Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यदपि वक्ष्यामि माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । श्रुतमात्रेण येनाशु च्छिद्यंते सर्वसंशयाः

சூதர் கூறினார்—இப்போது திரிபுரத்விஷன் (சிவன்) பற்றிய இன்னொரு மஹாத்மியத்தை உரைக்கிறேன்; அதைச் செவியுற்ற மாத்திரத்தில் எல்லாச் சந்தேகங்களும் விரைவில் அறுபடும்.

Verse 2

अतः परतरं नास्ति किंचित्पापविशोधनम् । सर्वानंदकरं श्रीमत्सर्वकामार्थसाधम्

இதற்கு மேல் பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவது எதுவும் இல்லை. இது அனைத்துக்கும் ஆனந்தம் தருவது, திருச்செல்வம் நிறைந்தது, எல்லாக் காம்யார்த்தங்களையும் நிறைவேற்றுவது.

Verse 3

दीर्घायुर्विजयारोग्यभुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । यदनन्येन भावेन महे शाराधनं परम्

இது நீண்ட ஆயுள், வெற்றி, நோயற்ற தன்மை அளித்து, போகமும் மோட்சமும்—இரண்டின் பலனையும் தரும்; அதாவது ஒருமுக பக்தியுடன் செய்யப்படும் மகேசனின் பரம ஆராதனை.

Verse 4

आर्द्राणामपि शुष्काणामल्पानां महतामपि । एतदेव विनिर्दिष्टं प्रायश्चितमथोत्तमम्

புதிய (ஈரமான) பாவமாயினும், பழைய (உலர்ந்த) பாவமாயினும், சிறியதாயினும் பெரியதாயினும்—இவற்றுக்கெல்லாம் இதுவே சிறந்த பிராயச்சித்தம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 5

सर्वकालेऽप्यभेद्यानामघानां क्षयकारणम् । महामुनिविनिर्दिष्टैः प्रायश्चित्तैरथोत्तमैः

இது எல்லாக் காலங்களிலும் ‘அபேத்யம்’ எனக் கருதப்படும் பாவங்களையும் அழிக்கும் காரணம்; மகாமுனிகள் விதித்த உத்தமப் பிராயச்சித்தங்களையும் மிஞ்சிய சிறப்புடையது।

Verse 6

इयमेव परं श्रेयः सर्वशास्त्रविनिश्चितम् । यद्भक्त्या परमेशस्य पूजनं परमो दयम्

இதுவே பரம நன்மை—என்று எல்லா சாஸ்திரங்களும் தீர்மானித்துள்ளன: பக்தியுடன் பரமேசனைப் பூஜிப்பதே உன்னத தானமும் பரம கருணையும் ஆகும்।

Verse 7

जानताऽजानता वापि येन केनापि हेतुना । यत्किंचिपि देवाय कृतं कर्म विमुक्तिदम्

அறிந்தோ அறியாமலோ, எத்தகைய காரணத்தினாலாயினும்—தேவனுக்காகச் செய்யப்படும் எந்தச் செயலும் விமுக்தியை அளிப்பதாகிறது।

Verse 8

माघे कृष्णचतुर्द्दश्यामुपवासोऽति दुर्लभः । तत्रापि दुर्लभं मन्ये रात्रौ जागरणं नृणाम्

மாசி (மா஘) மாதத்தில் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று உபவாசம் மிக அரிது; அதிலும் அரிதென நான் கருதுவது மனிதர்கள் இரவு முழுதும் விழித்திருப்பதே.

Verse 9

अतीव दुर्लभं मन्ये शिवलिंगस्य दर्शनम् । सुदुर्लभतरं मन्ये पूजनं परमेशितुः

மிகவும் அரிதென நான் கருதுவது சிவலிங்க தரிசனம்; அதைவிடவும் அரிதென நான் கருதுவது பரமேசனின் பூஜை.

Verse 10

भवकोटिशतोत्पन्नषुण्यराशिविपाकतः । लभ्यते वा पुनस्तत्र बिल्वपत्रार्चनं विभोः

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணிய‑பாபங்களின் ‘சூன்யராசி’ போன்ற விபாகம் பழுத்த பின்பே, அந்தப் புனித நிலையிலே, விபுவான இறைவனை வில்வ இலைகளால் அர்ச்சிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது।

Verse 11

वर्षाणामयुतं येन स्नातं गंगासरिज्जले । सकृद्बिल्वार्चनेनैव तत्फलं लभते नरः

கங்கை நதிநீரில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் நீராடியவன் பெறும் பலனையே, மனிதன் ஒருமுறை வில்வ இலை அர்ச்சனை செய்தாலே அடைகிறான்।

Verse 12

यानियानि तु पुण्यानि लीनानीह युगेयुगे । माघेऽसितचतुर्दश्यां तानि तिष्ठंति कृत्स्नशः

யுகம் யுகமாக இங்கே மறைந்திருக்கும் எத்தனை புண்ணியங்களோ, மாக மாதக் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று அவை அனைத்தும் முழுமையாக வெளிப்படுகின்றன।

Verse 13

एतामेव प्रशंसंति लोके ब्रह्मादयः सुराः । मुनयश्च वशिष्ठाद्या माघेऽसितचतुर्दशीम्

மாகக் கிருஷ்ண சதுர்தசியையே உலகங்களில் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் போற்றுகின்றனர்; வசிஷ்ட முதலிய முனிவர்களும் அதையே புகழ்கின்றனர்।

Verse 14

अत्रोपवासः केनापि कृतः क्रतुशताधिकैः । रात्रौ जागरणं पुण्यं कल्पकोटितपोऽधिकम्

இங்கே யாரேனும் கடைப்பிடிக்கும் உபவாசம் நூறு யாகங்களைவிடவும் அதிகப் புண்ணியம் தரும்; இரவு விழிப்பும் புனிதம்—கோடி கல்பங்களின் தவத்தையும் மிஞ்சும்।

Verse 15

एकेन बिल्वपत्रेण शिवलिंगार्चनं कृतम् । त्रैलोक्ये तस्य पुण्यस्य को वा सादृश्यमिच्छति

ஒரே பில்வ இலைக்கூட கொண்டு சிவலிங்கத்திற்கு அர்ச்சனை செய்தால், அந்தப் புண்ணியத்துக்கு மும்முலகிலும் ஒப்பானது எது என்று யார் கூற முடியும்?

