத்தில் இருக்கிறாள். ஹாடகேசத்திலிருந்து வரும்போது நான் அவளைச் சந்தித்தேன்—அவளின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி வழிந்தன.

Verse 50

दृष्टः प्रणम्य विज्ञप्तो यथा तच्च निथामय । ब्रह्मचारिन्मुनिश्रेष्ठ गंधमादनशैलतः

உங்களைப் பார்த்தவுடன் நான் வணங்கி, நிகழ்ந்ததை யதார்த்தமாகவே தெரிவித்தேன்—தயை செய்து கேளுங்கள். ஓ பிரம்மச்சாரி, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நான் கந்தமாதன மலையிலிருந்து வந்தேன்.

Verse 51

बालक्रीडनकासक्तां मोहयित्वा निनाय सः । कंकालकेतुर्दुर्वृत्तो दुर्जयोन्यास्त्रघाततः

குழந்தை விளையாட்டில் மூழ்கிய அவளை மயக்கி அவன் அழைத்துச் சென்றான். தீய ஒழுக்கமுடைய கங்காலகேது பிற ஆயுதத் தாக்குதல்களால் வெல்ல இயலாதவன்.

Verse 52

स्वस्य त्रिशूलघातेन म्रियते नान्यथा रणे । जगत्पर्याकुलीकृत्य निद्रात्यत्रविनिर्भयः

போரில் அவன் தன் சொந்த திரிசூலத்தின் அடியால் மட்டுமே கொல்லப்படுவான்; வேறு வழியில்லை. உலகை கலக்கி இங்கே அச்சமின்றி உறங்குகிறான்.

Verse 53

यदि कोपि कृतज्ञो मां हत्वेमं दुष्टदानवम् । मद्दत्तेन त्रिशूलेन नयेद्भद्रं भवेन्नरः

என் பொருட்டு யாரேனும் நன்றியுள்ளவன், நான் அளித்த திரிசூலத்தால் இந்தத் தீய தானவனை வதைத்தால், அவன் நிச்சயமாக நலம் மற்றும் மங்கலம் அடைவான்.

Verse 54

यदत्रोपचिकीर्षुस्त्वं रक्ष मां दुष्टदानवात् । ममापि हि वरो दत्तो भगवत्या महामुने

இங்கே உதவி செய்ய விரும்பினால், இந்தத் தீய தானவனிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்று. மகாமுனியே, எனக்கும் பகவதியிடமிருந்து வரம் கிடைத்துள்ளது.

Verse 55

विष्णुभक्तो युवा धीमान्पुत्रि त्वां परिणेष्यति । आ तृतीया तिथि यथा तद्वाक्यं तथ्यतां व्रजेत्

மகளே, விஷ்ணுவை பக்தியுடன் வழிபடும் இளைய ஞானி உன்னை மணம் புரிவான்; திருதியா திதி வரையில் அந்த வாக்கு உண்மையாய் நிறைவேறட்டும்.

Verse 56

तथा निमित्तमात्रं त्वं भव यत्नं समाचर । इति तद्वचनाद्राजन्विष्णुभक्तिपरायणम् । युवानं चापि धीमंतं त्वामनु प्राप्तवानहम्

ஆகையால் நீ வெறும் நிமித்தமாய் இரு; ஆயினும் முயற்சியுடன் செயல் புரி. அரசே, அந்த உபதேசத்தின்படி நான் உன்னைத் தொடர்ந்து வந்தேன்—இளமை உடையவன், ஞானி, விஷ்ணுபக்தியில் பராயணன்.

Verse 57

तद्गच्छ कार्यसिद्ध्यै त्वं हत्वा तं दुष्टदानवम् । आनयाशु महाबाहो शुभां मलयगंधिनीम्

அப்பொழுது காரியசித்திக்காக நீ செல்; அந்தத் தீய தானவனை வதம் செய். மகாபாஹோ, மலய மணம்போல் நறுமணம் கமழும் அந்தச் சுபக் கன்னியை விரைவில் கொண்டு வா.

