Adhyaya 30

Verse 1

। व्यास उवाच । पुरा त्रेतायुगे प्राप्ते वैष्णवांशो रघूद्वहः । सूर्यवंशे समुत्पन्नो रामो राजीवलोचनः

வியாசர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் திரேதாயுகம் வந்தபோது, சூரியவம்சத்தில் ரகுகுலத் தலைசிறந்தவன், விஷ்ணுவின் அಂசாவதாரம், தாமரைக்கண் ஸ்ரீராமன் பிறந்தான்.

Verse 2

स रामो लक्ष्मणश्चैव काकपक्षधरावुभौ । तातस्य वचनात्तौ तु विश्वामित्रमनुव्रतौ

காகபக்ஷக் கேசம் தரித்த ராமனும் இலக்குவனும், தந்தையின் ஆணையைத் தலைமேல் கொண்டு, விரதநெறியுடன் விஸ்வாமித்திர முனிவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 3

यज्ञसंरक्षणार्थाय राज्ञा दत्तौ कुमारकौ । धनुःशरधरौ वीरौ पितुर्वचनपालकौ

யாகத்தைப் பாதுகாக்க அரசன் அந்த இரு இளவரசர்களை ஒப்படைத்தான்—வில் அம்பு தாங்கிய வீரர்கள், தந்தை வாக்கைக் காத்தவர்கள்.

Verse 4

पथि प्रव्रजतो यावत्ताडकानाम राक्षसी । तावदागम्य पुरतस्तस्थौ वै विघ्नकारणात्

அவர்கள் பாதையில் செல்லும் வேளையில், தாடகா என்னும் ராட்சசி முன்னே வந்து நின்றாள்; தடையுண்டாக்கும் நோக்கத்தால்.

Verse 5

ऋषेरनुज्ञया रामस्ताडकां समघातयत् । प्रादिशच्च धनुर्वेदविद्यां रामाय गाधिजः

முனிவரின் அனுமதியால் ராமன் தாடகையை வதைத்தான்; காதிபுத்திரன் விஸ்வாமித்திரன் ராமனுக்கு தனுர்வேதக் கல்வியை அருளினான்.

Verse 6

तस्य पादतलस्पर्शाच्छिला वासवयोगतः । अहल्या गौतमवधूः पुनर्जाता स्वरूपिणी

அவரது பாதத்தளத் தொடுதலால், வாசவத் தொடர்பின் பயனால் கல் உருமாறியது; கவுதமரின் மனைவி அகல்யா தன் உண்மை வடிவில் மீண்டும் தோன்றினாள்.

Verse 7

विश्वामित्रस्य यज्ञे तु संप्रवृत्ते रघूत्तमः । मारीचं च सुबाहुं च जघान परमेषुभिः

விச்வாமித்திரரின் யாகம் தொடங்கியபோது ரகுகுலச் சிறந்த ராமன் உயர்ந்த அம்புகளால் மாரீசனையும் சுபாஹுவையும் வதைத்தான்।

Verse 8

ईश्वरस्य धनुर्भग्नं जनकस्य गृहे स्थितम् । रामः पंचदशे वर्षे षड्वर्षां चैव मैथिलीम्

ஜனகனின் இல்லத்தில் ஈசனின் (சிவனின்) முறிந்த வில் வைக்கப்பட்டிருந்தது; ராமன் பதினைந்தாம் வயதில் ஆறு வயதான மைதிலியை மணமுடித்தான்।

Verse 9

उपयेमे तदा राजन्रम्यां सीतामयोनिजाम् । कृतकृत्यस्तदा जातः सीतां संप्राप्य राघवः

அப்போது, அரசே, ராமன் அழகிய அயோனிஜையான சீதையை மணந்தான்; சீதையை அடைந்த ராகவன் தன் நோக்கம் நிறைவேறியது என உணர்ந்தான்।

Verse 10

अयोध्यामगमन्मार्गे जामदग्न्यमवेक्ष्य च । संग्रामोऽभूत्तदा राजन्देवानामपि दुःसहः

அயோத்திக்குச் செல்லும் வழியில் ஜாமதக்ன்யன் (பரசுராமன்) தோன்ற, அரசே, தேவர்களுக்கும் தாங்க முடியாத போர் எழுந்தது।

Verse 11

ततो रामं पराजित्य सीतया गृहमागतः । ततो द्वादशवर्षाणि रेमे रामस्तया सह

பின்னர் ராமனை வென்று அவன் சீதையுடன் இல்லம் திரும்பினான்; அதன் பின் ராமன் அவளுடன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இன்புற வாழ்ந்தான்।

Verse 12

एकविंशतिमे वर्षे यौवराज्यप्रदायकम् । राजानमथ कैकेयी वरद्वयमयाच त

ராமனின் இருபத்தொன்றாம் ஆண்டில், அரசன் யுவராஜ்யம் அளிக்கத் தயாரானபோது, கைகேயி அரசனை அணுகி இரண்டு வரங்களை வேண்டினாள்।

Verse 13

तयोरेकेन रामस्तु ससीतः सहलक्ष्मणः । जटाधरः प्रव्रजतां वर्षाणीह चतुर्दश

அந்த வரங்களில் ஒன்றினால்—சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும், ஜடாமுடி தரித்து—ராமன் இங்கே பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் செல்ல வேண்டும்।

Verse 14

भरतस्तु द्वितीयेन यौवराज्याधिपोस्तु मे । मंथरावचनान्मूढा वरमेतमयाचत

மேலும் இரண்டாம் வரமாக—எனக்காக பரதன் யுவராஜ்யப் பதவியின் அதிபதியாக இருக்க வேண்டும். மந்தரையின் சொற்களால் மயங்கிய அவள் இதையே வரமாக வேண்டினாள்।