Verse 16

अत्रानुवर्ण्यते गाथा पुण्या परमशोभना । गोपनीयापि कारुण्याद्गौतमेन प्रकाशिता

இங்கே மிகப் புனிதமும் மிகச் சிறப்பும் உடைய ஒரு கதைப்பாடல் கூறப்படுகிறது; மறைக்கத் தக்கதாயினும் கருணையால் கௌதமர் அதை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 17

इक्ष्वाकुवंशजः श्रीमान्राजा परम धार्मिकः । आसीन्मित्रसहोनाम श्रेष्ठः सर्वधनुर्भृताम्

இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த, மிகச் சிறப்பும் பேர்தர்மமும் உடைய ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் ‘மித்ரசஹ’ எனப் பெயர்பெற்று, வில்லாளர்களில் முதன்மையானவன்.

Verse 18

स राजा सकलास्त्रज्ञः शास्त्रज्ञः श्रुतिपारगः । वीरोऽत्यंतबलोत्साहो नित्योद्योगी दयानिधिः

அரசன் எல்லா ஆயுதங்களிலும் தேர்ந்தவன், சாஸ்திரங்களில் புலவன், வேதங்களில் பாரங்கதன்; வீரன், அளவற்ற வலமும் உற்சாகமும் உடையவன், எப்போதும் முயற்சியாளர், கருணையின் கடல்.

Verse 19

पुण्यानामिव संघातस्तेजसामिव पंजरः । आश्चर्याणामिव क्षेत्रं यस्य मूर्तिर्विराजते

அவனுடைய திருமேனி புண்ணியங்களின் தொகுப்புபோல், ஒளியின் கட்டமைப்புபோல், அதிசயங்கள் விளையும் வயல்போல் பிரகாசித்தது.

Verse 20

हृदयं दययाक्रांतं श्रियाक्रांतं च तद्वपुः । चरणौ यस्य सामंतचूडामणिमरीचिभिः

அவருடைய இதயம் கருணையால் நிறைந்தது; அவரது உடல் அரசழகால் ஒளிர்ந்தது. உட்பட்ட அரசர்களின் கிரீடமணிக் கதிர்கள் அவரது திருவடிகளில் விழுந்து அவற்றை ஒளியூட்டின.

Verse 21

एकदा मृगयाकेलिलोलुपः स महीपतिः । विवेश गह्वरं घोरं बलेन महतावृतः

ஒருமுறை வேட்டைக் களியாட்டில் ஆசை கொண்ட அந்த மன்னன், பெரும் படையால் சூழப்பட்டவனாய், குகைபோன்ற அச்சமூட்டும் வன ஆழத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 22

तत्र विव्याध विशिखैः शार्दूलान्गवयान्मृगान् । रुरून्वराहान्महिषान्मृगेंद्रानपि भूरिशः

அங்கே அவன் அம்புகளால் மீண்டும் மீண்டும் பல விலங்குகளைத் துளைத்தான்—புலிகள், கயால், மான்கள், ருரு, காட்டுப்பன்றிகள், எருமைகள், விலங்குகளின் வலிமைமிகு தலைவர்களையும் கூட.

Verse 23

स रथी मृगयासक्तो गहनं दंशित श्चरन् । कमपि ज्वलनाकारं निजघान निशाचरम्

அந்த ரதத்தில் இருந்த மன்னன் வேட்டையில் மூழ்கி அடர்ந்த காட்டில் அலைந்தான்; அப்போது தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் உருவமுடைய ஒரு நிசாசரனை அவன் தாக்கி வீழ்த்தினான்.

Verse 24

तस्यानुजः शुचाविष्टो दृष्ट्वा दूरे तिरोहितः । भ्रातरं निहतं दृष्ट्वा चिंतयामास चेतसा

அவனுடைய இளையவன் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பார்த்தவுடன் தூரத்தில் ஒதுங்கினான். அண்ணன் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து மனத்தில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 25

नन्वेष राजा दुर्द्धर्षो देवानां रक्षसामपि । छद्मनैव प्रजेतव्यो मम शत्रुर्न चान्यथा

உண்மையாகவே இவ்வரசன் தேவர்களாலும் ராட்சசர்களாலும் கூட வெல்ல முடியாதவன். என் பகைவனை வேடமாற்றமும் மாயையும் கொண்டு மட்டுமே வெல்ல வேண்டும்; வேறு வழியில்லை.

Verse 26

इति व्यवसितः पापो राक्षसो मनुजाकृतिः । आससाद नृपश्रेष्ठमुत्पात इव मूर्तिमान्

இவ்வாறு தீர்மானித்த அந்தப் பாவி ராட்சசன் மனித வடிவம் கொண்டு, உருவெடுத்த அபசகுனம் போல அரசர்களில் சிறந்தவனை அணுகினான்.

Verse 27

तं विनम्राकृतिं दृष्ट्वा भृत्यतां कर्तुमागतम् । चक्रे महानसाध्यक्षमज्ञानात्स महीपतिः

அவனைத் தாழ்மையான தோற்றத்துடன் பணிவிடை செய்ய வந்தவன் எனக் கண்டு, அரசன் அறியாமையால் அவனை அரச சமையலறை மேற்பார்வையாளனாக நியமித்தான்.

