Adhyaya 13

Verse 1

व्यास उवाच । शंभोश्च पश्चिमे भागे स्थापितः कश्यपात्मजः । तत्रास्ति तन्महाभाग रविक्षेत्रं तदुच्यते

வியாசர் கூறினார்—மகாபாகனே! சம்புவின் மேற்கு பகுதியில் கச்யபரின் புதல்வன் நிறுவப்பட்டுள்ளான். அங்கேயே ‘ரவிக்ஷேத்ரம்’ எனப்படும் புனிதத் தலம் உள்ளது.

Verse 2

तत्रोत्पन्नौ महादिव्यौ रूपयौवनसंयुतौ । नासत्यावश्विनौ देवौ विख्यातौ गदनाशनौ

அங்கே பேர்தெய்வீகமும் அழகும் இளமையும் உடைய நாசத்தியன் மற்றும் அஷ்வினி எனும் இரு அஷ்வினிகுமார தேவர்கள் தோன்றினர்; தேவர்களிடையே நோய்நாசகர்களாகப் புகழ்பெற்றனர்।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । पितामह महाभाग कथयस्व प्रसादतः । उत्पत्तिरश्विनोश्चैव मृत्युलोके च तत्कथम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ வணங்கத்தக்க பிதாமஹா, ஓ மகாபாகா! அருளுடன் கூறுங்கள்; அஷ்வினிகுமாரர்களின் தோற்றம் எவ்வாறு, மேலும் அது மானிட உலகில் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது?

Verse 4

रविलोकात्कथं सूर्यो धरायामवतारितः । एतत्सर्वं प्रयत्नेन कथयस्व प्रसादतः

ரவிலோகத்திலிருந்து சூரியன் எவ்வாறு பூமிக்கு இறக்கப்பட்டான்? இவை அனைத்தையும் அருளுடன் முயற்சியோடு விளக்கிக் கூறுங்கள்।

Verse 5

यच्छ्रुत्वा हि महाभाग सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஓ மகாபாகா! இதைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 6

व्यास उवाच । साधु पृष्टं त्वया भूप ऊर्ध्वलोककथानकम् । यच्छ्रुत्वा नरशार्दूल सर्वरोगात्प्रमुच्यते । विश्वकर्म्मसुता संज्ञा अंशुमद्रविणा वृता

வியாசர் கூறினார்—ஓ அரசே! மேலுலகக் கதையை நீ நன்றாகக் கேட்டாய்; ஓ மனிதர்களில் புலியே! இதைச் செவிமடுத்தால் ஒருவர் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவார். விஸ்வகர்மாவின் மகள் சஞ்ஞை அம்‌ஷுமான் (சூரியன்) உடன் திருமணமானாள்।

Verse 8

सूर्य उवाच । मयि दृष्टे सदा यस्मात्कुरुषे स्वाक्षिसंयमम् । तस्माज्जनिष्यते मूढे प्रजासंयमनो यमः

சூரியன் கூறினான்—என்னை நோக்கும் போதெல்லாம் நீ எப்போதும் உன் கண்களை அடக்கிக் கொள்கிறாய்; ஆகவே, ஹே மயங்கியவளே, உயிர்களை ஒழுங்குபடுத்தும் யமன் பிறப்பான்।

Verse 9

ततः सा चपलं देवी ददर्श च भयाकुलम् । विलोलितदृशं दृष्ट्वा पुनराह च तां रविः

அப்போது சஞ்சலமான தேவி அவனை அச்சத்தால் கலங்கியவனாகக் கண்டாள்; அவனது நிலையற்ற பார்வையைப் பார்த்து ரவி மீண்டும் அவளிடம் சொன்னான்।

Verse 10

यस्माद्विलोलिता दृष्टिर्मयि दृष्टे त्वया धुना । तस्माद्विलोलितां संज्ञे तनयां प्रसविष्यसि

இப்போது என்னை நோக்கியவுடன் உன் பார்வை நிலையற்றதாகியுள்ளது; ஆகவே, ஹே ஸஞ்ஞா, ‘விலோலிதா’ என்ற பெயருடைய மகளைப் பெறுவாய்।

Verse 11

व्यास उवाच । ततस्तस्यास्तु संजज्ञे भर्तृशापेन तेन वै । यमश्च यमुना येयं विख्याता सुमहानदी

வியாசர் கூறினார்—பின்னர் அவளுக்குத் தன் கணவனின் சாபத்தினாலேயே யமன் பிறந்தான்; மேலும் யமுனையும்—புகழ்பெற்ற மிகப் பெரிய நதி.

