Adhyaya 8

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ வல்லவனே! தர்மாரண்யத்தின் புனிதக் கதையை கேட்டும் எனக்கு திருப்தி இல்லை. நீ எப்போதெல்லாம் கூறுகிறாயோ அப்போதெல்லாம் என் மனம் மேலும் ஆர்வமடைகிறது. ஆகவே அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது? என் ஆவல் மிகப் பெரிது.

Verse 2

व्यास उवाच । शृणु पार्थ महापुण्यां कथां स्कंदपुराणजाम् । स्थाणुनोक्तां च स्कंदाय धर्मारण्योद्भवां शुभाम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! ஸ்கந்தபுராணத்தில் பிறந்த இந்த மகாபுண்ணியக் கதையை கேள். தர்மாரண்யத்தில் எழுந்த இந்த சுபக் கதையை ஸ்தாணு (சிவன்) ஸ்கந்தனுக்கு உரைத்தார்.

Verse 3

सर्वतीर्थस्य फलदां सर्वोपद्रवनाशिनीम् । कैलासशिखरासीनं देवदेवं जगद्गुरुम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं शूलपाणिनम्

அக் (கதை) எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிப்பதும், எல்லா இடர்களையும் அழிப்பதும் ஆகும். அதில் கைலாசச் சிகரத்தில் அமர்ந்த தேவர்களின் தேவன், உலககுரு—ஐந்து முகம், பத்து கை, மூன்று கண், சூலதாரி—என்று வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

Verse 4

कपालखटवांगकरं नागयज्ञोपवीतिनम् । गणैः परिवृतं तत्र सुरासुरनमस्कृतम्

கையில் கபாலமும் கட்டுவாங்கத் தண்டும் ஏந்தி, நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்து, அங்கே கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தார்; தேவரும் அசுரரும் அவரை வணங்கினர்.

Verse 5

नानारूपगुणैर्गीतं नारदप्रमुखैर्युतम् । गंधर्वैश्चाप्सरोभिश्च सेवितं तमुमापतिम् । तत्रस्थं च महादेवं प्रणिपत्याब्रवीत्सुतः

உமாபதி பலவகை வடிவங்களும் குணங்களும் கொண்ட ஸ்தோத்திரங்களால் பாடப்பட்டார்; நாரதர் முதலியோர் உடனிருந்தனர்; கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் சேவை செய்தனர். அங்கே இருந்த மகாதேவனை வணங்கி மகன் (ஸ்கந்தன்) உரைத்தான்.

Verse 6

स्कंद उवाच । स्वामिन्निंद्रादयो देवा ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः । तव द्वारे समायातान्त्वद्दर्शनैकलालसाः । किमाज्ञापयसे देव करवाणि तवाग्रतः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ ஸ்வாமி! இந்திரன் முதலான தேவர்கள், பிரம்மா முதலான அனைவரும், உமது தரிசனமே வேண்டி உமது வாசலுக்கு வந்துள்ளனர். ஓ தேவா! நீர் என்ன ஆணையிடுகிறீர்? உமது முன்னிலையில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 7

व्यास उवाच । स्कंदस्य वचनं श्रुत्वा आसनादुत्थितो हरः । वृषभं न समारूढो गंतुकामोऽभवत्तदा

வியாசர் கூறினார்—ஸ்கந்தனின் சொற்களை கேட்ட ஹரன் (சிவன்) ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தார். வृषபத்தை ஏறாமலேயே அப்போது புறப்பட விரும்பினார்.

Verse 8

गतुकामं शिवं दृष्ट्वा स्कंदो वाक्यमथाब्रवीत्

புறப்படத் தயாரான சிவனை கண்ட ஸ்கந்தன் அப்போது இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 9

स्कंद उवाच । किं कार्यं देव देवानां यत्त्वमाहूयसे त्वरम् । वृषं त्यक्त्वा कृपासिंधो कृपास्ति यदि मे वद

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ தேவா! தேவர்களின் எந்தப் பணிக்காக உம்மை இவ்வளவு அவசரமாக அழைக்கின்றனர்? ஓ கருணைக் கடலே! வृषபத்தையும் விட்டு—எனக்கு அருள் இருந்தால் சொல்லுங்கள்.

