Adhyaya 48

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । कस्मिन्स्थानेऽवसद्देव सोऽन्धको दैत्यपुंगवः । सर्वान्देवांश्च निर्जित्य कस्मिन्स्थाने समास्थितः

உத்தானபாதர் கூறினார்—ஓ தேவா! தானவர்களில் சிறந்த அந்தகன் எந்த இடத்தில் தங்கினான்? எல்லாத் தேவர்களையும் வென்று இப்போது எந்த இடத்தில் நிலைபெற்றுள்ளான்?

Verse 2

श्रीमहेश उवाच । प्रविष्टो दानवो यत्र कथयामि नराधिप । पाताललोकमाश्रित्य कन्या विध्वंसते तु सः

ஸ்ரீமஹேசர் கூறினார்—ஓ நராதிபா, அந்த தானவன் எங்கு புகுந்தான் என்பதை நான் சொல்கிறேன். பாதாளலோகத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு அவன் கன்னியரைத் துன்புறுத்தி அழிக்கிறான்.

Verse 3

तत्र स्थितं तं विज्ञाय चापमादाय केशवः । व्यसृजद्बाणमाग्नेयं दह्यतामिति चिन्तयन्

அங்கே அவன் இருப்பதை அறிந்து கேசவன் வில்லை எடுத்துக் கொண்டு, ‘இவன் எரியட்டும்’ என்று எண்ணி அக்னேய அம்பை விடுத்தான்.

Verse 4

दह्यमानोऽग्निना सोऽपि वारुणास्त्रं स संदधे । वारुणास्त्रेण महता आग्नेयं शमितं तदा

அக்னியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டபோதும் அவன் வாருணாஸ்திரத்தை ஏவினான்; அந்த மாபெரும் வாருணாஸ்திரத்தால் அக்னேய அம்பு அப்போது அணைந்தது.

Verse 5

ततोऽसौ चिन्तयामास केन बाणो विसर्जितः । कस्यैषा पौरुषी शक्तिः को यास्यति यमालयम्

அப்போது அவன் சிந்தித்தான்—இந்த அம்பை யார் விடுத்தார்? இந்த வீரப் பராக்கிரமம் யாருடையது? யார் யமாலயத்திற்குச் செல்வார்?

Verse 6

ततोऽन्धको मृधे क्रुद्धो बाणमार्गेण निर्गतः । स दृष्ट्वा बाणमार्गेण चापहस्तं जनार्दनम्

போரில் கோபமுற்ற அந்தகன் அம்புகளின் பாதையிலே முன்னேறினான்; அதே அம்புப் பாதையைத் தொடர்ந்து வில்லேந்திய ஜனார்தனனை கண்டான்.

Verse 7

अन्धक उवाच । न शर्म लप्स्यसे ह्यद्य मया दृष्ट्याभिवीक्षितः । न शक्नोषि तथा गन्तुं नागः शार्दूलदर्शनात्

அந்தகன் கூறினான்—இன்று என் பார்வையால் கட்டுண்ட நீ அமைதி பெறமாட்டாய். புலியைப் பார்த்த யானை முன்னே செல்லாததுபோல், நீயும் செல்ல இயலாது.

Verse 8

आगच्छति यथा भक्ष्यं मार्जारस्य च मूषिकः । न शक्नोषि तथा यातुं संस्थितस्त्वं ममाग्रतः

பூனிக்குப் பலியாக எலி எப்படித் தானே முன்னே வருகிறதோ, அதுபோல் என் முன்னே நின்ற நீ இங்கிருந்து செல்ல இயலாது.

Verse 9

अहं त्वां प्रेषयिष्यामि यममार्गे सुदारुणे । अहमन्वेषयिष्यामि किल यास्यामि ते गृहम्

நான் உன்னை யமனின் மிகக் கொடூரமான பாதைக்கு அனுப்புவேன். நிச்சயமாக உன்னைத் தேடி, உன் இல்லத்திற்கும் வந்து சேர்வேன்.

Verse 10

उपनीतोऽसि कालेन सङ्ग्रामे मम केशव । ये त्वया निर्जिताः पूर्वं दानवा अप्यनेकशः

கேசவா, காலமே உன்னை என் போருக்குள் கொண்டு வந்துள்ளது—நீ முன்பு பலமுறை தானவர்களின் படைகளை வென்றவன்.

Verse 11

न भवन्ति पुमांसस्ते स्त्रियस्ताश्चैव केशव । परं न शस्त्रसङ्ग्रामं करिष्यामि त्वया सह

கேசவா, நீ முன்பு வென்றவர்கள் உண்மையான ஆண்கள் அல்லர்—பெண்களைப் போன்றவர்களே. ஆகவே உன்னுடன் ஆயுதப் போர் செய்யமாட்டேன்.