Verse 12

सा च संज्ञा रवेस्तेजो महद्दुःखेन भामिनी । असहंतीव सा चित्ते चिंतयामास वै तदा

ஒளிமிகு ஸஞ்ஞா, ரவியின் எரியும் பேரொளியால் மிகுந்த துயருற்றாள்; தாங்க இயலாதவள்போல் அப்போது அவள் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தாள்।

Verse 13

किं करोमि क्व गच्छामि क्व गतायाश्च निर्वृतिः । भवेन्मम कथं भर्तुः कोपमर्कस्य नश्यति

நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? அங்கே சென்றபின் எனக்கு அமைதி எங்கே கிடைக்கும்? என் கணவர்—சூரியதேவரின்—கோபம் எவ்வாறு தணிந்து ஒடுங்கும்?

Verse 14

इति संचिंत्य बहुधा प्रजापतिसुता तदा । साधु मेने महाभागा पितृसंश्रयमापसा

இவ்வாறு பலவிதமாக சிந்தித்த பின்பு, பிரஜாபதியின் மகாபாக்கியமான மகள், தந்தையின் சரணமே நன்று என்று கருதி, தந்தை-ஆதரவை நாடினாள்.

Verse 15

ततः पितृगृहं गंतुं कृतबुद्धिर्यशस्विनी । छायामाहूयात्मनस्तु सा देवी दयिता रवेः

பின்னர் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்த புகழ்மிக்க, சூரியதேவருக்குப் பிரியமான அந்த தேவி, தன் இடத்தில் இருக்கச் சாயையை அழைத்தாள்.

Verse 16

तां चोवाच त्वया स्थेयमत्र भानोर्यथा मया । तथा सम्यगपत्येषु वर्तितव्यं तथा रवौ

அவள் அவளிடம் கூறினாள்—“நீ இங்கே பானு (சூரியன்) உடன் என் இடத்தில் இருக்க வேண்டும்; பிள்ளைகளிடம் முறையாக நடந்து கொள்ள வேண்டும்; ரவி மீதும் அதேபோல் நடக்க வேண்டும்.”

Verse 17

दुष्टमपि न वाच्यं ते यथा बहुमतं मम । सैवास्मि संज्ञाहमिति वाच्यमेवं त्वयानघे

“ஏதேனும் தவறானது நிகழ்ந்தாலும் அதை நீ சொல்லக்கூடாது—இது என் உறுதியான தீர்மானம். குற்றமற்றவளே, ‘நானே சஞ்ஞா’ என்று நீ சொல்ல வேண்டும்—அவ்வாறே பேசு.”

Verse 18

छायासंज्ञोवाच । आकेशग्रहणाच्चाहमाशापाच्च वचस्तथा । करिष्ये कथयिष्यामि यावत्केशापकर्षणा त्

சாயா கூறினாள்—நீ என் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்தாய்; உன் ஆணையின் பந்தமும் உள்ளது. ஆகவே நீ சொல்வதுபோலவே நான் செய்வேன், அதுபோலவே உரைப்பேன்—இந்த கூந்தல் இழுத்தலின் பலன் வெளிப்படும் வரை.

Verse 19

इत्युक्ता सा तदा देवी जगाम भवनं पितुः । ददर्श तत्र त्वष्टारं तपसा धूतकिल्बिषम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த தேவி தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே தவத்தால் எல்லாக் கல்மஷமும் கழிந்த த்வஷ்ட்ரு (விஸ்வகர்மா) அவரைக் கண்டாள்.

Verse 20

बहुमानाच्च तेनापि पूजिता विश्व कर्म्मणा । तत्स्थौ पितृगृहे सा तु किंचित्कालमनिंदिता

விஸ்வகர்மாவும் அவளை மிகுந்த மரியாதையுடன் பூஜித்தார். பின்னர் அவள் குற்றமற்றவளாய், நிந்தையின்றி, தந்தையின் இல்லத்தில் சில காலம் தங்கினாள்.

Verse 21

ततः प्राह स धर्मज्ञः पिता नातिचिरोषिताम् । विश्वकर्मा सुतां प्रेम्णा बहुमा नपुरस्सरम्

பின்பு தர்மத்தை அறிந்த தந்தை விஸ்வகர்மா, அதிக நாள் தங்காத தன் மகளிடம் அன்போடும் மரியாதையோடும் உரைத்தார்.

Verse 22

त्वां तु मे पश्यतो वत्से दिनानि सुबहून्यपि । मुहूर्तेन समानि स्युः किंतु धर्मो विलुप्यते

“வத்சே, உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் பல நாட்களும் எனக்கு ஒரு முஹூர்த்தம் போலவே கடந்து விடுகின்றன; ஆனால் இந்நிலையில் தர்மம் மங்கிக் குறைந்து வழுவுகிறது.”

