Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवं शिवतमः पंथाः शिवेनैव प्रदर्शितः । नृणां संसृतिबद्धानां सद्योमुक्तिकरः परः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மிகச் சிவமயமான பாதையை சிவனே தானாக வெளிப்படுத்தினார்; சம்சாரப் பந்தத்தில் கட்டுண்ட மனிதர்க்கு இது உத்தமம், உடனடி முக்தி அளிப்பது.

Verse 2

अथ दुर्मेधसां पुंसां वेदेष्वनधिकारिणाम् । स्त्रीणां द्विजातिबंधूनां सर्वेषां च शरीरिणाम्

இப்போது—மந்த புத்தியுடைய ஆண்களுக்கு, வேதங்களில் அதிகாரமில்லாதவர்களுக்கு, பெண்களுக்கு, த்விஜாதி உறவினராயினும் வேத அதிகாரமற்றவர்களுக்கு, மேலும் எல்லா உடல்தரித்த உயிர்களுக்கும்—

Verse 3

एष साधारणः पंथाः साक्षात्कैवल्यसाधनः । महामुनिजनैः सेव्यो देवैरपि सुपूजितः

இது அனைவருக்கும் பொதுவான பாதை; நேரடியாகக் கைवल்யத்தை அளிக்கும் சாதனம். மகாமுனிவர்கள் இதைச் சேவிக்கின்றனர்; தேவர்களாலும் மிகப் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுகிறது.

Verse 4

यत्कथाश्रवणं शंभोः संसारभयनाशनम् । सद्योमुक्तिकरं श्लाघ्यं पवित्रं सर्वदेहिनाम्

சம்புவின் திருக்கதையைச் செவிமடுப்பது சம்சாரப் பயத்தை அழிக்கிறது. அது உடனடி முக்தியை அளிப்பது, போற்றத்தக்கது, எல்லா உடலுடையோரையும் தூய்மைப்படுத்துவது.

Verse 5

अज्ञानतिमिरांधानां दीपोऽयं ज्ञानसिद्धिदः । भवरोगनिबद्धानां सुसेव्यं परमौषधम्

அறியாமையின் இருளால் குருடரானோர்க்கு இது ஞானத்தை அளிக்கும் விளக்கு. பவநோயால் கட்டுண்டோர்க்கு இது எப்போதும் நாடத்தக்க பரம மருந்து.

Verse 6

महापातकशैलानां वज्रघातसुदारुणम् । भर्जनं कर्मबीजानां साधनं सर्व संपदाम्

இது மகாபாதகமெனும் மலைகள்மேல் மிகக் கடுமையான வஜ்ரத் தாக்கம். இது கர்மவிதைகளைச் சுட்டெரித்து, எல்லா மங்களச் செல்வங்களுக்கும் சாதனமாகிறது.

Verse 7

ये शृण्वंति सदा शम्भोः कथां भुवनपावनीम् । ते वै मनुष्या लोकेस्मिन्रुद्रा एव न संशयः

சம்புவின் உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் கதையை எப்போதும் கேட்போர்—இவ்வுலகில் மனிதராக இருந்தாலும் அவர்கள் நிச்சயமாக ருத்ரர்களே; ஐயமில்லை.

Verse 8

शृण्वतां शूलिनो गाथां तथा कीर्तयतां सताम् । तेषां पादरजांस्येव तीर्थानि मुनयो जगुः

திரிசூலதாரி சிவனின் கதையை கேட்டு, சத்புருஷர்கள் அதை கீர்த்திக்கும் அவர்களின் பாதத் தூள்கூட முனிவர்கள் கூறியபடி தீர்த்தமே ஆகும்.

Verse 9

तस्मान्निश्रेयसं गन्तुं येभिवांछंति देहिनः । ते शृण्वंतु सदा भक्त्या शैवीं पौराणिकीं कथाम्

ஆகையால் நிஃஶ்ரேயஸம் எனும் பரம நன்மையை அடைய விரும்பும் உடலுடையோர், எப்போதும் பக்தியுடன் ஷைவ புராணக் கதையைச் செவிமடுக்க வேண்டும்.

Verse 10

यद्यशक्तः सदा श्रोतुं कथां पौराणिकीं नरः । मुहूर्तं वापि शृणुयान्नियतात्मा दिनेदिने

ஒருவன் எப்போதும் புராணக் கதையை கேட்க இயலாவிட்டால், தன்னடக்கம் கொண்டு தினந்தோறும் குறைந்தது ஒரு முஹூர்த்தமாவது கேட்க வேண்டும்.

Verse 11

अथ प्रतिदिनं श्रोतुमशक्तो यदि मानवः । पुण्यमासेषु वा पुण्ये दिने पुण्यतिथिष्वपि

மேலும் ஒருவர் தினமும் கேட்க இயலாவிட்டால், புண்ணிய மாதங்களில் அல்லது சுப தினங்களில், புண்ணிய திதிகளிலும் கேட்க வேண்டும்.

Verse 12

यः शृणोति कथां रम्यां पुराणैः समुदीरिताम् । स निस्तरति संसारं दग्ध्वा कर्ममहाटवीम्

புராணங்களில் உரைக்கப்பட்ட இனிய கதையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் கர்மம் எனும் பெருங்காட்டை எரித்து சம்சாரத்தைத் தாண்டிச் செல்கிறார்.

