Adhyaya 54

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततश्चानन्तरं राजा जगामोद्वेगमुत्तमम् । कथं यामि गृहं त्वद्य वाराणस्यामहं पुनः

ஈசுவரன் கூறினார்—அதன்பின் அரசன் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தான். “இன்று நான் வீட்டிற்கு எவ்வாறு செல்வேன்? மீண்டும் வாராணசிக்கு எவ்வாறு திரும்புவேன்?” என்றான்.

Verse 2

ब्रह्महत्यासमाविष्टो जुहोम्यग्नौ कलेवरम् । अथवा तस्य वाक्येन तं गच्छाम्याश्रमं प्रति

“பிரம்மஹத்த்யா பாவம் என்னை ஆட்கொண்டதால், நான் அக்னியில் என் உடலை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கலாமா? அல்லது அவன் சொன்னபடி அந்த ஆசிரமத்திற்குச் செல்லலாமா?”

Verse 3

कथयामि यथावृत्तं गत्वा तस्य महामुनेः । एवं संचिन्त्य राजासौ जगामाश्रमसन्निधौ

“அந்த மகாமுனியிடம் சென்று நடந்ததை அப்படியே கூறுவேன்.” என்று எண்ணி அரசன் ஆசிரமத்தின் அருகே சென்றான்.

Verse 4

ऋक्षशृङ्गस्य चास्थीनि गृहीत्वा स नृपोत्तमः । दृष्टिमार्गे स्थितस्तस्य महर्षेर्भावितात्मनः

ருக்ஷச்ருங்கரின் எலும்புகளை எடுத்துக்கொண்டு அந்த சிறந்த அரசன், தன்னைத் தணித்து தூய்மையடைந்த மகரிஷியின் பார்வை வரம்பில் நின்றான்.

Verse 5

दीर्घतपा उवाच । आगच्छ स्वागतं तेऽस्तु आसनेऽत्रोपविश्यताम् । अर्घं ददाम्यहं येन मधुपर्कं सविष्टरम्

தீர்கதபா கூறினார்—“வா, உனக்கு வரவேற்பு. இங்கே இந்த ஆசனத்தில் அமர்க. நான் உனக்கு அர்க்யம் அளிப்பேன்; அதோடு விருந்தோம்பல் முறையுடன் மதுபர்க்கமும் சமர்ப்பிப்பேன்.”

Verse 6

चित्रसेन उवाच । अर्घस्यास्य न योग्योऽहं महर्षे नास्मि भाषणे । मृगमध्यस्थितो विप्रस्तव पुत्रो मया हतः

சித்ரசேனன் கூறினான்—ஓ மகரிஷியே, இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்க நான் தகுதியற்றவன்; பேசுவதற்கும் நான் பாத்திரன் அல்ல. ஓ பிராமணரே, மான்களின் நடுவில் நின்ற உங்கள் மகனை நான் கொன்றேன்।

Verse 7

पुत्रघ्नं विद्धि मां विप्र तीव्रदण्डेन दण्डय । मृगभ्रान्त्या हतो विप्र ऋक्षशृङ्गो महातपाः

ஓ பிராமணரே, என்னை மகன்-கொலையாளி என அறியுங்கள்; கடும் தண்டத்தால் என்னைத் தண்டியுங்கள். ஓ பிராமணரே, மான் என மயங்கி அந்த மகாதபஸ்வி ருக்ஷச்ருங்கனை நான் கொன்றேன்।

Verse 8

इति मत्वा मुनिश्रेष्ठ कुरु मे त्वं यथोचितम् । माता तद्वचनं श्रुत्वा गृहान्निष्क्रम्य विह्वला

இவ்வாறு எண்ணி, ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, எனக்குத் தகுந்ததைச் செய்யுங்கள். அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தாய் கலங்கித் தன் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தாள்।

Verse 9

हा हतास्मीत्युवाचेदं पपात धरणीतले । विललाप सुदुःखार्ता पुत्रशोकेन पीडिता

அவள் ‘அய்யோ, நான் கொல்லப்பட்டேன்!’ என்று அழுதபடி தரையில் விழுந்தாள். மகன் இழப்பின் துயரால் வாடி, மிகுந்த வேதனையுடன் புலம்பினாள்।