Verse 28

अथ तस्मिन्वने राजा किंचित्कालं विहृत्य सः । निवृत्तो मृगयां हित्वा स्वपुरीं पुनराययौ

பின்னர் அரசன் அந்த வனத்தில் சிறிது காலம் உலாவி மகிழ்ந்து, வேட்டையை நிறுத்தி, மிருகயாவை விட்டுத் தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 29

तस्य राजेंद्रमुख्यस्य मदयंतीतिनामतः । दमयन्ती नलस्येव विदिता वल्लभा सती

அந்த அரசர்களில் முதன்மையானவனுக்கு ‘மதயந்தீ’ எனப் பெயருடைய, பத்தினித் தன்மை கொண்ட அன்புத் துணைவி இருந்தாள்; அவள் நளனின் தமயந்தியைப் போலப் புகழ்பெற்றவள்.

Verse 30

एतस्मिन्समये राजा निमंत्र्य मुनिपुंगवम् । वशिष्ठं गृहमानिन्ये संप्राप्ते पितृवासरे

அந்நேரத்தில் அரசன் முனிவருள் சிறந்த வஸிஷ்டரை அழைத்து, பித்ருக்களுக்கு உரிய புனித நாளான பித்ருவாசரம் வந்ததால், மரியாதையுடன் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டுவந்தான்।

Verse 31

रक्षसा सूदरूपेण संमिश्रितनरामिषम् । शाकामिषं पुरः क्षिप्तं दृष्ट्वा गुरुरथाब्रवीत्

சமையல்காரன் வேடத்தில் வந்த ராட்சசன் காய்கறி உணவில் மனிதமாம்சம் கலக்கி முன் வைத்தான்; அதைக் கண்ட குரு அப்போது கூறினார்।

Verse 32

धिग्धिङ्नरामिषं राजं स्त्वयैतच्छद्मकारिणा । खलेनोपहृतं मेऽद्य अतो रक्षो भविष्यसि

“சீ, சீ! இது மனிதமாம்சம்! அரசனே, இன்று உன் வஞ்சகத்தால்—ஒரு தீயவன் கொண்டு—இது எனக்கு படைக்கப்பட்டது; ஆகவே நீ ராட்சசனாவாய்.”

Verse 33

रक्षःकृतमविज्ञाय शप्त्वैवं स गुरुस्ततः । पुनर्विमृश्य तं शापं चकार द्वादशाब्दिकम्

அது ராட்சசன் செய்தது என அறியாமல் குரு இவ்வாறு சபித்தார்; பின்னர் மீண்டும் சிந்தித்து அந்தச் சாபத்தை பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக நிர்ணயித்தார்।

Verse 34

राजापि कोपितः प्राह यदिदं मे न चेष्टितम् । न ज्ञातं च वृथा शप्तो गुरुं चैव शपाम्यहम्

அரசனும் கோபித்து கூறினான்—“இது நான் செய்ததல்ல; எனக்கும் இது தெரியாது. காரணமின்றி எனக்கு சாபம் இடப்பட்டது; ஆகவே நானும் குருவைச் சபிக்கிறேன்.”

Verse 35

इत्यपोंजलिनादाय गुरुं शप्तुं समुद्यतः । पतित्वा पादयोस्तस्य मदयन्ती न्यवारयत्

இவ்வாறு கூறி கைகளில் அஞ்சலியாக நீரை எடுத்துக் கொண்டு குருவை சபிக்க எழுந்தான்; அப்போது மதயந்தி குருவின் திருவடிகளில் விழுந்து அவனைத் தடுத்தாள்।

Verse 36

ततो निवृत्तः शापाच्च तस्या वचनगौरवात् । तत्याज पादयोरंभः पादौ कल्मषतां गतौ

அவளுடைய சொற்களின் மதிப்பால் அவன் சாபத்திலிருந்து விலகி, அந்த நீரைத் தன் கால்கள்மேல் சிந்தினான்; உடனே அவன் பாதங்கள் மாசடைந்தன।

Verse 37

कल्मषांघ्रिरिति ख्यातस्ततः प्रभृति पार्थिवः । बभूव गुरुशापेन राक्षसो वनगोचरः

அதன்பின் அந்த அரசன் ‘கல்மஷாங்க்ரி’ (மாசடைந்த பாதங்கள் உடையவன்) எனப் புகழ்பெற்றான்; குருவின் சாபத்தால் ராட்சசனாகி காடுகளில் அலைந்தான்।

Verse 38

स बिभ्रद्राक्षसं रूपं घोरं कालां तकोपमम् । चखाद विविधाञ्जंतून्मानुषादीन्वनेचरः

காலாந்தக மரணத்தை ஒத்த அச்சமூட்டும் ராட்சச வடிவம் தாங்கி, காடுகளில் அலைந்து மனிதர்கள் முதலிய பல உயிர்களை விழுங்கினான்।

Verse 39

स कदाचिद्वने क्वापि रममाणौ किशोरकौ । अपश्यदंतकाकारो नवोढौ मुनिदंपती

ஒருமுறை காடில் எங்கோ, அந்த யமனை ஒத்தவன், மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த இளைய புதுமண மুনি தம்பதியைக் கண்டான்।

Verse 40

राक्षसो मानुषाहारः किशोरमुनिनंदनम् । जग्धुं जग्राह शापार्तो व्याघ्रो मृगशिशुं यथा

சாபத்தால் துன்புற்ற மனிதபட்சக ராட்சசன், முனிவரின் இளைய மகனை உண்ணுவதற்காக, புலி மான் குட்டியைப் பறித்தெடுப்பதுபோல் பிடித்தான்।

Verse 41

रक्षोगृहीतं भर्तारं दृष्ट्वा भीताथ तत्प्रिया । उवाच करुणं बाला क्रंदंती भृशवेपिता

ராட்சசன் பிடித்துக் கொண்ட தன் கணவரைக் கண்ட அவன் அன்புத் துணைவி அஞ்சினாள்; அந்த இளம்பெண் கருணையுடன் அழுது, மிகுந்த நடுக்கத்துடன் பேசினாள்।

Verse 42

भोभो मामा कृथाः पापं सूर्यवंशयशोधर । मदयंतीपतिस्त्वं हि राजेंद्रो न तु राक्षसः

“அய்யோ அய்யோ! சூரியவம்சப் புகழைத் தாங்குபவனே, இந்தப் பாவத்தைச் செய்யாதே; நீ மதயந்தியின் கணவன், அரசர்களில் அரசன்—ராட்சசன் அல்ல.”