Verse 12

वदतो दानवेन्द्रस्य न चुकोप स केशवः । अयुध्यमानं तं दृष्ट्वा चिन्तयामास दानवः

தானவத் தலைவன் இவ்வாறு பேசினாலும் கேசவன் சினங்கொள்ளவில்லை. அவன் போரிடாமல் இருப்பதைக் கண்டு தானவன் ‘என்ன செய்வது?’ என்று மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 13

द्वन्द्वयुद्धं करिष्यामि निश्चित्य युयुधे नृप । स कृष्णेन पदाक्षिप्तः पतितः पृथिवीतले

“நான் இரட்டைப் போர் செய்வேன்” என்று தீர்மானித்து, அரசே, அவன் போரில் இறங்கினான். ஆனால் கிருஷ்ணனின் பாதஅடியில் தாக்கப்பட்டு அவன் தரையில் விழுந்தான்.

Verse 14

मुहूर्तात्स समाश्वस्य उत्थायेदं व्यचिन्तयत् । अशक्तो द्वन्द्वयुद्धाय ततः साम प्रयुक्तवान् । पाणिभ्यां सम्पुटं कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणतः शुचिः

சிறிது நேரத்தில் அவன் மூச்சைத் திரும்பப் பெற்று எழுந்து இவ்வாறு எண்ணினான்—நான் இரட்டைப் போருக்கு இயலாதவன். ஆகவே சம உபாயம், இனிய சமாதான வழியை நாடினான். கைகளை கூப்பி, தூய்மையுடன், அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தான்.

Verse 15

अन्धक उवाच । जय कृष्णाय हरये विष्णवे जिष्णवे नमः । हृषीकेश जगद्धात्रे अच्युताय महात्मने

அந்தகன் கூறினான்—கிருஷ்ணனுக்கு ஜயம்! ஹரி, விஷ்ணு, ஜிஷ்ணுவுக்கு வணக்கம். ஹ்ருஷீகேசா, உலகைத் தாங்குபவனே, அச்யுத மகாத்மனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 16

नमः पङ्कजनाभाय नमः पङ्कजमालिने । जनार्दनाय श्रीशाय श्रीपते पीतवाससे

தாமரைநாபனுக்கு வணக்கம், தாமரைமாலை அணிந்தவனுக்கு வணக்கம். ஜனார்தனா, ஸ்ரீசா, ஸ்ரீபதியே, பீதாம்பரதாரியே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 17

गोविन्दाय नमो नित्यं नमो जलधिशायिने । नमः करालवक्त्राय नरसिंहाय नादिने

கோவிந்தனுக்கு நித்திய நமஸ்காரம்; கடல்மேல் பள்ளிகொள்ளும் இறைவனுக்கு நமஸ்காரம். பயங்கர முகத்தோன், கர்ஜிக்கும் நரசிம்மனுக்கு வணக்கம்.

Verse 18

शार्ङ्गिणे सितवर्णाय शङ्खचक्रगदाभृते । नमो वामनरूपाय यज्ञरूपाय ते नमः

சார்ங்கம் ஏந்திய, வெண்வண்ணன், சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கிய இறைவனுக்கு நமஸ்காரம். வாமன ரூபனுக்கு வணக்கம்; யஜ்ஞ ரூபனாகிய உமக்கு வணக்கம்.

Verse 19

नमो वराहरूपाय क्रान्तलोकत्रयाय च । व्याप्ताशेषदिगन्ताय केशवाय नमोनमः

வராக ரூபம் கொண்டவருக்கு வணக்கம்; மூன்று உலகங்களையும் கடந்து நடந்தவருக்கு வணக்கம். எல்லாத் திசைகளின் எல்லைவரை நிறைந்த கேசவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 20

वासुदेव नमस्तुभ्यं नमः कैटभनाशिने । लक्ष्म्यालय सुरश्रेष्ठ नमस्ते सुरनायक

வாசுதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; கைடபனை அழித்தவருக்கு வணக்கம். லக்ஷ்மியின் வாசஸ்தலம், தேவர்களில் சிறந்தவனே, தேவர்நாயகனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 21

विष्णोर्देवाधिदेवस्य प्रमाणं येऽपि कुर्वते । प्रजापतेर्जगद्धातुस्तेषामपि नमाम्यहम्

தேவர்க்கும் தேவனான விஷ்ணுவின் மகிமையை உறுதிப்படுத்துவோருக்கும் நான் வணங்குகிறேன்; அதுபோல உலகைத் தாங்கும் பிரஜாபதியை ஏற்றோருக்கும் நமஸ்காரம் செய்கிறேன்.