Verse 10

हा हता पुत्र पुत्रेति करुणं कुररी यथा । विललापातुरा माता क्व गतो मां विहाय वै । मुखं दर्शय चात्मीयं मातरं मां हि मानय

அவள் ‘அய்யோ, நான் அழிந்தேன்—மகனே, மகனே!’ என்று குரரி பறவை போல இரங்கலுடன் அழுதாள். துயருற்ற தாய் புலம்பினாள்—‘என்னை விட்டுத் तू எங்கே சென்றாய்? உன் முகத்தை எனக்குக் காட்டு; நான் உன் தாய், எனக்கு மரியாதை செய்।’

Verse 11

श्रुताध्ययनसम्पन्नं जपहोमपरायणम् । आगतं त्वां गृहद्वारे कदा द्रक्ष्यामि पुत्रक

ஓ மகனே! வேதக் கல்வியில் நிறைந்தவனாய், ஜபமும் ஹோமமும் செய்யும் பராயணனாய்—நீ எங்கள் இல்லத் துவாரத்தில் வந்ததை நான் எப்போது மீண்டும் காண்பேன்?

Verse 12

लोकोक्त्या श्रूयते चैतच्चन्दनं किल शीतलम् । पुत्रगात्रपरिष्वङ्गश्चन्दनादपि शीतलः

உலகவழக்கில் சந்தனம் குளிர்ந்தது எனச் சொல்வர்; ஆனால் மகனின் உடல் அணைப்பு சந்தனத்தினும் மிகக் குளிர்ந்தது.

Verse 13

किं चन्दनेन पीयूपबिन्दुना किं किमिन्दुना

இப்போது சந்தனத்தால் என்ன பயன்? அமுதத்தின் ஒரு துளியால் என்ன? இனி நிலாவே எனக்கு எதற்கு?

Verse 14

पुत्रगात्रपरिष्वङ्गपात्रं गात्रं भवेद्यदि

இந்த உடல் மகனின் அங்கங்களை அணைக்கத் தகுந்த பாத்திரமாக ஆகுமாயின்—அதுவே என் வேண்டுதல்.

Verse 15

परिष्वजितुमिच्छामि त्वामहं पुत्र सुप्रिय । पञ्चत्वमनुयास्यामि त्वद्विहीनाद्य दुःखिता

ஓ மகனே, என் மிகப் பிரியனே! உன்னை அணைக்க நான் விரும்புகிறேன்; இன்று உன்னின்றி துயருற்ற நான் பஞ்சத்துவம்—மரணப் பாதையைத் தொடர்வேன்.

Verse 16

एवं विलपती दीना पुत्रशोकेन पीडिता । मूर्छिता विह्वला दीना निपपात महीतले

இவ்வாறு புலம்பிய அந்த துயருற்றவள், மகன் துயரால் நொந்து, மயங்கி, கலங்கி, உதவியற்றவளாய் தரையில் விழுந்தாள்।

Verse 17

भार्यां च पतितां दृष्ट्वा पुत्रशोकेन पीडिताम् । चुकोप स मुनिस्तत्र चित्रसेनाय भूभृते

மனைவி தரையில் விழுந்து மகன் துயரால் வாடுவதைப் பார்த்த அந்த முனிவர், அங்கே நாட்டை ஆளும் சித்ரசேன அரசன் மீது கோபமுற்றார்।

Verse 18

दीर्घतपा उवाच । याहि याहि महापाप मा मुखं दर्शयस्व मे । किं त्वया घातितो विप्रो ह्यकामाच्च सुतो मम

தீர்கதபா கூறினார்—“போ, போ, மகாபாபி! எனக்கு உன் முகம் காட்டாதே. பகையில்லாத என் பிராமண மகனை ஏன் கொன்றாய்?”