Verse 10

देवदानव युद्धं वा किं कार्यं वा महत्तरम्

இது தேவர்-தானவர் போராகுமா, அல்லது இன்னும் பெரிய வேறு ஏதாவது காரியமா?

Verse 11

शिव उवाच । शृणुष्वैकाग्रमनसा येनाहं व्यग्रचेतसः । अस्ति स्थानं महापुण्यं धर्म्मारण्यं च भूतले

சிவன் கூறினார்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள்; என் உள்ளம் ஆவலால் கலங்குகிறது. பூமியில் மிகப் புண்ணியமான திருத்தலம் ஒன்று உள்ளது—தர்மாரண்யம் எனும் புனித வனம்।

Verse 12

तत्रापि गंतुकामोऽहं देवैः सह षडाननः

ஓ ஷடானனே! நானும் அந்த இடத்திற்கே செல்ல விரும்புகிறேன்—தேவர்களுடன் சேர்ந்து।

Verse 13

स्कंद उवाच । तत्र गत्वा महादेव किं करिष्यसि सांप्रतम् । तन्मे ब्रूहि जगन्नाथ कृत्यं सर्वमशेषतः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ மகாதேவா! அங்கே சென்று இப்போது நீங்கள் என்ன செய்வீர்? ஓ ஜகந்நாதா! உங்கள் முழு நோக்கமும் செய்யவிருக்கும் செயல்களும் ஒன்றும் விடாமல் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां वचनं पुत्र मनसोल्हादकारणम् । आदितः सर्व्ववृत्तानां सृष्टि स्थितिकरं महत्

சிவன் கூறினார்—மகனே! மனத்திற்கு மகிழ்ச்சி தரும் என் சொற்களை கேள். தொடக்கத்திலிருந்து எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் படைப்பு-நிலைத்தன்மை காரணமான அந்த மகத்தான வரலாற்றை உரைப்பேன்।

Verse 15

परंतु प्रलये जाते सर्वतस्तमसा वृतम् । आसीदेकं तदा ब्रह्म निर्गुणं बीजमव्ययम्

ஆனால் பிரளயம் நிகழ்ந்து எங்கும் இருள் சூழ்ந்தபோது, அப்போது ஒன்றே பிரம்மம் இருந்தது—குணமற்றது, அழியாத விதைசொரூபம்।

Verse 16

निर्मितं वै गुणैरादौ मह द्द्रव्यं प्रचक्ष्यते

ஆதியில் குணங்களாலேயே உருவான மகத்தத்துவம் ‘மஹத்’ எனப் புகழ்ந்து சொல்லப்படுகிறது।

Verse 17

महाकल्पे च संप्राप्ते चराचरे क्षयं गते । जलरूपी जगन्नाथो रममाणस्तु लीलया

மகாகல்பம் வந்தபோது, சராசரமெல்லாம் அழிந்தபின், நீருருவான ஜகந்நாதன் லீலையால் விளையாடி நிலைத்திருந்தான்।

Verse 18

चिरकाले गते सोपि पृथिव्यादिसुतत्त्वकैः । वृक्षमुत्पादयामासायुतशाखामनोरमम्

நீண்ட காலம் கடந்தபின், பூமி முதலிய நுண்தத்துவங்களால் அவர் பத்தாயிரம் கிளைகள் கொண்ட மனோகர மரத்தை உருவாக்கினார்।

Verse 19

फलैर्विशालैराकीर्णं स्कंधकांडादिशोभितम् । फलौघाढ्यो जटायुक्तो न्यग्रो धो विटपो महान्

அது பெரிய கனிகளால் நிரம்பி, தண்டு-கிளைகள் முதலியவற்றால் அழகுபெற்று, கனிக்கூட்டங்களால் செழித்து, தொங்கும் வேர்களுடன் கூடிய மகத்தான ந்யக்ரோத (ஆல்) மரமாக இருந்தது।

Verse 20

बालभावं ततः कृत्वा वासुदेवो जनार्द्दनः । शेतेऽसौ वटपत्रेषु विश्वं निर्मातुमुत्सुकः

அப்போது வாசுதேவ ஜனார்தனன் குழந்தை வடிவம் கொண்டு, உலகை உருவாக்க ஆவலுடன் ஆலிலைமேல் பள்ளிகொண்டான்।

Verse 21

सनाभिकमले विष्णो र्जातो ब्रह्मा हि लोककृत् । सर्वं जलमयं पश्यन्नानाकारमरूपकम्

விஷ்ணுவின் நாபிக் கமலத்திலிருந்து உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மா தோன்றினார். சுற்றிலும் நோக்கி, அனைத்தும் நீர்மயமாகவும் உருவமற்றதாகவும், ஆயினும் பல வடிவங்களாக வெளிப்படத் தக்கதாகவும் கண்டார்.

