Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एवं ब्रह्मर्षिणा प्रोक्तां वाणीं पीयूषसन्निभाम् । आकर्ण्य मुदितो राजा प्रांजलिः पुनरब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—பிரம்மரிஷி அருளிய அமுதம் போன்ற வாக்குகளைச் செவிமடுத்து, மன்னன் மகிழ்ந்து, கைகூப்பி மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 2

राजोवाच । अहो सत्संगमः पुंसामशेषाघप्रशोधनः । कामक्रोधनिहंता च इष्टदोग्धा जनस्य हि

மன்னன் கூறினான்—ஆஹா! சத்சங்கம் மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் கழுவி நீக்குகிறது. அது காமமும் கோபமும் அழித்து, விரும்பிய பலனை நிச்சயமாக அளிக்கிறது।

Verse 3

मम मायातमो नष्टं ज्ञानदृष्टिः प्रकाशिता । तव दर्शनमात्रेण प्रायोहममरोत्तमः

என்னுள் இருந்த மாயை என்னும் இருள் அகன்றது; ஞானக் காட்சி ஒளிர்ந்தது. உமது தரிசனமட்டுமே எனக்கு அமரர்களைப் போல உயர்வை அளித்தது போல் உள்ளது।

Verse 4

श्रुतं च पूर्वचरितं बालयोः सम्यगेतयोः । भविष्यदपि पृच्छामि मत्पुत्राचरणं मुने

இந்த இரு சிறுவர்களின் முன்னைய செயல்களை நான் முறையாகக் கேட்டேன். இப்போது வருங்காலத்தையும் கேட்கிறேன்—முனிவரே, என் மகனின் எதிர்கால நடத்தைப் பற்றி கூறுங்கள்।

Verse 5

अस्यायुः कति वर्षाणि भाग्यं वद च कीदृ शम् । विद्या कीर्तिश्च शक्तिश्च श्रद्धा भक्तिश्च कीदृशी

இவனுடைய ஆயுள் எத்தனை ஆண்டுகள்? அவனுடைய பாக்கியம் எப்படிப்பட்டது? அவனுடைய கல்வி, புகழ், வலிமை, மேலும் அவனுடைய சிரத்தை மற்றும் பக்தி எவ்வாறிருக்கும்?

Verse 6

एतत्सर्वमशेषेण मुने त्वं वक्तुमर्हसि । तव शिष्योस्मि भृत्योस्मि शरणं त्वां गतोस्मयहम्

முனிவரே, இதையெல்லாம் ஒன்றும் விடாமல் நீங்கள் கூறத் தகுதியுடையவர். நான் உங்கள் சீடன்; நான் உங்கள் பணியாளர்; நான் உங்கள் சரணத்தை அடைந்தேன்.

Verse 7

पराशर उवाच । अत्रावाच्यं हि यत्किंचित्कथं शक्तोस्मि शंसितुम् । यच्छ्रुत्वा धृतिमंतोपि विषादं प्राप्नुयुर्जनाः

பராசரர் கூறினார்—இங்கே சொல்லத் தகாத ஒன்று உள்ளது; அதை நான் எவ்வாறு உரைக்க இயலும்? அதை கேட்டால் உறுதியானவர்களும் கூட துயரத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவர்.

Verse 8

तथापि निर्व्यलीकेन भावेन परिपृच्छतः । अवाच्यमपि वक्ष्यामि तव स्नेहान्महीपते

ஆயினும், மன்னரே, நீர் கபடமற்ற உள்ளத்துடன் கேட்கிறீர்; ஆகவே உம்மீது உள்ள அன்பினால் சொல்லத் தகாததையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 9

अमुष्य त्वत्कुमारस्य वर्षाणि द्वादशात्ययुः । इतः परं प्रपद्येत सप्तमे दिवसे मृतिम्

உமது இளவரசன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆயுளை கடந்துவிட்டான். இந்நேரத்திலிருந்து, ஏழாம் நாளில் அவன் மரணத்தை அடைவான்.

Verse 10

इति तस्य वचः श्रुत्वा कालकूटमिवोदितम् । मूर्च्छितः सहसा भूमौ पतितो नृपतिः शुचा

அந்த வார்த்தைகள்—காலகூட விஷம்போல் கொடியவை—என்று கேட்ட அரசன் துயரால் கலங்கி உடனே மயங்கி தரையில் விழுந்தான்।

Verse 11

तमुत्थाप्य समाश्वास्य स मुनिः करुणार्द्रधीः । उवाच मा भैर्नृपते पुनर्वक्ष्यामि ते हितम्

அவனை எழுப்பி ஆறுதல் கூறி, கருணையால் நெகிழ்ந்த மனத்துடன் முனிவர் சொன்னார்—“அரசே, அஞ்சாதே; உன் நலத்தைக் மீண்டும் உரைப்பேன்।”

Verse 12

सर्गात्पुरा निरालोकं यदेकं निष्कलं परम् । चिदानंदमयं ज्योतिः स आद्यः केवलः शिवः

படைப்பிற்கு முன் அந்த ஒரே பரம்பொருள்—பகுதியற்றது, வெளிப்பாடற்றது—சித்-ஆனந்தமய ஒளியாக இருந்தது; அவனே ஆதியாய், நிர்மல சிவன்.