Verse 19

ब्रह्महत्या भविष्यन्ति बह्व्यस्ते वसुधाधिप । सकुटुम्बस्य मे त्वं हि मृत्युरेष उपस्थितः

ஓ வஸுதாதிபா! உன் மீது பல பிரம்மஹத்த்யா பாவங்கள் வந்து சேரும்; என் குடும்பமெங்கும் நீ இங்கே சாட்சாத் மரணமாகவே தோன்றியுள்ளாய்।

Verse 20

एवमुक्त्वा ततो विप्रो विचिन्त्य च पुनःपुनः । परित्यज्य तदा क्रोधं मुनिभावाज्जगाद ह

இவ்வாறு கூறிய பின் அந்த பிராமணர் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தார்; பின்னர் கோபத்தை விட்டு, முனிவரின் மனநிலையுடன் மறுபடியும் உரைத்தார்।

Verse 21

दीर्घतपा उवाच । उद्वेगं त्यज भो वत्स दुरुक्तं गदितो मया । पुत्रशोकाभिभूतेन दुःखतप्तेन मानद

தீர்கதபா கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே, கலக்கத்தை விட்டுவிடு. மகன் இழப்பின் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, துக்கத்தால் எரிந்த நிலையில் நான் கடுஞ்சொற்கள் கூறினேன்; ஓ மதிப்பளிப்பவனே, மன்னித்தருள்வாய்.

Verse 22

किं करोति नरः प्राज्ञः प्रेर्यमाणः स्वकर्मभिः । प्रागेव हि मनुष्याणां बुद्धिः कर्मानुसारिणी

தன் சொந்த கர்மங்களால் உந்தப்படும்போது, ஞானியாயினும் மனிதன் என்ன செய்ய முடியும்? ஏனெனில் மனிதரின் மனமும் புத்தியும் கர்மத்தின் வழியே செல்கின்றன.

Verse 23

अनेनैव विधानेन पञ्चत्वं विहितं मम । हत्यास्तव भविष्यन्ति पूर्वमुक्ता न संशयः

இதே விதியினாலே எனக்கு பஞ்சத்துவம் (மரணம்) நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மேலும் உன்னைப் பற்றித் நான் முன்பு சொன்ன கொலைகள் நிச்சயமாக நிகழும்—சந்தேகமில்லை.

Verse 24

ब्रह्मक्षत्रविशां मध्ये शूद्रचण्डालजातिषु । कस्त्वं कथय सत्यं मे कस्माच्च निहतो द्विजः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—மேலும் சூத்ரர், சாண்டாளர் சமூகங்களிலும்—நீ யார்? எனக்கு உண்மையைச் சொல்; அந்த த்விஜன் எதற்காக கொல்லப்பட்டான்?

Verse 25

चित्रसेन उवाच । विज्ञापयामि विप्रर्षे क्षन्तव्यं ते ममोपरि । नाहं विप्रोऽस्मि वै तात न वैश्यो न च शूद्रजः

சித்ரசேனன் கூறினான்—ஓ விப்ரரிஷியே, நான் பணிவுடன் விண்ணப்பிக்கிறேன்; என்மீது மன்னிப்பருள்வீர். தாதா, நான் பிராமணனும் அல்ல, வைசியனும் அல்ல, சூத்ரப் பிறப்பும் அல்ல.

Verse 26

न व्याधश्चान्त्यजातो वा क्षत्रियोऽहं महामुने । काशीराजो मृगान् हन्तुमागतो वनमुत्तमम्

மகாமுனியே! நான் வேடன் அல்லன்; தாழ்ந்த பிறப்பினனும் அல்லன்; நான் க்ஷத்திரியன்—காசியின் அரசன்—மான் முதலிய மிருகங்களை வேட்டையாட இவ்வுயர்ந்த வனத்துக்கு வந்தேன்।

Verse 27

भ्रान्त्या निपातितो ह्येष मृगरूपधरो मुनिः । इदानीं तव पादान्ते संश्रितः पातकान्वितः

மயக்கத்தால் மான் வடிவம் எடுத்திருந்த இந்த முனிவரை நான் வீழ்த்தினேன். இப்போது பாவச் சுமையுடன் உங்கள் திருவடிகளில் சரணடைந்தேன்।