Verse 43

न खाद मम भर्त्तारं प्राणात्प्रियतमं प्रभो । आर्त्तानां शरणार्त्तानां त्वमेव हि यतो गतिः

“பிரபுவே! உயிரினும் இனிய என் கணவரை உண்ணாதீர். துன்புறுவோருக்கும் சரணடைந்தோருக்கும் நீரே ஒரே அடைக்கலம்; நீரே பரமகதி.”

Verse 44

पापानामिव संघातैः किं मे दुष्टैर्जडासुभिः । देहेन चातिभारेण विना भर्त्रा महात्मना

“மகாத்மையான கணவர் இல்லாமல் இந்த உடல் எனக்கு என்ன பயன்—தீயது, உயிரற்ற ஜடம்போல், பாவக் குவியல்போல், மேலும் சுமையாகும் பாரமே அல்லவா?”

Verse 45

मलीमसेन पापेन पांचभौतेन किं सुखम् । बालोयं वेदविच्छांतस्तपस्वी बहुशास्त्रवित्

அழுக்கடைந்ததும், பாவமயமானதும், பஞ்சபூதங்களால் ஆனதுமான இந்த உடலால் என்ன இன்பம்? இச்சிறுவன் அமைதியானவன், வேதங்களை அறிந்தவன், தவசீலர் மற்றும் பல சாஸ்திரங்களைக் கற்றவன்.

Verse 46

अतोऽस्य प्राणदानेन जगद्रक्षा त्वया कृता । कृपां कुरु महाराज बालायां ब्राह्मणस्त्रियाम्

ஆகையால், இவன் உயிரைக் காப்பதன் மூலம் நீங்கள் உலகத்தையே காத்தவர் ஆவீர்கள். ஓ மகாராஜாவே! இந்த அந்தணப் பெண்ணிடம் கருணை காட்டுங்கள்.

Verse 47

अनाथकृपणार्तेषु सघृणाः खलु साधवः । इत्थमभ्यर्थितः सोऽपि पुरुषादः स निर्घृणः

சான்றோர்கள் அனாதைகள், ஏழைகள் மற்றும் துன்புறுவோர் மீது இரக்கம் கொண்டவர்கள். இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட போதிலும், அந்த நரமாமிசம் உண்பவன் இரக்கமற்றவனாகவே இருந்தான்.

Verse 48

चखाद शिर उत्कृत्य विप्रपुत्रं दुराशयः । अथ साध्वी कृशा दीना विलप्य भृशदुःखिता

அந்தத் தீய எண்ணம் கொண்டவன் அந்த அந்தணச் சிறுவனின் தலையைத் துண்டித்துத் தின்றுவிட்டான். அப்போது மெலிந்து வாடியிருந்த அந்தப் பத்தினிப் பெண் மிகுந்த துயரத்துடன் புலம்பினாள்.

Verse 49

आहृत्य भर्तुरस्थीनि चितां चक्रे तथोल्बणाम् । भर्तारमनुगच्छंती संविशंती हुताशनम्

தன் கணவனின் எலும்புகளைச் சேகரித்து, அவள் ஒரு பெரிய சிதையைத் தயார் செய்தாள்; தன் கணவனைப் பின்தொடர்ந்து, அவள் தீயில் இறங்கினாள்.

Verse 50

राजानं राक्षसाकारं शापास्त्रेण जघान तम् । रेरे पार्थिव पापात्मंस्त्वया मे भक्षितः पतिः

அரக்க வடிவில் இருந்த அரசனைப் பார்த்து, அவள் சாபம் என்னும் ஆயுதத்தால் அவனைத் தாக்கினாள். 'அடே பாவাত্মாவே! என் கணவனை நீ தின்றுவிட்டாய்.'

Verse 51

अतः पतिव्रतायास्त्वं शापं भुंक्ष्व यथोल्बणम् । अद्यप्रभृति नारीषु यदा त्वमपि संगतः । तदा मृतिस्तवेत्युक्त्वा विवेश ज्वलनं सती

'ஆகையால், பதிவிரதையான என்னிடமிருந்து நீ கடுமையான சாபத்தை அனுபவிப்பாயாக. இன்று முதல் நீ எப்போது பெண்ணுடன் சேர்கிறாயோ, அப்போதே உனக்கு மரணம் நேரிடும்.' என்று கூறி அந்தப் பதிவிரதை தீயில் இறங்கினாள்.

Verse 52

सोऽपि राजा गुरोः शापमुपभुज्य कृतावधिम् । पुनः स्वरूपमादाय स्वगृहं मुदितो ययौ

அந்த அரசனும் குருவின் சாபக்காலம் முடிந்ததும், மீண்டும் தன் சுய உருவத்தை அடைந்து மகிழ்ச்சியுடன் தன் இல்லம் திரும்பினான்.

Verse 53

ज्ञात्वा विप्रसतीशापं तत्पत्नी रतिलालसम् । पतिं निवारयामास वैधव्यातिबिभ्यती

அந்தணர் மனைவியின் சாபத்தை அறிந்த ராணி, இன்பத்தில் விருப்பம் கொண்ட தன் கணவனை, விதவைக்கோலம் பூண நேரிடுமே என்ற பயத்தால் தடுத்தாள்.