Verse 13

स एवादौ रजोरूपं सृष्ट्वा ब्रह्माणमात्मना । सृष्टिकर्मनियुक्ताय तस्मै वेदांश्च दत्तवान्

அவனே ஆதியில் தன் சக்தியால் ரஜோ ரூபமாகப் பிரம்மாவை உருவாக்கி, படைப்புப் பணிக்கு நியமிக்கப்பட்ட அவனுக்கு வேதங்களை அருளினான்।

Verse 14

पुनश्च दत्तवानीश आत्मतत्त्वैकसंग्रहम् । सर्वोपनिषदां सारं रुद्राध्यायं च दत्तवान्

மீண்டும் ஈசன், ஆத்மத் தத்துவத்தின் ஒப்பற்ற தொகுப்பாகவும், எல்லா உபநிஷத்துகளின் சாரமாகவும் விளங்கும் ருத்ராத்யாயத்தையும் அருளினான்।

Verse 15

यदेकमव्ययं साक्षाद्ब्रह्मज्योतिः सनातनम् । शिवात्मकं परं तत्त्वं रुद्राध्याये प्रतिष्ठितम्

ஒன்றே ஆன, அழிவற்ற, நேரடியாக அறியத்தக்க சனாதன பிரம்மஜ்யோதி; சிவஸ்வரூபமான பரமத் தத்துவம் ருத்ராத்யாயத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 16

स आत्मभूः सृजद्विश्वं चतुर्भिर्वदनैर्विराट् । ससर्ज वेदांश्चतुरो लोकानां स्थितिहेतवे

அந்த ஆத்மபூ விராட் பிரம்மா நான்கு முகங்களால் உலகத்தைப் படைத்தான்; உலகங்களின் நிலைபெறுதற்காக நான்கு வேதங்களையும் வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 17

तत्रायं यजुषां मध्ये ब्रह्मणो दक्षिणान्मुखात् । अशेषोपनिषत्सारो रुद्राध्यायः समुद्गतः

அங்கே யஜுர்வேதத்தின் நடுவில், பிரம்மாவின் தென் முகத்திலிருந்து இந்த ருத்ராத்யாயம் எழுந்தது—அது எல்லா உபநிஷத்துகளின் முழுச் சாரம்.

Verse 18

स एष मुनिभिः सर्वैर्मरीच्यत्रिपुरोगमैः । सह देवैर्धृतस्तेभ्यस्तच्छिष्या जगृहुश्च तम्

இந்த (ருத்ராத்யாயம்) மரீசி, அத்ரி முதலிய முன்னோடி முனிவர்கள் அனைவரும் தேவர்களுடன் சேர்ந்து தாங்கினர்; அவர்களிடமிருந்து அவர்களின் சீடர்கள் இதைத் திருவழியாகப் பெற்றனர்.

Verse 19

तच्छिष्यशिष्यैस्तत्पुत्रैस्तत्पुत्रैश्च क्रमागतैः । धृतो रुद्रात्मकः सोऽयं वेदसारः प्रसादितः

அந்த சீடர்களின் சீடர்கள், அவர்களின் மகன்கள், பேரன்கள் எனத் தொடர்ச்சிப் பரம்பரையில் இதைத் தாங்கினர்; ருத்ரஸ்வரூபமான இந்த உபதேசம், வேதசாரம், அருளால் காக்கப்பட்டது.

Verse 20

एष एव परो मन्त्र एष एव परं तपः । रुद्राध्यायजपः पुंसां परं कैवल्यसाधनम्

இதுவே பரம மந்திரம்; இதுவே உன்னத தவம். மனிதர்க்கு ருத்ராத்யாய ஜபமே கைவல்யம் அடையும் சிறந்த சாதனம்.

Verse 21

महापातकिनः प्रोक्ता उपपातकिनश्च ये । रुद्राध्यायजपात्सद्यस्तेऽपि यांति परां गतिम्

மகாபாதகிகள் எனக் கூறப்பட்டவர்களும், உபபாதகிகள் எனப்படும் சிறுபாவிகளும்—ருத்ராத்யாய ஜபத்தால் உடனே பரமகதியை அடைவர்.

