Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 2
त्वया ह्येकार्णवे सुप्तः पद्मनाभः सुरारिहा । दृष्टः सहस्रचरणः सहस्रनयनोदरः
tvayā hyekārṇave suptaḥ padmanābhaḥ surārihā | dṛṣṭaḥ sahasracaraṇaḥ sahasranayanodaraḥ
நீ ஒரே மஹார்ணவத்தில் நித்திரை கொண்டிருந்த பத்மநாபனை—தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனை—கண்டாய்; அவர் ஆயிரம் பாதங்களும் ஆயிரம் கண்களால் நிறைந்த உடலும் உடையவர்.
Yudhiṣṭhira
Scene: A boundless single ocean of dissolution; Padmanābha (Viṣṇu) asleep in yoganidrā, immense cosmic body with innumerable feet and eyes, radiating calm; the sense of time suspended before creation.
FAQs
Amid dissolution, the Divine sustains and transcends time; contemplation of the cosmic Lord anchors faith beyond impermanence.
No single earthly tīrtha is named; this is a cosmological vision embedded within Revā Khaṇḍa’s tīrtha-centered narrative.
None; the verse describes a theological-cosmological vision.