Verse 54

अनपत्यः स निर्विण्णो राज्यभोगेषु पार्थिवः । विसृज्य सकलं लक्ष्मीं ययौ भूयोऽपि काननम्

குழந்தையற்ற அந்த அரசன் அரசாட்சி சுகங்களில் வெறுப்புற்றான். அனைத்து அரச செல்வங்களையும் துறந்து அவன் மீண்டும் காட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 55

सूर्यवंशप्रतिष्ठित्यै वशिष्ठो मुनिसत्तमः । तस्यामुत्पादयामास मदयंत्यां सुतोत्तमम्

சூரியவம்சத்தின் நிலைபெறுதற்காக முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டர், மதயந்தியின் கருவில் அவனுக்கு ஒரு சிறந்த புதல்வனைப் பிறக்கச் செய்தார்.

Verse 56

विसृष्टराज्यो राजापि विचरन्सकलां महीम् । आयांतीं पृष्ठतोऽपश्यत्पिशाचीं घोररूपिणीम्

அரசாட்சியைத் துறந்து மண்ணுலகமெங்கும் அலைந்த அரசன், தன் பின்னால் அணுகி வரும் கொடூர உருவுடைய பிசாசியைக் கண்டான்.

Verse 57

सा हि मूर्तिमती घोरा ब्रह्महत्या दुरत्यया । यदासौ शापविभ्रष्टो मुनिपुत्रमभक्षयत्

அந்த உருவமுற்ற கொடூர வடிவு வெல்லரிய பிரம்மஹத்தையே; சாபத்தால் வழிதவறி அவன் முனிவன் மகனை விழுங்கியபோது அது எழுந்தது.

Verse 58

तेनात्मकर्मणा यांतीं ब्रह्महत्यां स पृष्ठतः । बुबुधे मुनिवर्याणामुपदेशेन भूपतिः

தன் செய்கையின் பலனாக பின்னால் தொடர்ந்து வந்த அந்த பிரம்மஹத்தையை, முனிவரின் உபதேசத்தால் அரசன் உணர்ந்தான்.

Verse 59

तस्या निर्वेशमन्विच्छन्राजा निर्विण्णमानसः । नानाक्षेत्राणि तीर्थानि चचार बहुवत्सरम्

அவளின் துரத்தலிலிருந்து விடுதலை தரும் இடத்தை நாடி, மனம் வருந்தி நொந்த அரசன் பல ஆண்டுகள் பல க்ஷேத்திரங்களும் தீர்த்தங்களும் சுற்றினான்.

Verse 60

यदा सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वापि च मुहुर्मुहुः । न निवृत्ता ब्रह्महत्या मिथिलामाययौ तदा । बाह्योद्यानगतस्तस्याश्चिंतया परयार्दितः

எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் நீராடினாலும் பிரம்மஹத்தி பாவம் நீங்காததால், அவன் மிதிலைக்குச் சென்றான். அங்கே வெளிப்புறத் தோட்டத்தில் நுழைந்து, கடும் கவலையால் வாடினான்.

Verse 61

ददर्श मुनिमायांतं गौतमं विमलाशयम् । हुताशनमिवाशेषतपस्विजनसेवितम्

அவன் அணுகி வரும் கௌதம முனிவரை கண்டான்—மாசற்ற உள்ளத்துடன்—எண்ணற்ற தவசிகளால் பணிவுடன் சூழப்பட்டவர்; அனைவரும் சேவிக்கும் யாகஅக்னியைப் போல.

Verse 62

विवस्वंतमिवात्यंतं घनदोषतमोनुदम् । शशांकमिव निःशंकमवदातगुणोदयम्

அவன் குற்றங்களெனும் அடர்ந்த இருளை அகற்றும் தீவிர சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்; மேலும் அச்சமற்ற, அமைதியான சந்திரனைப் போல மாசற்ற நற்குணங்களின் உதயத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 63

महेश्वरमिव श्रीमद्द्विजराजकलाधरम् । शांतं शिष्यगणोपेतं तपसामेकभाजनम्

அவன் மகேஸ்வரனைப் போலவே ஒளிமிக்கவன்; த்விஜராஜன் (சந்திரன்) எனும் கலையைத் தாங்கியவன்; அமைதியுடன், சீடர்கள் சூழ்ந்தவன்; தவத்தின் சாரத்தைத் தாங்கும் ஒரே பாத்திரம் போன்றவன்.

Verse 66

गौतम उवाच । कच्चित्ते कुशलं राजन्कच्चित्ते पदमव्ययम्

கௌதமர் கூறினார்—“அரசே, உமக்கு நலமா? அழியாத, உறுதியான நிலையைக் பெற்றீரா?”

Verse 67

कुशलिन्यः प्रजाः कच्चिदवरोधजनोपि वा । किमर्थमिह संप्राप्तो विसृज्य सकलां श्रियम्

உமது குடிமக்கள் நலமா, அந்தப்புரத்தாரும் குசலமா? எல்லா அரசுச் செல்வத்தையும் விட்டு, எந்த நோக்கத்தால் இங்கு வந்தீர்?

Verse 68

किं च ध्यायसि भो राजन्दीर्घमुष्णं च निःश्वसन्

ஓ அரசே, எதை எண்ணி தியானத்தில் மூழ்கியுள்ளீர்? நீண்டதும் சூடானதும் ஆன நெடுமூச்சுகளை விடுத்து ஏன் வருந்துகிறீர்?

Verse 69

अभिनंद्य मुनिः प्रीत्या संस्मितं समभाषत

முனிவரை மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, அவன் பணிவோடு மென்மையான புன்னகையுடன் பேசினான்.

Verse 70

अलक्षिता मदपरैर्भर्त्सयंती पदेपदे । यन्मया शापदग्धेन कृतमहो दुरत्ययम् । न शांतिर्जायते तस्य प्रायश्चित्तसहस्रकैः

பெருமித மயக்கத்தில் உள்ளோர் அறியாதபடி, அவள் ஒவ்வொரு அடியிலும் என்னை கண்டிக்கிறாள். அய்யோ! சாபத்தால் எரிந்த நான் செய்தது கடக்க அரிதான பெரும் பாவம்; அதற்கு ஆயிரம் பிராயச்சித்தங்களாலும் அமைதி பிறக்கவில்லை.