Verse 22

भूयोपि ब्रह्मणा सृष्टाः सदसन्मिश्रयोनयः । देवतिर्यङ्मनुष्याद्यास्ततः संपूरितं जगत्

மீண்டும் பிரம்மா சத்-அசத் கலந்த யோனிகளைப் படைத்தார்; தேவர்கள், திர்யக் (விலங்கு-பறவை), மனிதர் முதலியோர் தோன்றி உலகம் நிரம்பியது.

Verse 23

तेषां कर्माणि सृष्टानि स्वजन्मानुगुणानि च । लोकास्तेषु प्रवर्तंते भुंजते चैव तत्फलम्

அவரவர் பிறவிக்கு ஏற்றவாறு அவர்களின் கர்மங்கள் அமைக்கப்பட்டன; உயிர்கள் அவற்றில் ஈடுபட்டு, அதனுடைய பலனையும் அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 24

लोकसृष्टिप्रवाहार्थं स्वयमेव प्रजापतिः । धर्माधर्मौ ससर्जाग्रे स्ववक्षःपृष्ठभागतः

உலகப் படைப்பின் ஓட்டம் நிலைத்திருக்க, ஆதியில் பிரஜாபதி தாமே தமது மார்பும் முதுகும் ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து தர்மம்-அதர்மத்தைப் படைத்தார்.

Verse 25

धर्ममेवानुतिष्ठंतः पुण्यं विंदंति तत्फलम् । अधर्ममनुतिष्ठंतस्ते पापफलभोगिनः

தர்மத்தையே அனுஷ்டிப்போர் புண்ணியத்தையும் அதன் பலனையும் பெறுவர்; அதர்மத்தை அனுஷ்டிப்போர் பாபபலத்தை அனுபவிப்போர் ஆவர்.

Verse 26

पुण्यकर्मफल स्वर्गो नरकस्तद्विपर्ययः । तयोर्द्वावधिपौ धात्रा कृतौ शतमखांतकौ

புண்ணிய கர்மத்தின் பலன் ஸ்வர்க்கம்; அதற்கு எதிரானது நரகம். இவ்விரண்டிற்கும் தாதா (விதாதா) ‘சதமகாந்தக’ எனப்படும் இரு அதிபதிகளை நியமித்தான்.

Verse 27

कामः क्रोधश्च लोभश्च मदमानादयः परे । अधर्मस्य सुता आसन्सर्वे नरकनायकाः

காமம், கோபம், லோபம், மேலும் மது-மானம் முதலியவை—இவை அனைத்தும் அதர்மத்தின் புதல்வர்கள்; அனைவரும் நரகத்தின் தலைவர்களாயினர்.

Verse 28

गुरुतल्पः सुरापानं तथान्यः पुल्कसीगमः । कामस्य तनया ह्येते प्रधानाः परिकीर्तिताः

குருதல்பகமனம் (குருவின் படுக்கையை மீறுதல்), சுராபானம், மேலும் புல்கஸீ-கமனம்—இவை காமத்தின் சந்ததிகள் எனவும், இவையே முதன்மை எனவும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 29

क्रोधात्पितृवधो जातस्तथा मातृवधः परः । ब्रह्महत्या च कन्यैका क्रोधस्य तनया अमी

கோபத்திலிருந்து பித்ருவதை தோன்றியது; அதுபோல மாத்ருவதை; மேலும் பிரம்மஹத்தையும்—இவை கோபத்தின் சந்ததிகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 30

देवस्वहरणश्चैव ब्रह्मस्वहरणस्तथा । स्वर्णस्तेय इति त्वेते लोभस्य तनयाः स्मृताः

தேவர்க்குரிய சொத்தை அபகரித்தல், பிராமணர்க்குரிய சொத்தை அபகரித்தல், மேலும் பொன் திருட்டு—இம்மூன்றும் லோபத்தின் புதல்வர்கள் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகின்றன।

Verse 31

एतानाहूय चांडालान्यमः पातकनायकान् । नरकस्य विवृद्ध्यर्थमाधिपत्यं चकार ह

அந்த சாண்டாலர்களை அழைத்து யமன் அவர்களை ‘பாதக-நாயகர்கள்’ என நியமித்து, நரகத்தின் விரிவுக்கும் ஆட்சிக்கும் அதிகாரம் அளித்தான்।

Verse 32

ते यमेन समादिष्टा नव पातकनायकाः । ते सर्वे संगता भूयो घोराः पातकनायकाः

யமனால் ஆணையிடப்பட்ட அந்த ஒன்பது பாதக-நாயகர்கள் மீண்டும் கூடினர்—அரிய பயங்கரமானவர்கள் அவர்கள், பாதக-நாயகர்கள்।

Verse 33

नरकान्पालयामासुः स्वभृत्यैश्चोपपातकैः । रुद्राध्याये भुवि प्राप्ते साक्षात्कैवल्यसाधने

அவர்கள் தங்கள் சேவகர்களான உபபாதகங்களுடன் நரகங்களை காவல் காத்தனர்; ஆனால் நேரடியாக கைवल்யத்தை அளிக்கும் ருத்ராத்யாயம் பூமியில் பரவியபோது…