Verse 15

जानकीलक्ष्मणसखं रामं प्राव्राजयन्नृपः । त्रिरात्रमुदकाहारश्चतुर्थेह्नि फलाशनः

அரசன், ஜானகியும் தோழன் லக்ஷ்மணனும் உடன் ராமனை வனவாசத்திற்கு அனுப்பினான். மூன்று இரவுகள் அவர் நீரையே உணவாகக் கொண்டார்; நான்காம் நாளில் பழங்களை உண்டார்।

Verse 16

पञ्चमे चित्रकूटे तु रामो वासमकल्पयत् । तदा दशरथः स्वर्गं गतो राम इति ब्रुवन्

ஐந்தாம் நாளில் ராமன் சித்ரகூட்டில் தன் வாசஸ்தலத்தை அமைத்தான். அப்போது தசரதன் ‘ராமா, ராமா’ என்று உரைத்து ஸ்வர்க்கம் சென்றான்।

Verse 17

ब्रह्मशापं तु सफलं कृत्वा स्वर्गं जगाम किम् । ततो भरत शत्रुघ्नौ चित्रकूटे समागतौ

பிராமணரின் சாபத்தைப் பலிக்கச் செய்து அவன் ஸ்வர்க்கம் சென்றான். அதன் பின் பரதனும் சத்ருக்னனும் சித்ரகூடம் வந்தடைந்தனர்.

Verse 18

स्वर्गतं पितरं राजन्रामाय विनिवेद्य च । सांत्वनं भरतस्यास्य कृत्वा निवर्तनं प्रति

அரசே, தந்தை ஸ்வர்க்கம் சென்ற செய்தியை ராமனுக்கு அறிவித்து, இப் பரதனை ஆறுதல் கூறி அவர்கள் மீள்வதற்குத் திரும்பினர்.

Verse 19

ततो भरत शत्रुघ्नौ नंदिग्रामं समागतौ । पादुकापूजनरतौ तत्र राज्यधरावुभौ

பின்னர் பரதனும் சத்ருக்னனும் நந்திகிராமம் சென்றடைந்தனர். அங்கே ராமனின் பாதுகைகளைப் பூஜித்து, இருவரும் அரசுப் பாரத்தை ஏற்றனர்.

Verse 20

अत्रिं दृष्ट्वा महात्मानं दण्डकारण्यमागमत । रक्षोगणवधारम्भे विराधे विनिपातिते

மகாத்மா அத்ரியைத் தரிசித்து (ராமன்) தண்டகாரண்யம் சென்றான். ராட்சசக் கூட்டத்தை அழிக்கும் தொடக்கத்தில் விராதன் வீழ்த்தப்பட்டான்.

Verse 21

अर्द्धत्रयोदशे वर्षे पंचवट्यामुवास ह । ततो विरूपयामास शूर्पणखां निशाचरीम् । वने विचरतरतस्य जानकीसहितस्य च

பதின்மூன்று ஆண்டும் அரை ஆண்டும் கடந்தபின் அவர் பஞ்சவட்டியில் தங்கினார். பின்னர் ஜானகியுடன் வனத்தில் உலாவியபோது இரவுலாவும் அரக்கி சூர்ப்பணகையை உருவழித்தார்.

Verse 22

आगतो राक्षसो घोरः सीतापहरणाय सः । ततो माघासिताष्टम्यां मुहूर्ते वृन्दसंज्ञके

சீதையை அபகரிக்க எண்ணி ஒரு கொடிய இராட்சசன் வந்தான். இது மாக மாதக் கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமியில், ‘வ்ருந்த’ எனப்படும் சுப முஹூர்த்தத்தில் நிகழ்ந்தது.

Verse 23

राघवाभ्यां विना सीतां जहार दश कन्धरः । मारीचस्याश्रमं गत्वा मृगरूपेण तेन च

இரு ராகவரும் இல்லாதபோது தசகந்தரன் சீதையை அபகரித்தான். மாரீசனின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அவனுடன் மான்-வடிவம் எடுத்தான்.

Verse 24

नीत्वा दूरं राघवं च लक्ष्मणेन समन्वितम् । ततो रामो जघानाशु मारीचं मृगरू पिणम्

ராகவனை இலக்குமணனுடன் தூரம் இழுத்துச் சென்றபின், ராமன் மான்-வடிவம் கொண்ட மாரீசனை விரைவில் வதைத்தான்.

Verse 25

पुनः प्राप्याश्रमं रामो विना सीतां ददर्श ह । तत्रैव ह्रियमाणा सा चक्रंद कुररी यथा

ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிய ராமன், சீதை அங்கு இல்லாததை கண்டான். அங்கேயே அவள் எடுத்துச் செல்லப்படும்போது குரரீப் பறவை போலக் கருணையுடன் அழுதாள்.

Verse 26

रामरामेति मां रक्ष रक्ष मां रक्षसा हृताम् । यथा श्येनः क्षुधायु्क्तः क्रन्दंतीं वर्तिकां नयेत्

“ராமா, ராமா—என்னை காப்பாற்று; இராட்சசனால் அபகரிக்கப்பட்ட என்னை காப்பாற்று”—பசியுற்ற கழுகு அழும் காடைபறவையைப் பிடித்து எடுத்துச் செல்லுவது போல.