Verse 71

इष्टाश्च विविधा यज्ञाः कोशसर्वस्वदक्षिणाः । सरित्सरांसि स्नातानि यानि पूज्यानि भूतले । निषेवितानि सर्वाणि क्षेत्राणि भ्रमता मया

பலவகை யாகங்களை நான் செய்தேன்; தட்சிணையாக என் கருவூலமும் அனைத்துச் செல்வமும் அளித்தேன். பூமியில் போற்றத்தக்க நதிகளிலும் ஏரிகளிலும் நீராடினேன். அலைந்து எல்லா தீர்த்தக்ஷேத்திரங்களையும் சேவித்தேன்—ஆயினும் விடுதலை கிடைக்கவில்லை.

Verse 72

जप्तान्यखिलमंत्राणि ध्याताः सकलदेवताः । महाव्रतानि चीर्णानि पर्णमूलफलाशिना

நான் எல்லா மந்திரங்களையும் ஜபித்தேன்; எல்லா தேவதைகளையும் தியானித்தேன். இலை, வேர், கனிகள் மட்டுமே உண்டு மகாவிரதங்களை அனுஷ்டித்தேன்.

Verse 73

तानि सर्वाणि कुर्वंति स्वस्थं मां न कदाचन । अद्य मे जन्मसाफल्यं संप्राप्तमिव लक्ष्यते

இவற்றையெல்லாம் செய்தாலும் அவை என்னை ஒருபோதும் முழுமையாக நிறைவு/நலமடையச் செய்யவில்லை. ஆனால் இன்று என் பிறவியின் பயன் கிடைத்ததுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 74

यतस्त्वद्दर्शनादेव ममात्मानंदभागभूत् । अन्विच्छंल्लभते क्वापि वर्षपूगैर्मनोरथम्

ஏனெனில் உங்கள் தரிசனமात्रத்தாலே என் ஆன்மா ஆனந்தத்தில் பங்குபெற்றது; பல ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்த ஆசை இறுதியில் கிடைத்ததுபோல் உள்ளது.

Verse 75

इत्येवं जनवादोऽपि संप्राप्तो मयि सत्यताम् । आजन्मसंचितानां तु पुण्यानामुदयोदये

இவ்வாறு மக்கள் சொல்வதும் என் விஷயத்தில் உண்மையாயிற்று; ஏனெனில் பல பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியங்கள் மீண்டும் மீண்டும் உதயமாய் பலன் தருகின்றன.

Verse 76

यद्भवान्भवभीतानां त्राता नयनगोचरः । कस्माद्देशादिहायातो भवान्भवभयापहः

நீங்கள்—சம்சாரப் பயத்தால் அஞ்சுவோரின் காப்பாளர்—என் கண்முன் தோன்றியுள்ளீர்கள்; ஹே பவபயாபஹா, எந்த தேசத்திலிருந்து இங்கு வந்தீர்கள்?

Verse 77

दूरभ्रमणविश्रांतं शंके त्वामिह चागतम् । दृष्ट्वाश्चर्यमिवात्यर्थं मुदितोसि मुखश्रिया

நீ நீண்ட தூரம் அலைந்து களைப்புடன் இங்கு வந்தாய் என நான் எண்ணுகிறேன்; ஆனால் உன்னைப் பார்த்தவுடன் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்ததுபோல் உள்ளது—உன் முகஒளி பிரகாசித்து, நீ மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறாய்।

Verse 78

आनंदयसि मे चेतः प्रेम्णा संभाषणादिव । अद्य मे तव पादाब्जशरणस्य कृतैनसः । शांतिं कुरु महाभाग येनाहं सुखमाप्नुयाम्

அன்பு நிறைந்த உரையாடலைப் போல நீ என் உள்ளத்தை மகிழ்விக்கிறாய். இன்று நான்—பாவி என்றாலும்—உன் தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைந்தேன்; ஓ மகாபாகா, எனக்கு அமைதியை அருள்வாயாக, அதனால் நான் நலமுடன் சுகம் அடைவேன்।

Verse 79

इति तेन समादिष्टो गौतमः करुणानिधिः । समादिदेश घोराणामघानां साधु निष्कृतिम्

இவ்வாறு அவனால் வேண்டப்பட்டபோது, கருணைநிதியான கௌதமர் அப்போது கொடிய பாவங்களுக்கு உரிய பரிகாரத்தை விதித்தார்।

Verse 80

गौतम उवाच । साधु राजेंद्र धन्योऽसि महा घेभ्यो भयं त्यज

கௌதமர் கூறினார்—நன்று, ஓ ராஜேந்திரா! நீ பாக்கியவான்; பெரும் அச்சங்களின் பயத்தை விட்டு விடு।

Verse 81

शिवे त्रातरि भक्तानां क्व भयं शरणैषिणाम् । शृणु राजन्महाभाग क्षेत्रमन्यत्प्रतिष्ठितम्

பக்தர்களின் காப்பாளன் சிவன் என்றால், சரணடைபவர்களுக்கு அச்சம் எங்கே? கேள், ஓ மகாபாக அரசே—மற்றொரு புனித க்ஷேத்திரமும் உறுதியாகப் பிரதிஷ்டிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 82

महापातकसंहारि गोकर्णाख्यं मनोरमम् । यत्र स्थितिर्न पापानां महद्भ्यो महतामपि

மகாபாதகங்களை அழிக்கும் ‘கோகರ್ಣ’ எனப்படும் அந்த மனோகரத் திருத்தலம்; அங்கே பாவங்களுக்கு நிலை இல்லை—சாதாரணர்க்கும், மகத்தோரில் மகத்தோர்க்கும் கூட.

