Adhyaya 11

Verse 1

सूत उवाच । पिंगला नाम या वेश्या मया पूर्वमुदाहृता । शिवभक्तार्चनात्पुण्यात्त्यक्त्वा पूर्वकलेवरम्

சூதர் கூறினார்—முன்பு நான் சொன்ன பிங்கலா என்னும் பரத்தை, சிவபக்தர்களை வழிபட்டதனால் உண்டான புண்ணியத்தால் தன் பழைய உடலைத் துறந்தாள்.

Verse 2

चन्द्रांगदस्य सा भूयः सीमंतिन्यामजायत । रूपौदार्यगुणोपेता नाम्ना वै कीर्तिमालिनी

அவள் மீண்டும் சந்திராங்கதனின் மனைவியாகப் பிறந்தாள்—அழகு, தாராளம், நற்குணங்கள் நிறைந்தவள்; அவளின் பெயர் கீர்த்திமாலினி.

Verse 3

भद्रायुरपि तत्रैव राजपुत्रो वणिक्पतेः । ववृधे सदने भानुः शुचाविव महातपाः

அங்கேயே பத்ராயு எனும் அரசகுமாரனும் அந்த வணிகத் தலைவனின் இல்லத்தில் வளர்ந்தான்; தூய பருவத்தில் வளரும் சூரியனைப் போல மகாதேஜஸுடன் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 4

तस्यापि वैश्यनाथस्य कुमारस्त्वेक उत्तमः । स नाम्ना सुनयः प्रोक्तो राजसूनोः सखाऽभवत्

அந்த வைசியநாதனுக்கும் ஒரு சிறந்த மகன் இருந்தான்; அவன் ‘சுனய’ என்று பெயர்பெற்று, அரசகுமாரனின் நண்பனானான்।

Verse 5

तावुभौ परमस्निग्धौ राजवैश्यकुमारकौ । चित्रक्रीडावुदारांगौ रत्नाभरणमंडितौ

அந்த இருவரும்—அரசகுமாரனும் வைசியகுமாரனும்—மிகுந்த அன்புடன் இருந்தனர்; பலவகை விளையாட்டுகளில் மகிழ்ந்து, உயர்ந்த தோற்றமுடையவர்களாய், ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 6

तस्य राजकुमारस्य ब्राह्मणैः स वणिक्पतिः । संस्कारान्कारयामास स्वपुत्रस्यापि विस्तरात्

அந்த அரசகுமாரனுக்காக அந்த வணிகத் தலைவர் பிராமணர்களால் ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்ய வைத்தான்; அதுபோலத் தன் மகனுக்கும் முறையாக விரிவாகச் செய்ய வைத்தான்।

Verse 7

काले कृतोपनयनौ गुरुशुश्रूषणे रतौ । चक्रतुः सर्वविद्यानां संग्रहं विनयान्वितौ

காலத்திற்கேற்ப இருவருக்கும் உபநயனம் நிகழ்ந்தது; குருசேவையில் ஈடுபட்டு, பணிவுடன், எல்லா கல்விகளின் தொகுப்பையும் கற்றறிந்தனர்।

Verse 8

अथ राजकुमारस्य प्राप्ते षोडशहायने । स एव ऋषभो योगी तस्य वेश्मन्युपाययौ

பின்னர் அரசகுமாரன் பதினாறு வயதை அடைந்தபோது, அதே யோகியான ரிஷப முனிவர் அவன் இல்லத்திற்கே வந்தார்.

Verse 9

सा राज्ञी स कुमारश्च शिवयोगिनमागतम् । मुहुर्मुहुः प्रणम्योभौ पूजयामासतुर्मुदा

ராணியும் குமாரனும் சிவயோகி வந்ததைப் பார்த்து மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் அவரை பூஜித்து மரியாதை செய்தனர்.

Verse 10

ताभ्यां च पूजितः सोऽथ योगीशो हृष्टमानसः । तं राजपुत्रमुद्दिश्य बभाषे करुणार्द्रधीः

அவர்களால் பூஜிக்கப்பட்ட யோகீஸ்வரர் உள்ளம் மகிழ்ந்தார்; கருணையால் உருகிய மனத்துடன் அரசகுமாரனை நோக்கி பேசினார்.