Verse 22

समस्तभूतदेवस्य वासुदेवस्य धीमतः । प्रणामं ये प्रकुर्वन्ति तेषामपि नमाम्यहम्

அனைத்து உயிர்களிலும் உறையும் தெய்வப் பெருமான், ஞானமிகு வாசுதேவருக்கு யார் வணங்குகிறார்களோ, அவர்களையும் நானும் வணங்குகிறேன்।

Verse 23

तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः । प्रणामं ये प्रकुर्वन्ति तेषामपि नमाम्यहम्

அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த யாக-வராக ரூப விஷ்ணுவுக்கு யார் வணங்குகிறார்களோ, அவர்களையும் நானும் வணங்குகிறேன்।

Verse 24

गुणानां हि निधानाय नमस्तेऽस्तु पुनःपुनः । कारुण्याम्बुनिधे देव सर्वभक्तिप्रियाय च

குணங்களின் நிதியே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தேவா, கருணைக் கடலே, எல்லா பக்தருக்கும் பிரியமானவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 25

श्रीभगवानुवाच । तुष्टस्ते दानवेन्द्राहं वरं वृणु यथेप्सितम् । ददामि ते वरं नूनमपि त्रैलोक्यदुर्लभम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தானவர்களின் அரசே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். உனக்குப் பிடித்த வரத்தை வேண்டு; மூன்று உலகங்களிலும் அரிதானதாயினும் நிச்சயமாக அளிப்பேன்।

Verse 26

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि चेप्सितम् । तदा ददस्व मे देव युद्धं परमशोभनम् । अवद्धस्तपूतो येनाहं लोकान्गन्तास्मि शोभनान्

அந்தகன் கூறினான்—தேவா! நீர் என்மேல் திருப்தியடைந்து நான் விரும்பும் வரத்தை அளிப்பீரானால், இறைவா, எனக்கு மிகச் சிறந்த ஒரு போரை அருள்வீராக; அதனால் நான் பந்தமின்றி, தவத்தால் தூய்மையடைந்து, ஒளிமிகு உலகங்களை அடைவேன்।

Verse 27

श्रीभगवानुवाच । कथं ददामि ते युद्धं तोषितोऽहं त्वया पुनः । न त्वां तु प्रभवेत्कोपः कथं युध्यामि तेऽन्धक

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—நான் உனக்கு யுத்தத்தை எவ்வாறு அளிப்பேன்? நீ என்னை மீண்டும் மகிழ்வித்தாய். உன்மேல் எனக்கு கோபம் எழுவதில்லை; ஆகவே, ஓ அந்தகா, நான் உன்னுடன் எவ்வாறு போரிடுவேன்?

Verse 28

यदि ते वर्तते बुद्धिर्युद्धं प्रति न संशयः । ततो गच्छस्व युद्धाय देवं प्रति महेश्वरम्

உன் மனம் யுத்தத்திலேயே உறுதியாக இருந்து, அதில் ஐயமில்லையெனில், யுத்தத்திற்குச் செல்—தேவனாகிய மகேஸ்வரனை அணுகு.

Verse 29

अन्धक उवाच । न तत्र सिध्यते कार्यं देवं प्रति महेश्वरम्

அந்தகன் கூறினான்—மகேஸ்வர தேவனை எதிர்த்து செய்யப்படும் எந்தக் காரியமும் அங்கே நிறைவேறாது.

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । पुत्र त्वं शिखरं गत्वा धूनयस्व बलेन च

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—மகனே, நீ சிகரத்திற்குச் சென்று உன் வலிமையால் அதை அசைத்து விடு.

Verse 31

विधूते तत्र देवेशः कोपं कर्ता सुदारुणम् । कोपितः शङ्करो रौद्रं युद्धं दास्यति दानव

அங்கே அந்தச் சிகரம் அசைந்தவுடன் தேவேசன் மிகக் கொடிய கோபத்தை எழுப்புவான். கோபமுற்ற சங்கரன், ஓ தானவா, உனக்கு ரௌத்ர யுத்தத்தை அளிப்பான்.

Verse 32

विष्णुवाक्यादसौ पापो गतो यत्र महेश्वरः । कैलासशिखरं प्राप्य धुनोति स्म मुहुर्मुहुः

விஷ்ணுவின் வாக்கினால் அந்தப் பாவி மகேஸ்வரர் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான். கைலாசச் சிகரத்தை அடைந்து, அதை மீண்டும் மீண்டும் வலியுடன் அசைத்தான்.

Verse 33

धूनिते तत्र शिखरे कम्पितं भुवनत्रयम् । निपेतुः शिखराग्राणि कम्पमानान्यनेकशः

அங்கு அந்தச் சிகரம் அசைக்கப்பட்டபோது, மூவுலகமும் நடுங்கியது. கடுமையாக நடுங்கிய பல சிகர முனைகள் பல இடங்களில் விழுந்தன.

Verse 34

चत्वारः सागराः क्षिप्रमेकीभूता महीपते । निपेतुरुल्कापाताश्च पादपा अप्यनेकशः

ஓ மன்னனே! நான்கு கடல்களும் விரைவில் ஒன்றாகிவிட்டதுபோல் தோன்றின. உல்கைகள் மழையென விழுந்தன; பல மரங்களும் வேரோடு பெயர்ந்து விழுந்தன.