Verse 27

तथा कामवशं प्राप्तो राक्षसो जनकात्मजाम् । नयत्येष जनकजां तच्छ्रुत्वा पक्षिराट् तदा

அவ்வாறே காமவசப்பட்ட ராட்சசன் ஜனகநந்தினியை அபகரித்து எடுத்துச் சென்றான். இதைக் கேட்டவுடன் பறவைகளின் அரசன் (ஜடாயு) அப்போது எழுந்தான்.

Verse 28

युयुधे राक्षसेंद्रेण रावणेन हतोऽपतत् । माघासितनवम्यां तु वसंतीं रावणालये

அவன் ராட்சசேந்திரன் ராவணனுடன் போரிட்டான்; அவனால் தாக்கப்பட்டு உயிர்நீத்துப் விழுந்தான். மாக மாதக் கிருஷ்ணபட்ச நவமியன்று அவள் ராவணனின் அரண்மனையில் தங்கியிருந்தாள்.

Verse 29

मार्गमाणौ तदा तौ तु भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ

அப்போது அந்த இரு சகோதரர்கள்—ராமன், லக்ஷ்மணன்—சீதையைத் தேடி அலைந்தனர்.

Verse 30

जटायुषं तु दृष्ट्वैव ज्ञात्वा राक्षससंहृताम् । सीतां ज्ञात्वा ततः पक्षी संस्कृतस्तेन भक्तितः

ஜடாயுவைக் கண்டவுடனே, ராட்சசனால் அவன் கொல்லப்பட்டான் என்று அறிந்து—அதனால் சீதையின் நிலைமையையும் உணர்ந்து—ராமன் பக்தியுடன் அந்தப் பறவைக்கு இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்தான்.

Verse 31

अग्रतः प्रययौ रामो लक्ष्मणस्तत्पदानुगः । पंपाभ्याशमनुप्राप्य शबरीमनुगृह्य च

ராமன் முன்னே சென்றான்; லக்ஷ்மணன் அவன் அடியடிகளைப் பின்தொடர்ந்தான். பம்பையின் அருகே வந்து, சபரிக்கும் அவன் அருளை வழங்கினான்.

Verse 32

तज्जलं समुपस्पृश्य हनुमद्दर्शनं कृतम् । ततो रामो हनुमता सह सख्यं चकार ह

அந்தப் புனித நீரை விதிப்படி தொட்டு ஆச்சமனம் செய்தபின் ஹனுமான் தரிசனம் நிகழ்ந்தது. பின்னர் ஸ்ரீராமன் ஹனுமானுடன் நட்புறவை ஏற்படுத்தினார்.

Verse 33

ततः सुग्रीवमभ्येत्य अहनद्वालिवानरम् । प्रेषिता रामदेवेन हनुमत्प्रमुखाः प्रियाम्

பின்னர் சுக்ரீவனை அணுகி (ராமன்) வானராதிபதி வாலியை வதம் செய்தான். ஸ்ரீராமதேவனின் ஆணையால் ஹனுமான் தலைமையிலான வானரப் படைகள் பிரிய சீதையைத் தேட அனுப்பப்பட்டன.

Verse 34

अंगुलीयकमादाय वायुसूनुस्तदागतः । संपातिर्दशमे मासि आचख्यौ वानराय ताम्

அடையாளமாக மோதிரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வாயுபுத்திரன் (ஹனுமான்) புறப்பட்டான். பத்தாம் மாதத்தில் சம்பாதி அந்த வானரனுக்கு சீதையின் இருப்பிடத்தை அறிவித்தான்.

Verse 35

ततस्तद्वचनादब्धिं पुप्लुवे शतयोजनम् । हनुमान्निशि तस्यां तु लंकायां परितोऽचिनोत्

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ஹனுமான் நூறு யோஜனை விரிந்த கடலைத் தாண்டிப் பாய்ந்தான். அந்த லங்கையில் இரவில் எல்லாத் திசைகளிலும் தேடி அலைந்தான்.

Verse 36

तद्रात्रिशेषे सीताया दर्शनं तु हनूमतः । द्वादश्यां शिंशपावृक्षे हनुमान्पर्यवस्थितः

அந்த இரவின் மீதிப் பொழுதில் ஹனுமானுக்கு சீதையின் தரிசனம் கிடைத்தது. த்வாதசி திதியில் ஹனுமான் சிம்ஷபா மரத்தின் மீது நிலைத்து இருந்தான்.

Verse 37

तस्यां निशायां जानक्या विश्वासायाह संकथाम् । अक्षादिभिस्त्रयोदश्यां ततो युद्धमवर्त्तत

அந்த இரவில் ஜானகியின் நம்பிக்கையைப் பெற அவன் ஆறுதலான உரையைக் கூறினான். பின்னர் திரயோதசியன்று அக்ஷன் முதலியோருடன் போர் தொடங்கியது.

Verse 38

ब्रह्मास्त्रेण त्रयोदश्यां बद्धः शक्रजिता कपिः । दारुणानि च रूक्षाणि वाक्यानि राक्षसाधिपम्

திரயோதசியன்று பிரம்மாஸ்திரத்தால் இந்திரகுமாரனை வென்ற கபி கட்டப்பட்டான். அவன் ராக்ஷசாதிபதியிடம் கடுமையும் கூர்மையும் கொண்ட சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 39

अब्रवीद्वायुसूनुस्तं बद्धो ब्रह्मास्त्रसंयुतः । वह्निना पुच्छयुक्तेन लंकाया दहनं कृतम्

பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டப்பட்ட வாயுபுத்திரன் அவனிடம் பேசினான். பின்னர் வாலில் தீ கட்டப்பட்டதால் லங்காதஹனம் நிறைவேறியது.