Verse 11

शिवयोग्युवाच । कच्चित्ते कुशलं तात त्वन्मातुश्चाप्यनामयम् । कच्चित्त्वं सर्वविद्यानामकार्षीश्च प्रतिग्रहम्

சிவயோகி கூறினார்—“குழந்தையே, நீ நலமா? உன் தாயும் நோயின்றி உள்ளாளா? எல்லா வித்யைகளையும் முறையாகக் கற்றுக்கொண்டாயா?”

Verse 12

कच्चिद्गुरूणां सततं शुश्रूषातत्परो भवान् । कच्चित्स्मरसि मां तात तव प्राणप्रदं गुरुम्

“நீ எப்போதும் குருமார்களின் சேவையில் ஈடுபட்டிருக்கிறாயா? குழந்தையே, உனக்கு உயிரளித்த குருவான என்னை நினைவுகூருகிறாயா?”

Verse 13

एवं वदति योगीशे राज्ञी सा विनयान्विता । स्वपुत्रं पादयोस्तस्य निपात्यैनमभाषत

யோகீஸ்வரர் இவ்வாறு உரைத்தபோது, பணிவுடன் கூடிய அரசி தன் மகனை அவருடைய திருவடிகளில் விழச் செய்து, பின்னர் அவரை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 14

एष पुत्रस्तव गुरो त्वमस्य प्राणदः पिता । एष शिष्यस्तु संग्राह्यो भवता करुणात्मना

“குருதேவரே! இவர் உங்கள் மகனே; ஏனெனில் நீங்களே இவருக்கு உயிரளிக்கும் தந்தை. ஆகவே கருணைமூர்த்தியான நீங்கள் இந்தச் சீடனை ஏற்று அருள்வழி நடத்துங்கள்.”

Verse 15

अतो बन्धुभिरुत्सृष्टमनाथं परिपालय । अस्मै सम्यक्सतां मार्गमुपदेष्टुं त्वमर्हसि

“ஆகவே உறவினரால் கைவிடப்பட்ட இந்த அநாதைபோன்ற உதவியற்றவனைப் பாதுகாத்தருளுங்கள். நல்லோரின் மார்க்கத்தை அவனுக்கு முறையாக உபதேசிக்க நீங்கள் தகுதியானவர்.”

Verse 16

इति प्रसादितो राज्ञ्या शिवयोगी महामतिः । तस्मै राजकुमाराय सन्मार्गमुपदिष्टवान्

அரசியின் வேண்டுதலால் மனம் மகிழ்ந்த மகாமதி சிவயோகி, அந்த அரசகுமாரனுக்கு சன்மார்க்கத்தை உபதேசித்தார்।

Verse 17

ऋषभ उवाच । श्रुतिस्मृतिपुराणेषु प्रोक्तो धर्मः सनातनः । वर्णाश्रमानुरूपेण निषेव्यः सर्वदा जनैः

ரிஷபர் கூறினார்— “வேதம், ஸ்மிருதி, புராணங்களில் சனாதன தர்மம் உரைக்கப்பட்டுள்ளது. வர்ணம், ஆசிரமம் ஆகியவற்றிற்கு ஏற்ப மக்கள் அதை எப்போதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.”

Verse 18

भज वत्स सतां मार्गं सदेव चरितं चर । न देवाज्ञां विलंघेथा मा कार्षीर्देवहेलनम्

குழந்தையே! சான்றோரின் வழியைப் பற்றிக் கொண்டு, தேவர்க்கு உரிய நல்வழக்கில் நட. தேவஆணையை மீறாதே; தேவர்களை இகழ்ந்து செய்யாதே.

Verse 19

गोदेवगुरुविप्रेषु भक्तिमान्भव सर्वदा । चांडालमपि संप्राप्तं सदा संभावयातिथिम्

பசு, தேவர்கள், குரு, பிராமணர் இவர்களிடம் எப்போதும் பக்தியுடன் இரு. சண்டாளனே வந்தாலும் அவனை விருந்தினனெனக் கருதி எந்நாளும் மரியாதை செய்.

Verse 20

सत्यं न त्यज सर्वत्र प्राप्तेऽपि प्राणसंकटे । गोब्राह्मणानां रक्षार्थमसत्यं त्वं वद क्वचित्

உயிர்க்கே ஆபத்து வந்தாலும் எங்கும் சத்தியத்தை விடாதே. ஆனால் பசுவும் பிராமணரும் காக்கப்பட வேண்டுமெனில் சில வேளைகளில் அசத்தியமும் சொல்லலாம்.