Verse 35

उमया सहितो देवो विस्मयं परमं गतः । गाढमालिङ्ग्य गिरिजा देवं वचनमब्रवीत्

உமையுடன் இருந்த இறைவன் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார். கிரிஜை தேவனை உறுதியாகத் தழுவி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 36

किमर्थं कम्पते शैलः किमर्थं कम्पते धरा । किमर्थं कम्पते नागो मर्त्यः पातालमेव च । किं वा युगक्षयो देव तन्ममाख्यातुमर्हसि

இந்த மலை ஏன் நடுங்குகிறது? இந்தப் பூமி ஏன் அதிர்கிறது? நாகர்கள், மனிதர்கள், பாதாளம்கூட ஏன் குலுங்குகின்றன? ஓ தேவா, இது யுகாந்தமா? இதை எனக்குத் தெரிவிக்க அருள்வாயாக.

Verse 37

ईश्वर उवाच । कस्यैषा दुर्मतिर्जाता क्षिप्तः सर्पमुखे करः । ललाटे च कृतं वर्म स यास्यति यमालयम्

ஈசுவரன் கூறினார்—யாருக்கு இத்தகைய தீய எண்ணம் எழுந்தது? பாம்பின் வாயில் கையை நுழைத்து, நெற்றியில் கவசம் அணிந்தான். அவன் நிச்சயமாக யமலோகத்திற்குச் செல்வான்।

Verse 38

कैलासमाश्रितो येन सुप्तोऽहं येन बोधितः । तं वधिष्ये न सन्देहः सम्मुखो वा भवेद्यदि

கைலாசத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு என் உறக்கத்தை கலைத்து என்னை எழுப்பியவனை—அவன் என் முன்னே வந்தால்—நான் ஐயமின்றி வதம் செய்வேன்।

Verse 39

चिन्तयामास देवेशो ह्यन्धकोऽयं न संशयः । उपायं चिन्तयामास येनासौ वध्यते क्षणात्

தேவேசன் சிந்தித்தான்—இவன் அந்தகனே; ஐயமில்லை. பின்னர் அவன் அந்த பகைவன் கணநேரத்தில் வதம் செய்யப்படும் வழியை யோசித்தான்।

Verse 40

आगताश्च सुराः सर्वे ब्रह्माद्या वसुभिः सह । रथं देवमयं कृत्वा सर्वलक्षणसंयुतम्

பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் வசுக்களுடன் வந்து, எல்லா மங்கள இலக்கணங்களும் நிறைந்த தெய்வமய ரதத்தை அமைத்தனர்।

Verse 41

केचिद्देवाः स्थिताश्चक्रे केचित्तुण्डाग्रपार्श्वयोः । केचिन्नाभ्यां स्थिता देवाः केचिद्धुर्येषु संस्थिताः

சில தேவர்கள் சக்கரத்தில் நின்றனர்; சிலர் முன்பகுதியிலும் பக்கங்களிலும்; சிலர் நாபி-இடமான அச்சில் நின்றனர்; மற்றவர்கள் நுகத்தில் நிலை கொண்டனர்।

Verse 42

धुरीषु निश्चलाः केचित्केचिद्यूपेषु संस्थिताः । केचित्स्यन्दनसंस्तम्भाः केचित्स्यन्दनवेष्टकाः

சிலர் நுகத்தில் அசையாது நிலைத்தனர்; சிலர் யூபத் தூண்களில் அமர்ந்தனர். சிலர் தேரின் ஆதாரத் தூண்களாயினர்; சிலர் தேரை காக்கும் கட்டுப்பாடுகளாயினர்।

Verse 43

आमलसारकेऽन्येऽपि अन्येऽपि कलशे स्थिताः । रिपोर्भयंकरं दिव्यं ध्वजमालादिशोभितम्

மற்ற சிலர் ஆமலசாரக (சிகர அலங்காரம்) மீது, இன்னும் சிலர் கலசத்தின் மீது அமர்ந்தனர். கொடிகளும் மாலைகளும் அலங்கரித்த அந்த தெய்வத் தேரு பகைவர்க்கு அச்சமூட்டியது।

Verse 44

रथं देवमयं कृत्वा तमारूढो जगद्गुरुः । निर्ययौ दानवो यत्र कोपाविष्टो महेश्वरः

இவ்வாறு தெய்வமயத் தேரை அமைத்து உலககுரு அதில் ஏறினார். கோபம் நிறைந்த மகேசுவரன் தானவன் இருந்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 45

तिष्ठ तिष्ठेत्युवाचाथ क्व प्रयास्यसि दुर्मते । शरासनं करे गृह्य शरांश्चिक्षेप दानवे