Verse 34

भीताः प्रदुद्रुवुः सर्वे तेऽमी पातकनायकाः । यमं विज्ञापयामासुः सहान्यैरुपपातकैः

அச்சமுற்ற அந்த பாதக-நாயகர்கள் அனைவரும் ஓடினர்; பிற உபபாதகங்களுடன் சேர்ந்து யமனிடம் சென்று அறிவித்தனர்।

Verse 35

जय देव महाराज वयं हि तव किंकराः । नरकस्य विवृद्ध्यर्थं साधिकाराः कृतास्त्वया

வெற்றி உமக்கே, தேவமகாராஜா! நாங்கள் உண்மையிலே உமது பணியாளர்கள். நரகத்தின் வளர்ச்சிக்காக எங்களுக்கு அதிகாரம் அளித்து நீர் நியமித்தீர்.

Verse 36

अधुना वर्तितुं लोके न शक्ताः स्मो वयं प्रभो । रुद्राध्यायानुभावेन निर्दग्धाश्चैव विद्रुताः

இப்போது, பிரபுவே, உலகில் இயங்கவும் நடமாடவும் எங்களால் இயலவில்லை. ருத்ராத்யாயத்தின் மகிமையால் நாங்கள் எரிந்து ஓடிவிட்டோம்.

Verse 37

ग्रामेग्रामे नदीकूले पुण्येष्वायतनेषु च । रुद्रजाप्ये तु पर्याप्ते कथं लोके चरेमहि

ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், நதிக்கரைகளிலும், புண்ணியத் தலங்களிலும் ருத்ரஜபம் பரவலாக நிலவும்போது, நாம் உலகில் எவ்வாறு நடமாட முடியும்?

Verse 38

प्रायश्चित्तसहस्रं वै गणयामो न किंचन । रुद्रजाप्याक्षराण्येव सोढुं बत न शक्नुमः

ஆயிரம் பிராயச்சித்தங்களையும் நாம் ஒன்றுமல்ல என எண்ணுகிறோம்; ஆனால் ருத்ரஜபத்தின் எழுத்துகளையே—அய்யோ!—நாம் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 39

महापातकमुख्यानामस्माकं लोकघातिनाम् । रुद्रजाप्यं भयं घोरं रुद्रजाप्यं महद्विषम्

நாங்கள்—மகாபாதகங்களில் முதன்மையோர், உலகை அழிப்போர்—எங்களுக்கு ருத்ரஜபம் கொடிய அச்சம்; ருத்ரஜபம் எங்களுக்கு பேர்விஷம்.

Verse 40

अतो दुर्विषहं घोरमस्माक व्यसनं महत् । रुद्रजाप्येन संप्राप्तमपनेतुं त्वमर्हसि

ஆகையால் ருத்ரஜபத்தினால் எம்மேல் இந்தக் கொடியதும் தாங்கமுடியாததும் ஆன பெருந்துயரம் வந்தடைந்தது; இதை நீயே அகற்ற வேண்டும்।

Verse 41

इति विज्ञापितः साक्षाद्यमः पातकनायकैः । ब्रह्मणोंऽतिकमासाद्य तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

இவ்வாறு பாவங்களின் தலைவர்களால் நேரடியாக விண்ணப்பிக்கப்பட்ட யமன், பிரம்மாவை அணுகி அனைத்தையும் அவருக்கு அறிவித்தான்।

Verse 42

देवदेव जगन्नाथ त्वामेव शरणं गतः । त्वया नियुक्तो मर्त्यानां निग्रहे पापकारिणाम्

தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே! நான் உம்மையே சரணடைந்தேன். உம்மால் நியமிக்கப்பட்டவனாய் பாவம் செய்பவரான மனிதர்களை அடக்குகிறேன்।

Verse 43

अधुना पापिनो मर्त्या न संति पृथिवीतले । रुद्राध्यायेन निहतं पातकानां महत्कुलम्

இப்போது பூமித்தளத்தில் பாவமுடைய மனிதர்கள் இல்லை; ருத்ராத்யாயம் பாவங்களின் மகத்தான குலத்தை அழித்துவிட்டது।

Verse 44

पातकानां कुले नष्टे नरकाः शून्यतां गताः । नरके शून्यतां याते मम राज्यं हि निष्फलम्

பாவங்களின் குலம் அழிந்தால் நரகங்கள் வெறுமையடைகின்றன; நரகம் வெறுமையாயின் என் ராஜ்யம் நிச்சயமாக பயனற்றதாகிறது।

Verse 45

तस्मात्त्वयैव भगवन्नुपायः परिचिन्त्यताम् । यथा मे न विहन्येत स्वामित्वं मर्त्यदेहिनाम्