Verse 22

तं दृष्ट्वा सहसोद्वेगाद्ब्रह्मा लोकपितामहः । इदमाह तदा पुत्र किं करो मीति निश्चितम्

அதைக் கண்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா திடீரென கலங்கினார். பின்னர் அவர், “மகனே, நான் என்ன செய்வேன்?” என்று மனத்தில் தீர்மானித்து கூறினார்.

Verse 23

खे जजान ततो वाणी देवात्सा चाशरीरिणी । तपस्तप विधे धातर्यथा मे दर्शनं भवेत्

பின்பு ஆகாயத்தில் தெய்வீகமான உடலற்ற குரல் எழுந்தது: “விதாதாவே, தவம் செய்; அப்பொழுது என் தரிசனம் உனக்குக் கிடைக்கும்.”

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रातप्यत तपो घोरं परमं दुष्करं महत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா அங்கேயே மிகக் கடுமையான, உன்னதமான, மிக அரிதான மகத்தான தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 25

प्रहसन्स तदा बालरूपेण कमलापतिः । उवाच मधुरां वाचं कृपालुर्बाल लीलया

அப்போது கமலாபதி (லக்ஷ்மீபதி) குழந்தை வடிவில் புன்னகைத்து, கருணையுடன் குழந்தை விளையாட்டுபோல் இனிய சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 26

श्रीविष्णुरुवाच । पुत्र त्वं विधिना चाद्य कुरु ब्रह्मांडगोलके । पातालं भूतलं चैव सिंधुसागरकाननम्

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—மகனே, இப்போது விதிப்படி பிரம்மாண்டக் கோளத்தின் உள்ளே பாதாளம், பூதலம், மேலும் நதிகள், சமுத்திரங்கள், கானகப் பகுதிகளையும் படை।

Verse 27

वृक्षाश्च गिरयो द्विपदाः पशवस्तथा । पक्षिणश्चैव गंधर्वाः सिद्धा यक्षाश्च राक्षसाः

மரங்களையும் மலைகளையும், இருகாலினரும் மிருகங்களையும், பறவைகளையும்; மேலும் கந்தர்வர், சித்தர், யக்ஷர், ராக்ஷசர் ஆகியோரையும் படை।

Verse 28

श्वापदाद्याश्च ये जीवाश्चतुराशीतियोनयः । उद्भिज्जाः स्वेदजाश्चैव जरायुजास्तथांडजाः

மேலும் காட்டு மிருகங்கள் முதலான உயிர்கள்—எண்பத்துநான்கு யோனிகள்—முளைத்துப் பிறப்பவை, வியர்வையால் பிறப்பவை, கருப்பையால் பிறப்பவை, முட்டையால் பிறப்பவை—இவையனைத்தையும் படை।

Verse 29

एकविंशतिलक्षाणि एकैकस्य च योनयः । कुरु त्वं सकलं चाशु इत्युक्त्वांतरधीयत । ब्रह्मणा निर्मितं सर्वं ब्रह्मांडं च यथोदितम्

ஒவ்வொரு வகைக்கும் இருபத்தொன்று லட்சம் பிறப்புகள் உள்ளன. இதையெல்லாம் விரைவில் படை—என்று கூறி பகவான் மறைந்தார். பின்னர் பிரம்மா அனைத்தையும் உருவாக்க, கூறியபடியே பிரம்மாண்டம் தோன்றியது।

Verse 30

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः । स्थाणुः सुरगुरुर्भानुः प्रचेताः परमेष्ठिनः

அந்த சிருஷ்டி ஒழுங்கில் பிதாமகர் பிறந்தார்—ஒரே ஆதிபதி பிரஜாபதி; அவர் ஸ்தாணு, சுரகுரு, பானு, பிரசேதாஸ், பரமேஷ்டி என்ற நாமங்களாலும் புகழ்பெற்றவர்।

Verse 31

यथा दक्षो दक्षपुत्रा स्तथा सप्तर्षयश्च ये । ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः

தக்ஷனும் தக்ஷபுத்ரர்களும் பிரஜாசிருஷ்டியின் முன்னோடிகளானதுபோல், சப்தரிஷிகளும் அவ்வாறே ஆனார்கள். அவர்களிலிருந்து பின்னர் பிரஜைகளின் இருபத்தொன்று அதிபதிகள்—பிரஜாபதிகள்—உதித்தனர்.