Verse 13

मुहूर्त्तं वा तदर्द्धं वा क्षणं वा पावनीं कथाम् । ये शृण्वंति सदा भक्त्या न तेषामस्ति दुर्गतिः

ஒரு முஹூர்த்தம், அதன் பாதி, அல்லது ஒரு கணமட்டும்—even—பக்தியுடன் எப்போதும் இந்தப் புனிதக் கதையைச் செவிமடுப்போர்க்கு ஒருபோதும் துர்கதி இல்லை।

Verse 14

यत्फलं सर्वयज्ञेषु सर्वदानेषु यत्फलम् । सकृत्पुराणश्रवणात्तत्फलं विंदते नरः

எல்லா யாகங்களால் கிடைக்கும் பலனும், எல்லா தானங்களால் கிடைக்கும் பலனும்—புராணத்தை ஒருமுறை கேட்டாலே மனிதன் அதே பலனை அடைகிறான்।

Verse 15

कलौ युगे विशेषेण पुराणश्रवणादृते । नास्ति धर्मः परः पुंसां नास्ति मुक्तिपथः परः

கலியுகத்தில் குறிப்பாகப் புராண-श्रவணம் இன்றி மனிதர்க்கு உயர்ந்த தர்மமும் இல்லை; முக்திக்கான மேலான பாதையும் இல்லை।

Verse 16

पुराणश्रवणाच्छंभोर्नास्ति संकीर्तनं परम् । अत एव मनुष्याणां कल्पद्रुममहाफलम्

சம்புவிற்கு (சிவனுக்கு) புராண-श्रவணத்தைவிட உயர்ந்த சங்கீர்த்தனம் இல்லை; ஆகவே அது மனிதர்க்கு கற்பவிருட்சத்தின் மகாபலன் போல் விளைகிறது।

Verse 17

कलौ हीनायुषो मर्त्या दुर्बलाः श्रमपीडिताः । दुर्मेधसो दुःखभाजो धर्माचारविवर्जिताः

கலியுகத்தில் மனிதர் குறைந்த ஆயுள் உடையோர், பலஹீனர், உழைப்பால் துன்புறுவோர்; அறிவு மங்கியோர், துக்கத்தின் பங்காளிகள், தர்மாசாரமற்றோர் ஆவர்।

Verse 18

इति संचिंत्य कृपया भगवान्बादरायणः । हिताय तेषां विदधे पुराणाख्यं सुधारसम्

இவ்வாறு கருணையுடன் சிந்தித்த பகவான் பாதராயணர் (வ்யாசர்) அவர்களின் நலனுக்காக புராணமெனும் அமுதச் சாரத்தை இயற்றினார்.

Verse 19

पिबन्नेवामृतं यत्नादेतत्स्यादजरामरः । शम्भोः कथामृतं कुर्यात्कुलमेवाजरामरम्

முயற்சியுடன் அமுதம் அருந்தினால் அஜரா-அமரன் ஆகிறான்; அதுபோலச் சம்புவின் கதாமுதம் குலத்தையே அஜரா-அமரமாக்கும்.

Verse 20

बालो युवा दरिद्रो वा वृद्धो वा दुर्बलोऽपि वा । पुराणज्ञः सदा वन्द्यः पूज्यश्च सुकृतार्थिभिः

அவன் சிறுவனாக இருந்தாலும், இளைஞனாக இருந்தாலும், ஏழையாக இருந்தாலும், முதியவனாக இருந்தாலும், பலவீனனாக இருந்தாலும்—புராணஞானி எப்போதும் வணங்கத்தக்கவன்; புண்ணியம் நாடுவோர் அவனைப் பூஜிக்கத் தக்கவர்.

Verse 21

नीचबुद्धिं न कुर्वीत पुराणज्ञे कदाचन । यस्य वक्त्रांबुजाद्वाणी कामधेनुः शरीरिणाम्

புராணஞானியைப் பற்றி எந்நேரமும் தாழ்ந்த எண்ணம் கொள்ளக் கூடாது; ஏனெனில் அவன் முகத்தாமரையிலிருந்து வரும் வாக்கு உடலுடையோர்க்குக் காமதேனுவைப் போல அருள்புரியும்.

Verse 22

गुरवः संति लोकेषु जन्मतो गुणतस्तथा । तेषामपि च सर्वेषां पुराणज्ञः परो गुरुः

உலகில் பிறப்பினாலும் குணத்தினாலும் குருக்கள் உள்ளனர்; ஆயினும் அவர்களெல்லாரிலும் புராணஞானியே பரமகுரு.

Verse 23

भवकोटिसहस्रेषु भूत्वाभूत्वावसीदति । यो ददात्यपुनर्वृत्तिं कोऽन्यस्तस्मात्परो गुरुः

கோடிக்கணக்கான ஆயிரம் பிறவிகளில் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்து உயிர் சோர்ந்து வீழ்கிறது. யார் மறுபிறவி திரும்பாமை எனும் மோட்சத்தை அருள்கிறாரோ—அவரை விட உயர்ந்த குரு வேறு யார்?

Verse 24

पुराणज्ञः शुचिर्दांतः शांतो विजितमत्सरः । साधुः कारुण्यवान्वाग्मी वदेत्पुण्यकथां सुधी

புராணங்களை அறிந்தவர், தூயவர், தமக்கை உடையவர், அமைதியாளர், பொறாமை வென்றவர், சாது, கருணையாளர், வாக்குத் திறன் உடையவர்—இத்தகைய ஞானி புண்ணியக் கதையை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 25

व्यासासनं समारूढो यदा पौराणिको द्विजः । असमाप्तप्रसंगश्च नमस्कुर्यान्न कस्य चित्

புராணம் உரைக்கும் இருபிறப்பாளர் வ்யாசாசனத்தில் அமர்ந்து உரை இன்னும் நிறைவடையாதபோது, யாருக்கும் எழுந்து வணக்கம் செலுத்தக் கூடாது.

Verse 26

ये धूर्ता ये च दुर्वृत्ता ये चान्ये विजिगीषवः । तेषां कुटिलवृत्तीनामग्रे नैव वदेत्कथाम्

வஞ்சகர்கள், தீயொழுக்கத்தார், வெற்றிக்காகவே அலைபவர்கள்—இத்தகைய கபடச் செயலுடையோரின் முன்னிலையில் கதையை எவ்விதமும் உரைக்கக் கூடாது.