Verse 28

किं कर्तव्यं मया विप्र उपायं कथयस्व मे

விப்ரரே! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு ஒரு பரிகார வழியைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 29

दीर्घतपा उवाच । ब्रह्महत्या न शक्येताप्येका निस्तरितुं प्रभो । दशैका च कथं शक्यास्ताः शृणुष्व नरेश्वर

தீர்க்கதபா கூறினார்—அரசே! ஒரு பிரம்மஹத்தியையே கடக்க இயலாது போல் கடினம்; அப்படியிருக்க பத்தினை எவ்வாறு கடக்க முடியும்? நரேஸ்வரா, கேள்।

Verse 30

चत्वारो मे सुता राजन् सभार्या मातृपूर्वकाः । मया सह न जीवन्ति ऋक्षशृङ्गस्य कारणे

அரசே! என் நான்கு மகன்கள்—மனைவியருடன், அவர்களின் தாயுடனும் சேர்ந்து—ரிக்ஷச்ருங்கன் காரணமாக என்னுடன் வாழ்வதில்லை।

Verse 31

उपायं शोभनं तात कथयिष्ये शृणुष्व तम् । शक्रोऽपि यदि तं कर्तुं सुखोपायं नरेश्वर

அன்புத் தாதா, நான் உனக்கு ஒரு சிறந்த உபாயத்தைச் சொல்கிறேன்—அதைச் செவி கொள். ஓ நரேஸ்வரா, சக்ரன் (இந்திரன்) கூட அதைச் செய்ய முனைந்தால், அதுவும் அவனுக்குச் சுலபமான வழியே ஆகும்.

Verse 32

सकुटुम्बं समस्तं मां दाहयित्वानले नृप । अस्थीनि नर्मदातोये शूलभेदे विनिक्षिप

ஓ அரசே, என்னை என் முழுக் குடும்பத்துடன் தீயில் தகனம் செய். பின்னர் என் எலும்புச் சாம்பல்களை நர்மதா நீரில், சூலபேத தீர்த்தத்தில், இடு.

Verse 33

नर्मदादक्षिणे कूले शूलभेदं हि विश्रुतम् । सर्वपापहरं तीर्थं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम्

நர்மதையின் தென் கரையில் ‘சூலபேத’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அது உத்தம தீர்த்தம்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அகற்றி, எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 34

शुचिर्भूत्वा ममास्थीनि तत्र तीर्थे विनिक्षिप । मोक्ष्यसे सर्वपापैस्त्वं मम वाक्यान्न संशयः

தூய்மையடைந்து அந்தத் தீர்த்தத்தில் என் எலும்புகளை இடு. என் வாக்கினால் நீ எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவாய்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 35

राजोवाच । आदेशो दीयतां तात करिष्यामि न संशयः । समस्तं मेऽस्ति यत्किंचिद्राज्यं कोशः सुहृत्सुताः

அரசன் கூறினான்: தாதா, ஆணையிடுங்கள்; நான் ஐயமின்றி செய்வேன். எனக்குள்ள அனைத்தும்—அரசாட்சி, கருவூலம், நண்பர்கள், மகன்கள்—எல்லாம் (உங்கள் ஆணைக்கே) உரியது.

Verse 36

तवाधीनं महाविप्र प्रयच्छामि प्रसीद मे । परस्परं विवदतोर्विप्र राज्ञोस्तदा नृप

ஓ மகாவிப்ரரே! நான் என்னை உமது அதிகாரத்திற்குள் ஒப்படைக்கிறேன்; என்மேல் அருள் புரிவீராக. அப்போது, ஓ அரசே, அந்த நேரத்தில் பிராமணரும் அரசனும் ஒருவருடன் ஒருவர் வாதித்து உரையாடினர்.