Verse 23

बांधवेषु चिरं वासो न नारीणां यशस्करः । मनोरथो बांधवानां भार्या पितृगृहे स्थिता

தன் உறவினரிடையே நீண்ட காலம் தங்குவது மணமான பெண்ணுக்கு புகழ் தருவதாகக் கருதப்படாது. தந்தை வீட்டில் தங்கியிருக்கும் மனைவி உறவினரின் எதிர்பார்ப்பாகவே ஆகிறாள்.

Verse 24

स त्वं त्रैलोक्यनाथेन भर्त्रा सूर्येण संगता । पितुर्गृहे चिरं कालं वस्तुं नार्हसि पुत्रिके

அன்புக் கன்னியே! நீ மூவுலக நாதனான சூரியனை கணவராக இணைந்துள்ளாய்; ஆகவே தந்தை வீட்டில் நீண்ட காலம் தங்குவது உனக்குத் தகாது.

Verse 25

अतो भर्तृगृहं गच्छ दृष्टोऽहं पूजिता च मे । पुनरागमनं कार्यं दर्शनाय शुभेक्षणे

ஆகவே இப்போது கணவர் இல்லத்திற்குச் செல். நீ என்னைத் தரிசித்து முறையாகப் பூஜித்தாய்; இருப்பினும், நல்விழியாளே, மீண்டும் தரிசனத்திற்காக வருதல் வேண்டும்.

Verse 26

व्यास उवाच । इत्युक्ता सा तदा क्षिप्रं तथेत्युक्ता च वै मुने । पूजयित्वा तु पितरं सा जगामोत्तरान्कुरून्

வியாசர் கூறினார்—முனிவரே! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவள் உடனே ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று சொன்னாள். பின்னர் தந்தையைப் பூஜித்து வடக்குக் குருநாட்டிற்குச் சென்றாள்.

Verse 27

सूर्यतापमनिच्छती तेजसस्तस्य बिभ्यती । तपश्चचार तत्रापि वडवारूपधारिणी

சூரியனின் எரிக்கும் வெப்பத்தைத் தாங்க விரும்பாமல், அவனது தீவிர ஒளிக்குப் பயந்து, அவள் குதிரைமாதா (வடவா) வடிவம் கொண்டு அங்கேயும் தவம் செய்தாள்.

Verse 28

संज्ञामित्येव मन्वानो द्वितीयायां दिवस्पतिः । जनयामास तनयौ कन्यां चैकां मनोरमाम्

'இவளே சஞ்ஞை' என்று எண்ணி, பகலவன் அந்த இரண்டாம் மனைவியிடம் இரண்டு புதல்வர்களையும், மனதைக் கவரும் ஒரு புதல்வியையும் பெற்றெடுத்தார்.

Verse 29

छाया स्वतनयेष्वेव यथा प्रेष्णाध्यवर्तत । तथा न संज्ञाकन्यायां पुत्रयोश्चाप्यवर्तत । लालनासु च भोज्येषु विशेषमनुवासरम्

சாயா தேவி தன் சொந்தக் குழந்தைகளிடம் காட்டிய அன்பை, சஞ்ஞையின் மகளிடமும் மகன்களிடமும் காட்டவில்லை. கொஞ்சுவதிலும் உணவளிப்பதிலும் அவள் நாள்தோறும் வேறுபாடு காட்டினாள்.

Verse 30

मनुस्तत्क्षांतवानस्या यमस्तस्या न चाक्षमत् । ताडनाय ततः कोपात्पादस्तेन समुद्यतः । तस्याः पुनः क्षांतमना न तु देहे न्यपातयत्

மனு அதைப் பொறுத்துக் கொண்டார், ஆனால் எமனால் அதைப் பொறுக்க முடியவில்லை. கோபத்தில் அவளை உதைக்கக் காலைத் தூக்கினார், ஆயினும் மனதை அடக்கிக்கொண்டு, அவர் தன் காலை அவள் உடலில் படவிடவில்லை.

Verse 31

ततः शशाप तं कोपाच्छायासंज्ञा यमं नृप । किंचित्प्रस्फुरमाणोष्ठी विचलत्पाणिपल्लवा

அரசே! அப்போது கோபத்தால் உதடுகள் துடிக்க, கைகள் நடுங்க, சாயா தேவி எமனைச் சபித்தாள்.

Verse 32

पत्न्यां पितुर्मयि यदि पादमुद्यच्छसे बलात् । भुवि तस्मादयं पादस्तवाद्यैव भविष्यति

'உன் தந்தையின் மனைவியாகிய என்மீது நீ வன்முறையாகக் காலைத் தூக்கியதால், உன்னுடைய இந்தக் கால் இன்றே பூமியில் விழுந்துவிடும்.'