ஆகையால், பகவானே, நீங்களே ஒரு வழியைச் சிந்தியுங்கள்; மானுட உடலுடையோர்மேல் எனது அதிகாரம் குலையாதபடி அருளுங்கள்।

Verse 46

इति विज्ञापितो धाता यमेन परिखिद्यता । रुद्रजाप्यविघातार्थमुपायं पर्यकल्पयत्

யமன் மிகுந்த துயரத்துடன் விண்ணப்பித்தபோது, தாதா (படைப்பாளர்) ருத்ரஜபத்துக்கு இடையூறு செய்ய ஒரு வழியை அமைத்தார்।

Verse 47

अश्रद्धां चैव दुर्मेधामविद्यायाः सुते उभे । श्रद्धामेधाविघातिन्यौ मर्त्येषु पर्यचोदयत्

அவன் அவித்யையின் இரு புதல்வியரான அஶ்ரத்தா, துர்மேதா ஆகியோரைக் மானுட உலகிற்கு அனுப்பினான்; அவர்கள் மனிதரின் பக்திநம்பிக்கையும் நல்விவேகமும் அழிக்கின்றனர்।

Verse 48

ताभ्यां विमोहिते लोके रुद्राध्यायपराङ्मुखे । यमः स्वस्थानमासाद्य कृतार्थ इव सोऽभवत्

அவ்விருவரால் உலகம் மயங்கி ருத்ரஅத்தியாயத்திலிருந்து விலகியபோது, யமன் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பி, தன் நோக்கம் நிறைவேறியதுபோல் ஆனான்।

Verse 49

पूर्वजन्मकृतैः पापैर्जायंतेऽल्पायुषो जनाः । तानि पापानि नश्यंति रुद्रं जप्तवतां नृणाम्

முன்ஜென்மப் பாவங்களால் மக்கள் குறுஆயுளுடன் பிறக்கின்றனர்; ஆனால் ருத்ரனை ஜபித்தவர்களின் அந்தப் பாவங்கள் அழிகின்றன।

Verse 50

क्षीणेषु सर्वपापेषु दीर्घमायुर्बलं धृतिः । आरोग्यं ज्ञानमैश्वर्यं वर्धते सर्वदेहिनाम्

அனைத்து பாவங்களும் க்ஷயமடைந்தபோது, எல்லா தேஹதாரிகளுக்கும் நீண்ட ஆயுள், வலிமை, திடநிலை பெருகும்; ஆரோக்கியம், மெய்ஞ்ஞானம், ஐஸ்வரியமும் வளர்கின்றன।

Verse 51

रुद्राध्यायेन ये देवं स्नापयंति महेश्वरम् । तज्जलैः कुर्वतः स्नानं ते मृत्युं संतरंति च

ருத்ராத்யாயம் ஓதி தேவ மகேஸ்வரரை ஸ்நாபனம் செய்பவர்கள், மேலும் அந்தப் புனித நீரால் தாமே ஸ்நானம் செய்பவர்கள்—மரணத்தைத் தாண்டிச் செல்கின்றனர்।

Verse 52

रुद्राध्यायाभिजप्तेन स्नानं कुर्वंति येंऽभसा । तेषां मृत्युभयं नास्ति शिवलो के महीयते

ருத்ராத்யாயம் முறையாக ஜபிக்கப்பட்ட நீரால் ஸ்நானம் செய்பவர்களுக்கு மரணபயம் இல்லை; அவர்கள் சிவலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவர்।

Verse 53

शतरुद्राभिषेकेण शतायुर्जायते नरः । अशेषपापनिर्मुक्तः शिवस्य दयितो भवेत्

சதருத்ர அபிஷேகம் செய்வதால் மனிதன் நூறாண்டு ஆயுளைப் பெறுவான்; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவனுக்கு அன்புக்குரியவனாகிறான்।

Verse 55

अव्याहतबलैश्वर्यो हतशत्रुर्निरामयः । निर्धूताखिलपापौघः शास्ता राज्यमकंटकम्

தடையற்ற வலமும் ஐஸ்வரியமும் உடையவனாய், பகைவரை அழித்து, நோயற்றவனாய், பாவக் கூட்டமனைத்தையும் உதிர்த்தெறிந்து—முள்ளில்லா, இடையூறில்லா அரசை ஆளுவான்।

Verse 56

विप्रा वेदविदः शांताः कृतिनः शंसितव्रताः । ज्ञानयज्ञतपोनिष्ठाः शिवभक्तिपरायणाः

அவர்கள் வேதங்களை அறிந்த பிராமணர்கள்; மனம் அமைதியுடையோர், கृतியர், விரதங்களில் புகழ்பெற்றோர். ஞானம், யாகம், தவம் இவற்றில் நிலைத்தோர்; சிவபக்தியில் முழுமையாகப் பராயணர்.