Verse 32

पुरुषश्चाप्रमेयश्च एवं वंश्यर्षयो विदुः । विश्वेदेवास्तथादित्या वसव श्चाश्विनावपि

வம்சவரிசையை அறிந்த ரிஷிகள் இவ்வாறு கூறுவர்—புருஷனும் அளவிடமுடியாத அப்ரமேயத் தத்துவமும்; அதுபோல விஶ்வேதேவர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், அஷ்வினி இரட்டையரும் தெய்வ ஒழுங்கில் தோன்றினர்.

Verse 33

यक्षाः पिशाचाः साध्याश्च पितरो गुह्यकास्तथा । ततः प्रसूता विद्वांसो ह्यष्टौ ब्रह्मर्षयोऽमलाः

யக்ஷர்கள், பிசாசர்கள், சாத்யர்கள், பித்ருக்கள் மற்றும் குஹ்யகர்களும் வெளிப்பட்டனர். அதே சிருஷ்டி ஓட்டத்தில் தூய ஞானத்தில் நிலைத்த எட்டு நிர்மல பிரம்மரிஷிகள் பிறந்தனர்.

Verse 34

राजर्षयश्च बहवः सर्वे समुदिता गुणैः । द्यौरापः पृथिवी वायुरंतरिक्षं दिशस्तथा

பல ராஜரிஷிகளும் தோன்றினர்; அனைவரும் நற்குணங்களால் நிறைந்தவர்கள். மேலும் த்யௌ (வானம்), ஆபः (நீர்), பூமி, காற்று, அந்தரிக்ஷம் மற்றும் திசைகளும் வெளிப்பட்டன.

Verse 35

संवत्सरार्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् । कलाकाष्ठामुहूर्तादि निमे षादि लवास्तथा

வரிசையாக ஆண்டு, பருவங்கள், மாதங்கள், பக்ஷங்கள், பகல்-இரவு தோன்றின; மேலும் கால அளவுகள்—கலா, காஷ்டா, முஹூர்த்தம் முதலியவை—நிமேஷம், லவம் வரைவும் உருவாயின.

Verse 36

ग्रहचक्रं सनक्षत्रं युगा मन्वन्तरादयः । यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम्

நட்சத்திரங்களுடன் கூடிய கிரகச் சக்கரம், யுகங்கள், மன்வந்தரங்கள் முதலியனவும், மேலும் உள்ள அனைத்தும்—உலகங்களின் சாட்சியாகவும், ஜகத்தின் ஆதாரமாகவும் தோன்றின.

Verse 37

यदिदं दृश्यते चक्रं किंचि त्स्थावरजंगमम् । पुनः संक्षिप्यते पुत्र जगत्प्राप्ते युगक्षये

இங்கு காணப்படும் இந்தச் சுழலும் ஒழுங்கு—நிலையானதோ அசையும் ஒன்றோ எதுவாயினும்—அன்புக் குழந்தையே, யுக முடிவில் உலகம் அடையும்போது மீண்டும் சுருங்கி லயமாகிறது.

Verse 38

यथर्तावृतुलिंगानि नामरूपाणि पर्यये । दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा वत्स युगादिकम्

பருவங்கள் மாறும் போது அவற்றின் அடையாளங்களும் அதே பெயர்-வடிவங்களும் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுவது போல, அன்புக் குழந்தையே, யுக முதலான சுழற்சிகளும் மீள மீள நிகழ்கின்றன.

Verse 39

शिव उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कथां पौराणिकीं शुभाम् । ब्रह्मणश्च तथा पुत्र वंशस्यैवानुकीर्तनम्

சிவன் கூறினார்—இனி நான் ஒரு மங்களமான புராணக் கதையை உரைப்பேன்; மேலும், குழந்தையே, பிரம்மாவின் வம்சத்தையும் முறையாகக் கீர்த்திப்பேன்.