அப்போது அவர், “நில், நில்! தீயமனத்தவனே, எங்கே போகிறாய்?” என்று கூறி, கையில் வில்லை எடுத்துத் தானவன்மேல் அம்புகளை எறிந்தார்।

Verse 46

दानवेऽधिष्ठिते युद्धे शरैश्चिछेद सायकान् । शरासनेण तत्रैव अन्धकश्छादितस्तदा

தானவன் போரில் உறுதியாக நின்றபோது, அவர் தம் அம்புகளால் அவன் ஏவிய ஆயுதங்களை வெட்டினார். அங்கேயே அப்போது அந்தகன் வில்-அம்பு மழையால் மூடப்பட்டு மறைந்தான்।

Verse 47

न तत्र दृश्यते सूर्यो नाकाशं न च चन्द्रमाः । आग्नेयमस्त्रं व्यसृजद्दानवोऽपि शिवं प्रति

அங்கே சூரியனும் காணப்படவில்லை; ஆகாயமும் இல்லை; சந்திரனும் இல்லை. அப்போது தானவனும் சிவனை நோக்கி ஆக்னேயாஸ்திரத்தை எறிந்தான்.

Verse 48

। अध्याय

“அத்தியாயம்” — கைஎழுத்து மரபில் அத்தியாய முடிவு/பிரிவு குறிக்கும் குறியீடு.

Verse 49

ततो देवाधिदेवोऽसौ वारुणास्त्रमयोऽजयत् । वारुणास्त्रेण निमिषादाग्नेयं नाशितं तदा

அப்போது தேவர்களின் அதிதேவன் அந்தப் பெருமான் வாருணாஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தி வெற்றி பெற்றான். வாருணாஸ்திரத்தால் கணநேரத்தில் ஆக்னேயாஸ்திரம் அழிந்தது.

Verse 50

दानवेन तदा मुक्तं वायव्यास्त्रं रणाजिरे । वारुणं च गतं तात वायव्यास्त्रविनाशितम्

அப்போது போர்க்களத்தில் தானவன் வாயவ்யாஸ்திரத்தை விடுத்தான். அன்பனே! வாயவ்யாஸ்திரத்தால் வாருணாஸ்திரமும் செயலிழந்து அழிந்தது.

Verse 51

देवो व्यसर्जयत्सार्पं क्रोधाविष्टेन चेतसा । मारुतं नाशितं बाणैः सर्पैस्तत्र न संशयः

கோபம் நிறைந்த உள்ளத்துடன் தேவன் ஸார்ப்பாஸ்திரத்தை ஏவினான். அந்தப் பாம்பு போன்ற அம்புகளால் மாருத வலிமை அழிந்தது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 52

दानवेन ततो मुक्तं गरुडास्त्रं च लीलया । गारुडास्त्रं च तद्दृष्ट्वा सार्पं नैव व्यदृश्यत

அப்போது தானவன் விளையாட்டெனக் கருடாஸ்திரத்தை விடுத்தான். அந்த காருடாஸ்திரம் தோன்றியவுடன் சார்ப்பாஸ்திரம் இனி காணப்படவில்லை.

Verse 53

ततो देवाधिदेवेन नारसिंहं विसर्जितम् । नारसिंहास्त्रबाणेन गारुडास्त्रं प्रशामितम्

பின்பு தேவர்களின் அதிதேவன் நரசிம்ஹ சக்தியை ஏவினான். நரசிம்ஹாஸ்திர அம்பால் காருடாஸ்திரம் அமைதியடைந்து நின்றது.

Verse 54

अस्त्रमस्त्रेण शम्येत न बाध्येत परस्परम् । महद्युद्धमभूत्तातसुरासुरभयंकरम्

ஆயுதம் ஆயுதத்தாலேயே அடங்கும்; அவை ஒன்றையொன்று உடனே முற்றிலும் அடக்காது. அப்போது, அன்பனே, தேவரும் அசுரரும் அஞ்சும் பெரும் போர் எழுந்தது.

Verse 55

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । वत्सदन्तैस्तथा भल्लैः कर्णिकारैश्च शोभनैः

சக்கரம், நாலீகம், நாராசம், தோமரம், வாள், முத்கரம்; மேலும் வத்ஸதந்தம், பல்ல அம்புகள், அழகிய கர்ணிகார அம்புகளால்.

Verse 56

एवं न शक्यते हन्तुं दानवो विविधायुधैः । तदा ज्वालाकरालाश्च खड्गनाराचतोमराः

இவ்வாறு பலவகை ஆயுதங்களாலும் தானவனை கொல்ல இயலவில்லை. அப்போது ஜ்வாலையுடன் அச்சமூட்டும் வாள்கள், நாராச அம்புகள், தோமரங்கள் தோன்றின.