Verse 27

न दुर्जनसमाकीर्णे न शूद्रश्वापदावृते । देशे न द्यूतसदने वदेत्पुण्यकथां सुधीः

தீயவர்கள் நிறைந்த இடத்தில், சூத்ரரும் கொடிய மிருகங்களும் சூழ்ந்த பகுதியில், மேலும் சூதாட்ட மண்டபத்தில்—ஞானி புண்ணியக் கதையை உரைக்கக் கூடாது.

Verse 28

सद्ग्रामे सुजनाकीर्णे सुक्षेत्रे देवतालये । पुण्ये नदनदीतीरे वदेत्पुण्यकथां सुधीः

நல்ல கிராமத்தில், நற்குணமுடையோர் நிறைந்த இடத்தில், புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அல்லது தேவாலயத்தில், மேலும் புண்ணிய நதி-ஆற்றுத் துறைகளில்—ஞானி புண்ணியக் கதையை உரைக்க வேண்டும்।

Verse 29

शिवभक्तिसमायुक्ता नान्यकार्येषु लालसा । वाग्यताः सुश्रवोऽव्यग्राः श्रोतारः पुण्यभागिनः

சிவபக்தியால் நிறைந்தவராய், பிற காரியங்களில் ஆசையில்லாமல், வாக்கை அடக்கி, கவனமாகக் கேட்டு, சஞ்சலமின்றி இருப்போர்—அத்தகையோர் புண்ணியத்தின் பங்காளிகள் ஆவர்।

Verse 30

अभक्ता ये कथां पुण्यां शृण्वंति मनुजाधमाः । तेषां पुण्यफलं नास्ति दुःखं स्याज्जन्मजन्मनि

பக்தியற்ற, மனிதர்களில் தாழ்ந்தோர் இந்தப் புண்ணியக் கதையை கேட்டாலும்—அதன் புண்ணியப் பயன் அவர்களுக்கு இல்லை; பிறவி பிறவியாகத் துயரம் தொடரும்।

Verse 31

पुराणं ये त्वसंपूज्य तांबूलाद्यैरुपायनैः । शृण्वंति च कथां भक्त्या दरिद्राः स्युर्न पापिनः

தாம்பூலம் முதலிய காணிக்கைகளால் புராணத்தைப் பூஜிக்க இயலாவிட்டாலும், பக்தியுடன் கதையைச் செவிமடுக்கும்வர்—ஏழையாயினும் பாவிகள் அல்லர்।

Verse 32

कथायां कीर्त्यमानायां ये गच्छंत्यन्यतो नराः । भोगांतरे प्रणश्यंति तेषां दाराश्च संपदः

கதைப் பிரசங்கம் நடைபெறும்போது அதை விட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்லும் ஆடவர்களுக்கு—இன்பங்களின் நடுவிலேயே அவர்களின் மனைவியும் செல்வமும் அழிவுறும்।

Verse 33

सोष्णीषमस्तका ये च कथां शृण्वंति पावनीम् । ते बलाकाः प्रजायन्ते पापिनो मनुजाधमाः

பாவிகள், மனிதரில் இழிந்தோர், தலையை மூடியபடியே (அவமரியாதையுடன்) புனிதக் கதையை கேட்பாரெனில், அவர்கள் பலாகா (கொக்கு/நாரை) பறவையாகப் பிறப்பர்।

Verse 34

तांबूलं भक्षयन्तो ये कथां शृण्वंति पावनीम् । स्वविष्ठां खादयंत्येतान्नरके यमकिंकराः

தாம்பூலம் (பான்) மென்றபடியே புனிதக் கதையை கேட்பவர்களை, நரகத்தில் யமனின் தூதர்கள் அவர்களுடைய மலமே உண்ணச் செய்வர்।

Verse 35

ये च तुंगासनारूढाः कथां शृण्वंति दांभिकाः । अक्षयान्नरकान्भुक्त्वा ते भवंत्येव वायसाः

தம்பமுடையோர் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து புனிதக் கதையை கேட்பாரெனில், அவர்கள் ‘அக்ஷய’ நரகங்களை அனுபவித்து நிச்சயமாகக் காகமாகப் பிறப்பர்।

Verse 36

ये च वीरासनारूढा ये च मंचकसंस्थिताः । शृण्वंति सत्कथां ते वै भवंत्यनृजुपादपाः

வீராசனத்தில் அமர்ந்து, அல்லது கட்டில்/மஞ்சகத்தில் அமர்ந்தோ படுத்தோ சத்கதையை கேட்போர், வளைந்த தண்டுகளுடைய மரங்களாக (அந்ருஜுபாதப) ஆகுவர்।

Verse 37

असंप्रणम्य शृण्वंतो विषवृक्षा भवंति ते । कथां शयानाः शृण्वन्तो भवंत्यजगरा नराः

வணங்கி प्रणாமம் செய்யாமல் கதையை கேட்போர் விஷமரங்களாக ஆவர்; படுத்தபடியே கதையை கேட்போர் அஜகரம் (பெருஞ்சர்ப்பம்) ஆகுவர்।

Verse 38

यः शृणोति कथां वक्तुः समानासनमाश्रितः । गुरुतल्पसमं पापं संप्राप्य नरकं व्रजेत्

வாக்காளர் அமரும் ஆசனத்துக்கு இணையான ஆசனத்தில் அமர்ந்து கதையை கேட்பவன், குருதல்பத்துக்கு ஒப்பான மகாபாபம் பெற்று நரகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 39

ये निंदंति पुराणज्ञं कथां वा पापहारिणीम् । ते वै जन्मशतं मर्त्याः शुनका संभवंति च

புராணங்களை அறிந்தவரை நிந்திப்பவர்களும், பாபநாசினியான புனிதக் கதையையே இகழ்பவர்களும், நூறு பிறவிகள் நாய்யோனியில் பிறக்கின்றனர்.