Verse 21

परस्वेषु परस्त्रीषु देवब्राह्मण वस्तुषु । तृष्णां त्यज महाबाहो दुर्लभेष्वपि वस्तुषु

மகாபாஹோ! பிறருடைய செல்வம், பிறன் மனைவி, மேலும் தேவர்கள் மற்றும் பிராமணரின் பொருட்கள் இவற்றின் மீது ஆசையைத் துற. அவை அரியவையாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 22

सत्कथायां सदाचारे सद्व्रते च सदागमे । धर्मादिसंग्रहे नित्यं तृष्णां कुरु महामते

மகாமதே! நற்கதை, நல்லொழுக்கம், நல்விரதம், நல்வேதாந்த/ஆகம போதனை இவற்றின் மீது எப்போதும் பேராசை (ஆர்வம்) வளர்த்து; தர்மம் முதலிய நற்குணங்களை இடையறாது சேர்த்து காத்து நட.

Verse 23

स्नाने जपे च होमे च स्वाध्याये पितृतर्पणे । गोदेवातिथिपूजासु निरालस्यो भवानघ

அப்பாவியே! நீராடல், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், பித்ருத் தர்ப்பணம், மேலும் கோ-தேவ-அதிதி பூஜைகளில் சோம்பல் இன்றி இரு।

Verse 24

क्रोधं द्वेषं भयं शाठ्यं पैशुन्य मसदाग्रहम् । कौटिल्यं दंभमुद्वेगं यत्नेन परिवर्जय

முயற்சியுடன் கோபம், வெறுப்பு, பயம், வஞ்சகம், பிறர்தூற்றல், அசத் பிடிவாதம், கபடம், தம்பம், கலக்கம்—இவற்றைத் தவிர்।

Verse 25

क्षात्रधर्मरतोऽपि त्वं वृथा हिंसां परित्यज । शुष्कवैरं वृथालापं परनिदां च वर्जय

நீ க்ஷாத்திர தர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் பயனற்ற வன்முறையை விட்டு விடு; வறண்ட பகை, வீண் பேச்சு, பிறர்நிந்தை ஆகியவற்றையும் தவிர்।

Verse 26

मृगया द्यूतपानेषु स्त्रीषु स्त्रीविजितेषु च । अत्याहारमतिक्रोधमतिनिद्रामतिश्रमम्

வேட்டை, சூதாட்டம், மதுபானம், பெண்களில் அளவுக்கு மீறிய ஆசை, பெண்களால் ஆளப்படுதல்; மேலும் மிகை உணவு, மிகை கோபம், மிகை உறக்கம், மிகை உழைப்பு—இவற்றைத் தவிர்।

Verse 27

अत्यालापमतिक्रीडां सर्वदा परिवर्जय

அதிகமாகப் பேசுதல், அதிகமாக விளையாடுதல்—இவ்விரண்டையும் எப்போதும் தவிர்।

Verse 28

अतिविद्यामतिश्रद्धामतिपुण्यमतिस्मृतिम् । अत्युत्साहमतिख्यातिमतिधैर्यं च साधय

மிகுந்த கல்வி, ஆழ்ந்த பக்திச் சிரத்தை, பெரும் புண்ணியம், உறுதியான நினைவாற்றல், உயர்ந்த உற்சாகம், நல்ல புகழ், அசையாத தைரியம்—இவற்றை வளர்த்து சாதி।

Verse 29

सकामो निजदारेषु सक्रोधो निज शत्रुषु । सलोभः पुण्यनिचये साभ्यसूयो ह्यधर्मिषु

காமம் தன் மனைவியிடமே கட்டுப்படட்டும்; கோபம் தன் பகைவரிடமே செலுத்தப்படட்டும்; ஆசை புண்ணியச் சேமிப்பிற்கே இருக்கட்டும்; அதர்மிகளிடமே கண்டனம்/சினம் இருக்கட்டும்।

Verse 30

सद्वेषो भव पाखण्डे सरागः सज्जनेषु च । दुर्बोधो भव दुर्मंत्रे बधिरः पिशुनोक्तिषु

பாசாங்கிற்கு உரிய வெறுப்பு கொள்; சஜ்ஜனரிடம் அன்பு கொள்; தீய ஆலோசனையால் எளிதில் மயங்காதே—அதில் புரியாதவனாய் இரு; பழிசொல்லிகளின் வார்த்தைகளுக்கு செவிடனாய் இரு।