Verse 57

वृषाङ्केन विमुक्तास्तु समरे दानवं प्रति । न संस्पृशन्ति शस्त्राणि गात्रं गौडवधूरिव

வृषத்வஜனாகிய பகவான் போரில் தானவனை நோக்கி எய்த ஆயுதங்கள் அவன் உடலைத் தொடவும் இல்லை—குலமிகு கௌட வதூ பரபுருஷத் தொடுதலால் அசையாததுபோல்।

Verse 58

आयुधानि ततस्त्यक्त्वा बाहुयुद्धमुपस्थितौ । करं करेण संगृह्य प्रहरन्तौ स्वमुष्टिभिः । रणप्रयोगैर्युध्यन्तौ युयुधाते शिवान्धकौ

பின்னர் அவர்கள் ஆயுதங்களை விட்டு, கைமல்லுக்குத் தாவினர். கை கைப்பிடித்து, தம் முட்டிகளால் தாக்கி, போர்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி சிவனும் அந்தகனும் தொடர்ந்து போரிட்டனர்।

Verse 59

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अन्धकं प्रति देवेशश्चिन्तयामास निग्रहम् । हनिष्यामि न सन्देहो दुष्टात्मानं न संशयः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—தேவேசன் அந்தகனை அடக்கத் தீர்மானித்தான். ‘அந்த துஷ்டாத்மாவை நான் வதம் செய்வேன்; இதில் ஐயமுமில்லை, சந்தேகமுமில்லை’ என்றான்।

Verse 60

स शिवेन यदा क्षिप्तः पतितः पृथिवीतले । ऊर्ध्वबाहुरधोवक्त्रो दानवो नृपसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சிவன் அந்த தானவனை எறிந்தபோது, அவன் பூமியில் விழுந்தான்—கைகள் மேலே, முகம் கீழே.

Verse 61

क्रोधाविष्टेन देवेशः सङ्ग्रामे देवशत्रुणा । कक्षयोः कुहरे क्षिप्त्वा बन्धेनाक्रम्य पीडितः

போரில் தேவர்களின் பகைவன், கோபத்தில் மூழ்கிய தேவேசனைத் தாக்கினான். அவனை அக்குள் குழியில் தள்ளி, கட்டுகளால் கட்டி அழுத்தியதால் அவர் வேதனைப்பட்டார்।

Verse 62

निस्पन्दश्चाभवद्देवो मूर्च्छायुक्तो महेश्वरः । मूर्च्छापन्नं तु तं ज्ञात्वा चिन्तयामास दानवः

மகேஸ்வரர் மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அசைவற்றவரானார். அவர் மயங்கியதை அறிந்து அசுரன் மனத்தில் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 63

हाहा कष्टं कृतं मेऽद्य दुष्कृतं पापकर्मणा । किं करोमि कथं कर्म कस्मिन्स्थाने तु मोचये

அய்யோ அய்யோ! இன்று பாவச் செயலால் நான் மிகக் கொடிய தீச்செயல் செய்தேன். இப்போது நான் என்ன செய்வேன், எவ்வாறு நடப்பேன், எந்த இடத்தில் இந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவேன்?

Verse 64

गृहीत्वा देवमुत्सङ्गे गतः कैलासपर्वतम् । शय्यायां शङ्करं न्यस्य निर्ययौ दैत्यराट्ततः

தேவனை மடியில் எடுத்துக் கொண்டு அவன் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றான். சய்யையில் சங்கரரை வைத்துவிட்டு தைத்யராஜன் பின்னர் வெளியே சென்றான்.

Verse 65

शय्यायां पतितो देवः प्रपेदे वेदनां ततः । तावद्ददर्श चात्मानं स्वकीयभवनस्थितम्

சய்யையில் விழுந்திருந்த தேவன் அப்போது வேதனையை அனுபவித்தார். அதே கணத்தில் தம்மைத் தாமே தமது இல்லத்தில் இருப்பதுபோல் கண்டார்.

Verse 66

पराभवः कृतो मद्यं कथं तेन दुरात्मना । क्रोधवेगसमाविष्टो निर्ययौ दानवं प्रति

“அந்த துராத்மன் எனக்கு இவ்வாறு அவமானம் எப்படிச் செய்தான்?” கோபத்தின் பெருக்கால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர் அசுரனை நோக்கி புறப்பட்டார்.