Verse 40

कथायां वर्तमानायां ये वदंति नराधमाः । ते गर्दभाः प्रजायन्ते कृकलासास्ततः परम्

கதை நடைபெறும் போது பேசிக்கொண்டிருக்கும் கீழ்மக்கள் கழுதையாகப் பிறக்கின்றனர்; அதன் பின் பல்லி யோனியை அடைகின்றனர்.

Verse 41

कदाचिदपि ये पुण्यां न शृण्वंति कथां नराः । ते भुक्त्वा नरकान्घोरान्भ वंति वनसूकराः

ஒருபோதும் புண்ணியக் கதையை கேளாத மனிதர்கள், கொடிய நரகங்களை அனுபவித்து பின்னர் காட்டுப்பன்றியாகப் பிறக்கின்றனர்.

Verse 42

ये कथामनुमोदन्ते कीर्त्यमानां नरोत्तमाः । अशृण्वंतोऽपि ते यांति शाश्वतं परमं पदम्

பாடப்படும் புனிதக் கதையை மனமார ஒப்புக்கொண்டு மகிழும் நரோத்தமர்கள், கேளாவிட்டாலும் நித்திய பரமபதத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 43

कथायां कीर्त्यमानायां विघ्नं कुर्वंति ये शठाः । कोट्यब्दान्नरकान्भुक्त्वा भवंति ग्रामसूकराः

புனிதப் புராணக் கதையைக் கூறிக் கீர்த்திக்கும்போது வஞ்சகர் தடையிடின், அவர்கள் கோடி ஆண்டுகள் நரகத்தில் துன்புற்று இறுதியில் ஊர்ப் பன்றியாகப் பிறப்பர்।

Verse 44

ये श्रावयंति मनुजान्पुण्यां पौराणिकीं कथाम् । कल्पकोटिशतं साग्रं तिष्ठंति ब्रह्मणः पदम्

மக்களுக்கு புண்ணியமான புராணக் கதையைச் செவியுறச் செய்வோர், மேலுமுடன் நூறு கோடி கல்பங்கள் வரை பிரம்மாவின் பதத்தில் தங்குவர்।

Verse 45

आसनार्थं प्रयच्छंति पुराणज्ञस्य ये नराः । कम्बलाजिनवासांसि मञ्चं फलकमेव च

புராணஞானிக்கு அமர்விடமாகக் கம்பளம், மான் தோல், ஆடை, கட்டில் அல்லது மரப்பலகையைக் கூட அளிப்போர் பெரும் புண்ணியம் பெறுவர்।

Verse 46

स्वर्गलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । स्थित्वा ब्रह्मादिलोकेषु पदं यांति निरामयम्

அவர்கள் சுவர்க்கத்தை அடைந்து விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் பிரம்மாதி உலகங்களில் தங்கி, இறுதியில் நோயற்ற, மாசற்ற பரமபதத்தை அடைவர்।

Verse 47

पुराणज्ञस्य यच्छंति ये सूत्रवसनं नवम् । भोगिनो ज्ञानसंपन्नास्ते भवंति भवेभवे

புராணஞானிக்கு புதிய ஆடை (புது துணி) அளிப்போர், பிறவி பிறவியாகச் செல்வமிகு இன்பநுகர்வோராகவும் ஞானமுடையோராகவும் இருப்பர்।

Verse 48

ये महापातकैर्युक्ता उपपातकिनश्च ये । पुराणश्रवणादेव ते यांति परमं पदम्

மகாபாதகங்களில் ஈடுபட்டவர்களும், உபபாதகிகளும் கூட, புராணத்தைச் செவிமடுத்ததாலேயே பரமபதத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 49

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं द्विजोत्तमाः । शृण्वतां सर्वपापघ्नं विचित्रं सुमनोहरम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! இங்கே நான் மிகப் புண்ணியமிக்க ஒரு இதிஹாசக் கதையை உரைக்கிறேன்; கேட்போரின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும், வியப்பூட்டும், மனம் கவரும் ஒன்று.

Verse 50

दक्षिणापथमध्ये वै ग्रामो बाष्कलसंज्ञितः । तत्र संति जनाः सर्वे मूढाः कर्मविवर्जिताः

தக்ஷிணாபதத்தின் நடுவில் ‘பாஷ்கல’ எனப்படும் ஒரு கிராமம் உள்ளது; அங்கே உள்ள மக்கள் அனைவரும் மயக்கமுற்றவர்களாய், தர்மகர்மங்களின்றி உள்ளனர்.

Verse 51

न तत्र ब्राह्मणाचाराः श्रुतिस्मृतिपराङ्मुखाः । जपस्वाध्यायरहिताः परस्त्री विषयातुराः

அங்கே பிராமண ஒழுக்கங்கள் இல்லை; அவர்கள் ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளிலிருந்து விலகியவர்கள், ஜபம்-ஸ்வாத்யாயம் இன்றியவர்கள், பரஸ்த்ரீ மற்றும் விஷய ஆசையால் துயருறுபவர்கள்.

Verse 52

कृषीवलाः शस्त्रधरा निर्देवा जिह्मवृत्तयः । न जानंति परं धर्मं ज्ञानवैराग्यलक्षणम्

அவர்கள் வெறும் உழவர்களும் ஆயுதம் தாங்கியவர்களும்; தேவநம்பிக்கையற்ற, வஞ்சக நடத்தை உடையவர்கள்; ஞானம்-வைராக்யம் எனும் இலக்கணமுடைய பரம தர்மத்தை அறியார்.