Verse 33

इत्याकर्ण्य यमः शापं मातर्यतिविशंकितः । अभ्येत्य पितरं प्राह प्रणिपातपुरस्सरम्

அந்த சாபத்தை கேட்ட யமன் தாயைப் பற்றிக் கடும் கலக்கமடைந்தான். தந்தையிடம் சென்று முதலில் வணங்கி பின்னர் உரைத்தான்.

Verse 34

तातैतन्महदाश्चर्यमदृष्टमिति च क्वचित् । माता वात्सल्यरूपेण शापं पुत्रे प्रयच्छति

தந்தையே, இது மிகப் பெரிய அதிசயம்; அரிதாகவே காணப்படும் ஒன்று—தாய் அன்பின் பெயரில்கூட மகனுக்கு சாபம் அளிப்பது.

Verse 35

यथा माता ममाचष्ट नेयं माता तथा मम । निर्गुणेष्वपि पुत्रेषु न माता निर्गुणा भवेत्

என் தாய் கூறியபடி பார்த்தால், அவ்விதத்தில் அவள் என் தாய் அல்ல. மகன்கள் குணமற்றவர்களாயினும் தாய் குணமற்றவளாக ஆகக் கூடாது.

Verse 36

यमस्यैतद्वचः श्रुत्वा भगवांस्तिमिरापहः । छायासंज्ञामथाहूय पप्रच्छ क्वगतेति च

யமனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட இருள் நீக்கும் பகவான் ‘சாயா’ எனப்படுபவளை அழைத்து, “அவள் எங்கே சென்றாள்?” என்று கேட்டார்.

Verse 37

सा चाह तनया त्वष्टुरहं संज्ञा विभावसो । पत्नी तव त्वयापत्यान्येतानि जनितानि मे

அவள் கூறினாள்—“ஓ விபாவசு! நான் த்வஷ்டாவின் மகள் ஸஞ்ஞா. நான் உமது மனைவி; உம்மால் இக்குழந்தைகள் எனக்குப் பிறந்தன.”

Verse 38

इत्थं विवस्वतस्तां तु बहुशः पृच्छतो यदा । नाचचक्षे तदा क्रुद्धो भास्वांस्तां शप्तुमुद्यतः

இவ்வாறு விவஸ்வான் அவளை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டும் அவள் வெளிப்படுத்தாதபோது, ஒளிமிகு பாஸ்வான் கோபமுற்று அவளைச் சபிக்கத் தயாரானான்।

Verse 39

ततः सा कथयामास यथावृत्तं विवस्वते । विदितार्थश्च भगवाञ्जगाम त्वष्टु रालयम्

அப்போது நடந்ததனை முழுவதும் விவஸ்வானிடம் அவள் கூறினாள். உண்மையை அறிந்த பகவான் த்வஷ்ட்ரின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 40

ततः संपूजयामास त्वष्टा त्रैलोक्यपूजितम् । भास्वन्किं रहिता शक्त्या निजगेहमुपागतः

பின்பு த்வஷ்ட்ரன் மூவுலகமும் வணங்கும் ஒளிமிகு பாஸ்வானை முறையாகப் போற்றி, “பாஸ்வானே, வலிமையற்றவன் போலத் தன் இல்லத்திற்கே ஏன் வந்தாய்?” என்று கேட்டான்।

Verse 41

संज्ञां पप्रच्छ तं तस्मै कथयामास तत्त्ववित् । आगता सेह मे वेश्म भवतः प्रेषिता रवे

அவன் ஸஞ்ஞையைப் பற்றி கேட்டான். தத்துவம் அறிந்தவன் கூறினான்—“ரவியே, நீ அனுப்பிய அவள் இங்கே என் இல்லத்திற்கு வந்தாள்।”

Verse 42

दिवाकरः समाधिस्थो वडवारूपधारिणीम् । तपश्चरंतीं ददृशे उत्तरेषु कुरुष्वथ

திவாகரன் சமாதியில் ஆழ்ந்து, வடக்குக் குரு நாட்டில் குதிரைமாதா வடிவம் கொண்டு தவம் செய்கிற அவளை கண்டான்।

Verse 43

असह्यमाना सूर्यस्य तेजस्तेनातिपीडिता । वह्न्याभनिजरूपं तु च्छायारूपं विमुच्य च

சூரியனின் கடும் தேஜஸைத் தாங்க இயலாமல், அந்த ஒளியால் மிகுந்த துன்புற்ற அவள் தன் நிழல்-உருவை விட்டு, அக்கினி போன்ற ஒளிவீசும் தன் இயல்புருவை ஏற்றாள்।

