Adhyaya 26

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । जालेश्वरेऽपि यत्प्रोक्तं त्वया पूर्वं द्विजोत्तम । तत्कथं तु भवेत्पुण्यमृषिसिद्धनिषेवितम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! ஜாலேஸ்வரத்தைப் பற்றி நீங்கள் முன்பு சொன்னது போல, ரிஷிகளும் சித்தர்களும் நாடும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் புண்ணியம் எவ்வாறு உண்டாகிறது?

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच । जालेश्वरात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । तस्योत्पत्तिं कथयतः शृणु त्वं पाण्डुनन्दन

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— ஜாலேஸ்வரத்தை விட உயர்ந்த தீர்த்தம் முன்பும் இல்லை; இனியும் இருக்காது. பாண்டுநந்தனே, அதன் தோற்றக் கதையை நான் சொல்லும் போது கேள்।

Verse 3

पुरा ऋषिगणाः सर्वे सेन्द्राश्चैव मरुद्गणाः । तापिता असुरैः सर्वैः क्षयं नीता ह्यनेकशः

பண்டைக் காலத்தில் எல்லா ரிஷிகணங்களும், இந்திரனும் மருத்கணங்களும் உடன், அசுரர்களால் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டு, பலமுறை பலவிதமாக அழிவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்।

Verse 4

बाणासुरप्रभृतिभिर्जम्भशुम्भपुरोगमैः । वध्यमाना ह्यनेकैश्च ब्रह्माणं शरणं गताः

பாணாசுரன் முதலியோர், ஜம்ப-சும்பர் முன்னணியில் பல அசுரர்கள் தாக்கி வீழ்த்த, தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 5

विमानैः पर्वताकारैर्हयैश्चैव गजोपमैः । स्यन्दनैर्नगराकारैः सिंहशार्दूलयोजितैः

அவர்கள் மலைபோன்ற விமானங்களிலும், யானையை ஒத்த குதிரைகளிலும், நகரம் போன்ற தேர்களிலும்—சிங்கமும் புலியும் பூட்டப்பட்டவையாக—சென்றனர்।

Verse 6

कच्छपैर्मकरैश्चान्ये जग्मुरन्ये पदातयः । प्राप्य ते परमं स्थानमशक्यं यदधार्मिकैः

சிலர் ஆமைகளிலும் மகரங்களிலும் சென்றனர்; சிலர் கால்நடையாகச் சென்றனர். இவ்வாறு அவர்கள், அதர்மிகளால் அடைய இயலாத பரம நிலையைக் கண்டடைந்தனர்।

Verse 7

दृष्ट्वा पद्मोद्भवं देवं सर्वलोकस्य शङ्करम् । ते सर्वे तत्र गत्वा तु स्तुतिं चक्रुः समाहिताः

தாமரையிலிருந்து தோன்றிய, எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை செய்பவனான அந்த தேவன் சங்கரனைப் பார்த்து, அவர்கள் அனைவரும் அங்கே சென்று ஒருமனத்துடன் ஸ்துதி செய்தனர்।

Verse 8

देवा ऊचुः । जयामेय जयाभेद जय सम्भूतिकारक । पद्मयोने सुरश्रेष्ठ त्वां वयं शरणं गताः

தேவர்கள் கூறினர்— வெற்றி உமக்கே, ஓ அஜேயனே! வெற்றி உமக்கே, ஓ அபேத்யனே! வெற்றி உமக்கே, எல்லா வெளிப்பாட்டிற்கும் காரணமே! ஓ தாமரையோனியே, தேவர்களில் சிறந்தவரே! நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்।

Verse 9

तच्छ्रुत्वा तु वचो देवो देवानां भावितात्मनाम् । मेघगम्भीरया वाचा प्रत्युवाच पितामहः

ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மனம் கொண்ட தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட பிதாமஹன், மேகமுழக்கம் போன்ற கனத்த குரலில் பதிலளித்தான்।

Verse 10

किं वो ह्यागमनं देवाः सर्वेषां च विवर्णता । केनावमानिताः सर्वे शीघ्रं कथयतामराः

ஓ தேவர்களே, நீங்கள் ஏன் வந்தீர்கள்? உங்கள் அனைவரின் நிறமும் ஏன் வெளிறியுள்ளது? உங்களை யாவரையும் யார் அவமதித்தார்? ஓ அமரர்களே, விரைவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 11

देवा ऊचुः । बाणो नाम महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । तेनास्माकं हृतं सर्वं धनरत्नैर्वियोजिताः

தேவர்கள் கூறினர்— ‘பாணன்’ எனும் ஒரு தானவன் இருக்கிறான்; மகாவீரன், வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கியவன். அவன் எங்களுடைய அனைத்தையும் பறித்து, எங்களை செல்வமும் ரத்தினங்களும் இழக்கச் செய்தான்।

Verse 12

देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । चिन्तयामास देवेशस्तस्य नाशाय या क्रिया

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அவன் அழிவிற்கு ஏது செய்யலாம் என்று சிந்தித்தான்.