Verse 58

सा तु विद्याधरी जीवेद्विलोक्य त्वां नरेश्वर । पार्वतीवचनाद्दुष्टं घातयिष्यत्ययत्नतः

மனிதரின் அரசே, அந்த வித்யாதரி உன்னைப் பார்த்தவுடன் உயிர் தாங்குவாள்; பார்வதியின் வாக்கினால் அவள் அந்தத் தீயவனை முயற்சியின்றி வதம் செய்யச் செய்வாள்.

Verse 59

इति नारदवाक्यं स निशम्यामित्रजिन्नृपः । अनल्पोत्कलिको जातो विद्याधरसुतां प्रति

நாரதரின் இவ்வாக்கைக் கேட்ட அந்தப் பகைவரை வென்ற அரசன், வித்யாதரன் மகளின் மீது பேராவலுடன் நிறைந்தான்.

Verse 60

उपायं चापि पप्रच्छ गंतुं तां चंपकावतीम् । नारदेन पुनः प्रोक्तः स राजा गिरिराजजे

அவன் சம்பகாவதிக்குச் செல்லும் வழியையும் கேட்டான். அப்போது, மலைராஜன் மகளே, நாரதர் மீண்டும் அந்த அரசனுக்கு அறிவுரை கூறினார்.

Verse 61

तूर्णमर्णवमासाद्य पूर्णिमादिवसे नृप । भवान्द्रक्ष्यति पोतस्थः कल्पवृंदारथस्थितम्

அரசே! பௌர்ணமி நாளில் விரைவாகக் கடலை அடை. படகில் அமர்ந்து, கல்பவிருட்சத் தோட்டத்தின் நடுவே ரதத்தில் இருப்பவளைக் காண்பாய்.

Verse 62

तत्र दिव्यांगना काचिद्दिव्यपर्यंक संस्थिता । वीणामादाय गायंती गाथां गास्यति सुस्वरम्

அங்கே ஒரு தெய்வீகப் பெண் தெய்வீகப் படுக்கையில் அமர்ந்திருப்பாள். அவள் வீணையை எடுத்துக் கொண்டு இனிய, மங்களமான சுரத்தில் ஒரு பாடலைப் பாடுவாள்.

Verse 63

यत्कर्मविहितं येन शुभं वाथ शुभेतरम् । स एव भुंक्ते तत्तथ्यं विधिसूत्रनियंत्रितः

யார் எந்தக் கர்மத்தைச் செய்தாரோ—நல்லதோ தீயதோ—அதன் பலனை அவனே அனுபவிக்கிறான்; விதியின் நூலால் கட்டுப்பட்டவன் அவன்.

Verse 64

गाथामिमां सा संगीय सरथा स महीरुहा । सपर्यंका क्षणादेव मध्ये सिंधुं प्रवेक्ष्यति

இந்தப் பாடலைப் பாடியவுடன் அவள்—ரதத்துடனும் அந்தப் பெருமரத்துடனும் தன் படுக்கையுடனும்—ஒரே கணத்தில் கடலின் நடுவில் புகுவாள்.

Verse 65

भवानप्यविशंकं च ततः पोतान्महार्णवे । तामनु व्रजतु क्षिप्रं यज्ञवाराहमास्तुवन्

நீயும் ஐயமின்றி, பின்னர் படகிலிருந்து மகாசமுத்திரத்தில் இறங்கி விரைவாக அவளைத் தொடர்வாய்; யஜ்ஞ-வராஹரைப் போற்றிப் பாடிக்கொண்டே செல்.

Verse 66

ततो द्रक्ष्यसि पाताले नगरीं चंपकावतीम् । महामनोहरा राजन्सहितां बालयानया

அதன்பின், அரசே, நீ பாதாளத்தில் ‘சம்பகாவதி’ எனப்படும் மிக மனோகரமான நகரத்தை காண்பாய்; இக்கன்னியும் உன்னுடன் இருந்து உன்னை அங்கே அழைத்துச் செல்லுவாள்.

Verse 67

इत्युक्त्वांतर्हितो देवि स चतुर्मुखनंदनः । राजाप्यर्णवमासाद्य यथोक्तं परिलक्ष्य च

தேவி, இவ்வாறு கூறி அந்த நான்முகன் (பிரம்மா) மகன் மறைந்தான். அரசனும் கடலை அடைந்து, சொல்லப்பட்டபடியே கவனமாகக் குறியைக் கவனித்தான்.