Verse 40

पूर्णिमायां महेंद्राद्रौ पुनरागमनं कपेः । मार्गशीर्षप्रतिपदः पंचभिः पथि वासरैः

பௌர்ணமியன்று மகேந்திரமலையில் கபி மீண்டும் வந்தான். மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) பிரதிபதியில், வழியில் ஐந்து நாட்களில் பயணம் முடிந்தது.

Verse 41

पुनरागत्य वर्षेह्नि ध्वस्तं मधुवनं किल । सप्तम्यां प्रत्यभिज्ञानदानं सर्वनिवेदनम्

மீண்டும் வந்தபின், மழை நாளில் மதுவனம் உண்மையிலேயே அழிக்கப்பட்டது. மேலும் சப்தமியன்று அடையாளச் சின்னம் அளிக்கப்பட்டு முழு செய்தியும் அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 42

मणिप्रदानं सीतायाः सर्वं रामाय शंसयत् । अष्टम्युत्तरफाल्गुन्यां मुहूर्ते विजयाभिधे

சீதையின் மணிப் பரிசளிப்பு நிகழ்வை அவன் ராமனிடம் முழுமையாக அறிவித்தான்—உத்தரபால்குனி நட்சத்திரத்தின் அஷ்டமித் திதியில், ‘விஜயா’ எனப்படும் சுப முஹூர்த்தத்தில்।

Verse 43

मध्यं प्राप्ते सहस्रांशौ प्रस्थानं राघवस्य च । रामः कृत्वा प्रतिज्ञां हि प्रयातुं दक्षिणां दिशम्

ஆயிரம் கதிர்கள் கொண்ட சூரியன் மதியத்தை அடைந்தபோது ராகவனின் புறப்பாடு நிகழ்ந்தது. ராமன் உறுதி மொழி கொண்டு தென் திசை நோக்கி நிச்சயமாகப் புறப்பட்டான்।

Verse 44

तीर्त्वाहं सागरमपि हनिष्ये राक्षसेश्वरम् । दक्षिणाशां प्रयातस्य सुग्रीवोऽथाभव त्सखा

“கடலையும் கடந்து ராக்ஷசர்களின் அரசனை நான் வதம் செய்வேன்.” தென் திசை நோக்கிப் புறப்பட்ட அவனுக்கு அப்போது சுக்ரீவன் நண்பனும் துணையும் ஆனான்।

Verse 45

वासरैः सप्तभिः सिंधोस्तीरे सैन्यनिवेशनम् । पौषशुक्लप्रतिपदस्तृतीयां यावदंबुधौ । उपस्थानं ससैन्यस्य राघवस्य बभूव ह

ஏழு நாட்களில் கடற்கரையில் படை முகாம் அமைந்தது. பௌஷ சுக்ல பிரதிபதை முதல் திருதியை வரை ராகவன் தன் படையுடன் கடலின் முன் அணிவகுத்து நின்றான்।

Verse 46

विभीषणश्चतुर्थ्यां तु रामेण सह संगतः । समुद्रतरणार्थाय पंचम्यां मंत्र उद्यतेः

சதுர்த்தித் திதியில் விபீஷணன் ராமனுடன் சேர்ந்தான். பஞ்சமித் திதியில் கடல் கடத்தலுக்காக ஆலோசனை/அனுஷ்டானம் தொடங்கப்பட்டது।

Verse 47

प्रायोपवेशनं चक्रे रामो दिनचतुष्टयम् । समुद्राद्वरलाभश्च सहोपायप्रदर्शनः

ராமன் நான்கு நாட்கள் பிராயோபவேசனம் (உயிர்நீத்தல் நோன்பு) மேற்கொண்டான். கடலிடமிருந்து வரம் பெற்றான்; முன்னே செல்லும் வழிமுறையும் காட்டப்பட்டது.

Verse 48

सेतोर्दशम्यामारंभस्त्रयोदश्यां समापनम् । चतुर्दश्यां सुवेलाद्रौ रामः सेनां न्यवे शयत्

சேது அமைத்தல் தசமியில் தொடங்கி திரயோதசியில் நிறைவு பெற்றது. சதுர்தசியில் ராமன் சுவேல மலையில் படையை நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 49

पूर्णिमास्या द्वितीयायां त्रिदिनैः सैन्यतारणम् । तीर्त्वा तोयनिधिं रामः शूरवानरसैन्यवान्

பௌர்ணமிக்குப் பிந்தைய இரண்டாம் நாளில் மூன்று நாட்களுக்குள் படை அக்கரைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது. கடலைக் கடந்து ராமன் வீர வானரப் படையுடன் அக்கரையில் நின்றான்.

Verse 50

रुरोध च पुरीं लंकां सीतार्थं शुभलक्षणः । तृतीयादिदशम्यंतं निवेशश्च दिनाष्टकः

சீதைக்காக சுபலக்ஷணனான ராமன் லங்காபுரியை முற்றுகையிட்டான். திருதியை முதல் தசமி வரை எட்டு நாட்கள் முகாம் நிலைத்தது.

Verse 51

शुकसारणयोस्तत्र प्राप्तिरेकादशीदिने । पौषासिते च द्वादश्यां सैन्यसंख्यानमेव च

அங்கே ஏகாதசி நாளில் சுகன், சாரணன் வருகை நிகழ்ந்தது. மேலும் பௌஷ மாதக் கிருஷ்ணபக்ஷ த்வாதசியில் படை எண்ணிக்கையும் கணக்கிடப்பட்டது.