Verse 67

आयसीं लगुडीं गृह्य प्रभुर्भारसहस्रजाम् । दानवं च ततो दृष्ट्वा प्राक्षिपत्तस्य मूर्धनि

இரும்புக் கதையை ஏந்திய, ஆயிரம் பாரம் போல் கனமுடைய ஆண்டவன், அசுரனைப் பார்த்து அதை அவன் தலையில் எறிந்தான்।

Verse 68

खड्गेन ताडयामास दानवः प्रहसन्रणे । देवेनाथस्मृतं चास्त्रं कौच्छेराख्यं महाहवे

போர்க்களத்தில் சிரித்தபடி அசுரன் வாளால் தாக்கினான்; அப்பெரும் யுத்தத்தில் தேவன் ‘கௌச்சேர’ எனும் அஸ்திரத்தை நினைவு கூர்ந்தான்।

Verse 69

दीप्यमानं समुत्सृज्य हृदये ताडितः क्षणात् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

தீபோல் எரிந்ததை எறிந்தவுடன் அவன் கணநேரத்தில் மார்பில் தாக்கப்பட்டான்; அத்தாக்கால் அவன் இரத்தத்தை வெள்ளமாக வாந்தி எடுக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 70

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । पुनश्च देवदेवेन शूलेन द्विदलीकृतः

அவன் முகம் கீழாக விழுந்தான்; பின்னர் திரிசூலால் குத்தப்பட்டான்; மீண்டும் தேவர்களின் தேவன் அதே திரிசூலால் அவனை இரண்டாகப் பிளந்தான்।

Verse 71

शूलाग्रेऽसौ स्थितः पापो भ्रान्तवांश्चक्रवत्तदा । ये ये भूम्यां पतन्ति स्म तत्कायाद्रक्तबिन्दवः

திரிசூலின் முனையில் சிக்கிய அந்தப் பாவி அப்போது சக்கரம் போல் சுழன்றான்; அவன் உடலிலிருந்து தரையில் விழுந்த ஒவ்வொரு இரத்தத் துளியும்—

Verse 72

ते ते सर्वे समुत्तस्थुर्दानवाः शास्त्रपाणयः । व्याकुलस्तु ततो देवो दानवेन तरस्विना

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களை கையில் ஏந்திய தானவர்கள் எழுந்தனர். அந்த வேகமும் வலிமையும் கொண்ட தானவனால் தேவர் கலங்கினார்.

Verse 73

देवेनाथ स्मृता दुर्गा चामुण्डा भीषणानना । आयाता भीषणाकारा नानायुधविराजिता

அப்போது தேவர் பயங்கர முகத்தையுடைய சாமுண்டா துர்கையை நினைத்தார். அவள் அச்சுறுத்தும் வடிவில், பலவகை ஆயுதங்களால் ஒளிர்ந்து வந்தாள்.

Verse 74

महादंष्ट्रा महाकाया पिङ्गाक्षी लम्बकर्णिका । आदेशो दीयतां देव को यास्यति यमालयम्

‘பெருந்தந்தங்களையுடையவளே, பெருங்காயத்தையுடையவளே, மஞ்சள் நிறக் கண்களையுடையவளே, நீண்ட காதுகளையுடையவளே—ஆணையிடுங்கள், தேவரே; யமலோகத்திற்கு யார் செல்ல வேண்டும்?’

Verse 75

ईश्वर उवाच । पिबास्य रुधिरं भद्रे यथेष्टं दानवस्य च । निपतद्रुधिरं भूमौ दुर्गे गृह्णीष्व माचिरम्

ஈசுவரன் கூறினார்—‘பத்ரே! இந்த தானவனின் இரத்தத்தை உன் விருப்பம்போல் அருந்து. மேலும் நிலத்தில் விழும் இரத்தத்தை, துர்கையே, தாமதமின்றி எடுத்துக்கொள்.’

Verse 76

निहन्मि दानवं यावत्साहाय्यं कुरु सुन्दरि । एवमुक्ता तु सा दुर्गा पपौ च रुधिरं ततः

‘நான் தானவனை வதம் செய்யும் வரை, அழகியவளே, உதவி செய்.’ என்று கூறப்பட்டதும் துர்கை அப்போது இரத்தத்தை அருந்தினாள்.

Verse 77

निहता दानवाः सर्वे देवेशेन सहस्रशः । अन्धकोऽपि च तान् दृष्ट्वा दानवानवनिं गतान् । ततो वाग्भिः प्रतुष्टाव देवदेवं महेश्वरम्

தேவர்களின் ஆண்டவன் ஆயிரக்கணக்கில் எல்லா தானவர்களையும் வதைத்தான். அத்தானவர்கள் பூமியில் வீழ்ந்ததை அంధகனும் கண்டு, அப்போது சொற்களால் தேவதேவ மகேஸ்வரனைப் புகழ்ந்தான்.