Verse 53

स्त्रियश्च पापनिरताः स्वैरि ण्यः कामलालसाः । दुर्बुद्धयः कुटिलगाः सद्गताचारवर्जिताः

அங்கே சில பெண்கள் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, தன்னிச்சையுடன் நடந்து, காம இன்பத்தை நாடி, மாசுபட்ட அறிவும் வஞ்சக வழிகளும் கொண்டு, நல்லொழுக்கமும் நற்பாதையும் தரும் கட்டுப்பாட்டை இழந்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 54

तत्रैको विदुरो नाम दुरात्मा ब्राह्मणाधमः । आसीद्वेश्यापतिर्योऽसौ सदारोऽपि कुमार्गगः

அங்கே ‘விதுரன்’ என்னும் ஒருவன் இருந்தான்—தீய மனத்தவன், பிராமணர்களில் இழிந்தவன். அவன் ஒரு வेश्यையின் காவலனாக வாழ்ந்தான்; மனைவி இருந்தும் தீய வழியையே நாடினான்.

Verse 55

स्वपत्नीं बंदुलां नाम हित्वा प्रतिनिशं तथा । वेश्याभवनमासाद्य रमते स्मरपीडितः

அவன் ‘பந்துலா’ என்னும் தன் மனைவியை விட்டு, இரவு தோறும் வेश्यைகளின் இல்லத்திற்குச் சென்று, காமதேவனின் துன்பத்தால் வாட்டமுற்று அங்கே இன்புறுவான்.

Verse 56

सापि तस्यांगना रात्रौ वियुक्ता नवयौवना । असहंती स्मरावेशं रेमे जारेण संगता

அவனுடைய இளமையுற்ற மனைவியும், இரவில் அவனிடமிருந்து பிரிந்து, காமவேகத்தைத் தாங்க இயலாமல், பரதாரனுடன் சேர்ந்திருந்து இன்புற்றாள்.

Verse 57

तां कदाचिद्दुराचारां जारेण सह संगताम् । दृष्ट्वा तस्याः पतिः क्रोधादभि दुद्राव सत्वरः

ஒருமுறை அந்தத் தீயொழுக்கமுடையவள் பரதாரனுடன் சேர்ந்திருப்பதைப் பார்த்த அவளுடைய கணவன், கோபத்தால் கொதித்து உடனே அவர்களை நோக்கி ஓடினான்.

Verse 58

जारे पलायिते पत्नीं गृहीत्वा स दुराशयः । संताड्य मुष्टिबंधेन मुहुर्मुहुरताडयत्

கள்ளக் காதலன் ஓடிப்போனபோது, அந்த தீய மனத்தவன் மனைவியைப் பிடித்து, குத்திய கைகளால் மீண்டும் மீண்டும் அடித்தான்।

Verse 59

सा नारी पीडिता भर्त्रा कुपिता प्राह निर्भया । भवान्प्रतिनिशं वेश्यां रमते का गतिर्मम

கணவனால் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்தப் பெண் கோபத்துடனும் அஞ்சாமலும் கூறினாள்—“நீ இரவு தோறும் வेश्यையுடன் இன்புறுகிறாய்; அப்படியெனில் என் நிலை என்ன, எனக்கு அடைக்கலம் எது?”

Verse 60

अहं रूपवती योषा नवयौवनशालिनी । कथं सहिष्ये कामार्ता तव संगतिवर्जिता

“நான் அழகிய பெண், புதுயௌவனத்தால் விளங்குகிறேன்; உன் சங்கமம் இன்றி காமத்தால் வாடி நான் எவ்வாறு தாங்குவேன்?”

Verse 61

इत्युक्तः स तया तन्व्या प्रोवाच ब्राह्मणाधमः । युक्तमेव त्वयोक्तं हि तस्माद्वक्ष्यामि ते हितम्

அந்த மெலிந்த இளம்பெண் இவ்வாறு சொன்னபோது, அந்தத் தாழ்ந்த பிராமணன் கூறினான்—“நீ சொன்னது முறையே; ஆகவே உனக்கு நன்மையானதைச் சொல்கிறேன்.”

Verse 62

जारेभ्यो धनमाकृष्य तेभ्यो देहि परां रतिम् । तद्धनं देहि मे सर्वं पण्यस्त्रीणां ददामि तत्

“கள்ளக் காதலர்களிடமிருந்து செல்வத்தை ஈர்த்து, அவர்களுக்கு மிகுந்த ரதியை அளி; பின்னர் அந்தச் செல்வமெல்லாம் எனக்குக் கொடு—அதை நான் பண்ணியஸ்திரிகளிடம் ஒப்படைப்பேன்.”

Verse 63

एवं संपूर्यते कामो ममापि च वरानने । तथेति भर्तृवचनं प्रतिजग्राह सा वधूः

“அழகிய முகத்தாளே! இவ்வாறு எனது விருப்பமும் நிறைவேறும்.” கணவனின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த மணப்பெண் “ததாஸ்து” என்று ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 64

एवं तयोस्तु दंपत्योर्दुराचारप्रवृत्तयोः । कालेन निधनंप्राप्तः स विप्रो वृषलीपतिः

இவ்வாறு அந்த தம்பதியர் துராசாரத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர்; காலப்போக்கில் அந்தப் பிராமணன்—தாழ்ந்த நிலையுடைய பெண்ணின் கணவன்—மரணமடைந்தான்.

Verse 65

मृते भर्तरि सा नारी पुत्रैः सह निजालये । उवास सुचिरं कालं किंचिदुत्क्रांतयौवना

கணவன் இறந்தபின் அந்தப் பெண் தன் மகன்களுடன் தன் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் வாழ்ந்தாள்; அவளின் இளமை சற்றே கடந்திருந்தது.