Verse 40

ब्रह्मणो मानसाः पुत्रा विदिताः षण्महर्षयः । मरीचिरत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்கள் ஆறு மகரிஷிகளாகப் புகழ்பெற்றவர்கள்—மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது.

Verse 41

मरीचेः कश्यपः पुत्रः कश्यपाच्चरमाः प्रजाः । प्रजज्ञिरे महाभागा दक्षकन्यास्त्रयोदश

மரீசியின் புதல்வன் கச்யபன். கச்யபனிடமிருந்து பிற்காலப் பிரஜைகள் தோன்றின; அவர்களில் தக்ஷனின் பதின்மூன்று மகாபாக்ய மகளிர் பிறந்தனர்.

Verse 42

अदितिर्दितिर्दनुः काला दनायुः सिंहिका तथा । क्रोधा प्रोवा वसिष्ठा च विनता कपिला तथा

அதிதி, திதி, தனு, காலா, தனாயு, சிங்கிகா; மேலும் க்ரோதா, ப்ரோவா, வசிஷ்டா, விநதா, கபிலா—இவர்கள் தக்ஷனின் மகளிரெனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 43

कण्डूश्चैव सुनेत्रा च कश्यपाय ददौ तदा । अदित्यां द्वादशादित्याः संजाता हि शुभाननाः

அப்போது கண்டு மற்றும் சுநேத்ராவும் கச்யபனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டனர். அதிதியிடமிருந்து பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் பிறந்தனர்—ஒளிமிகு, சுபமுகத்தோர்.

Verse 44

सूर्याद्वै धर्मराड् जज्ञे ते नेदं निर्मितं पुरा । धर्मेण निर्मितं दृष्ट्वा धर्मारण्यमनुत्तमम् । धर्मारण्यमिति प्रोक्तं यन्मया स्कन्द पुण्यदम्

சூரியனிடமிருந்து தர்மராட் பிறந்தான்; அவனே பழங்காலத்தில் இத்தீர்த்தத்தை அமைத்தான். தர்மத்தால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த ஒப்பற்ற வனத்தைப் பார்த்து இதற்கு ‘தர்மாரண்யம்’ என்று பெயர் வந்தது—ஓ ஸ்கந்தா, இது புண்ணியத்தை அளிப்பதாக நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 45

स्कन्द उवाच । धर्मारण्यस्य चाख्यानं परमं पावनं तथा । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं कथयस्व महेश्वर

ஸ்கந்தன் கூறினான்—“தர்மாரண்யத்தின் அந்த மிகப் புனிதமான வரலாற்றை முழுவதும் கேட்க விரும்புகிறேன். ஓ மகேஸ்வரா, அனைத்தையும் உரையுங்கள்.”

Verse 46

ईश्वर उवाच । इन्द्राद्याः सकला देवा अन्वयुर्ब्रह्मणा सह । अहं वै तत्र यास्यामि क्षेत्रं पापनिषूदनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவரும் பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து பின்தொடர்ந்தனர். நானும் அங்கே செல்வேன்—பாவநாசகமான அந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்திற்கே.

Verse 47

स्कन्द उवाच । अहमप्यागमिष्यामि तं द्रष्टुं शशिशे खर

ஸ்கந்தன் கூறினார்—நானும் அந்தப் புண்ணியத் தலத்தை தரிசிக்க வருவேன்.

Verse 48

सूत उवाच । ततः स्कन्दस्तथा रुद्रः सूर्यश्चैवानिलोऽनलः । सिद्धाश्चैव सगन्धर्वास्तथैवाप्सरसः शुभाः

சூதர் கூறினார்—பின்பு ஸ்கந்தன், ருத்ரன், சூரியன், வாயு, அக்னி; சித்தர்கள் கந்தர்வர்களுடன், மேலும் மங்களமான அப்சரஸ்களும் (அனைவரும்) கூடினர்.

Verse 49

पिशाचा गुह्यकाः सर्व इन्द्रो वरुण एव च । नागाः सर्वाः समाजग्मुः शुक्रो वाचस्पतिस्तथा

அனைத்து பிசாசர்களும் குஹ்யகர்களும் வந்தனர்; இந்திரனும் வருணனும் வந்தனர். எல்லா நாகர்களும் அங்கே கூடினர்—சுக்ரனும் பிருஹஸ்பதியும் கூட.