Verse 44

धर्मारण्ये समागत्य तप स्तेपे सुदुष्करम् । छायापुत्रं शनिं दृष्ट्वा यमं चान्यं च भूपते

தர்மாரண்யத்திற்கு வந்து அவள் மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டாள். அரசே! நிழலின் புதல்வன் சனியையும், யமனையும், மேலும் இன்னொரு (புதல்வனையும்) கண்டதால் (உண்மை வெளிப்பட்டது)।

Verse 45

तदैव विस्मितः सूर्यो दुष्टपुत्रौ समीक्ष्य च । ज्ञातुं दध्यौ क्षणं ध्यात्वा विदित्वा तच्च कारणम्

அந்தக் கணமே சூரியன் அந்தத் தீய புதல்வர்களைக் கண்டு வியந்தான். அறிய வேண்டி சிந்தித்து, ஒரு நொடி தியானித்து, அதன் காரணத்தை அறிந்தான்।

Verse 46

घृण्यौष्ण्याद्दग्धदेहा सा तपस्तेपे पतिव्रता । येन मां तेजसा सह्यं द्रष्टुं नैव शशाक ह

கடுமையான வெப்பத்தால் உடல் கருகினாலும், அந்தப் பதிவிரதை தவம் செய்தாள்; ஏனெனில் என் தாங்க இயலாத தேஜஸால் அவள் என்னைக் காணவும் இயலவில்லை।

Verse 47

पञ्चाशद्धायनेतीते गत्वा कौ तप आचरत् । प्रद्योतनो विचार्यैवं गत्वा शीघ्रं मनोजवः

ஐம்பது ஆண்டுகள் கடந்தபின், அவள் தவம் செய்த இடத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறு எண்ணி, பிரத்தியோதனன் (சூரியன்) மனவேகத்துடன் விரைந்து அங்கு சென்றடைந்தான்।

Verse 48

धर्मारण्ये वरे पुण्ये यत्र संज्ञास्थिता तपः । आगतं तं रविं दृष्ट्वा वडवा समजायत

புனிதமான சிறந்த தர்மாரண்யத்தில், சஞ்ஞை தவத்தில் நிலைபெற்றிருந்த இடத்தில், வந்த ரவியைப் பார்த்தவுடன் அவள் வடவா (குதிரைமாதா) உருவம் கொண்டாள்.

Verse 49

सूर्यपत्नी सदा संज्ञा सूर्यश्चाश्वस्ततोऽभवत् । ताभ्यां सहाभूत्संयोगो घ्राणे लिंगं निवेश्य च

சஞ்ஞை எப்போதும் சூரியனின் மனைவியே; அதனால் சூரியன் நிம்மதியடைந்தான். பின்னர் அவளின் நாசியில் தன் லிங்கத்தை நிறுவி இருவருக்கும் சங்கமம் நிகழ்ந்தது.

Verse 50

तदा तौ च समुत्पन्नौ युगलावश्विनौ भुवि । प्रादुर्भूतं जलं तत्र दक्षिणेन खुरेण च

அப்போது பூமியில் அஸ்வினி குமாரர்கள் என்ற இரட்டையர் பிறந்தனர். அங்கே வலது குளம்பினால் நீர் வெளிப்பட்டது.

Verse 51

विदलिते भूमिभागे तत्र कुंडं समुद्बभौ । द्वितीयं तु पुनः कुंडं पश्चार्धचरणोद्भवम्

பூமியின் ஒரு பகுதி பிளந்தபோது அங்கே ஒரு குண்டம் தோன்றியது. மீண்டும் குளம்பு/பாதத்தின் பின்பாதியிலிருந்து இரண்டாம் குண்டமும் உண்டாயிற்று.

Verse 52

उत्तरवाहिन्याः काश्या कुरुक्षेत्रादि वै तथा । गंगापुरीसमफलं कुण्डेऽत्र मुनिनोदितम्

முனிவர் உரைத்தபடி, இக்குண்டத்தின் புண்ணியம் வடக்கு நோக்கி ஓடும் காசி, குருக்ஷேத்திரம் முதலியவை, மேலும் கங்காபுரி ஆகியவற்றிற்கு இணையான பலனை அளிக்கும்.