Verse 68

विवेशांतःसमुद्रं च नगरीमाससाद ताम् । साथ विद्याधरी बाला नेत्रप्राघुणकी कृता

அவன் கடலின் உள்ளே புகுந்து அந்த நகரை அடைந்தான். அங்கே அந்த வித்யாதரி கன்னி கண்களுக்கு விருந்தென, பார்வைக்கே திருவிழாவெனத் தோன்றினாள்.

Verse 69

तेन राज्ञा त्रिजगती सौंदर्यश्रीरिवैकिका । पातालदेवतेयं वा ममनेत्रोत्सवाय किम्

அரசனுக்கு, மூவுலகின் அழகுச் செல்வம் ஒரே உருவில் திரண்டதுபோல் தோன்றியது. அல்லது இது பாதாளத்தின் தேவியோ—என் கண்களின் திருவிழாவிற்காக வெளிப்பட்டதோ?

Verse 70

निरणायि मधुद्वेष्ट्रा स्रष्टुः सृष्टिविलक्षणा । कुहूराहुभयादेषा कांतिश्चांद्रमसी किमु

இது மதுத்வேஷ்ட்ரன் (விஷ்ணு) படைத்த, படைப்பாளனின் வழக்கமான படைப்புக்கு மாறான ஓர் அதிசய உருவமோ? அல்லது அமாவாசை மற்றும் ராகுவின் அச்சத்தால் பிறந்த நிலவொத்த ஒளியோ?

Verse 71

योषिद्रूपं समाश्रित्य तिष्ठतेऽत्राकुतोऽभया । इत्थं क्षणं तां निर्वर्ण्य स राजागात्तदंतिकम्

பெண் வடிவம் ஏற்று அவள் இங்கே அச்சமின்றி நின்றாள்—பயம் எங்கே? அவளை ஒரு கணம் நோக்கி அரசன் அவளருகே சென்றான்।

Verse 72

सा विलोक्याथ तं बाला नितरां मधुराकृतिम् । विशालोरस्थलतलं प्रलंबतुलसीस्रजम्

அப்போது அந்த இளம்பெண் அவனை நோக்கினாள்—மிக இனிய வடிவம் உடையவன், அகன்ற மார்புடையவன், நீளத் துளசி மாலை தொங்கச் சூடியவன்।

Verse 73

शंखचक्रांकसुभग भुजद्वयविराजितम् । हरिनामाक्षरसुधा सुधौत रदनावलिम्

அவனுடைய இரு கரங்களும் சங்க-சக்கரத்தின் புனிதச் சின்னங்களால் அழகுபெற்று ஒளிர்ந்தன; அவன் பற்கள் வரிசை ஹரிநாம எழுத்து அமுதத்தால் கழுவப்பட்டதுபோல் தூய்மையாய் மின்னியது।

Verse 74

भवानीभक्तिबीजोत्थं भूरुहं पुरुषाकृतिम् । मनोरथफलैः पूर्णमासीद्धृष्टतनूरुहा

அவன் பவானி-பக்தி என்னும் விதையிலிருந்து முளைத்த, ஆண் வடிவம் கொண்ட மரம்போல்—நிறைவேறிய விருப்பங்களின் கனிகளால் நிறைந்தவனாய் தோன்றினான்; அதைக் கண்டு அவளுக்கு உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது।

Verse 75

दोलापर्यंकमुत्सृज्य ह्रीभरा नम्रकंधरा । वेपथुं च परिष्टभ्य बाला प्रोवाच भूपतिम्

ஊஞ்சல்-படுக்கையை விட்டு, வெட்கம் நிறைந்து கழுத்தைத் தாழ்த்தி, நடுக்கத்தை அடக்கிக்கொண்டு அந்த இளம்பெண் அரசனிடம் பேசினாள்।

Verse 76

कस्त्वमत्र कृतांतस्य भवनं मधुराकृते । प्राप्तो मे मंदभाग्यायाश्चेतोवृत्तिं निरुंधयन्