Verse 52

शार्दूलेन कपींद्राणां सारासारोपवर्णनम् । त्रयोदश्याद्यमांते च लंकायां दिवसैस्त्रिभिः

லங்கையில் திரயோதசி முதல் மூன்று நாட்கள், சார்தூலன் வானரத் தலைவர்களுக்கு சாரமும் அசாரமும்—தத்துவமும் வெறும் தோற்றமும் எனப் பிரித்து உரைத்தான்।

Verse 53

रावणः सैन्यसं ख्यानं रणोत्साहं तदाऽकरोत् । प्रययावंगदो दौत्ये माघशुक्लाद्यवासरे

அப்போது ராவணன் தன் படையின் எண்ணிக்கையை கணித்து, போரின் உற்சாகத்தைத் தூண்டினான். மாக மாத சுக்லப் பக்ஷத்தின் முதல் நாளில் அங்கதன் தூதுப்பணிக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 54

सीतायाश्च तदा भर्तुर्मायामूर्धादिदर्शनम् । माघशुक्लद्वितीया यां दिनैः सप्तभिरष्टमीम्

அப்போது சீதைக்கு தன் கணவர் பற்றிய மாயத் தோற்றம் காட்டப்பட்டது—தலை முதலியவற்றை வெளிப்படுத்தி. மாக சுக்ல துவிதீயை முதல் ஏழு நாட்கள் கடந்தபின் அஷ்டமி வந்தது।

Verse 55

रक्षसां वानराणां च युद्धमासीच्च संकुलम् । माघशुक्लनवम्यां तु रात्राविंद्रजिता रणे

ராக்ஷசரும் வானரரும் நடத்திய போர் மிகக் கடுமையாக, கூட்டம் நிறைந்து குழப்பமாகியது. மாக சுக்ல நவமி இரவில் இந்திரஜித் போர்க்களத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 56

रामलक्ष्मणयोर्ना गपाशबंधः कृतः किल । आकुलेषु कपीशेषु हताशेषु च सर्वशः

உண்மையாகவே ராமன், லக்ஷ்மணன் மீது நாகபாசக் கட்டு இடப்பட்டது. வானரத் தலைவர்கள் கலங்கி, எங்கும் நம்பிக்கை சிதைந்தது।

Verse 57

वायूपदेशाद्गरुडं सस्मार राघवस्तदा । नागपाशविमोक्षार्थं दशम्यां गरु डोऽभ्यगात्

அப்போது வாயுவின் உபதேசத்தினால் ராகவன் கருடனை ஸ்மரித்தான். நாகபாச விமோசனத்திற்காக தசமி திதியில் கருடன் வந்தடைந்தான்.

Verse 58

अवहारो माघशुक्लैस्यैकादश्यां दिनद्वयम् । द्वादश्यामांजनेयेन धूम्राक्षस्य वधः कृतः

மாசி (மाघ) சுக்ல ஏகாதசியில் இரண்டு நாட்கள் அவஹாரம் (இடைவேளை/உபசமம்) ஏற்பட்டது. துவாதசியில் ஆஞ்சநேயன் (ஹனுமான்) தூம்ராக்ஷனை வதம் செய்தான்.

Verse 59

त्रयोदश्यां तु तेनैव निहतोऽकंपनो रणे । मायासीतां दर्शयित्वा रामाय दशकंधरः

திரயோதசியில் அவனாலேயே போரில் அகம்பனன் கொல்லப்பட்டான். மேலும் தசகந்தரன் (ராவணன்) ராமனுக்கு மாயாசீதையை காட்டி அவனை அச்சுறுத்த முயன்றான்.

Verse 60

त्रासयामास च तदा सर्वान्सैन्यगतानपि । माघशुक्लचतुर्द्दश्यां यावत्कृष्णादिवासरम्

அப்போது அவன் படைகளில் இருந்த அனைவரையும் கூட அச்சுறுத்தினான். இது மாக சுக்ல சதுர்தசியிலிருந்து கிருஷ்ணபட்சத்தின் முதல் நாள் வரை நீடித்தது.

Verse 61

त्रिदिनेन प्रहस्तस्य नीलेन विहितो वधः । माघकृष्णद्वितीयायाश्चतुर्थ्यंतं त्रिभिर्दिनैः

மூன்று நாட்களுக்குள் நீலன் பிரஹஸ்தனின் வதத்தை நிறைவேற்றினான். மாக கிருஷ்ண துவிதியையிலிருந்து சதுர்த்தி வரை இது மூன்று நாட்களில் நிகழ்ந்தது.

Verse 62

रामेण तुमुले युद्धे रावणो द्रावितो रणात् । पञ्चम्या अष्टमी यावद्रावणेन प्रबोधितः

கடுமையான போரில் ஸ்ரீராமன் ராவணனைப் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கச் செய்தான். பஞ்சமி முதல் அஷ்டமி வரை ராவணனின் தூண்டுதலால் அவன் மீண்டும் போருக்கு எழுந்தான்.

Verse 63

कुंभकर्णस्तदा चक्रेऽभ्यवहारं चतुर्दिनम् । कुम्भकर्णोकरोद्युद्धं नवम्यादिचतुर्दिनैः

அப்போது கும்பகர்ணன் நான்கு நாட்கள் உணவு உண்டான். அதன் பின் நவமி முதல் தொடங்கி நான்கு நாட்கள் கும்பகர்ணன் போர் செய்தான்.