Verse 53

तत्फलं समवाप्नोति तप्तकुण्डे न संशयः । स्नानं विधाय तत्रैव सर्वपापैः प्रमुच्यते

தப்தகுண்டத்தில் அவன் ஐயமின்றி அதே பலனை அடைகிறான். அங்கேயே நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 54

न पुनर्जायते देहः कुष्ठादिव्याधिपीडितः । एतत्ते कथितं भूप दस्रांशोत्पत्तिकारणम्

குஷ்டம் முதலிய நோய்களால் துன்புறும் உடலுடன் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை. அரசே, தச்ராம்சம் வெளிப்பட்ட காரணத்தை உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 55

तदा ब्रह्मादयो देवा आगतास्तत्र भूपते । दत्त्वा संज्ञावरं शुभ्रं चिंतितादधिकं हि तैः

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அங்கே வந்தனர், அரசே. அவர்கள் சஞ்ஞைக்கு மங்களமான வரத்தை அளித்தனர்—தாங்கள் நினைத்ததிலும் அதிகமாகவே.

Verse 56

स्थापयित्वा रविं तत्र बकुलाख्यवनाधिपम् । आनर्चुस्ते तदा संज्ञां पूर्वरूपाऽभवत्तदा

பகுலம் எனும் வனத்தின் அதிபதியான ரவியை அங்கே நிறுவி, தேவர்கள் அப்போது சஞ்ஞையை வழிபட்டனர்; அச்சமயம் அவள் முன்னைய வடிவை மீட்டாள்.

Verse 57

स्थापिता तत्र राज्ञी च कुमारौ युगलौ तदा । एतत्तीर्थफलं वक्ष्ये शृणु राजन्महामते

அங்கே ராணியும் இரு குமாரர்களும் அப்போது நிறுவப்பட்டனர். இப்போது இந்தத் தீர்த்தத்தின் பலனைச் சொல்கிறேன்—மகாமதியுடைய அரசே, கேள்.

Verse 58

आदिस्थानं कुरुश्रेष्ठ देवैरपि सुदुर्लभम् । रविकुण्डे नरः स्नात्वा श्रद्धायुक्तो जितेंद्रियः

குருசிறந்தவனே! இந்த ஆதிப் புனிதத் தலம் தேவர்களுக்கும் மிக அரிது. நம்பிக்கையுடன், புலனடக்கத்துடன், ரவிகுண்டத்தில் நீராடும் மனிதன்…

Verse 59

तारयेत्स पितॄन्सर्वान्महानरकगानपि । श्रद्धया यः पिबेत्तोयं संतर्प्य पितृदेवताः

அவன் மகாநரகங்களில் வீழ்ந்தவர்களையும் சேர்த்து எல்லாப் பித்ருக்களையும் கரை சேர்ப்பான். பித்ருதேவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, நம்பிக்கையுடன் இந்த நீரை அருந்துபவன்…

Verse 60

स्वल्पं वापि बहुवापि सर्वं कोटिगुणं भवेत् । सप्तम्यां रविवारेण ग्रहणं चंद्रसूर्ययोः

சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—அனைத்தும் கோடிமடங்காகப் பெருகும். சப்தமித் திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில், மேலும் சந்திர-சூரிய கிரகண நேரத்தில்…

Verse 61

रविकुण्डे च ये स्नाताः न ते वै गर्भगामिनः । सक्रांतौ च व्यतीपाते वैधृतेषु च पर्वसु

ரவிகுண்டத்தில் நீராடியவர்கள் மீண்டும் கர்ப்பவாசம் அடையார் (மறுபிறவி இல்லை). குறிப்பாக சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், வைத்ருதி மற்றும் பர்வக் காலங்களில்…

Verse 62

पूर्णमास्याममावास्यां चतुर्द्दश्यां सितासिते । रविकुंडे च यः स्नातः क्रतुकोटिफलं लभेत्

பௌர்ணமி, அமாவாசை, மேலும் சுக்ல-கிருஷ்ணப் பக்ஷங்களின் சதுர்தசி திதிகளில்—ரவிகுண்டத்தில் நீராடுபவன் கோடிக்கணக்கான யாகங்களின் பலனை அடைவான்.

Verse 63

पूजयेद्बकुलार्कं च एकचित्तेन मानवः । स याति परमं धाम स यावत्तपते रविः

ஒருமனத்துடன் பகுலார்க்கனை வழிபடுகின்ற மனிதன், சூரியன் ஒளிரும் வரையில் நிலைக்கும் பரமதாமத்தை அடைகிறான்.

Verse 64

तस्य लक्ष्मीः स्थिरा नूनं लभते संततिं सुखम् । अरिवर्गः क्षयं याति प्रसादाच्च दिवस्पतेः

அவனுடைய லக்ஷ்மி நிச்சயமாக நிலைபெறும்; சந்ததி மற்றும் சுகம் பெறுவான். தினபதி சூரியனின் அருளால் பகைவர் கூட்டம் அழியும்.

