Adhyaya 3

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । सप्तकल्पक्षया घोरास्त्वया दृष्टा महामुने । न चापीहास्ति भगवन्दीर्घायुरिह कश्चन

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: ஹே மகாமுனியே, நீர் ஏழு கல்பங்களின் பயங்கர பிரளய-அழிவுகளை கண்டுள்ளீர். ஆயினும், ஹே பகவனே, இங்கு யாரும் நீண்ட ஆயுளுடையவர் இல்லை.

Verse 2

त्वया ह्येकार्णवे सुप्तः पद्मनाभः सुरारिहा । दृष्टः सहस्रचरणः सहस्रनयनोदरः

நீ ஒரே மஹார்ணவத்தில் நித்திரை கொண்டிருந்த பத்மநாபனை—தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனை—கண்டாய்; அவர் ஆயிரம் பாதங்களும் ஆயிரம் கண்களால் நிறைந்த உடலும் உடையவர்.

Verse 3

। अध्याय

அத்தியாயம். (பாடக் குறி)

Verse 4

किं त्वयाश्चर्यभूतं हि दृष्टं च भ्रमतानघ । एतदाचक्ष्व भगवन्परं कौतूहलं हि मे

அகிலப் பாவமற்றவனே! சுற்றித் திரிந்தபோது நீ எந்த அதிசயத்தை கண்டாய்? பகவான் முனிவரே, அதைச் சொல்லுங்கள்; என் ஆர்வம் மிக மிகப் பெரிது.

Verse 5

सम्प्राप्ते च महाघोरे युगस्यान्ते महाक्षये । अनावृष्टिहते लोके पुरा वर्षशताधिके

யுகத்தின் மிகக் கொடிய முடிவு—மஹாக்ஷயம்—வந்தபோது, பழங்காலத்தில் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மழையின்மையால் உலகம் வாடியது.

Verse 6

औषधीनां क्षये घोरे देवदानववर्जिते । निर्वीर्ये निर्वषट्कारे कलिना दूषिते भृशम्

அந்த கொடிய காலத்தில், மூலிகைகள் அழிந்தன; தேவரும் தானவரும் இல்லை; வலிமை குன்றி, வேத ‘வஷட்’ யாகச் சொற்கள் நின்றன—கலியால் அனைத்தும் மிகுந்து மாசடைந்தது.

Verse 7

सरित्सरस्तडागेषु पल्वलोपवनेषु च । संशुष्केषु तदा ब्रह्मन्निराकारे युगक्षये

ஆறுகள், ஏரிகள், குளங்கள், சதுப்புகள், தோப்புகள் அனைத்தும் வறண்டு போனபோது, ஓ பிராமணரே! யுகத்தின் நிராகார முடிவில்।

Verse 8

जनं प्राप्ते महर्लोके ब्रह्मक्षत्रविशादयः । ऋषयश्च महात्मानो दिव्यतेजःसमन्विताः

மக்கள் மகர்லோகத்தை அடைந்தபோது—பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் முதலியோர்—தெய்வீக ஒளியுடன் கூடிய மகாத்மா ரிஷிகளும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 9

स्थितानि कानि भूतानि गतान्येव महामुने । एतत्सर्वं महाभाग कथयस्व पृथक्पृथक्

ஓ மகாமுனியே! எந்த உயிர்கள் நிலைத்துள்ளன, எவை சென்றுவிட்டன? ஓ மகாபாகரே! இதையெல்லாம் ஒன்றொன்றாகத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 10

भूतानि कानि विप्रेन्द्र कथं सिद्धिमवाप्नुयात् । ब्रह्मविष्ण्विन्द्ररुद्राणां काले प्राप्ते सुदारुणे

ஓ விப்ரேந்திரரே! அவை எந்த உயிர்கள், மேலும் சித்தியை எவ்வாறு அடையலாம்? குறிப்பாக பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், ருத்ரன் ஆகியோருக்கும் மிகக் கொடிய காலம் வந்தபோது।

Verse 11

एवमुक्तस्ततः सोऽथ धर्मराजेन धीमता । मार्कण्डः प्रत्युवाचेदमृषिसंघैः समावृतः

ஞானமிகு தர்மராஜன் இவ்வாறு கூறியபோது, ரிஷிகளின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட மார்கண்டேயர் அப்போது இவ்வாறு பதிலளித்தார்।

Verse 12

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृण्वन्तु ऋषयः सर्वे त्वया सह नरेश्वर । महत्पुराणं पूर्वोक्तं शंभुना वायुदैवते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ நரேஸ்வரா, உம்முடன் எல்லா ரிஷிகளும் கேட்பாராக. இம்மகாபுராணத்தை முன்பு ஶம்பு தேவஸ்வரூபமான வாயுவுக்கு உரைத்தார்.