Verse 66

एकदा दैवयोगेन संप्राप्ते पुण्यपर्वणि । सा नारी बंधुभिः सार्धं गोकर्णं क्षेत्र माययौ

ஒருமுறை தெய்வச் சேர்க்கையால் புண்ணியப் பண்டிகை நாள் வந்தபோது, அந்தப் பெண் உறவினர்களுடன் கோகர்ணக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 67

तत्र तीर्थजले स्नात्वा कस्मिंश्चिद्देवतालये । शुश्राव देवमुख्यानां पुण्यां पौराणिकीं कथाम्

அங்கே தீர்த்த நீரில் நீராடி, ஒரு கோவிலில் தேவர்களில் முதன்மையானவரைப் பற்றிய புனிதமான புராணக் கதையை அவள் கேட்டாள்.

Verse 68

योषितां जारसक्तानां नरके यमकिंकराः । संतप्तलोहपरिघं क्षिपंति स्मरमंदिरे

நரகத்தில் யமனின் தூதர்கள் பரபுருஷ ஆசைக்குட்பட்ட பெண்களை ‘ஸ்மரமந்திரம்’ எனும் காமத்தால் விளையும் வேதனை இல்லத்தில் செந்நெருப்பு இரும்புக் கோல்களால் எறிந்து தண்டிக்கின்றனர்।

Verse 69

इति पौराणिकेनोक्तां सा श्रुत्वा धर्मसंहिताम् । तमुवाच रहस्येषा भीता ब्राह्मणपुंगवम्

புராணவாசகர் உரைத்த தர்மச் சங்கிரகத்தை கேட்டவுடன் அவள் அஞ்சினாள்; பின்னர் தனிமையில் அந்த முதன்மை பிராமணனை நோக்கி பேசினாள்।

Verse 70

ब्रह्मन्पापमजानंत्या मयाचरितमुल्बणम् । यौवने कामचारेण कौटिल्येन प्रवर्तितम्

ஓ பிராமணரே! இது பாவம் என அறியாமல், இளமையில் காமநடத்தையும் வஞ்சகமும் தூண்ட, நான் மிகக் கொடிய செயலைச் செய்தேன்।

Verse 71

इदं त्वद्वचनं श्रुत्वापुराणार्थविजृंभि तम् । भीतिर्मे महती जाता शरीरं वेपते मुहुः

புராணத்தின் பொருளை விரித்து விளக்கும் உங்கள் சொற்களை கேட்டவுடன் எனக்குள் பெரும் அச்சம் எழுந்தது; என் உடல் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்குகிறது।

Verse 72

धिङ्मां दुरिंद्रियासक्तां पापां स्मरविमोहिताम् । अल्पस्य यत्सुखस्यार्थे घोरां यास्यामि दुर्गतिम्

என்னைத் திகைத்து நிந்திக்க வேண்டும்—தீய இந்திரிய ஆசையில் பற்றிய பாவினி, காம மயக்கத்தில் மூழ்கியவள்! சிறிது இன்பத்திற்காக நான் கொடிய துர்கதியில் வீழ்வேன்।

Verse 73

कथं पश्यामि मरणे यमदूतान्भयंकरान् । कथं पाशैर्बलात्कंठे बध्यमाना धृतिं लभे

மரண காலத்தில் எமனின் பயங்கரமான தூதர்களை நான் எப்படிப் பார்ப்பேன்? அவர்கள் என் கழுத்தில் பாசக்கயிற்றை வலிமையாகக் கட்டும்போது, நான் எப்படி தைரியம் கொள்வேன்?

Verse 74

कथं सहिष्ये नरके खंडशो देहकृंतनम । पुनः कथं पतिष्यामि संतप्ता क्षारकर्दमे

நரகத்தில் என் உடல் துண்டு துண்டாக வெட்டப்படுவதை நான் எப்படித் தாங்குவேன்? மீண்டும் வெந்துபோய், அந்த உப்புக் சேற்றில் நான் எப்படி விழுவேன்?

Verse 75

कथं च योनिलक्षेषु क्रिमिकीटखगादिषु । परिभ्रमामि दुःखौघात्पीड्यमाना निरंतरम्

துன்ப வெள்ளத்தால் இடைவிடாமல் வருந்திக்கொண்டு, புழு, பூச்சி, பறவை போன்ற லட்சக்கணக்கான பிறவிகளில் நான் எப்படி அலைந்து திரிவேன்?

Verse 76

कथं च रोचते मह्यमद्यप्रभृति भोजनम् । रात्रौ कथं च सेविष्ये निद्रां दुःखपरिप्लुता

இன்று முதல் எனக்கு உணவு எப்படி ருசிக்கும்? துயரத்தில் மூழ்கிய நான் இரவில் எப்படி உறங்குவேன்?

Verse 77

हाहा हतास्मि दग्धास्मि विदीर्णहृदयास्मि च । हा विधे मां महापापे दत्त्वा बुद्धिमपातयः

ஐயோ! நான் அழிந்தேன், நான் எரிந்தேன், என் இதயம் பிளந்துவிட்டது. ஓ விதியே! எனக்கு அறிவைக் கொடுத்தும், ஏன் என்னை மகாபாவத்தில் தள்ளினாய்?

Verse 78

पततस्तुंगशैलाग्राच्छूलाक्रांतस्य देहिनः । यद्दुःखं जायते घोरं तस्मात्कोटिगुणं मम

உயர்ந்த மலைச் சிகரத்திலிருந்து விழுந்து, வேலால் குத்தப்பட்ட உயிர்க்கு எழும் கொடிய வேதனை எத்தனையோ; அதைவிட என் துயரம் கோடி மடங்கு அதிகம்.

Verse 79

अश्वमेधायुतं कृत्वा गंगां स्नात्वा शतं समाः । न शुद्धिर्जायते प्रायो मत्पापस्य गरीयसः

நான் பத்தாயிரம் அச்வமேத யாகங்கள் செய்தாலும், நூறு ஆண்டுகள் கங்கையில் நீராடினாலும், என் கனமான பாவத்திற்கு பெரும்பாலும் சுத்தி உண்டாகாது.