Verse 65

नाग्नेर्भयं हि तस्य स्यान्न व्याघ्रान्न च दंतिनः । न च सर्प्पभयं क्वापि भूतप्रेतादिभीर्नहि

அவனுக்கு தீயின் பயமில்லை, புலியின் பயமில்லை, யானையின் பயமில்லை; எங்கும் பாம்பின் பயமில்லை, பூத-பிரேதாதிகளின் பயமும் இல்லை.

Verse 66

बालग्रहाश्च सर्वेऽपि रेवती वृद्धरेवती । ते सर्वे नाशमायांति बकुलार्क नमोस्तु ते

குழந்தைகளைப் பிடிக்கும் கிரகங்கள் அனைத்தும்—ரேவதி, விருத்தரேவதி உட்பட—அனைத்தும் அழிகின்றன; பகுலார்க்கா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 67

गावस्तस्य विवर्द्धंते धनं धान्यं तथैव च । अविच्छेदो भवेद्वंशो बकुलार्के नमस्कृते

அவனுடைய பசுக்கள் பெருகும்; செல்வமும் தானியமும் பெருகும்; பகுலார்க்கனை வணங்கினால் வம்சம் இடையறாது நிலைக்கும்.

Verse 68

काकवन्ध्या च या नारी अनपत्या मृतप्रजा । वन्ध्या विरूपिता चैव विषकन्याश्च याः स्त्रियः

‘காகவந்த்யா’ (மரித்த குழந்தைகளையே பெறுபவள்) ஆகிய பெண், பிள்ளையில்லாத பெண், பிள்ளைகளை இழந்த பெண், வന്ധ்யை, உருவழிந்தவள், மேலும் ‘விஷகன்னி’ என அழைக்கப்படும் பெண்கள்—இத்தகைய பெண்கள்।

Verse 69

एवं दोषैः प्रमुच्यंते स्नात्वा कुण्डे च भूपते । सौभाग्यस्त्रीसुतांश्चैव रूपं चाप्नोति सर्वशः

அரசே! இந்த குண்டத்தில் நீராடினால் அவர்கள் இத்தகைய குறைகளிலிருந்து விடுபடுவர். எல்லாவிதத்திலும் சௌபாக்கியம், கணவன், பிள்ளைகள், மேலும் அழகையும் பெறுவர்।

Verse 70

व्याधिग्रस्तोपि यो मर्त्यः षण्मासाच्चैव मानवः । रविकुण्डे च सुस्नातः सर्वरोगात्प्रमुच्यते

நோயால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதனும் ஆறு மாதங்கள் ரவிகுண்டத்தில் முறையாக நன்கு நீராடினால், அவன் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 71

नीलोत्सर्गविधिं यस्तु रविक्षेत्रे करोति वै । पितरस्तृप्तिमायांति यावदाभूतसंप्लवम्

ரவிக்ஷேத்திரத்தில் நீலோத்ஸர்க விதியை யார் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் பிரளயம் வரையில் திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 72

कन्यादानं च यः कुर्यादस्मिन्क्षेत्रे च पुत्रक । उद्वाहपरिपूतात्मा ब्रह्मलोके महीयते

மகனே! இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் யார் கன்யாதானம் செய்கிறாரோ, அவர் திருமணச் சடங்கால் தூய்மையடைந்த ஆன்மாவுடன் பிரஹ்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவார்।

Verse 73

धेनुदानं च शय्यां च विद्रुमं च हयं तथा । दासीमहिषीघण्टाश्च तिलं कांचनसंयुतम्

பசுதானம், படுக்கைதானம், வித்ருமம் (பவளம்) மற்றும் குதிரைதானம்; மேலும் தாசி, எருமை, மணிகள், பொன்னுடன் கலந்த எள்ளுதானம்—இவை இங்கு புண்ணியகரமான தானங்களாக விதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 74

धेनुं तिलमयीं दद्यादस्मि न्क्षेत्रे च भारत । उपानहौ च छत्रं च शीतत्राणादिकं तथा

ஏ பாரதா! இந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் எள்ளால் செய்யப்பட்ட (திலமயி) பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் காலணிகள், குடை, குளிர்-பாதுகாப்பு முதலியவற்றையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 75

लक्षहोमं तथा रुद्रं रुद्रातिरुद्रमेव च । तस्मिन्स्थाने च यत्किंचिद्ददाति श्रद्धयान्वितः

லட்சஹோமமோ, ருத்ர யாகமோ, ருத்ராதிருத்ர ஆராதனையோ—அந்த இடத்தில் பக்தி-நம்பிக்கையுடன் எதைத் தானமாக அளித்தாலும் அது உத்தம புண்ணியமாகிறது.