Verse 13

वायोः सकाशात्स्कन्देन श्रुतमेतत्पुरातनम् । वसिष्ठः श्रुतवांस्तस्मात्पराशरस्ततः परम्

இந்தப் பழம்பெரும் புராணத்தை ஸ்கந்தர் வாயுவிடமிருந்து கேட்டார். அவரிடமிருந்து வசிஷ்டர் கேட்டார்; அதன் பின் பராசரரும் (வரிசையாக) கேட்டார்.

Verse 14

तस्माच्च जातूकर्ण्येन तस्माच्चैव महर्षिभिः । एवं परम्पराप्रोक्तं शतसंख्यैर्द्विजोत्तमैः

அவரிடமிருந்து ஜாதூகರ್ಣ்யர் இதைப் பெற்றார்; அவரிடமிருந்து மீண்டும் மகரிஷிகள் பெற்றனர். இவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கான சிறந்த த்விஜர்கள் பரம்பரையாக இதை உரைத்தனர்.

Verse 15

संहिता शतसाहस्री पुरोक्ता शंभुना किल । आलोड्य सर्वशास्त्राणि वदार्थं तत्त्वतः पुरा

உண்மையாக, ஶம்பு முன்பு இலட்சம் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையை முதலில் உரைத்தார். எல்லா சாஸ்திரங்களையும் மத்தித்து, தத்துவப்படி அவற்றின் சாரார்த்தத்தை அப்போது வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 16

युगरूपेण सा पश्चाच्चतुर्धा विनियोजिता । मदप्रज्ञानुसारेण नराणां तु महर्षिभिः

பின்னர் யுகங்களின் இயல்புக்கேற்ப மகரிஷிகள் அதை நான்கு பகுதிகளாக அமைத்தனர்—மனிதர்களின் அறிவுத் திறன் வேறுபாட்டின்படி.

Verse 17

आराध्य पशुभर्तारं मया पूर्वं महेश्वरम् । पुराणं श्रुतमेतद्धि तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

நான் முன்பு பசுபதி மகேஸ்வரனை ஆராதித்து இந்தப் புராணத்தை கேட்டேன்; ஆகவே உனக்கு இதனை எதையும் விடாமல் முழுமையாக உரைப்பேன்.

Verse 18

यच्छ्रुत्वा मुच्यते जन्तुः सर्वपापैर्नरेश्वर । मानसैः कर्मजैश्चैव सप्तजन्मसु संचितैः

ஓ நரேஸ்வரா! இதைக் கேட்டால் உயிர் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த மனப்பாவங்களும் செயற்பாவங்களும் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறும்.

Verse 19

सप्तकल्पक्षया घोरा मया दृष्टाः पुनःपुनः । प्रसादाद्देवदेवस्य विष्णोश्च परमेष्ठिनः

தேவர்களின் தேவனும் பரமேஷ்வரனுமான விஷ்ணுவின் அருளால், ஏழு கல்பங்களின் முடிவில் நிகழும் கொடிய பிரளயங்களை நான் மீண்டும் மீண்டும் கண்டேன்.

Verse 20

द्वादशादित्यनिर्दग्धे जगत्येकार्णवीकृते । श्रान्तोऽहं विभ्रमंस्तत्र तरन्बाहुभिरर्णवम्

பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் உலகைச் சுட்டெரித்துப் அதை ஒரே பெருங்கடலாக்கியபோது, நான் களைப்புடன் அங்கே அலைந்து, என் கரங்களால் அந்த வெள்ளத்தை நீந்திச் சென்றேன்.

Verse 21

अथाहं सलिले राजन्नादित्यसमरूपिणम् । पुरा पुरुषमद्राक्षमनादिनिधनं प्रभुम्

அப்போது, அரசே! அந்த நீரில் நான் சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கும் ஆதிபுருஷனை—ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத ஆண்டவனைத் தரிசித்தேன்.