Verse 37

स्फुटित्वा हृदयं शीघ्रं मुनिभार्या मृता तदा । पुत्रशोकसमाविष्टा निर्जीवा पतिता क्षितौ

அப்போது முனிவரின் மனைவி மகன் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இதயம் பிளந்து விரைவில் இறந்து, உயிரற்றவளாய் தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 38

पुत्राश्च मातृशोकेन सर्वे पञ्चत्वमागताः । स्नुषाश्चैव तदा सर्वा मृताश्च सह भर्तृभिः

தாயின் துயரால் மகன்களும் அனைவரும் மரணமடைந்தனர். அதே வேளையில் மருமகள்களும் தம் தம் கணவர்களுடன் சேர்ந்து இறந்தனர்.

Verse 39

पञ्चत्वं च गताः सर्वे मुनिमुख्या नृपोत्तम । विप्रानाह्वापयामास ये तत्राश्रमवासिनः

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! அனைவரும் மரணமடைந்தபின், முனிவர்களில் முதன்மையானவர் அந்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த பிராமணர்களை அழைத்தார்.

Verse 40

तेभ्यो निवेदयामास यथावृत्तं नृपोत्तमः । स तैस्तदाभ्यनुज्ञातः काष्ठान्यादाय यत्नतः

அரசர்களில் சிறந்தவன் நடந்த அனைத்தையும் அவர்களிடம் தெரிவித்தான். அவர்களின் அனுமதி பெற்றபின், அவன் கவனத்துடன் விறகுகளை (சிதைக்கான கட்டைகள்) சேகரித்தான்.

Verse 41

दाहं संचयनं चक्रे चित्रसेनो महीपतिः । ऋक्षशृङ्गादिसर्वेषां गृहीत्वास्थीनि यत्नतः

மன்னன் சித்ரசேனன் தகனம் செய்து அஸ்தி-சஞ்சயமும் செய்தான்; பின்னர் ருக்ஷஶ்ருங்க முதலிய அனைவரின் எலும்புகளையும் கவனமாக எடுத்துக்கொண்டு முன்னே சென்றான்.

Verse 42

याम्याशां प्रस्थितो राजा पादचारी महीपते । न शक्नोति यदा गन्तुं छायामाश्रित्य तिष्ठति

ஓ பூமியின் அதிபதியே, அரசன் தென் திசை நோக்கி கால்நடையாகப் புறப்பட்டான்; மேலும் செல்ல இயலாதபோது நிழலை நாடி நின்று ஓய்ந்தான்.

Verse 43

विश्रम्य च पुनर्गच्छेद्भाराक्रान्तो महीपतिः । सचैलं कुरुते स्नानं मुक्त्वास्थीनि पदे पदे

சுமையால் நெளிந்த மன்னன் ஓய்ந்து மீண்டும் நடந்தான்; ஆடையுடன் நீராடி, செல்லும் வழியெல்லாம் ஒவ்வொரு அடியிலும் எலும்புகளை விட்டுச் சென்றான்.

Verse 44

पिबेज्जलं निराहारः स गच्छन् दक्षिणामुखः । अचिरेणैव कालेन संगतो नर्मदातटम्

உணவு எதையும் கொள்ளாமல் நீர் மட்டும் அருந்தி தெற்குநோக்கி நடந்தான்; சிறிது காலத்திலேயே நர்மதையின் கரையை அடைந்தான்.

Verse 45

आश्रमस्थान् द्विजान् दृष्ट्वा पप्रच्छ पृथिवीपतिः

ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்த இருபிறப்பாளர்களைக் கண்டு, பூமியின் அரசன் அவர்களிடம் வினவினான்.

Verse 46

चित्रसेन उवाच । कथ्यतां शूलभेदस्य मार्गं मे द्विजसत्तमाः । येन यामि महाभागाः स्वकार्यार्थस्य सिद्धये

சித்ரசேனன் கூறினான்—ஹே இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, சூலபேதத்திற்குச் செல்லும் வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஹே மகாபாக்யவான்களே, எந்தப் பாதையில் சென்றால் என் காரியம் நிறைவேறும்?