Verse 80

किं करोमि क्व गच्छामि कं वा शरणमाश्रये । को वा मां त्रायते लोके पतंती नरकार्णवे

நான் என்ன செய்வேன், எங்கே போவேன், யாரின் சரணை அடைவேன்? நரகக் கடலில் மூழ்கும் என்னை இவ்வுலகில் யார் காப்பார்?

Verse 81

त्वमेव मे गुरुर्ब्रह्मंस्त्वं माता त्वं पितासि च । उद्धरोद्धर मां दीनां त्वामेव शरणं गताम्

ஓ பிரஹ்மனே! நீயே என் குரு; நீயே தாய், நீயே தந்தையும். உன் சரணமே அடைந்த இந்த ஏழையை உயர்த்து, உயர்த்து.

Verse 82

इति तां जातनिर्वेदां पतितां चरणद्वये । उत्थाप्य कृपया धीमान्बभाषे द्विजपुंगवः

இவ்வாறு கூறி, வருத்தம் நிறைந்து அவரது இரு பாதங்களிலும் விழுந்த அவளைப் பார்த்து, ஞானமிக்க பிராமணச் சிறந்தவர் கருணையால் அவளை எழுப்பி உரைத்தார்.

Verse 83

ब्राह्मण उवाच । दिष्ट्या काले प्रबुद्धासि श्रुत्वेमां महतीं कथाम् । मा भैषीस्तव वक्ष्यामि गतिं चैव सुखावहाम्

பிராமணன் கூறினான்—நல்வினையால் நீ உரிய காலத்தில் விழித்தெழுந்து இந்த மகத்தான சத்கதையை கேட்டாய். அஞ்சாதே; உனக்கு இன்பம் தரும் கதியும் மார்க்கமும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 84

सत्कथाश्रवणादेव जाता ते मतिरीदृशी । इंद्रियार्थेषु वैराग्यं पश्चात्तापो महानभूत्

சத்கதையை கேட்டதினாலேயே உனக்குள் இத்தகைய ஞானம் எழுந்தது; புலன்விஷயங்களில் வைராக்யம் வந்தது, பெரும் பச்சாத்தாபமும் பிறந்தது.

Verse 85

पश्चात्तापो हि सर्वेषामघानां निष्कृतिः परा । तेनैव कुरुते सद्यः प्रायश्चित्तं सुधीर्नरः

உண்மையில், பச்சாத்தாபமே எல்லாப் பாவங்களுக்கும் உன்னதமான நிஷ்கிருதி; அதே பச்சாத்தாபத்தால் ஞானி உடனே உண்மையான பிராயச்சித்தம் செய்கிறான்.

Verse 86

प्रायश्चित्तानि सर्वाणि कृत्वा च विधिवत्पुनः । अपश्चात्तापिनो नार्या न यांति गतिमुत्तमाम्

விதிப்படி எல்லாப் பிராயச்சித்தங்களையும் செய்தாலும், பச்சாத்தாபமில்லாதவர்கள் உத்தம கதியை அடையார்.

Verse 87

सत्कथाश्रवणान्नित्यं संयाति परमां गतिम् । पुण्यक्षेत्रनिवासाच्च चित्तशुद्धिः प्रजायते

நித்யமாக சத்கதையை கேட்பதால் பரமகதி கிடைக்கும்; புண்யக்ஷேத்திரத்தில் வாசிப்பதால் சித்தசுத்தி பிறக்கும்.

Verse 88

यथा सत्कथया नित्यं संयाति परमां गतिम् । तथान्यैः सद्व्रतैर्जंतोर्नभवेन्मतिरुत्तमा

எவ்வாறு நித்திய சத்கதையால் பரமகதி அடையப்படுகிறதோ, அவ்வாறே பிற நல்விரதங்களால் மட்டும் மனிதனின் அறிவு அதேபோல் உயர்வடையாது।

Verse 89

यथा मुहुः शोध्यमानो दर्पणो निर्मलो भवेत् । तथा सत्कथया चेतो विशुद्धिं परमां व्रजेत्

எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் துடைக்கப்படும் கண்ணாடி மாசற்றதாகிறதோ, அவ்வாறே சத்கதையால் சித்தம் பரமத் தூய்மையை அடைகிறது।

Verse 90

विशुद्धे चेतसि नृणां ध्यानं सिध्यत्युमापतेः । ध्यानेन सर्वं मलिनं मनोवाक्कायसंभृतम्

மனிதரின் சித்தம் தூய்மையடைந்தால் உமாபதி (சிவன்) தியானம் நிறைவேறும்; தியானத்தால் மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் சேர்க்கப்பட்ட எல்லா மாசும் நீங்கும்।

Verse 91

सद्यो विधूय कृतिनो यांति शम्भोः परं पदम् । अतः संन्यस्तपुण्यानां सत्कथा साधनं परम्

உடனே மாசை உதிர்த்து புண்ணியவானோர் ஷம்புவின் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள்; ஆகவே புண்ணியமே ஆதாரம் எனும் பற்றை விட்டோர்க்கு சத்கதையே உயர்ந்த சாதனம்.

Verse 92

कथया सिध्यति ध्यानं ध्यानात्कैवल्यमुत्तमम् । असिद्धपरमध्यानः कथामेतां शृणोति यः । सोऽन्यजन्मनि संप्राप्य ध्यानं याति परां गतिम्

சத்கதையால் தியானம் நிறைவேறும்; தியானத்தால் உயர்ந்த கைவல்யம் விளையும். பரமதியானத்தில் இன்னும் நிறைவேறாதவன் இக்கதையைச் செவிமடுத்தால், பிறவியொன்றில் அதன் பயனைப் பெற்று தியானத்தை அடைந்து பரமகதியை எய்துவான்।

Verse 93

नामोच्चारणमात्रेण जप्त्वा मंत्रमजामिलः । पश्चात्तापसमायुक्तस्त्ववाप परमां गतिम्

பெயரை உச்சரித்ததுமட்டுமே கொண்டு அஜாமிலன் மந்திரத்தை ஜபித்தவனானான்; பின்னர் பச்சாத்தாபம் நிறைந்து பரமகதியை அடைந்தான்.