Verse 22

शृङ्गं चैवाद्रिराजस्य भासयन्तं दिशो दश । द्वितीयोऽन्यो मनुर्दृष्टः पुत्रपौत्रसमन्वितः

பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்யும் மலைராஜாவின் சிகரத்தையும் நான் கண்டேன்; மேலும் புத்ரர், பேரப்பிள்ளைகளுடன் கூடிய இன்னொரு இரண்டாம் மனுவையும் கண்டேன்.

Verse 23

अगाधे भ्रमते सोऽपि तमोभूते महार्णवे । अविश्रमन्मुहूर्तं तु चक्रारूढ इव भ्रमन्

அவனும் அந்த அளவிட முடியாத, இருளால் நிறைந்த மாபெரும் கடலில் அலைந்தான்; ஒரு கணமும் ஓய்வின்றி, சக்கரத்தில் ஏறி சுழல்வதுபோல் சுழன்றான்.

Verse 24

अथाहं भयादुद्विग्नस्तरन्बाहुभिरर्णवम् । तत्रस्थोऽहं महामत्स्यमपश्यं मदसंयुतम्

அப்போது பயத்தால் கலங்கிய நான் கைகளின் வலிமையால் கடலை நீந்திச் சென்றேன்; அங்கே பேராற்றல் கொண்ட ஒரு மாபெரும் மீனை கண்டேன்.

Verse 25

ततोऽब्रवीत्स मां दृष्ट्वा एह्येहीति च भारत । परं प्रधानः सर्वेषां मत्स्यरूपो महेश्वरः

பின்னர் அவர் என்னைக் கண்டு ‘வா, வா!’ என்றார், ஓ பாரதா; எல்லாவற்றிலும் மேலான முதன்மை மகேஸ்வரன் மீன் வடிவில் அங்கே இருந்தான்.

Verse 26

ततोऽहं त्वरया गत्वा तन्मुखे मनुजेश्वर । सुश्रान्तो विगतज्ञानः परं निर्वेदमागतः

அப்போது, ஓ மனிதரின் அதிபதியே, நான் விரைந்து அவன் வாயை அணைந்தேன்; மிகுந்த சோர்வுடன், அறிவுணர்வு மங்கிப் போக, நான் பேர்நிர்வேதத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

Verse 27

ततोऽद्राक्षं समुद्रान्ते महदावर्तसंकुलाम् । उद्यत्तरंगसलिलां फेनपुञ्जाट्टहासिनीम्

அப்போது நான் கடலோரத்தில் ஒரு மாபெரும் நீரோட்டத்தை கண்டேன்; அது பெரும் சுழல்களால் கலங்கியது. அலைகள் உயர்ந்து எழ, நுரைத் தொகுதிகள் அட்டஹாசம் செய்வதுபோல் தோன்றின।

Verse 28

नदीं कामगमां पुण्यां झषमीनसमाकुलाम् । नद्यास्तस्यास्तु मध्यस्था प्रमदा कामरूपिणी

இச்சைப்படி செல்லும் புனித நதியை நான் கண்டேன்; அது மீன்களால் நிரம்பியிருந்தது. அந்த நதியின் நடுவில், விரும்பிய வடிவம் எடுக்க வல்ல ஒரு கன்னி நின்றாள்।

Verse 29

नीलोत्पलदलश्यामा महत्प्रक्षोभवाहिनी । दिव्यहाटकचित्राङ्गी कनकोज्ज्वलशोभिता

அவள் நீலத் தாமரை இதழ்போல் கருநிறமுடையவள்; பேரெழுச்சியுடன் வலிமையாகச் சுழன்று நகர்ந்தாள். தெய்வீகப் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவயவங்களுடன், கனக ஒளியால் ஜொலித்தாள்।

Verse 30

द्वाभ्यां संगृह्य जानुभ्यां महत्पोतं व्यवस्थिता । तां मनुः प्रत्युवाचेदं का त्वं दिव्यवराङ्गने

அவள் இரு முழங்கால்களாலும் அந்தப் பெரிய படகை உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டு நிலைத்திருந்தாள். அப்போது மனு அவளிடம், “தெய்வீக அழகியவளே, சிறந்த வடிவமுடையவளே, நீ யார்?” என்று கேட்டான்।

Verse 31

तिष्ठसे केन कार्येण त्वमत्र सुरसुन्दरि । सुरासुरगणे नष्टे भ्रमसे लीलयार्णवे

“வானரம்பையே, நீ இங்கே எந்தக் காரியத்திற்காக நிற்கிறாய்? தேவர்கள்-அசுரர்கள் கூட்டம் அழிந்தபின்பும், இந்தக் கடலில் நீ விளையாட்டாக ஏன் உலாவுகிறாய்?”