Verse 78

अन्धक उवाच । जयस्व देवदेवेश उमार्धार्धाशरीरधृक् । नमस्ते देवदेवेश सर्वाय त्रिगुणात्मने

அந்தகன் கூறினான்— ஜெயம் உமக்கே, தேவதேவேசா! உமையின் அரைப் பகுதியைத் தம் உடலாகத் தாங்குபவரே. தேவதேவேசா, முக்குண இயல்புடைய அனைத்துமாய் இருப்பவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 79

वृषभासनमारूढ शशाङ्ककृतशेखर । जय खट्वाङ्गहस्ताय गङ्गाधर नमोऽस्तु ते

எருதின் ஆசனத்தில் அமர்ந்தவனே, தலையில் சந்திரனைச் சூடியவனே! கட்டுவாங்கம் ஏந்திய உமக்கு ஜெயம். கங்காதரா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 80

नमो डमरुहस्ताय नमः कपालमालिने । स्मरदेहविनाशाय महेशाय नमोऽस्तु ते

டமரு ஏந்தியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கபால மாலையணிந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். மன்மதன் உடலை அழித்த மகேசனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 81

पूष्णो दन्तनिपाताय गणनाथाय ते नमः । जय स्वरूपदेहाय अरूपबहुरूपिणे

பூஷனின் பற்களை வீழ்த்திய கணநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சுத்த சுவரூபமே உடலானவனே—உருவமற்றவனாய் இருந்தும் பல உருவம் கொள்ளும் உமக்கு ஜெயம்.

Verse 82

उत्तमाङ्गविनाशाय विरिञ्चेरपि शङ्कर । श्मशानवासिने नित्यं नित्यं भैरवरूपिणे

ஓ சங்கரா! விரிஞ்சனின் (பிரம்மாவின்) தலைகூட அழிப்பவனே; சுடுகாட்டில் நித்தியவாசி; நித்தம் நித்தம் பைரவ ரூபமாக விளங்குபவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 83

त्वं सर्वगोऽसि त्वं कर्ता त्वं हर्ता नान्य एव च । त्वं भूमिस्त्वं दिशश्चैव त्वं गुरुर्भार्गवस्तथा

நீயே அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன்; நீயே கர்த்தா; நீயே ஹர்த்தா (சம்ஹாரகன்)—உன்னைத் தவிர வேறு யாருமில்லை. நீயே பூமி; நீயே திசைகள்; நீயே குரு—பார்கவனுமாகவும் உள்ளாய்.

Verse 84

सौरिस्त्वं देवदेवेश भूमिपुत्रस्तथैव च । ऋक्षग्रहादिकं सर्वं यद्दृश्यं तत्त्वमेव च

ஓ தேவர்களின் தேவனே! நீ சௌரியும்; பூமியின் புதல்வனும். நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள் முதலிய காணப்படுவதெல்லாம்—அந்தத் தத்துவம் நீயே.

Verse 85

एवं स्तुतिं तदा कृत्वा देवं प्रति स दानवः । संहताभ्यां तु पाणिभ्यां प्रणनाम महेश्वरम्

இவ்வாறு தேவனைப் போற்றி, அந்த தானவன் இரு கைகளையும் கூப்பி மகேஸ்வரனை வணங்கினான்.

Verse 86

ईश्वर उवाच । साधु साधु महासत्त्व वरं याचस्व दानव । दाताहं याचकस्त्वं हि ददामीह यथेप्सितम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—“சாது, சாது, ஓ மகாசத்த்வனே! ஓ தானவா, வரம் கேள். தானம் அளிப்பவன் நான்; வேண்டுபவன் நீ; இங்கே உன் விருப்பமெனப் பிரசாதிப்பேன்.”

Verse 87

अन्धक उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तदात्मसदृशोऽहं ते कर्तव्यो नापरो वरः

அந்தகன் கூறினான்—தேவேசா! நீர் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், என்னை உமது இயல்பிற்குச் சமமாக ஆக்குவீராக; இதைத் தவிர வேறு வரம் வேண்டேன்।

Verse 88

भस्मी जटी त्रिनेत्री च त्रिशूली च चतुर्भुजः । व्याघ्रचर्मोत्तरीयश्च नागयज्ञोपवीतकः

(என்னை) பஸ்மம் பூசியவனாக, ஜடாதாரியாக, மும்முகக் கண்களையுடையவனாக, திரிசூலத்தைத் தாங்கியவனாக, நான்கு கரங்களையுடையவனாக; புலிச்சர்மத்தை மேலாடையாக அணிந்தவனாகவும், நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாகத் தரித்தவனாகவும் ஆக்குவீராக।

Verse 89

एतदिच्छाम्यहं सर्वं यदि तुष्टो महेश्वर

மகேஸ்வரா! நீர் திருப்தியடைந்தால், இவை அனைத்தையும் நான் வேண்டுகிறேன்।

Verse 90

ईश्वर उवाच । ददामि ते वरं ह्यद्य यस्त्वया याचितोऽनघ । गणेषु मे स्थितः पुत्र भृङ्गीशस्त्वं भविष्यसि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—களங்கமற்றவனே! நீ கேட்ட வரத்தை இன்று உனக்கு அளிக்கிறேன். மகனே, என் கணங்களில் நிலைபெற்று நீ ‘பிருங்கீசன்’ ஆகுவாய்।