Verse 83

स्मृतो ह्यशेषपापघ्नो यत्र संनिहितः शिवः । यथा कैलासशिखरे यथा मंदारमूर्द्धनि

சிவன் சன்னிதியாக இருக்கும் இடத்தில், அந்த இடத்தையும் அவரையும் நினைத்தாலே எல்லாப் பாவங்களும் முற்றிலும் அழியும்—அவர் கைலாசச் சிகரத்திலும் மந்தார மலை உச்சியிலும் உறைவதுபோல.

Verse 84

निवासो निश्चितः शंभोस्तथा गोकर्णमण्डले । नाग्निना न शशांकेन न ताराग्रहनायकैः

அவ்வாறே கோகರ್ಣ மண்டலத்தில் சம்புவின் வாசம் உறுதியாக நிலைபெற்றது; அதை அக்கினியும் மாற்றாது, சந்திரனும் மாற்றாது, நட்சத்திர-கிரகத் தலைவர்களும் மாற்றமுடியாது.

Verse 85

तमो निस्तीर्यते सम्य ग्यथा सवितृदर्शनात् । तथैव नेतरैस्तीर्थैर्न च क्षेत्रैर्मनोरमैः

சூரிய தரிசனத்தால் இருள் முழுதும் நீங்குவது போல, பிற தீர்த்தங்களாலும்—மனோகரக் க்ஷேத்திரங்களாலும் கூட—(பாவரூப) தமஸ் அதேபடி நீங்காது.

Verse 86

सद्यः पापविशुद्धिः स्याद्यथा गोकर्णदर्शनात् । अपि पापशतं कृत्वा ब्रह्म हत्यादि मानवः

கோகರ್ಣ தரிசனத்தாலேயே உடனடி பாவசுத்தி உண்டாகும்; மனிதன் நூறு நூறு பாவங்கள் செய்திருந்தாலும்—பிரம்மஹத்த்யை முதலியன செய்திருந்தாலும்—(அவனும் சுத்தமடைவான்).

Verse 87

सकृत्प्रविश्य गोकर्णं न बिभेति ह्यघात्क्वचित् । तत्र सर्वे महात्मानस्तपसा शांतिमागताः

ஒருமுறை கோகர்ணத்தில் நுழைந்தவன் எங்கும் பாவத்திற்குப் பயப்படான். அங்கே எல்லா மகாத்மாக்களும் தவத்தால் அமைதியை அடைந்தனர்.

Verse 88

इन्द्रोपेंद्रविरिंच्याद्यैः सेव्यते सिद्धिकांक्षिभिः । तत्रैकेन दिनेनापि यत्कृतं व्रतमुत्तमम्

இந்தத் தலம் இந்திரன், உபேந்திரன் (விஷ்ணு), விரிஞ்சி (பிரம்மா) முதலிய সিদ্ধி நாடுவோரால் போற்றப்படுகிறது; அங்கே ஒரே நாளில் செய்யப்படும் உத்தம விரதம்—

Verse 89

तदन्यत्राब्दलक्षेण कृतं भवति तत्समम् । यत्रेंद्रब्रह्मविष्ण्वादिदेवानां हितकाम्यया

அதற்குச் சமமான புண்ணியம் வேறு இடத்தில் இலட்சம் ஆண்டுகள் செய்தால்தான் கிடைக்கும். ஏனெனில் இது இந்திரன், பிரம்மா, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களின் நலனை நாடி—

Verse 90

महाबलाभिधानेन देवः संनिहितः स्वयम् । घोरेण तपसा लब्धं रावणाख्येन रक्षसा

அங்கே ‘மஹாபல’ என்ற நாமத்தில் ஆண்டவன் தாமே சன்னிதியாக உள்ளார். ராவணன் எனும் இராட்சசன் செய்த கடும் தவத்தால் இந்தப் புனிதம் பெற்றது.

Verse 91

तल्लिंगं स्थापयामास गोकर्णे गणनायकः । इन्द्रो ब्रह्मा मुकुन्दश्च विश्वेदेवा मरुद्गणाः

அந்த லிங்கத்தை கோகர்ணத்தில் சிவகணத் தலைவர் நிறுவினார். இந்திரன், பிரம்மா, முகுந்தன் (விஷ்ணு), விஸ்வேதேவர்கள், மருத்கணங்கள் பக்தியுடன் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 92

आदित्या वसवो दस्रौ शशांकश्च दिवाकरः । एते विमानगतयो देवास्ते सह पार्षदैः

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், இரு அச்வின்கள், சந்திரன் மற்றும் சூரியன்—இத்தேவர்கள் திவ்ய விமானங்களில் ஏறி, தம் பரிஷத் கூட்டத்துடன் அங்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 93

पूर्वद्वारं निषेवन्ते देवदेवस्य शूलिनः । योन्यो मृत्युः स्वयं साक्षाच्चित्रगुप्तश्च पावकः

கிழக்கு வாசலில் தேவதேவனான சூலினைச் சேவிக்க யமன், சாட்சாத் மிருத்யு, சித்ரகுப்தன் மற்றும் பாவகன் (அக்னி) அங்கு நிற்கின்றனர்।

Verse 94

पितृभिः सह रुद्रैश्च दक्षिणद्वारमाश्रितः । वरुणः सरितां नाथो गंगादिसरितां गणैः

தெற்கு வாசலில் பித்ருக்களும் ருத்ரர்களும் உடன், நதிகளின் நாதனான வருணன், கங்கை முதலிய நதிக் கூட்டங்களுடன் அங்கு நிற்கிறான்।

Verse 95

आसेवते महादेवं पश्चिमद्वारमाश्रितः । तथा वायुः कुबेरश्च देवेशी भद्रकर्णिका

மேற்கு வாசலில் மகாதேவனைச் சேவிக்க வாயுவும் குபேரனும், மேலும் தேவేశி பத்ரகர்ணிகா தேவியும் அங்கு உள்ளனர்।