Verse 32

सरितः सागराः शैलाः क्षयं प्राप्ता ह्यनेकशः । त्वमेका तु कथं साध्वि तिष्ठसे कारणं महत् । श्रोतुमिच्छाम्यहं देवि कथयस्व ह्यशेषतः

ஆறுகள், கடல்கள், மலைகள்—பலமுறை அழிவை அடைந்தன. ஆனால் ஓ சாத்வி, நீ ஒருத்தியே எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறாய்? ஓ தேவியே, அந்த மகத்தான காரணத்தை முழுவதும் கேட்க விரும்புகிறேன்; அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்.

Verse 33

अबलोवाच । ईश्वराङ्गसमुद्भूता ह्यमृतानाम विश्रुता । सरित्पापहरा पुण्या मामाश्रित्य भयं कुतः

அவள் கூறினாள்—நான் ஈசுவரனின் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியவள்; அமரர்களிடையே புகழ்பெற்றவள். நான் பாவங்களை அகற்றும் புனித நதி; என்னைச் சரணடைந்தால் அச்சம் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 34

साहं पोतमिमं तुभ्यं गृहीत्वा ह्यागता द्विज । न ह्यस्य पोतस्य क्षयो यत्र तिष्ठति शंकरः

ஆகையால், ஓ த்விஜா, இந்தப் படகை எடுத்துக்கொண்டு நான் உன்னிடம் வந்தேன். இந்தப் படகு அழிவதில்லை; ஏனெனில் இது நிற்கும் இடத்தில் சங்கரன் தங்கியிருப்பான்.

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । मनुना सह राजेन्द्र पोतारूढो ह्यहं तदा

அவளுடைய சொற்களை கேட்டதும் என் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன. அப்போது, ஓ அரசர்களின் அரசே, நானும் மனுவுடன் சேர்ந்து அந்தப் படகில் ஏறினேன்.

Verse 36

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रणम्य शिरसा विभुम् । व्यापिनं परमेशानमस्तौषमभयप्रदम्

கைகளைக் கூப்பி, தலை வணங்கி அந்த எல்லாம் வல்ல இறைவனை வணங்கினேன்—அவர் அனைத்திலும் நிறைந்த பரமேசானன்—அச்சத்தை அகற்றி அபயம் அளிப்பவனைப் புகழ்ந்து பாடினேன்.

Verse 37

सद्योजाताय देवाय वामदेवाय वै नमः । भवे भवे नमस्तुभ्यं भक्तिगम्याय ते नमः

சத்யோஜாத தேவனுக்கு வணக்கம்; வாமதேவனுக்கும் வணக்கம். பிறவி பிறவியாக உமக்கு நமஸ்காரம்; பக்தியால் அடையப்படுபவனாகிய உமக்கு வணக்கம்.

Verse 38

भूर्भुवाय नमस्तुभ्यं रामज्येष्ठाय वै नमः । नमस्ते भद्रकालाय कलिरूपाय वै नमः

பூர்புவ வடிவில் உமக்கு வணக்கம்; ராமஜ்யேஷ்ட வடிவிலும் வணக்கம். பத்ரகாலனுக்கு வணக்கம்; காலி-ரூபம், அதாவது கால-ஸ்வரூபமான உமக்கு வணக்கம்.

Verse 39

अचिन्त्याव्यक्तरूपाय महादेवाय धामने । विद्महे देवदेवाय तन्नो रुद्र नमोनमः

சிந்திக்க இயலாத, வெளிப்படாத ரூபம் கொண்ட பரமதாமமான மகாதேவனை நாம் தியானிக்கிறோம். தேவர்களின் தேவனை நாம் அறிகிறோம்; ஆகவே ஹே ருத்ரா, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 40

जगत्सृष्टिविनाशानां कारणाय नमोनमः । एवं स्तुतो महादेवः पूर्वं सृष्टया मयानघ

உலகின் படைப்பு மற்றும் அழிவிற்குக் காரணமானவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். ஹே பாவமற்றவனே, படைப்பின் தொடக்கத்தில் நான் இவ்வாறே மகாதேவனைப் போற்றினேன்.

Verse 41

प्रसन्नो मावदत्पश्चाद्वरं वरय सुव्रत

அப்போது மகிழ்ந்து அவர் என்னிடம் கூறினார்—“ஹே சுவ்ரதா, ஒரு வரம் வேண்டிக் கொள்.”