Verse 64

रामेण निहतो युद्धे बहुवानरभक्षकः । अमावास्यादिने शोकाऽभ्यवहारो बभूव ह

போரில் ஸ்ரீராமன் பல வானரங்களை விழுங்கியவனை வீழ்த்தினான். அமாவாசை நாளில் துயரத்தால் மட்டும் உணவு நடந்தது—சோகமயமான உண்டல்.

Verse 65

फाल्गुनप्रतिपदादौ चतुर्थ्यंतैश्चतुर्दिनैः । नरांतकप्रभृतयो निहताः पञ्च राक्षसाः

பால்குன பிரதிபதம் முதல் சதுர்த்தி வரை நான்கு நாட்களில், நராந்தகன் முதலிய ஐந்து ராட்சசர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 66

पंचम्याः सप्तमीं यावदतिकायवधस्त्र्यहात् । अष्टम्या द्वादशीं यावन्निहतो दिनपंचकात्

பஞ்சமி முதல் சப்தமி வரை மூன்று நாட்களில் அதிகாயன் வதம் நிகழ்ந்தது. அஷ்டமி முதல் த்வாதசி வரை ஐந்து நாட்கள் கணக்கில் அவன் கொல்லப்பட்டான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 67

निकुम्भकुम्भौ द्वावेतौ मकराक्षश्चतुर्दिनैः । फाल्गुनासितद्वितीयाया दिने वै शक्रजिज्जितः

நிகும்பன், கும்பன்—இவ்விருவரும்—மகராக்ஷனும் நான்கு நாட்களுக்குள் வீழ்ந்தனர். மேலும் பால்‌குண கிருஷ்ணபட்ச த்விதீயைத் திதியில், இந்திரனை வென்ற சக்கிரஜித் (இந்திரஜித்) தன் முடிவை அடைந்தான்.

Verse 68

तृतीयादौ सप्तम्यंतदिनपञ्चकमेव च । ओषध्यानयवैयग्र्यादवहारो बभूव ह

த்ரிதீயைத் திதி முதல் சப்தமி வரை—இந்த ஐந்து நாட்களில்—மருந்து மூலிகைகளை கொண்டு வருவதால் முக்கியமாக உணவு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

Verse 69

अष्टम्यां रावणो मायामैथिलीं हतवान्कुधीः । शोकावेगात्तदा रामश्चक्रे सैन्यावधारणम्

அஷ்டமி திதியில் தீய மனமுடைய ராவணன் மாயா-மைதிலியை (மாயா-சீதையை) கொன்றான். அப்போது துயர வேகத்தால் ராமன் படையை ஒழுங்குபடுத்தி உறுதிப்படுத்தினான்.

Verse 70

ततस्त्रयोदशीं यावद्दिनैः पंचभिरिंद्रजित् । लक्ष्मणेन हतो युद्धे विख्यातबलपौरुषः

பின்னர் திரயோதசி திதி வரை, ஐந்து நாட்களுக்குள், வலமும் வீரமும் புகழ்பெற்ற இந்திரஜித் போரில் லக்ஷ்மணனால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 71

चतुर्द्दश्यां दशग्रीवो दीक्षामापावहारतः । अमावास्यादिने प्रागाद्युद्धाय दशकंधरः

சதுர்தசி திதியில் தசக்ரீவன் உணவு-நியமத்துடன் தொடர்புடைய தீட்சையை ஏற்றான். பின்னர் அமாவாசை நாளில் தசகந்தரன் போருக்கு புறப்பட்டான்.

Verse 72

चैत्रशुक्लप्रतिपदः पंचमीदिनपंचके । रावणो युध्यमानो ऽभूत्प्रचुरो रक्षसां वधः

சைத்ர சுக்ல பிரதிபதம் முதல் பஞ்சமி வரை ஐந்து நாட்களில், ராவணன் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ராட்சசர்களுக்கு மிகுந்த அழிவு ஏற்பட்டது.

Verse 73

चैत्रशुक्लाष्टमीं यावत्स्यंदनाश्वादिसूदनम् । चैत्रशुक्लनवम्यां तु सौमित्रेः शक्तिभेदने

சைத்ர சுக்ல அஷ்டமி வரை தேர்கள், குதிரைகள் முதலியவை அழிந்தன; சைத்ர சுக்ல நவமியில் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) சக்தியால் குத்தப்பட்டான்.

Verse 74

कोपाविष्टेन रामेण द्रावितो दशकंधरः । विभीषणोपदेशेन हनुमद्युद्धमेव च

கோபத்தில் மூழ்கிய ராமன் தசகந்தரன் (ராவணன்) ஐப் பின்வாங்கச் செய்தான்; விபீஷணன் அறிவுரையால் ஹனுமான் போரும் நிகழ்ந்தது.

Verse 75

द्रोणाद्रेरोषधीं नेतुं लक्ष्मणार्थमुपागतः । विशल्यां तु समादाय लक्ष्मणं तामपाययत्

லக்ஷ்மணனுக்காக த்ரோண மலைக்குச் சென்று மூலிகையை கொண்டு வந்தான்; பின்னர் விஷல்யாவை எடுத்து லக்ஷ்மணனுக்கு அதை அருந்தச் செய்தான்.

Verse 76

दशम्यामवहारोऽभूद्रात्रौ युद्धं तु रक्षसाम् । एकादश्यां तु रामाय रथो मातलिसारथिः

தசமியில் பின்வாங்கல் ஏற்பட்டது; இரவில் ராட்சசர்களுடன் போர் நடந்தது. ஏகாதசியில் ராமனுக்காக மாதலி சாரதியாகிய தேரம் வந்தது.