Verse 31

धूर्त्तं चंडं शठं क्रूरं कितवं चपलं खलम् । पतितं नास्तिकं जिह्मं दूरतः परिवर्जय

வஞ்சகர், கொடுமையாளர், சதிகாரர், குரூரர், சூதாடி, நிலையற்ற தீயவன், பதிதன், நாஸ்திகன், வளைந்த மனத்தவன்—இவர்களைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்கு।

Verse 32

आत्मप्रशंसा मा कार्षीः परिज्ञातेंगितो भव । धने सर्वकुटुंबे च नात्यासक्तः सदा भव

தன்னைத் தானே புகழாதே; சூழ்நிலையும் மனிதரின் குறியீடுகளும் நோக்கங்களும் அறியும் திறன் உடையவனாக இரு. மேலும் செல்வத்திலும் முழுக் குடும்பத்திலும் மிகையாகப் பற்றுகொள்ளாதே।

Verse 33

पत्न्याः पतिव्रतायाश्च जनन्याः श्वशुरस्य च । सतां गुरोश्च वचने विश्वासं कुरु सर्वदा

பதிவிரதையான மனைவி, தாய், மாமனார், மேலும் சத்புருஷர் மற்றும் குருவின் வாக்கில் எப்போதும் பக்தியுடன் நம்பிக்கை கொள்।

Verse 34

आत्मरक्षापरो नित्यमप्रमत्तो दृढव्रतः । विश्वासं नैव कुर्वीथाः स्वभृत्येष्वपि कुत्र चित्

எப்போதும் தன்னைக் காக்கும் நோக்கில் விழிப்புடன், உறுதியான விரதத்துடன் இரு; எங்கும்—உன் பணியாளர்களிடமும் கூட—நம்பிக்கை வைக்காதே।

Verse 35

विश्वस्तं मा वधीः कंचिदपि चोरं महामते । अपापेषु न शंकेथाः सत्यान्न चलितो भव

மகாமதே! உன்னை நம்பிய ஒருவரை—அவன் திருடன் ஆனாலும்—கொல்லாதே. நிரபராதிகளை சந்தேகிக்காதே; சத்தியத்திலிருந்து சலிக்காதே।

Verse 36

अनाथं कृपणं वृद्धं स्त्रियं बालं निरागसम् । परिरक्ष धनैः प्राणैर्बुद्ध्या शक्त्या बलेन च

அநாதை, ஏழை, முதியவர், பெண், குழந்தை, நிரபராதி ஆகியோரைக் காப்பாற்று—செல்வத்தால், உயிரால், அறிவால், திறனால், வலிமையாலும்.

Verse 37

अपि शत्रुं वधस्यार्हं मा वधीः शरणागतम् । अप्यपात्रं सुपात्रं वा नीचो वापि महत्तमः

கொல்லத் தகுந்த பகைவனாக இருந்தாலும், சரணடைந்து வந்தவனை கொல்லாதே—அவன் அபாத்திரனாக இருந்தாலும் சுபாத்திரனாக இருந்தாலும், தாழ்ந்தவனாக இருந்தாலும் மிக உயர்ந்தவனாக இருந்தாலும்.

Verse 38

यो वा को वापि याचेत तस्मै देहि शिरोपि च । अपि यत्नेन महता कीर्तिमेव सदार्जय

யார் யாரேனும் உன்னிடம் யாசித்தால், அவர்க்கு அளி—தேவைப்பட்டால் உன் தலையையும். பெரும் முயற்சியால் எப்போதும் சத்கீர்த்தியையே ஈட்டுக.

Verse 39

राज्ञां च विदुषां चैव कीर्तिरेव हि भूषणम् । सत्कीर्तिप्रभवा लक्ष्मीः पुण्यं सत्कीर्तिसंभवम्

அரசரும் அறிஞரும் இருவருக்கும் கீர்த்தியே உண்மையான ஆபரணம். சத்கீர்த்தியிலிருந்து லக்ஷ்மி எழுகிறது; புண்ணியமும் சத்கீர்த்தியிலிருந்தே பிறக்கிறது.