Verse 94

सर्वेषां श्रेयसां बीजं सत्कथाश्रवणं नृणाम् । यस्तद्विहीनः स पशुः कथं मुच्येत बन्धनात्

மனிதர்க்கு எல்லா நலன்களுக்கும் விதை சத்கதா-ஸ்ரவணமே. அதிலிருந்து விலகியவன் மிருகம் போன்றவன்; அவன் பந்தனத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபடுவான்?

Verse 95

अतस्त्वमपि सर्वेभ्यो विषयेभ्यो निवृत्तधीः । भक्तिं परां समाधाय सत्कथां शृणु सर्वदा । शृण्वंत्याः सत्कथां नित्यं चेतस्ते शुद्धिमेष्यति

ஆகையால் நீயும் எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் மனத்தை விலக்கி, பரம பக்தியை நிலைநிறுத்தி, எப்போதும் சத்கதையை கேள். தினமும் சத்கதை கேட்பதால் உன் சித்தம் தூய்மை அடையும்.

Verse 96

तेन ध्यायसि विश्वेशं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि । ध्यायतः शिवपादाब्जं मुक्तिरेकेन जन्मना

அதனால் நீ விஸ்வேஸ்வரனை தியானிப்பாய்; பின்னர் முக்தியை அடைவாய். சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை தியானிப்பவனுக்கு ஒரே பிறவியிலே முக்தி உண்டாகும்.

Verse 97

भविष्यति न सन्देहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । इत्युक्ता तेन विप्रेण सा नारी बाष्पसंकुला

“இது நிச்சயமாக நிகழும்; சந்தேகம் இல்லை; நான் உண்மை, உண்மை கூறுகிறேன்.” என்று அந்த பிராமணன் சொன்னதும் அந்தப் பெண் கண்ணீரால் நிறைந்தாள்.

Verse 98

पतित्वा पादयोस्तस्य कृतार्थास्मीत्यभाषत । तस्मिन्नेव महाक्षेत्रे तस्मादेव द्विजोत्तमात्

அவள் அவருடைய திருவடிகளில் விழுந்து, “நான் கृतார்த்தை ஆனேன்” என்று கூறினாள். அதே மகாக்ஷேத்திரத்தில், அதே சிறந்த த்விஜரிடமிருந்து மேலும் வழிகாட்டுதலும் பெற்றாள்.

Verse 99

शुश्राव सत्कथां साध्वीं कैवल्यफल दायिनी । स उवाच द्विजस्तस्यै कथां वैराग्यबृंहिताम्

அவள் கைவல்யப் பலன் அளிக்கும் புனிதமான சத்கதையைச் செவிமடுத்தாள். பின்னர் அந்த த்விஜர் அவளுக்கு வைராக்யம் நிறைந்த உபதேசக் கதையை உரைத்தார்.

Verse 100

यां श्रुत्वा मनुजः सद्यस्त्यजेद्विषयवासनाम् । तस्याश्चित्तं यथा शुद्धं वैराग्यरसगं यथा

அதைக் கேட்டவுடன் மனிதன் உடனே விஷயவாசனைகளைத் துறப்பான்; அவளுடைய சித்தம் தூய்மையடைந்து, வைராக்ய ரசத்தில் மூழ்கியதுபோல் ஆனது.

Verse 110

इत्थं प्रतिदिनं भक्त्या प्रार्थयंती महेश्वरम् । शृण्वंती सत्कथां सम्यक्कर्मबंधं समाच्छिनत्

இவ்வாறு அவள் தினந்தோறும் பக்தியுடன் மகேஸ்வரனை வேண்டி, கவனமாக சத்கதையைச் செவிமடுத்து, கர்மப் பந்தத்தை முற்றிலும் அறுத்தாள்.

Verse 120

देव्युवाच । सोऽस्मत्कथां महापुण्यां कदाचिच्छृणुयाद्यदि । निस्तीर्य दुर्गतिं सर्वामिमं लोकं प्रयास्यति

தேவி கூறினாள்—“யாரேனும் ஒருநாள் எமது இந்த மகாபுண்யக் கதையைச் செவிமடுத்தால், எல்லா துர்கதிகளையும் கடந்து இந்தப் புண்ணிய லோகத்தை அடைவான்.”

Verse 130

विमानमारुह्य स दिव्यरूपधृक्स तुंबुरुः पार्श्वगतः स्वकांतया । गायन्महेशस्य गुणान्मनोरमाञ्जगाम कैवल्यपदं सनातनम्

திவ்ய விமானத்தில் ஏறி, தெய்வீக ரூபம் தாங்கிய தும்புரு தன் காதலியை அருகில் கொண்டு சென்றான். மகேசன் (சிவன்) அவரின் மனோகர குணங்களைப் பாடிக்கொண்டே, அவன் சனாதன கைவல்யப் பதம்—பரம விடுதலை—அடைந்தான்।

Verse 136

विविधगुणविभेदैर्नित्यमस्पृष्टरूपं जगति च बहिरंतर्वा समानं महिम्ना । स्वमहसि विहरंतं वाङ्मनोवृत्तिदूरं परमशिवमनंतानंदसांद्रं प्रपद्ये

நான் பரமசிவனைச் சரணடைகிறேன்—பலவித குண வேறுபாடுகளாலும் எப்போதும் தீண்டப்படாத ரூபமுடையவர்; உலகின் உள்ளும் புறமும் ஒரே மகிமையுடையவர்; தம் சுயஒளி பிரகாசத்தில் விளையாடுபவர்; வாக்கும் மனவிருத்திகளும் எட்டாதவர்; அளவற்ற ஆனந்தம் செறிந்தவர்।