Verse 77

प्राप्तो युद्धाय द्वादश्यां यावत्कृष्णां चतुर्दशीम् । अष्टादशदिने रामो रावणं द्वैरथेऽवधीत्

த்வாதசி முதல் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசி வரை அவர் போரில் ஈடுபட்டார். பதினெட்டாம் நாளில் ரதத் துவந்தப் போரில் ஸ்ரீராமன் ராவணனை வதைத்தான்.

Verse 78

संस्कारा रावणादीनाममावा स्यादिनेऽभवन् । संग्रामे तुमुले जाते रामो जयमवाप्तवान्

ராவணன் முதலியோரின் அந்த்யேஷ்டி-ஸம்ஸ்காரங்கள் அமாவாசை நாளில் நடைபெற்றன. போர் மிகத் துமுலமாகியபோது ஸ்ரீராமன் வெற்றியை அடைந்தான்.

Verse 79

माघशुक्लद्वितीयादिचैत्रकृष्णचतुर्द्दशीम् । सप्ताशीतिदिनान्येवं मध्ये पंवदशा हकम्

மாசி (மா஘) சுக்ல த்விதீயை முதல் சைத்ர கிருஷ்ண சதுர்தசி வரை—இவ்வாறு மொத்தம் எண்பத்தேழு நாட்கள்; நடுவில் பதினைந்து நாட்கள் இடைவெளியும் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 80

युद्धावहारः संग्रामो द्वासप्ततिदिनान्यभूत् । वैशाखादि तिथौ राम उवास रणभूमिषु । अभिषिक्तो द्वितीयायां लंकाराज्ये विभी षणः

போரின் இடைவெளிகளும் போரும் சேர்ந்து எழுபத்திரண்டு நாட்கள் ஆனது. வைசாகத் திதிகள் முதலாக ஸ்ரீராமன் போர்க்களங்களிலேயே தங்கினான். த்விதீயை நாளில் லங்கையின் அரசாட்சிக்கு விபீஷணன் அபிஷேகம் பெற்றான்.

Verse 81

सीताशुद्धिस्तृतीयायां देवेभ्यो वरलंभनम् । दशरथस्यागमनं तत्र चैवानुमोदनम्

த்ரிதீயை நாளில் சீதையின் தூய்மை நிரூபிக்கப்பட்டது; தேவர்களிடமிருந்து வரங்கள் கிடைத்தன. அங்கேயே தசரதன் வருகையும், அனைவரின் ஒப்புதலும் மகிழ்ச்சியும் நிகழ்ந்தன.

Verse 82

हत्वा त्वरेण लंकेशं लक्ष्मणस्याग्रजो विभुः । गृहीत्वा जानकीं पुण्यां दुःखितां राक्षसेन तु

விரைவாக லங்காதிபதியை வதைத்து, லக்ஷ்மணனின் மூத்தவரும் மகாவல்லவருமான ஸ்ரீராமர், ராக்ஷசனால் துயருறச் செய்யப்பட்ட புண்ணியவதியான ஜானகியை மீண்டும் ஏற்றுக் கொண்டார்।

Verse 83

आदाय परया प्रीत्या जानकीं स न्यवर्तत । वैशाखस्य चतुर्थ्यां तु रामः पुष्पकमा श्रितः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஜானகியை உடன் கொண்டு அவர் திரும்பினார். வைசாக மாதத்தின் சதுர்த்தி திதியில் ஸ்ரீராமர் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறினார்।

Verse 84

विहायसा निवृत्तस्तु भूयोऽयोध्यां पुरीं प्रति । पूर्णे चतुर्दशे वर्षे पंचम्यां माधवस्य च

அவர் ஆகாயமார்க்கமாக மீண்டும் அயோத்தி நகரை நோக்கி திரும்பினார். பதினான்கு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, மாதவ (வைசாக) மாதத்தின் பஞ்சமி திதியில் (இது நிகழ்ந்தது)।

Verse 85

भारद्वाजाश्रमे रामः सगणः समु पाविशत् । नंदिग्रामे तु षष्ठ्यां स पुष्पकेण समागतः

ஸ்ரீராமர் தம் பரிவாரத்துடன் பாரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் பிரவேசித்தார். மேலும் ஷஷ்டி திதியில் புஷ்பக விமானத்தால் நந்திகிராமம் வந்தடைந்தார்।

Verse 87

उवास रामरहिता रावणस्य निवेशने । द्वाचत्वारिंशके वर्षे रामो राज्यमकारयत्

அவள் ஸ்ரீராமரைப் பிரிந்து ராவணனின் இல்லத்தில் தங்கினாள். நாற்பத்திரண்டாம் ஆண்டில் ஸ்ரீராமர் ராஜ்யாட்சியை நிறுவி ஆட்சி நடத்தினார்।

Verse 88

सीतायास्तु त्रयस्त्रिंशद्वर्षाणि तु तदा भवन् । स चतुर्दशवर्षांते प्रविष्टः स्वां पुरीं प्रभुः

அந்நேரம் சீதையின் வயது முப்பத்துமூன்று ஆண்டுகள்; பதினான்கு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றதும் ஆண்டவன் தன் நகரமான அயோத்தியில் பிரவேசித்தான்।

Verse 89

अयोध्यां नाम मुदितो रामो रावणदर्पहा । भ्रातृभिः सहितस्तत्र रामो राज्यमकार यत्

அயோத்தியில் மகிழ்வுற்ற ராமன்—ராவணனின் அகந்தையை அழித்தவன்—தன் சகோதரர்களுடன் அங்கே அரசாட்சியைச் செம்மையாக நிறுவினான்।

Verse 90

दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च । रामो राज्यं पालयित्वा जगाम त्रिदिवालयम्

பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகளும் ராமன் அரசை காத்தான்; பின்னர் அவன் தேவருலகத் தாமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 91

रामराज्ये तदा लोका हर्षनिर्भरमा नसाः । बभूवुर्धनधान्याढ्याः पुत्रपौत्रयुता नराः

ராமராஜ்யத்தில் அப்போது மக்களின் மனம் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பியது; அவர்கள் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து, மகன்-பேரன் பேறுடன் வாழ்ந்தனர்।

Verse 92

कामवर्षी च पर्जन्यः सस्यानि गुणवंति च । गावस्तु घटदोहिन्यः पादपाश्च सदा फलाः

விரும்பியபடி மழை பெய்தது; பயிர்கள் சிறந்த தரமாயின. பசுக்கள் குடம் நிறையப் பால் தந்தன; மரங்கள் எப்போதும் கனிகளால் நிறைந்திருந்தன।

Verse 93

नाधयो व्याधयश्चैव रामराज्ये नराधिप । नार्यः पतिव्रताश्चासन्पितृभक्तिपरा नराः

ஓ நராதிபா! ராமராஜ்யத்தில் மனக்கிளேசமும் உடல்வியாதியும் இல்லை. பெண்கள் பதிவிரதையர்; ஆண்கள் பித்ருபக்தியில் உறுதியாயிருந்தனர்.

Verse 94

द्विजा वेदपरा नित्यं क्षत्रिया द्विज सेविनः । कुर्वते वैश्यवर्णाश्च भक्तिं द्विजगवां सदा

இருபிறப்பினர் எப்போதும் வேதபராயணராய் இருந்தனர்; க்ஷத்திரியர் இருபிறப்பினரைச் சேவித்தனர்; வைசியர் எந்நாளும் இருபிறப்பினருக்கும் பசுக்களுக்கும் பக்தி செய்தனர்.

Verse 95

न योनिसंकरश्चासीत्तत्र नाचारसंकरः । न वंध्या दुर्भगा नारी काकवंध्या मृत प्रजा

அங்கே குலக்கலப்பும் இல்லை, ஒழுக்கக் கலப்பும் இல்லை. எந்தப் பெண்ணும் வന്ധ்யையோ துர்பாக்கியவதியோ இல்லை; ‘காகவந்த்யா’யும் இல்லை, பிள்ளைகள் இறப்பதும் இல்லை.

Verse 96

विधवा नैव काप्यासीत्सभर्तृका न लप्यते । नावज्ञां कुर्वते केपि मातापित्रोर्गुरोस्तथा

எந்தப் பெண்ணும் விதவையல்ல; கணவர் உள்ளவள் அழுது புலம்புவதும் இல்லை. தாய்-தந்தையரையும் குருவையும் யாரும் அவமதிக்கவில்லை.

Verse 97

न च वाक्यं हि वृद्धानामुल्लं घयति पुण्यकृत् । न भूमिहरणं तत्र परनारीपराङ्मुखाः

புண்ணியவான் எவரும் முதியோரின் சொல்லை மீறவில்லை. அங்கே நிலம் பறித்தல் இல்லை; மக்கள் பிறர் மனைவியரிடமிருந்து விலகியிருந்தனர்.

Verse 98

नापवादपरो लोको न दरिद्रो न रोगभाक् । न स्तेयो द्यूतकारी च मैरेयी पापिनो नहि

மக்கள் பழிச்சொல்லில் ஈடுபடவில்லை; எவரும் வறியவர் அல்ல, எவரும் நோயுற்றவரும் அல்ல. திருடர் இல்லை, சூதாடிகள் இல்லை, மதுபானம் அருந்துவோரும் இல்லை—உண்மையில் பாவிகள் யாரும் காணப்படவில்லை.

Verse 99

न हेमहारी ब्रह्मघ्नो न चैव गुरुतल्पगः । न स्त्रीघ्नो न च बालघ्नो न चैवानृतभाषणः

பொன் திருடுபவர் இல்லை; பிராமணனை கொல்வோர் இல்லை; குருவின் படுக்கையை மீறுபவரும் இல்லை. பெண்களை கொல்வோர் இல்லை; குழந்தைகளை கொல்வோர் இல்லை; பொய் பேசுவோரும் இல்லை.

Verse 100

न वृत्तिलोपकश्चासीत्कूट साक्षी न चैव हि । न शठो न कृतघ्नश्च मलिनो नैव दृश्यते

பிறரின் வாழ்வாதாரத்தை பறிப்பவர் எவரும் இல்லை; பொய்ச் சாட்சி கூறுபவரும் இல்லை. வஞ்சகர் இல்லை, நன்றிக்கெட்டவர் இல்லை, மாசடைந்த மனத்தவரும் காணப்படவில்லை.

Verse 101

सदा सर्वत्र पूज्यंते ब्राह्मणा वेदपारगाः । नावैष्णवोऽव्रती राजन्राम राज्येऽतिविश्रुते

வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் எப்போதும் எங்கும் போற்றப்பட்டனர். அரசே, ராமனின் மிகப் புகழ்பெற்ற ஆட்சியில் வைஷ்ணவமற்றவரும், விரதமில்லாதவரும் எவரும் இல்லை.

Verse 109

ततः स विस्मयाविष्टो रामो राजीवलोचनः । पप्रच्छ तीर्थमाहात्म्यं यत्तीर्थेषूत्तमोत्तमम्

அப்போது வியப்பால் நிறைந்த தாமரைநேத்திரன் ராமன், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் மிகச் சிறந்ததாகிய அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை வினவினான்.