Verse 47

मुनय ऊचुः । इतः क्रोशान्तरादर्वाक्तीर्थं परमशोभनम् । नर्मदादक्षिणे कूले ततो द्रक्ष्यसि नान्यथा

முனிவர்கள் கூறினர்—இங்கிருந்து ஒரு குரோச அளவுக்குள் மிக அழகிய ‘அர்வாக்-தீர்த்தம்’ உள்ளது. நர்மதையின் தென் கரையில் அதை நீ நிச்சயமாகக் காண்பாய்; வேறுவிதமில்லை.

Verse 48

ऋषिवाक्येन राजासौ शीघ्रं गत्वा नरेश्वरः । स ददर्श ततः शीघ्रं बहुद्विजसमाकुलम्

ரிஷிகளின் சொல்லின்படி மனிதர்களின் அரசனான அந்த மன்னன் விரைந்து சென்றான். உடனே பல இருமுறைப் பிறந்தோர் நிறைந்த இடத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 49

बहुद्रुमलताकीर्णं बहुपुष्पोपशोभितम् । ऋक्षसिंहसमाकीर्णं नानाव्रतधरैः शुभैः

அவ்விடம் பல மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்து, மிகுந்த மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கரடிகளும் சிங்கங்களும் உலாவின, மேலும் பலவகை விரதங்களை ஏற்ற புனிதத் தபஸ்விகளும் அங்கு கூடியிருந்தனர்.

Verse 50

एकपादास्थिताः केचिदपरे सूर्यदृष्टयः । एकाङ्गुष्ठ स्थिताः केचिदूर्ध्वबाहुस्थिताः परे

சிலர் ஒரு காலில் நின்றனர்; சிலர் சூரியனை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினர். சிலர் ஒரே பெருவிரலில் சமநிலையுடன் இருந்தனர்; மற்றவர்கள் கைகளை மேலே உயர்த்தி நின்றனர்.

Verse 51

दिनैकभोजनाः केचित्केचित्कन्दफलाशनाः । त्रिरात्रभोजनाः केचित्पराकव्रतिनोऽपरे

சிலர் நாளில் ஒருமுறை மட்டுமே உண்பர்; சிலர் கிழங்கு-வேர், கனிகளையே உணவாக்குவர். சிலர் மூன்று இரவுகளுக்கு ஒருமுறை உண்பர்; மற்றோர் சிலர் பராக விரதத்தை மேற்கொள்வர்.

Verse 52

चान्द्रायणरताः केचित्केचित्पक्षोपवासिनः । मासोपवासिनः केचित्केचिदृत्वन्तपारणाः

சிலர் சாந்திராயண விரதத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர்; சிலர் பதினைந்து நாள் உபவாசம் செய்தனர். சிலர் மாதமுழுதும் உபவாசம் இருந்தனர்; சிலர் பருவத்தின் முடிவில் மட்டுமே பாரணம் செய்தனர்.

Verse 53

योगाभ्यासरताः केचित्केचिद्ध्यायन्ति तत्पदम् । शीर्णपर्णाशिनः केचित्केचिच्च कटुकाशनाः

சிலர் யோகப் பயிற்சியில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தனர்; சிலர் அந்த பரமப் பதத்தைத் தியானித்தனர். சிலர் உலர்ந்த இலைகளை உண்டனர்; சிலர் கசப்பான உணவால் வாழ்ந்தனர்—இவ்வாறு கட்டுப்பட்ட தவத்தில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 54

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாயக் குறி (முடிவு/மாற்றச் சுட்டி).

Verse 55

एवंविधान् द्विजान् दृष्ट्वा जानुभ्यामवनिं गतः । प्रणम्य शिरसा राजन्राजा वचनमब्रवीत्

இத்தகைய த்விஜர்களைக் கண்டு அரசன் முழங்கால்களால் தரையில் விழுந்தான். தலை தாழ்த்தி வணங்கி, ஓ அரசனே, அரசன் இவ்வாக்குகளை உரைத்தான்.

