Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 11
गणावूचतुः । अयं पिशाचलोकोत्र वसंति पिशिताशनाः । दत्त्वानुतापभाजो ये नोनो कृत्वा ददत्यपि
gaṇāvūcatuḥ | ayaṃ piśācalokotra vasaṃti piśitāśanāḥ | dattvānutāpabhājo ye nono kṛtvā dadatyapi
கணர்கள் கூறினர்—இது பிசாசுலோகம்; இங்கே மாமிசம் உண்ணுவோர் வாழ்கின்றனர். தானம் செய்து பின்னர் வருந்துவோர், மீண்டும் மீண்டும் மனக்கசப்புடன் தானம் செய்தாலும், இந்நிலைக்கே பங்காளிகள் ஆவர்.
Śiva’s Gaṇas (two attendants)
Listener: A traveling observer within the narrative (addressed as ‘sakhā’/companion context across verses)
Scene: A liminal otherworld labeled ‘Piśāca-loka’: gaunt, flesh-eating beings in a shadowed terrain; two Śiva-gaṇas point out the realm while a traveler/listener recoils, illustrating the karmic result of regretful giving.
FAQs
Dāna (charity) must be given with a clean heart; regretted giving weakens merit and binds one to darker states.
No tīrtha is praised in this verse; it is a karmic-cosmological explanation within the Kāśī Khaṇḍa narrative.
It implies a rule for dāna: give without remorse or repeated lamentation after giving.