Verse 40

सत्कीर्त्या राजते लोकश्चंद्रश्चंद्रिकया न्यथा । गजाश्वहेमनिचयं रत्नराशिं नगोपमम्

சத்கீர்த்தியால் உலகம் ஒளிர்கிறது; நிலா நிலவொளியால் ஒளிர்வதுபோல். யானை-குதிரைக் குவியல், பொன் சேமிப்பு, மலைபோன்ற ரத்தினக் குவியலால் அல்ல.

Verse 41

अकीर्त्योपहतं सर्वं तृणवन्मुंच सत्वरम् । मातुः कोपं पितुः कोपं गुरोः कोपं धनव्य यम्

அபகீர்த்தியால் களங்கமடைந்த அனைத்தையும் புல்லெனக் கருதி உடனே விட்டு விடு. தாயின் கோபம், தந்தையின் கோபம், குருவின் கோபம்—செல்வமும் நலனும் கெடுக்கும்.

Verse 42

पुत्राणामपराधं च ब्राह्मणानां क्षमस्व भोः । यथा द्विजप्रसादः स्यात्तथा तेषां हितं चर

ஐயா, உன் புதல்வர்களின் மற்றும் பிராமணர்களின் குற்றங்களை மன்னிப்பாயாக. இருபிறப்போர் (த்விஜர்) प्रसன்னராய் அருளும்படி அவர்களின் நலனுக்கேற்ப நடந்து கொள்.

Verse 43

राजानं संकटे मग्नमुद्धरेयुर्द्विजोत्तमा । आयुर्यशो बलं सौख्यं धनं पुण्यं प्रजोन्नतिः

சிறந்த இருபிறப்பினர் (த்விஜர்கள்) துன்பத்தில் மூழ்கிய அரசனை உயர்த்தி மீட்க வல்லவர். அவர்களின் ஆதரவால் ஆயுள், புகழ், வலிமை, இன்பம், செல்வம், புண்ணியம், குடிகளின் உயர்வு உண்டாகும்.

Verse 44

कर्मणा येन जायेत तत्सेव्यं भवता सदा । देशं कालं च शक्तिं च कार्यं चा कार्यमेव च

எந்தச் செயலில் நல்விளைவு உண்டாகுமோ, அதையே நீ எப்போதும் கடைப்பிடி. இடம், காலம், உன் ஆற்றல், செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது—இவற்றை ஆராய்ந்து செய்.

Verse 45

सम्यग्विचार्य यत्नेन कुरु कार्यं च सर्वदा । न कुर्याः कस्यचिद्बाधां परबाधां निवारय

நன்றாகச் சிந்தித்து முயற்சியுடன் எப்போதும் கடமையைச் செய். யாருக்கும் துன்பம் செய்யாதே; பிறர் செய்யும் துன்பத்தைத் தடுத்து நிறுத்து.

Verse 46

चोरान्दुष्टांश्च बाधेथाः सुनीत्या शक्तिमत्तया । स्नाने जपे च होमे च दैवे पित्र्ये च कर्मणि

திருடர்களையும் தீயவர்களையும் நல்லாட்சியாலும் வலிமையாலும் கட்டுப்படுத்து. நீராடல், ஜபம், ஹோமம், தேவகாரியம் மற்றும் பித்ருக் காரியங்களில் எப்போதும் ஈடுபட்டு இரு.

Verse 47

अत्वरो भव निद्रायां भोजने भव सत्वरः । दाक्षिण्ययुक्तमशठं सत्यं जनमनोहरम्

உறக்கத்தில் அவசரப்படாதே; ஆனால் உணவில் (சரியான நேரமும் அளவும் கொண்டு) சுறுசுறுப்பாக இரு. பணிவுடனும், வஞ்சமின்றியும், உண்மையுடனும், மக்களின் மனத்திற்கு இனியவனாக இரு.

Verse 48

अल्पाक्षरमनंतार्थं वाक्यं ब्रूहि महामते । अभीतो भव सर्वत्र विपक्षेषु विपत्सु च

மகாமதே! குறைந்த சொற்களில் முடிவில்லா பொருள் நிறைந்த வாக்கை உரை. எதிரிகளிடையிலும் பேரிடரிலும் எங்கும் அஞ்சாமலிரு.