இனிய உருவமுடையவளே! க்ருதாந்தன் (மரணம்) இருப்பிடமான இங்கே நீ யார்? நீ வந்து, துர்பாக்கியமான எனது மனத்தின் அலைபாயும் இயக்கங்களை அடக்கி நிலைநிறுத்துகிறாய்।

Verse 77

यावन्नायाति सुभग स कठोरतराकृतिः । अतिपर्याकुलीकृत्य त्रिलोकीं दानवो मुहुः

நல்லவனே! மிகக் கடுமையான உருவமுடைய அந்த தானவன் வருவதற்கு முன்—மும்முறையும் மும்முறையும் மூவுலகையும் பெரிதும் கலக்கமுறச் செய்பவன்—(நீ) இப்போதே (தக்க) செயலைச் செய்।

Verse 78

कंकालकेतुर्दुर्वृत्तस्त्ववध्यः परहेतिभिः । तावद्गुप्तं समातिष्ठ शस्त्रागारेति गह्वरे

கங்காலகேது தீயொழுக்கமுடையவன்; பிறரின் ஆயுதங்களால் அவனை வெல்ல இயலாது. ஆகவே, இவ்வழுங்கிய பள்ளத்தாக்கிலுள்ள ஆயுதசாலையில் சிலகாலம் மறைந்து இரு।

Verse 79

न मे कन्याव्रतं भंक्तुं स समर्थ उमा वरात् । आगामिन्यां तृतीयायां परश्वः पाणिपीडनम्

உமையின் வரத்தால் அவன் என் கன்னியர்த் தவத்தை முறிக்க இயலாது. வரவிருக்கும் திருதியை அன்று—நாளை மறுநாள்—பாணிபீடனம் (திருமணச் சடங்கு) நடைபெறும்।

Verse 80

संचिकीर्षति दुष्टात्मा गतायुर्मम शापतः । मा तद्भीतिं कुरु युवंस्तत्कार्यं भविताचिरम्

அந்த தீயவன் ஏதோ தீங்கு செய்ய எண்ணுகிறான்; ஆனால் என் சாபத்தால் அவன் ஆயுள் சுருங்கிவிட்டது. ஆகவே அஞ்சாதே; அவன் முடிவு விரைவில் வரும்।

Verse 81

विद्याधर्येति चोक्तः स शस्त्रागारे निगूढवत् । स्थितो वीरो महाबाहुर्दानवागमने क्षणः

வித்யாதரி அவ்வாறு கூறியதும், அந்த நீண்ட கைகளை உடைய வீரன் ஆயுதக் கிடங்கில் மறைந்து, தானவனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான்.

Verse 82

अथ सायं समायातो दानवो भीषणाकृतिः । त्रिशूलं कलयन्पाणौ मृत्योरपि भयावहम्

பின்னர் மாலையில், எமனுக்கும் அச்சம் தரும் திரிசூலத்தைக் கையில் ஏந்தியபடி, பயங்கரமான உருவம் கொண்ட அந்தத் தானவன் வந்தான்.

Verse 83

आगत्य दानवो रौद्रः प्रलयांबुदनिस्वनः । विद्याधरीं जगादेति मदाघूर्णितलोचनः

ஊழிக்கால மேகங்களைப் போல முழங்கும் அந்தப் பயங்கரமான தானவன் வந்து, போதையில் சுழலும் கண்களுடன் வித்யாதரியிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 84

गृहाणेमानि रत्नानि दिव्यानि वरवर्णिनि । कन्यात्वं च परश्वस्ते पाणिग्राहादपैष्यति

ஓ அழகिये! இந்தத் தெய்வீக ரத்தினங்களை ஏற்றுக்கொள். நாளை மறுநாள் நான் உன்னை மணக்கும்போது உனது கன்னித் தன்மை நீங்கும்.

Verse 85

दासीनामयुतं प्रातर्दास्यामि तव सुंदरि । आसुरीणां सुरीणां च दानवीनां मनोहरम्

ஓ அழகिये! அசுர, தேவ மற்றும் தானவப் பெண்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பத்தாயிரம் மனங்கவர் தோழிகளை நாளைக் காலையில் உனக்குத் தருவேன்.