Verse 57

रुद्राध्याय जपं सम्यक्कुर्वंतु विमलाशयाः । तेषां जपानुभावेन सद्यः श्रेयो भविष्यति

தூய உள்ளத்தினர் ருத்ராத்யாய ஜபத்தை முறையாகச் செய்யட்டும்; அந்த ஜபத்தின் அனுபவ-பிரபாவத்தால் அவர்களுக்குப் பரம நன்மை உடனே உண்டாகும்.

Verse 58

इत्युक्तवंतं नृपतिर्महामुनिं तमेव वव्रे प्रथमं क्रियागुरुम् । अथापरांस्त्यक्तधनाशयान्मुनीनावाहयामास सहस्रशः क्षणात्

இவ்வாறு உரைத்த அந்த மகாமுனியை அரசன் கிரியைகளின் முதன்மை குருவாகத் தேர்ந்தெடுத்தான். பின்னர் செல்வ ஆசையைத் துறந்த பிற முனிவர்களை அவன் ஒரு கணத்தில் ஆயிரக்கணக்காக அழைத்தான்.

Verse 59

ते विप्राः शांतमनसः सहस्रपरिसंमिताः । कलशानां शतं स्थाप्य पुण्य वृक्षरसैर्युतम्

அந்த அமைதியான மனத்தையுடைய பிராமணர்கள், சுமார் ஆயிரம் பேர், புனித மரங்களின் சாறுகள் நிறைந்த நூறு கலசங்களை நிறுவினர்.

Verse 60

रुद्राध्यायेन संस्नाप्य तमुर्वीपतिपुत्रकम् । विधिवत्स्नापयामासुः संप्राप्ते सप्तमे दिने

ருத்ராத்யாயத்தின் மூலம் அந்த பூபதி-புத்திரனை அபிஷேக ஸ்நானம் செய்து, ஏழாம் நாள் வந்தபோது விதிப்படி அவனுடைய ஸ்நானச் சடங்கை நிறைவேற்றினர்.

Verse 61

स्नाप्यमानो मुनिजनैः स राजन्यकुमारकः । अकस्मादेव संत्रस्तः क्षणं मूर्च्छामवाप ह

முனிவர்கள் அவனை நீராட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த அரசகுமாரன் திடீரென அஞ்சித் திகைத்து, ஒரு கணம் மயக்கமடைந்தான்.

Verse 62

सहसैव प्रबुद्धोऽसौ मुनिभिः कृतरक्षणः । प्रोवाच कश्चित्पुरुषो दंडहस्तः समागतः

அவன் திடீரென விழித்தான்; முனிவர்கள் அவனைப் பாதுகாத்தனர். அப்போது அவன் கூறினான்—“கையில் தண்டம் ஏந்திய ஒரு மனிதன் வந்தான்.”

Verse 63

मां प्रहर्तुं कृतमतिर्भीमदण्डो भयानकः । सोऽपि चान्यैर्महावीरै पुरुषैरभिताडितः

“அவன் என்னை அடிக்கத் தீர்மானித்திருந்தான்—பயங்கரத் தண்டம் ஏந்திய அச்சமூட்டுவான். ஆனால் மற்ற மகாவீரர்கள் அவனையும் அடித்து விரட்டினர்.”

Verse 64

बद्ध्वा पाशेन महता दूरं नीत इवाभवत् । एतावदहमद्राक्षं भवद्भिः कृतरक्षणः

“பெரிய பாசத்தால் கட்டி அவனைத் தூரம் கொண்டு சென்றதுபோல் இருந்தது. உங்கள் பாதுகாப்பில் நான் இதளவையே கண்டேன்.”

Verse 65

इत्युक्तवंतं नृपतेस्तनूजं द्विजसत्तमाः । आशीर्भिः पूजयामासुर्भयं राज्ञे न्यवेदयन्

அரசனின் மகன் இவ்வாறு கூறியபோது, சிறந்த இருபிறப்பினர் அவனை ஆசீர்வாதங்களால் போற்றி, அந்த அச்சத்தை அரசனிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 66

अथ सर्वानृषीञ्छ्रेष्ठान्दक्षिणाभिर्नृपोत्तमः । पूजयित्वा वरान्नेन भोजयित्वा च भक्तितः

அப்போது சிறந்த அரசன் எல்லா தலைசிறந்த ரிஷிகளையும் தக்ஷிணையால் மரியாதை செய்து, பக்தியுடன் சிறந்த அன்னத்தால் பூஜித்து அவர்களுக்கு போஜனம் அளித்தான்।

Verse 67

प्रतिगृह्याशिषस्तेषां मुनीनां ब्रह्मवादि नाम् । भक्त्या बंधुजनैः सार्धं सभायां समुपाविशत्