Verse 50

ग्रहाः सर्वे सनक्षत्रा वसवोऽष्टौ ध्रुवा दयः । अंतरिक्षचराः सर्वे ये चान्ये नगवासिनः

நட்சத்திரங்களுடன் எல்லா கிரகங்களும் வந்தன; எட்டு வசுக்கள், துருவர் முதலியோரும் வந்தனர். ஆகாயத்தில் உலாவுவோர் அனைவரும், மேலும் மலைவாசிகளான பிறரும் (அனைவரும்) கூடினர்.

Verse 51

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे वैकुण्ठं परया मुदा । मन्त्रणार्थं तदा ब्रह्मा विष्णवेऽमितते जसे

அப்போது பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் பேரானந்தத்துடன் வைகுண்டத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே ஆலோசனைக்காக உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவை அணுகினார்.

Verse 52

गत्वा तस्मिंश्च वैकुण्ठे ब्रह्मा लोकपितामहः । ध्यात्वा मुहूर्तमाचष्ट विष्णुं प्रति सुहर्षितः

அந்த வைகுண்ட லோகத்தை அடைந்த உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா சிறிது நேரம் தியானித்து, பின்னர் பேரமகிழ்ச்சியுடன் விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । कृष्ण कृष्ण महाबाहो कृपालो परमेश्वर । स्रष्टा त्वं चैव हर्ता त्वं त्वमेव जगतः पिता

பிரம்மா கூறினார்— “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா! ஓ மகாபாஹோ, கருணைமிகு பரமேஸ்வரா! நீயே படைப்பவன், நீயே ஒடுக்குபவன்; நீயே உலகத்தின் தந்தை.”

Verse 54

नमस्ते विष्णवे सौम्य नमस्ते गरुडध्वज । नमस्ते कम लाकांत नमस्तेब्रह्मरूपिणे

மென்மையான விஷ்ணுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கருடத்வஜனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கமலாகாந்தனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பிரம்மரூபம் தரிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 55

नमस्ते मत्स्यरूपाय विश्वरूपाय वै नमः । नमस्ते दैत्यनाशाय भक्तानामभयाय च

மத்ஸ்யரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; விஸ்வரூபனே, உமக்கும் நமஸ்காரம். அசுரநாசகனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பக்தர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 56

कंसघ्नाय नमस्तेस्तु बलदैत्यजिते नमः । ब्रह्मणैवं स्तुतश्चासीत्प्रत्यक्षोऽसौ जनार्द्दनः

கம்சனை வதைத்தவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; பலன் எனும் அசுரனை வென்றவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். இவ்வாறு பிரம்மா ஸ்துதி செய்தபோது அந்த ஜனார்தனன் அவர்முன் நேரில் வெளிப்பட்டான்.

Verse 57

पीतांबरो घनश्यामो नागारिकृतवाहनः । चतुर्भुजो महा तेजाः शंखचक्रगदाधरः

அவர் பீதாம்பரம் அணிந்தவர், மழைமேகம்போல் கருநிறம் கொண்டவர்; நாகத்தை வாகனமாகக் கொண்டவர். நான்கு கரங்களுடன், மாபெரும் தேஜஸுடன், சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்தியவர்.

Verse 58

स्तूयमानः सुरैः सर्वैः स देवोऽमितविक्रमः । विद्याधरैस्तथा नागैः स्तूयमानश्च सर्वशः

அந்த அளவற்ற வீரமுடைய தேவன் எல்லா தேவர்களாலும் ஸ்துதிக்கப்படினார்; அதுபோல வித்யாதரர்களாலும் நாகர்களாலும்—எல்லாத் திசைகளிலும் எங்கும் ஸ்துதி செய்யப்பட்டது.

Verse 59

उत्तस्थौ स तदा देवो भास्करामितदीप्तिमान् । कोटिरत्नप्रभाभास्वन्मुकुटादिविभूषितः

அப்போது அந்த தேவன் எழுந்தார்—எண்ணற்ற சூரியர்களைப் போல் பிரகாசமுடையவர். கோடி ரத்தினங்களின் ஒளியால் மின்னும் கிரீடம் முதலான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.