Verse 96

मातृभिश्चंडिकाद्याभिरुत्तरद्वारमाश्रिता । विश्वावसुश्चित्ररथश्चित्रसेनो महाबलः

வடக்கு வாசலில் சண்டிகை முதலிய மாத்ருக்களும் நிற்கின்றனர்; அங்கேயே விஸ்வாவசு, சித்ரரதன், மேலும் மகாபலன் சித்ரசேனனும் உள்ளனர்।

Verse 97

सह गन्धर्ववर्गैश्च पूजयंति महाबलम् । रंभा घृताची मेना च पूर्वचित्तिस्तिलोत्तमा

கந்தர்வக் கூட்டங்களுடன் சேர்ந்து அவர்கள் மகாபலனான தேவனை வழிபடுகின்றனர்; ரம்பா, க்ருதாசி, மேனா, பூர்வசித்தி, திலோத்தமா ஆகிய அப்சரஸ்களும் அங்கே உள்ளனர்.

Verse 98

नृत्यंति पुरतः शम्भोरुर्वश्याद्याः सुरस्त्रियः । वशिष्ठः कश्यपः कण्वो विश्वामित्रो महा तपाः

சம்புவின் முன்னிலையில் ஊர்வசி முதலிய தேவமகளிர் நடனம் செய்கின்றனர்; வசிஷ்டர், கச்யபர், கண்வர், மகாதபஸ்வி விஸ்வாமித்ரரும் அங்கே உள்ளார்.

Verse 99

जैमिनिश्च भरद्वाजो जाबालिः क्रतुरंगिराः । एते वयं च राजेंद्र सर्वे ब्रह्मर्षयोऽमलाः

ஜைமினி, பரத்வாஜர், ஜாபாலி, க்ரது, அங்கிரஸ்—இவர்கள் மற்றும் நாமும், அரசே, அனைவரும் மாசற்ற பிரம்மரிஷிகள்.

Verse 100

देवं महाबलं भक्त्या समंतात्पर्यु पास्महे । मरीचिना सहात्रिश्च दक्षाद्याश्च मुनीश्वराः

பக்தியுடன் நாம் மகாபலனான தேவனைச் சுற்றிலும் நின்று உபாசிக்கிறோம்; மரீசி, அத்ரி உடன் தக்ஷர் முதலிய முனிவர்தலைவர்களும் அங்கே வழிபாட்டில் நிற்கின்றனர்.

Verse 110

तथा देव्या भद्रकाल्या शिशुमारेण धीमता । दुर्मुखेन फणींद्रेण मणिनागाह्वयेन च

அதேபோல் தேவி பத்ரகாளியுடன், ஞானமிக்க சிசுமாரனுடன், பாம்புகளின் அரசன் துர்முகனுடன், மணிநாகன் என அழைக்கப்படுவனுடனும் (அவர்கள் இணைந்துள்ளனர்).

Verse 120

सर्वेषां शिवलिंगानां सार्वभौमो महाबलः । कृते महाबलः श्वेतस्त्रेतायामतिलोहितः

அனைத்து சிவலிங்கங்களிலும் மகாபலமே அரசர்போல் தலைமை உடைய மகாவலிமைமிக்கது. க்ருதயுகத்தில் அது வெண்நிறம்; திரேதாயுகத்தில் மிகுந்த செந்நிறம் உடையது.

Verse 125

लुब्धाः क्रूराः खला मूढाः स्ते नाश्चैवातिकामिनः । ते सर्वे प्राप्य गोकर्णं स्नात्वा तीर्थजलेषु च

பேராசையினர், கொடூரர், தீயோர், மயக்கமுற்றோர், திருடர், மிகுந்த காமவெறியினர்—இவர்கள் அனைவரும் கோகர்ணம் அடைந்து அங்குள்ள தீர்த்தநீரில் நீராடினால் தூய்மை பெறுவர்.

Verse 130

यत्किंचिद्वा कृतं कर्म तदनंतफलप्रदम् । व्यतीपातादियोगेषु रविसंक्रमणेषु च

இத்தகைய புனிதச் சூழலில் செய்யப்படும் எந்தச் செயலும் முடிவில்லா பலன் தரும்; குறிப்பாக வ்யதீபாதம் முதலான யோகங்களிலும், சூரியன் சங்கிராந்தி நேரங்களிலும்.

Verse 135

गोकर्णं शिवलोकस्य नृणां सोपानपद्धतिः । शृणु राजन्नहमपि गोकर्णा दधुनागतः

கோகர்ணம் மனிதர்களுக்கு சிவலோகத்தை அடையும் படிக்கட்டுப் பாதையாகும். அரசே, கேளுங்கள்—நானும் இப்பொழுதே கோகர்ணத்திலிருந்து வந்தேன்.

Verse 140

लब्ध्वा च जन्मसाफल्यं प्रयाताः सर्वतोदिशम् । अमुनाद्य नरेंद्रेण जनकेन यियक्षुणा

மனிதப் பிறவியின் நிறைவை அடைந்து அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் புறப்பட்டனர்—இது இன்று யாகம் செய்ய விரும்பும் இந்த அரசனாகிய தந்தையாலேயே (நிகழ்ந்தது).

Verse 141

निमंत्रितोऽहं संप्राप्तो गोकर्णाच्छिवमंदिरात् । प्रत्यागमं किमप्यंग दृष्ट्वाश्चर्यमहं पथि । महानंदेन मनसा कृतार्थोऽस्मि महीपते

அழைக்கப்பட்டு நான் கோகர்ணத்தின் சிவாலயத்திலிருந்து இங்கு வந்தேன். திரும்பும் வழியில், அன்பனே, பாதையில் ஒரு அதிசயத்தை கண்டேன். அரசே, பேரானந்தம் நிறைந்த மனத்துடன் நான் கृतார்த்தன் என உணர்கிறேன்.