Verse 49

भीतो भव ब्रह्मकुले न पापे गुरुशासने । ज्ञातिबंधुषु विप्रेषु भार्यासु तनयेषु च

பிராமண குலத்தைப் பற்றிச் சீராக எச்சரிக்கையுடன் இரு; பாவத்தைப் பற்றி ஒருபோதும் அலட்சியம் செய்யாதே; குருவின் ஆணையில் அச்சம்-பக்தியுடன் பணிந்திரு. உறவினர், நண்பர், பிராமணர், மனைவி, மகன் ஆகியோரிடமும் கவனமாயிரு.

Verse 50

समभावेन वर्तेथास्तथा भोजनपंक्तिषु । सतां हितोपदेशेषु तथा पुण्य कथासु च

சமநிலையுடன் நடந்து கொள்; உணவுப் பந்தியிலும் அதேபோல் இரு. சான்றோரின் நல உபதேசங்களிலும் புண்ணியக் கதைகளிலும் நிலைத்து மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்.

Verse 51

विद्यागोष्ठीषु धर्म्यासु क्वचिन्मा भूः पराङ्मुखः । शुचौ पुण्यजलस्यांते प्रख्याते ब्रह्मसंकुले

தர்மமிக்க கல்விச் சபைகளில் எப்போதும் முகம் திருப்பாதே. தூய இடத்தில்—புண்ணிய நீரின் கரையில்—புகழ்பெற்றதும் பிராமணர்கள் நிறைந்ததுமான இடத்தில் தங்கியிரு.

Verse 52

महादेशे शिवमये वस्तव्यं भवता सदा । कुलटा गणिका यत्र यत्र तिष्ठति कामुकः

நீ எப்போதும் சிவமயம் நிறைந்த மகத்தான தேசத்தில் வாழ வேண்டும். எங்கே எங்கே குலட்டையோ கணிகையோ இருப்பாளோ, எங்கே எங்கே காமவெறியன் தங்குவானோ—

Verse 53

दुर्देशे नीचसंबाधे कदाचिदपि मा वस । एकमेवाश्रितोपि त्वं शिवं त्रिभुवनेश्वरम्

தீய நாட்டிலும், கீழ்மக்கள் கூட்டம் நிறைந்த இடத்திலும் ஒரு கணமும் தங்காதே. ஒரே சரணமென அடைந்தாலும், மூவுலக ஈசனான சிவனையே சார்ந்திரு.

Verse 54

सर्वान्देवानुपासीथास्तद्दिनानि च मानयन् । सदा शुचिः सदा दक्षः सदा शांतः सदा स्थिरः

அனைத்து தேவர்களையும் வழிபட்டு, அவரவர் புனித நாட்களை மதித்து நட. எப்போதும் தூய்மையாய், எப்போதும் திறமையாய், எப்போதும் அமைதியாய், எப்போதும் நிலைத்திரு.

Verse 55

सदा विजित षड्वर्गः सदैकांतो भवानघ । विप्रान्वेदविदः शांतान्यतींश्च नियतोज्वलान्

காமாதி ஷட்வர்கம் எனும் ஆறு உள்பகைவர்களை எப்போதும் வென்று, பாவமற்றவனே, ஒருமுக பக்தியுடன் இரு. வேதம் அறிந்த அமைதியான பிராமணர்களையும், நியமத்தில் ஒளிரும் யதிகளையும் போற்று.

Verse 56

युग्मम् । पुण्यवृक्षान्पुण्यनदीः पुण्यतीर्थं महत्सरः । धेनुं च वृषभं रत्नं युवतीं च पतिव्रताम्

புண்ணிய மரங்கள், புண்ணிய நதிகள், புனித தீர்த்தங்கள், பெரிய ஏரிகள் ஆகியவற்றை வணங்கி மதிக்க. மேலும் பசு, காளை, ரத்தினம், கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த பத்தினி இளம்பெண் ஆகியவற்றையும் போற்று.

Verse 57

आत्मनो गृहदेवांश्च सहसैव नमस्कुरु । उत्थाय समये ब्राह्मे स्वाचम्य विमलाशयः

உன் இல்லத் தெய்வங்களை உடனே வணங்கு. பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்தில் எழுந்து, தூய உள்ளத்துடன் ஆச்சமனம் செய்.