Verse 76

एकैकस्य फलं तात वक्ष्यामि शृणु तत्त्वतः । दानेन लभते भोगानिह लोके परत्र च

அன்புக் குழந்தையே! ஒவ்வொன்றின் உண்மையான பலனைச் சொல்கிறேன்—தத்துவமாகக் கேள். தானத்தால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்ப-செல்வங்கள் கிடைக்கின்றன.

Verse 77

राज्यं च लभते मर्त्यः कृत्वोद्वाहं तु मानुषाः । जायातो धर्मकामार्थाः प्राप्यंते नात्र संशयः

திருமணம் செய்து இல்லறத்தில் நுழையும் மனிதன் அரசாட்சி-செழிப்பும் நிலைத்தன்மையும் பெறுகிறான்; மேலும் மனைவியால் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவை கிடைக்கின்றன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 78

पूजाया लभते सौख्यं भवेज्जन्मनिजन्मनि । सप्तम्यां रवियुक्तायां बकुलार्कं स्मरेत्तु यः

பூஜையால் மனிதன் பிறவி பிறவியாக இன்பம் பெறுவான். மேலும் ஞாயிற்றுடன் கூடிய சப்தமியில் ‘பகுலார்க்க’னை நினைவு செய்பவன் சிறப்புப் புண்ணியம் அடைவான்.

Verse 79

ज्वरादेः शत्रुतश्चैव व्याधेस्तस्य भयं नहि

அவனுக்கு காய்ச்சல் முதலியவற்றினாலும், பகைவர்களினாலும், நோயினாலும் எந்த அச்சமும் இல்லை.

Verse 80

युधिष्ठिर उवाच । बकुलार्केति वै नाम कथं जातं रवेर्मुने । एतन्मे वदतां श्रेष्ठ तत्त्वमाख्यातुमर्हसि

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—முனிவரே, சூரியனுக்கு ‘பகுலார்க்க’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? உரையாற்றுவோரில் சிறந்தவரே, இதன் தத்துவத்தை எனக்குச் சொல்ல அருள்வீர்.

Verse 81

व्यास उवाच । यदा संज्ञा च राजेंद्र सूर्यार्थंं चैकचेतसा । तेपे बकुलवृक्षाधः पत्युस्तेजः प्रशां तये

வியாசர் கூறினார்—அரசே, சஞ்ஞை சூரியனின் நலனுக்காக ஒருமனத்துடன் பகுல மரத்தின் கீழ் தவம் செய்தபோது, அது தன் கணவரின் எரியும் தேஜஸை அமைதிப்படுத்துவதற்காகவே ஆகும்.

Verse 82

प्रादुर्भावं रवेर्दृष्ट्वा वडवा समजायत । अत्यंतं गोपतिः शांतो बकुलस्य समीपतः

சூரியனின் வெளிப்பாட்டைக் கண்டதும் அவள் வடவா (குதிரை) ஆனாள். மேலும் பகுல மரத்தின் அருகில் கோபதி (சூரியன்) மிகுந்த அமைதியும் சாந்தமும் அடைந்தான்.

Verse 83

सुषुवे च तदा राज्ञी सुतौ दिव्यौ मनोहरौ । तेनास्य प्रथितं नाम बकुलार्केति वै रवेः

அப்போது அரசி இரு தெய்வீகமும் மனோகரமும் ஆன புதல்வர்களை பெற்றாள். அந்த நிகழ்வினால் அங்கு ரவி ‘பகுலார்க்கன்’ என்ற புகழ்பெற்ற நாமத்தால் விளங்கினான்.

Verse 84

यस्तत्र कुरुते स्नानं व्याधिस्तस्य न पीडयेत् । धर्ममर्थं च कामं च लभते नात्र संशयः

அங்கே நீராடுபவனை நோய் துன்புறுத்தாது. அவன் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 85

षण्मासात्सिद्धिमाप्नोति मोक्षं च लभते नरः । एतदुक्तं महाराज बकुलार्कस्य वैभवम्

ஆறு மாதங்களுக்குள் மனிதன் சித்தியை அடைந்து, மோட்சத்தையும் பெறுவான். மகாராஜா, இதுவே பகுலார்க்கனின் வைபவம் என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 97

सूर्यं दृष्ट्वा सदा संज्ञा स्वाक्षिसंयमनं व्यधात् । यतस्ततः सरोषोऽर्कः संज्ञां वचनमब्रवीत्

சஞ்ஞா சூரியனை கண்டவுடன் எப்போதும் தன் கண்களை அடக்கிக் கொள்வாள். அதை கண்டு கோபமுற்ற அர்க்கன் சஞ்ஞாவிடம் வார்த்தைகள் கூறினான்.