அந்த பிரம்மவாதி முனிவர்களின் ஆசிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அரசன் பக்தியுடன் தன் உறவினர்களோடு சேர்ந்து சபையில் அமர்ந்தான்।

Verse 68

तस्मिन्समागते वीरे मुनिभिः सह पार्थिवे । आजगाम महायोगी देवर्षिर्नारदः स्वयम्

அந்த வீர அரசன் முனிவர்களுடன் கூடி இருந்தபோது, மகாயோகி தேவ ரிஷி நாரதர் தாமே அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 69

तमागतं प्रेक्ष्य गुरुं मुनीनां सार्धं सदस्यैरखिलैर्मुनींद्रैः । प्रणम्य भक्त्या विनिवेश्य पीठे कृतोपचारं नृपतिर्बभाषे

முனிவர்களின் குரு வந்ததைப் பார்த்து, அங்கே இருந்த எல்லா முனிவர்தலைவர்களும் சபையினரும் உடன், அரசன் பக்தியுடன் வணங்கி, அவரை ஆசனத்தில் அமர்த்தி, முறையான உபசாரங்களைச் செய்து பின்னர் பேசினான்।

Verse 70

राजोवाच । दृष्टं किमस्ति ते ब्रह्मस्त्रिलोक्यां किंचिदद्भुतम् । तन्नो ब्रूहि वयं सर्वे त्वद्वाक्यामृतलालसाः

அரசன் கூறினான்—ஹே பிரம்மனே! மூன்று உலகங்களிலும் நீங்கள் ஏதேனும் அதிசயமானதை கண்டீர்களா? அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; உங்கள் வாக்கின் அமுதத்தை நாம் அனைவரும் ஆவலுடன் நாடுகிறோம்।

Verse 71

नारद उवाच । अद्य चित्रं महद्दृष्टं व्योम्नोवतरता मया । तच्छृणुष्व महाराज सहैभिर्मुनिपुंगवैः

நாரதர் கூறினார்—இன்று வானிலிருந்து இறங்கும் போது நான் ஒரு அதிசயமும் மகத்தானதுமான நிகழ்வைக் கண்டேன். ஓ மகாராஜா, இம்முனிவர்தலைவர்களுடன் சேர்ந்து அதை கேளும்.

Verse 72

अद्य मृत्युरिहायातो निहंतुं तव पुत्रकम् । दंडहस्तो दुराधर्षो लोकमुद्बाधयन्सदा

இன்று மரணம் இங்கே வந்துள்ளது—உன் மகனை அழிக்க; கையில் தண்டம் கொண்டு, அடக்க இயலாதவனாய், எப்போதும் உலகங்களைத் துன்புறுத்துகின்றான்.

Verse 73

ईश्वरोपि विदित्वैनं त्वत्पुत्रं हंतुमागतम् । सहैव पार्षदैः कंचिद्वीरभद्रमचोदयत्

அவன் உன் மகனை கொல்ல வந்தான் என்பதை அறிந்த இறைவனும், தம் பரிவாரங்களுடன் வீரபத்ரனை உடனே அனுப்பினார்.

Verse 74

स आगत्य हठान्मृत्युं त्वत्पुत्रं हंतुमागतम् । गृहीत्वा सुदृढं बद्ध्वा दंडेनाभ्यहनद्रुषा

அவன் வந்து, உன் மகனை கொல்ல வந்த மரணத்தை வலியுடன் பிடித்து; உறுதியாகக் கட்டி, கோபத்துடன் தண்டத்தால் அடித்தான்.

Verse 75

तं नीयमानं जगदीशसन्निधिं शीघ्रं विदित्वा भगवान्यमः स्वयम् । कृतांजलिर्देव जयेत्युदीरयन्प्रणम्य मूर्ध्ना निजगाद शूलिनम्

தன்னை உலகநாதனின் சன்னிதிக்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள் என்பதை உடனே உணர்ந்த புனித யமன், கைகூப்பி ‘தேவா, ஜயம் உண்டாகுக’ என்று கூறி, தலை வணங்கி திரிசூலதாரி இறைவனைப் பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 76

यम उवाच । देवदेव महारुद्र वीरभद्र नमोऽस्तु ते । निरागसि कथं मृत्यौ कोपस्तव समुत्थितः

யமன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே மகாருத்ரா, வீரபத்ரா, உமக்கு வணக்கம். மிருத்யு குற்றமற்றவன்; அவன்மேல் உமது கோபம் ஏன் எழுந்தது?

Verse 77

निजकर्मानुबंधेन राजपुत्रं गतायुषम् । प्रहर्तुमुद्यते मृत्यौ कोपराधो वद प्रभो

தன் கர்மப் பிணைப்பினால் ஆயுள் முடிந்த அரசகுமாரனைத் தாக்க மிருத்யு தயாராக இருக்கிறான். பிரபோ, உமது கோபத்திற்குக் காரணம் என்ன—அவன் செய்த குற்றம் யாது?