Verse 86

गंधर्वीणां नरीणां च किन्नरीणां शतंशतम् । विद्याधरीणां नागीनां यक्षिणीनां शतानि षट्

கந்தர்வி பெண்களும் மனிதக் கன்னியரும் நூறு நூறாக இருப்பர்; கின்னரி பெண்களும் நூறு நூறாக இருப்பர்; மேலும் வித்யாதரி, நாகினி, யக்ஷிணி ஆகியோர் ஆறு நூறு (கூட்டமாக) இருப்பர்।

Verse 87

राक्षसीनां शतान्यष्टौ शतमप्सरसां वरम् । एतास्ते परिचारिण्यो भविष्यंत्यमलाशये

ராக்ஷசி பெண்கள் எட்டு நூறு இருப்பர்; சிறந்த அப்ஸரஸ்கள் நூறு இருப்பர். ஓ தூய உள்ளத்தவளே! இவர்கள் எல்லாம் உன் பரிசாரிகைகளாக ஆவர்।

Verse 88

यावत्संपत्तिसंभारो दिक्पालानां गृहेषु वै । मत्परिग्रहतां प्राप्य तावतस्त्वमिहेश्वरी

திசைப்பாலர்களின் இல்லங்களில் சேர்க்கப்பட்ட செல்வவளம் எத்தனை காலம் நிலைத்திருக்குமோ, அத்தனை காலம்—என் பாதுகாப்பை அடைந்து—நீ இங்கே அரசியாய் (அதீஸ்வரியாக) இருப்பாய்।

Verse 89

दिव्यान्भोगान्मया सार्धं भोक्ष्यसे मत्परिग्रहात् । कदा परश्वो भविता यस्मिन्वैवाहिको विधिः

என் பாதுகாப்பினால் நீ என்னுடன் சேர்ந்து தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவிப்பாய். திருமண விதி நடைபெறும் அந்த ‘நாளை மறுநாள்’ எப்போது வரும்?

Verse 90

त्वदंगसंगसंस्पर्श सुखसंदोह मेदुरः । परां निर्वृतिमाप्स्यामि परश्वो निकटं यदि

உன் அங்கங்களின் நெருக்கமும் ஸ்பரிசமும் தரும் இன்பக் குவியலால் நிறைந்து, நான் பரம நிறைவை அடைவேன்—நாளை மறுநாள் உண்மையிலே அருகில் இருந்தால்।

Verse 91

मनोरथाश्चिरं यावद्यं मे हृदि समेधिताः । तान्कृतार्थी करिष्यामि परश्वस्तव संगमात्

என் உள்ளத்தில் நீண்ட காலமாக வளர்ந்த ஆசைகளை, நாளை மறுநாள் உன்னுடன் சங்கமிப்பதால் நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 92

जित्वा देवान्रणे सर्वानिंद्रादीन्मृगलोचने । त्रैलोक्यैश्वर्यसंपत्तेस्त्वां करिष्यामि चेश्वरीम्

இந்திரன் முதலான எல்லாத் தேவர்களையும் போரில் வென்று, ஓ மான்-கண் உடையவளே, மூவுலக ஐஸ்வர்யச் செல்வத்தின் மீது உன்னை அரசியாக ஆக்குவேன்.

Verse 93

आधायांके त्रिशूलं स्वे सुष्वापेति प्रलप्य सः । नरमांसवसास्वाद प्रमत्तो वीतसाध्वसः

தன் மடியில் தன் திரிசூலத்தை வைத்துக் கொண்டு அவன் பிதற்றியபடியே உறங்கினான்—மனித மாம்சமும் கொழுப்பும் சுவைத்த மயக்கத்தில், அச்சமின்றி அலட்சியமாக.

Verse 94

वरं स्मरंती सा गौर्या विद्याधरकुमारिका । विज्ञाय तं प्रमत्तं च सुसुप्तं चातिनिर्भयम्

கௌரி நிறமுடைய அந்த வித்யாதர குமாரி, தன் தேர்ந்த மணவாளனை நினைத்தபடியே, அவன் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில், மிகுந்த அச்சமின்மையுடன் இருப்பதை அறிந்தாள்.