Verse 56

चित्रसेन उवाच । कस्मिन्देशे च तत्तीर्थं सत्यं कथयत द्विजाः । येनाभिवाञ्छिता सिद्धिः सफला मे भविष्यति

சித்ரசேனன் கூறினான்—அத் தீர்த்தம் எந்த நாட்டில் உள்ளது? ஹே த்விஜர்களே, உண்மையாய் சொல்லுங்கள்; அதனால் என் விரும்பிய சித்தி நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 57

ऋषय ऊचुः । धन्वन्तरशतं गच्छ भृगुतुङ्गस्य मूर्धनि । कुण्डं द्रक्ष्यसि तत्पूर्णं विस्तीर्णं पयसा शिवम्

ரிஷிகள் கூறினர்—பிருகுதுங்கத்தின் சிகரத்துக்கு நூறு தன்வந்தரங்கள் செல்; அங்கே புனித நீரால் நிரம்பிய, விரிந்த, சிவமங்களமான ஒரு குண்டத்தை நீ காண்பாய்.

Verse 58

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा गतः कुण्डस्य सन्निधौ । दृष्ट्वा चैव तु तत्तीर्थं भ्रान्तिर्जाता नृपस्य वै

அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் குண்டத்தின் அருகே சென்றான். ஆனால் அந்தத் தீர்த்தத்தை கண்டதும் அரசனுக்கு உண்மையிலேயே குழப்பம் ஏற்பட்டது.

Verse 59

ततो विस्मयमापन्नश्चिन्तयन्वै मुहुर्मुहुः । आकाशस्थं ददर्शासौ सामिषं कुररं नृपः

பின்னர் அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான். அப்போது அரசன் ஆகாயத்தில் மாம்சம் கொண்ட ஒரு குரரப் பறவையை கண்டான்.

Verse 60

भ्रममाणं गृहीताहिं वध्यमानं निरामिषैः । परस्परं च युयुधुः सर्वेऽप्यामिषकाङ्क्षया

அது சுற்றிச் சுழன்று பாம்பை பிடித்திருந்தது; மாம்சமில்லாத மற்ற பறவைகள் அதைத் தாக்கின. மாம்ச ஆசையால் தூண்டப்பட்டு அவர்கள் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்.

Verse 61

हतश्चञ्चुप्रहारेण स ततः पतितोऽंभसि । शूलेन शूलिना यत्र भूभागो भेदितः पुरा

அலகின் அடியால் தாக்கப்பட்டு அவன் உடனே நீரில் விழுந்தான்—முன்னொரு காலத்தில் திரிசூலதாரியான சிவன் தன் திரிசூலத்தால் நிலத்தைத் துளைத்து பிளந்த அதே இடத்தில்.

Verse 62

तत्तीर्थस्य प्रभावेण स सद्यः पुरुषोऽभवत् । विमानस्थं ददर्शासौ पुमांसं दिव्यरूपिणम्

அந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவன் உடனே மனிதனானான். அரசன், தெய்வீக ஒளிவீசும் வடிவுடைய ஒருவனை விமானத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான்.

Verse 63

गन्धर्वाप्सरसो यक्षास्तं यान्तं तुष्टुवुर्दिवि । अप्सरोगीयमाने तु गते सूर्यस्य मूर्धनि । चित्रसेनस्ततस्तस्मिन्नाश्चर्यं परमं गतः

அவன் புறப்பட்டுச் செல்லும் போது, விண்ணில் கந்தர்வர், அப்ஸரஸ்கள், யக்ஷர்கள் அவனைப் புகழ்ந்து பாடினர். அப்ஸரஸ்களின் பாடல் ஒலிக்க, சூரியன் உச்சியில் நிற்க, சித்ரசேனன் கண்ட அதிசயத்தில் பேர்வியப்புற்றான்.