Verse 78

वीरभद्र उवाच । दशवर्षसहस्रायुः स राजतनयः कथम् । विपत्तिमंतरायाति रुद्रस्नानहताशुभः

வீரபத்ரன் கூறினான்—அந்த அரசகுமாரன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுள் உடையவன்; ருத்ரஸ்நானத்தால் அசுத்தங்கள் அழிந்தவனைத் துன்பம் எவ்வாறு அணுகும்?

Verse 79

अस्ति चेत्तव संदेहो मद्वाक्येऽप्यनिवारिते । चित्रगुप्तं समाहूय प्रष्टव्योऽद्यैव मा चिरम्

என் சொல்லை மறுக்க இயலாதபோதும் உனக்கு சந்தேகம் இருந்தால், சித்ரகுப்தனை அழைத்து இன்றே கேள்; தாமதிக்காதே.

Verse 80

नारद उवाच । अथाहूतश्चित्रगुप्तो यमेन सहसागतः । आयुःप्रमाण त्वत्सूनोः परिपृष्टः स चाब्रवीत्

நாரதன் கூறினான்—அப்போது யமன் அழைத்தவுடன் சித்ரகுப்தன் உடனே வந்தான். உன் மகனின் ஆயுள் அளவைப் பற்றி கேட்கப்பட்டபோது அவன் பதிலளித்தான்.

Verse 81

द्वादशाब्दं च तस्यायुरित्युक्त्वाथ विमृश्य च । पुनर्लेख्यगतं प्राह स वर्षायुतजीवितम्

“இவனுடைய ஆயுள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள்,” என்று கூறி அவர் மீண்டும் சிந்தித்தார்; பின்னர் எழுத்துப் பதிவை மறுபடியும் நோக்கி—“இவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வான்” என்று உரைத்தார்.

Verse 82

अथ भीतो यमो राजा वीरभद्रं प्रणम्य च । कथंचिन्मोचयामास मृत्युं दुर्वारबंधनात्

அப்போது அஞ்சிய யமராஜன் வீரபத்ரனை வணங்கி; எப்படியோ அந்தத் தவிர்க்க முடியாத கட்டிலிருந்து மரணத்தை விடுவித்தான்.

Verse 83

वीरभद्रेण मुक्तोऽथ यमोऽगान्निजमंदिरम् । वीरभद्रश्च कैलासमहं प्राप्तस्तवांतिकम्

வீரபத்ரனால் விடுவிக்கப்பட்ட யமன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; வீரபத்ரன் கைலாசம் வந்தான்—நான் உண்மையாகவே உன் அருகில் வந்தடைந்தேன்.

Verse 84

अतस्तव कुमारोऽयं रुद्रजाप्यानुभावतः । मृत्योर्भयं समुत्तीर्य सुखी जातोऽयुतं समाः

ஆகையால் உன் இந்தப் புதல்வன் ருத்ர-ஜபத்தின் வல்லமையால் மரணப் பயத்தைத் தாண்டி, பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் இன்பமுற்றான்.

Verse 85

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य नारदे त्रिदिवं गते । विप्राः सर्वे प्रमुदिताः स्वस्वजग्मुरथाश्रमम्

இவ்வாறு கூறி அரசனிடம் விடைபெற்று, நாரதர் தேவருலகத்திற்குச் சென்றபோது, எல்லா பிராமணர்களும் மகிழ்ந்து தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 86

इत्थं काश्मीरनृपती रुद्राध्यायप्रभावतः । निस्तीर्याशेषदुः खानि कृतार्थोभूत्सपुत्रकः

இவ்வாறு காஷ்மீர அரசன் ருத்ராத்யாயத்தின் மகிமையால் எல்லாத் துயரங்களையும் கடந்து, மகனுடன் கூடி நிறைவு பெற்றான்.

Verse 87

ये कीर्तयंति मनुजाः परमेश्वरस्य माहात्म्यमेतदथ कर्णपुटैः पिबंति । ते जन्मकोटिकृतपापगणैर्विमुक्ताः शांताः प्रयांति परमं पदमिंदुमौलेः

பரமேஸ்வரனின் இம்மகிமையைப் பாடி, காதெனும் பாத்திரங்களால் அதை அருந்துவோர், கோடி பிறவிகளின் பாபக் குவியல்களிலிருந்து விடுபட்டு, அமைதியுடன் இந்துமௌலி சிவனின் பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 94

एष रुद्रायुतस्नानं करोतु तव पुत्रकः । दशवर्षसहस्राणि मोदते भुवि शक्रवत्

உன் மகன் இந்த ‘ருத்ராயுத ஸ்நானம்’ செய்யட்டும்; அப்பொழுது அவன் பூமியில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் சக்ரன் (இந்திரன்) போல் மகிழ்வான்.