Verse 95

आहूय तं नरवरं वरं सर्वांगसुंदरम् । विष्णुभक्तिकृतत्राणं प्राणनाथेति जल्प्य च

விஷ்ணு பக்தியால் காக்கப்பட்ட, எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடைய அந்தச் சிறந்த நரவரனை அழைத்து, அவள் “என் பிராணநாதா!” என்று உரைத்தாள்.

Verse 96

शूलं तदंकादादाय गृहाणेमं जहि द्रुतम् । इति त्रिशूलं बालातो बालार्कसदृशद्युति

“அவன் மடியில் உள்ள சூலத்தை எடுத்து, இதைப் பிடித்து விரைவில் அவனை வீழ்த்து!” எனச் சொல்ல, புதிதாய் உதித்த சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய திரிசூலம் கன்னியிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டது।

Verse 97

समादाय महाबाहुः स तदा मित्रजिन्नृपः । जहर्ष च जगादोच्चैर्बालायाश्चाभयं दिशन्

அப்போது பெருந்தோளுடைய மித்ரஜித் அரசன் அதை எடுத்துக் கொண்டான்; மகிழ்ந்து, கன்னிக்கு அபயம் அளித்து, உரக்கச் சொன்னான்।

Verse 98

वामपादप्रहारेण तमाताड्य स निर्भयः । संस्मरंश्चक्रिणं चित्ते जगद्रक्षामणिं हरिम्

இடப்பாதத்தின் அடியால் அவனைத் தாக்கி, அவன் அஞ்சாது நின்றான்—உள்ளத்தில் சக்கரதாரி, உலகைக் காக்கும் மணியெனும் ஹரியை நினைத்தவாறே।

Verse 99

जर्गाद तिष्ठ रे दुष्ट कन्याधर्षणलालस । युध्यस्वात्र मया सार्धं न सुप्तं हन्म्यहं रिपुम्

அவன் கூறினான்—“நில், தீயவனே! கன்னியை அவமதிக்க ஆசை கொண்டவனே! இங்கே என்னுடன் போரிடு; உறங்கும் பகைவரை நான் கொல்லேன்.”

Verse 100

इति संश्रुत्य संभ्रांत उत्थाय स दनोः सुतः । त्रिशूलं देहि मे कांते प्रोवाचेति मुहुर्मुहुः

இதைக் கேட்டதும் தனுவின் மகன் கலங்கித் துள்ளி எழுந்து, மீண்டும் மீண்டும்—“அன்பே, எனக்கு திரிசூலம் கொடு!” என்று கூறினான்।

Verse 110

त्वया कपटरूपेण बलिनः कैटभादयः । न बलेन हताः संख्ये हता एवच्छलेन हि

நீ கபட வடிவம் கொண்டு கைடபன் முதலிய வலிமையோரைக் கொன்றாய்; அவர்கள் போரில் வெறும் பலத்தால் அல்ல, நிச்சயமாக யுக்தி மற்றும் சூழ்ச்சியாலேயே வீழ்ந்தனர்.

Verse 120

निजघान महाबाहुः स च प्राणाञ्जहौ क्षणात् । इत्थं कंकालकेतुं स निहत्य सुरकंपनम्

மகாபாகு அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்; அவன் கணநேரத்தில் உயிர் நீத்தான். இவ்வாறு தேவர்களையும் நடுங்கச் செய்த கங்காலகேதுவை அவன் வதைத்தான்.

Verse 130

अपि स्मृत्वा पुरीं यां वै काशीं त्रैलोक्यकांक्षिताम् । न नरो लिप्यते पापैस्तां विवेश स भूपतिः

மூவுலகமும் விரும்பும் காசி நகரை நினைத்தாலே மனிதன் பாவங்களில் ஒட்டாது; அந்தக் காசியிலே அந்த அரசன் நுழைந்தான்.

Verse 140

इति राज्ञोदिता राज्ञी प्रवक्तुमुपचक्रमे । इति कर्तव्यतां तस्य व्रतस्य सरहस्यकाम्

அரசனால் இவ்வாறு தூண்டப்பட்ட ராணி பேசத் தொடங்கினாள்—அந்த விரதத்தின் செய்யவேண்டிய முறையையும் அதன் உள்ரகசியத்தையும் கூற விரும்பி.