Verse 64

ऋषिणा कथितं यद्वत्तद्वत्तीर्थं न संशयः । हृष्टरोमाभवद्दृष्ट्वा प्रभावं तीर्थसम्भवम्

‘ரிஷி கூறியதுபோலவே இது தீர்த்தம்; ஐயமில்லை.’ தீர்த்தத்திலிருந்து எழும் மகிமையைப் பார்த்தவுடன் அவனுக்கு உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

Verse 65

ममाद्य दिवसो धन्यो यस्मादत्र समागतः । अस्थीनि भूमौ निक्षिप्य स्नानं कृत्वा यथाविधि

‘இன்றைய நாள் எனக்கு பாக்கியமானது; நான் இங்கு வந்தடைந்தேன்.’ எலும்புகளை நிலத்தில் வைத்து, விதிப்படி அவன் நீராடினான்.

Verse 66

तिलमिश्रेण तोयेनातर्पयत्पितृदेवताः । गृह्यास्थीनि ततो राजा चिक्षेपान्तर्जले तदा

எள்ளு கலந்த நீரால் அவர் பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்தார். பின்னர் அரசன் எலும்புகளை எடுத்துக் கொண்டு அந்நேரமே நீரில் கரைத்தான்.

Verse 67

क्षणमेकं ततो वीक्ष्य राजोर्द्ध्ववदनः स्थितः । तान् ददर्श पुनः सर्वान् दिव्यरूपधराञ्छुभान्

ஒரு கணம் நோக்கி அரசன் முகத்தை மேலே உயர்த்தி நின்றான். மீண்டும் அவன் அவர்களையெல்லாம் கண்டான்—மங்களமாய், ஒளிவீசும் தெய்வ வடிவம் கொண்டவர்களாக.

Verse 68

दिव्यवस्त्रैश्च संवीतान् दिव्याभरणभूषितान् । विमानैर्विविधैर्दिव्यैरप्सरोगणसेवितैः

அவர்கள் தெய்வீக ஆடைகளால் மூடப்பட்டும், விண்ணுலக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தனர்; பலவகை தெய்வ விமானங்களில், அப்சரைகளின் குழுக்கள் சேவையாற்ற அமர்ந்திருந்தனர்.

Verse 69

पृथग्भूतांश्च तान् सर्वान् विमानेषु व्यवस्थितान् । उत्पत्तिवत्समालोक्य राजा संहर्षी सोऽभवत्

அவர்களையெல்லாம் தனித்தனியாக, தத்தம் விமானங்களில் நிலைத்திருப்பதை—புதிதாய் தோன்றியதுபோல்—கண்டு அரசன் பேரானந்தத்தில் திளைத்தான்.

Verse 70

ऋषिर्विमानमारूढश्चित्रसेनमथाब्रवीत् । भोभोः साधो महाराज चित्रसेन महीपते

அப்போது ரிஷி விமானத்தில் ஏறியவனாய் சித்ரசேனனை நோக்கி கூறினார்—“போ போ சாதோ! மகாராஜா சித்ரசேனா, மஹீபதே!”

Verse 71

त्वत्प्रसादान्नृपश्रेष्ठ गतिर्दिव्या ममेदृषी । जातेयं यत्त्वया कार्यं कृतं परमशोभनम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! உன் அருளால் எனக்கு இத்தெய்வீகமான நிலை கிடைத்தது. நீ செய்த செயல் மிகச் சிறப்பும் பரமப் புண்ணியமும் உடையது.

Verse 72

स्वसुतोऽपि न शक्नोति पित्ःणां कर्तुमीदृशम् । मदीयवचनात्तात निष्पापस्त्वं भविष्यसि

தன் மகனே ஆனாலும் பித்ருக்களுக்கு இத்தகைய சேவையைச் செய்ய இயலாது. ஆனால் தாதா! என் வாக்கினால் நீ பாவமற்றவனாவாய்.

Verse 73

फलं प्राप्स्यसि राजेन्द्र कामिकं मनसेप्सितम् । आशीर्वादांस्ततो दत्त्वा चित्रसेनाय धीमते । स्वर्गं जगाम ससुतस्ततो दीर्घतपा मुनिः

அரசேந்திரனே! உன் மனம் விரும்பும் காம்யப் பலனை நீ பெறுவாய். இவ்வாறு கூறி ஞானமிக்க சித்ரசேனனுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்து, நீண்ட தவம் செய்த முனிவர் தம் மகனுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றார்.