Verse 58

नमस्कृत्यात्मगुरुवे ध्यात्वा देवमुमापतिम् । नारायणं च लक्ष्मीशं ब्रह्माणं च विनायकम्

தன் ஆத்மகுருவை வணங்கி, உமாபதி சிவனைத் தியானித்து, பின்னர் நாராயணன் (லக்ஷ்மீபதி விஷ்ணு), பிரம்மா, விநாயகன் கணேசன் ஆகியோரையும் பக்தியுடன் வணங்க வேண்டும்।

Verse 59

स्कन्दं कात्यायनीं देवीं महालक्ष्मीं सरस्वतीम् । इन्द्रादीनथ लोकेशान्पुण्यश्लोकानृषीनपि

ஸ்கந்தன், தேவீ காத்யாயனி, மகாலக்ஷ்மி, சரஸ்வதி ஆகியோருக்கும்; மேலும் இந்திரன் முதலான லோகேசர்களுக்கும், புண்யப்புகழ் பெற்ற ரிஷிகளுக்கும் வணங்க வேண்டும்।

Verse 60

चिंतयित्वाथ मार्त्तंडमुद्यंतं प्रणमेत्सदा । गंधं पुष्पं च तांबूलं शाकं पक्वफलादिकम्

பின்னர் உதயமாகும் மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) என்பதைத் தியானித்து எப்போதும் வணங்க வேண்டும்; நறுமணம், மலர்கள், தாம்பூலம், கீரை, பழுத்த பழங்கள் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 61

शिवाय दत्त्वोपभुंक्ष्व भक्ष्यं भोज्यं प्रियं नवम् । यद्दत्तं यत्कृतं जप्तं यत्स्नातं यद्धुतं स्मृतम्

சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த பின், உண்ணத்தக்கதும் உணவாகத்தக்கதும், இனிமையும் புதுமையும் உடையதைப் பக்தியுடன் உண்ண வேண்டும்; எது தானம் செய்ததோ, எது செய்ததோ, எதை ஜபித்ததோ, எதற்காக நீராடினதோ, எதை ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்ததோ, எதை நினைத்ததோ—

Verse 62

यच्च तप्तं तपः सर्वं तच्छिवाय निवेदय । भुंजानश्च पठन्वापि शयानो विहरन्नपि । पश्यञ्छृण्न्ववदन्गृह्णञ्छिवमेवानुचिंतय

நீ செய்த எல்லாத் தவங்களையும் சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்க; உண்ணும்போதும் படிக்கும்போதும், படுத்திருக்கும்போதும் நடமாடும்போதும்; பார்க்கும், கேட்கும், பேசும், எடுத்துக்கொள்ளும் நேரங்களிலும் சிவனையே இடையறாது தியானிக்க।

Verse 63

रुद्राक्षकंकणलसत्करदंडयुग्मो मालांतरालधृतभस्म सितत्रिपुंडूः । पंचाक्षरं परिपठन्परमंत्रराजं ध्यायन्सदा पशुपतेश्चरणं रमेथाः

ஒளிரும் ருத்ராட்சக் கங்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இரு கரங்களுடன், மாலைகளின் இடையில் தாங்கிய விபூதி, பிரகாசிக்கும் திரிபுண்ட்ரம் உடையவனாய்—மந்திரராஜமான பஞ்சாட்சரத்தை இடையறாது ஜபித்து, எப்போதும் தியானித்து பசுபதி (சிவன்) திருவடிகளில் இன்புறுவாயாக।

Verse 64

इति संक्षेपतो वत्स कथितो धर्मसंग्रहः । अन्येषु च पुराणेषु विस्तरेण प्रकीर्तितः

அன்புக் குழந்தையே, இவ்வாறு தர்மச் சங்கிரகம் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது; பிற புராணங்களில் இதே விரிவாகப் புகழ்ந்து உரைக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 65

अथापरं सर्वपुराणगुह्यं निःशेषपापौघहरं पवित्रम् । जयप्रदं सर्वविपद्विमोचनं वक्ष्यामि शैवं कवचं हिताय ते

இப்போது உன் நலனுக்காக நான் சைவக் கவசத்தை உரைக்கிறேன்—அது எல்லாப் புராணங்களின் மறைபொருள்; தூயது; பாவக் கூட்டமெல்லாம் அகற்றுவது; வெற்றி அளிப்பது; எல்லா இடர்களிலிருந்தும் விடுவிப்பது.