Verse 13

अवध्यो दानवः पापः सर्वेषां वै दिवौकसाम् । मुक्त्वा तु शङ्करं देवं न मया न च विष्णुना

அந்தப் பாவி தானவன் விண்ணுலக வாசிகள் அனைவருக்கும் அவத்யன்; சங்கரனைத் தவிர, நான் கூடவும் விஷ்ணுவும் கூடவும் அவனை வதம் செய்ய இயலாது.

Verse 14

तत्रैव सर्वे गच्छामो यत्र देवो महेश्वरः । स गतिश्चैव सर्वेषां विद्यतेऽन्यो न कश्चन

வாருங்கள், தேவன் மகேஸ்வரன் இருப்பிடத்திற்கே நாம் அனைவரும் செல்வோம்; அவரே எல்லோருக்கும் ஒரே சரணம், பரமகதி—அவரைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.

Verse 15

एवमुक्त्वा सुरैः सर्वैर्ब्रह्मा वेदविदांवरः । ब्राह्मणैः सह विद्वद्भिरतो यत्र महेश्वरः

இவ்வாறு கூறி, வேதவிதர்களில் முதன்மையான பிரம்மா, எல்லா தேவர்களுடனும், பண்டித பிராமணர்களையும் உடன் கொண்டு மகேஸ்வரன் உள்ள இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 16

स्तुतिभिश्च सुपुष्टाभिस्तुष्टाव परमेश्वरम्

மேலும் நன்கு அமைந்த வலிமைமிக்க ஸ்துதிகளால் அவர்கள் பரமேஸ்வரனைப் போற்றினர்.

Verse 17

देवा ऊचुः । जय त्वं देवदेवेश जयोमार्धशरीरधृक् । वृषासन महाबाहो शशाङ्ककृतभूषण

தேவர்கள் கூறினர்—ஜெயம் உமக்கு, தேவர்களுக்கும் தேவனான தேவதேவேசா! உமையை அரைஉடலாகத் தாங்குபவனே, ஜெயம் உமக்கு. எருதுவாகன மகாபாஹுவே, சந்திரன் உன் ஆபரணம்!

Verse 18

नमः शूलाग्रहस्ताय नमः खट्वाङ्गधारिणे । जय भूतपते देव दक्षयज्ञविनाशन

சூலத்தின் முனையை கையில் தாங்குபவனுக்கு நமஸ்காரம்; கட்ட்வாங்கம் தாங்குபவனுக்கு நமஸ்காரம். பூதபதி தேவா, தக்ஷயாகம் அழித்தவனே, உமக்கு ஜெயம்!

Verse 19

पञ्चाक्षर नमो देव पञ्चभूतात्मविग्रह । पञ्चवक्त्रमयेशान वेदैस्त्वं तु प्रगीयसे

ஓ தேவா, பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தால் உமக்கு நமோ—உமது திருமேனி பஞ்சமகாபூதங்களின் ஆத்மச్వరூபம். ஓ ஈசானா, பஞ்சவக்த்ரமாக வெளிப்பட்டவனே, வேதங்கள் உம்மையே பாடுகின்றன.

Verse 20

सृष्टिपालनसंहारांस्त्वं सदा कुरुषे नमः । अष्टमूर्ते स्मरहर स्मर सत्यं यथा स्तुतः

நீர் எப்போதும் படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றைச் செய்கிறீர்—உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ அஷ்டமூர்த்தி, ஸ்மரஹரா, உம்மை எவ்வாறு போற்றினோமோ அவ்வாறே எங்கள் வேண்டுதலை உண்மையென நினைவுகூர்வீராக.

Verse 21

पञ्चात्मिका तनुर्देव ब्राह्मणैस्ते प्रगीयते । सद्यो वामे तथाघोरे ईशो तत्पुरुषे तथा

ஓ தேவா, பிராமணர்கள் உமது திருமேனியை பஞ்சாத்மிகம் எனப் பாடுகின்றனர்—ஸத்யோஜாதம், வாமம், அகோரம், ஈசம், மேலும் தத்புருஷம்—இவையே உமது வடிவங்கள்.

Verse 22

हेमजाले सुविस्तीर्णे हंसवत्कूजसे हर । एवं स्तुतो मुनिगणैर्ब्रह्माद्यैश्च सुरासुरैः

ஹே ஹரா! விரிந்த பொன் வலையில் நீ அன்னம்போல் இனிய குரலால் கூவுகின்றாய். இவ்வாறு முனிவர் கூட்டமும், பிரம்மா முதலிய தேவர்களும், தேவர்-அசுரர் அனைவரும் உம்மைத் துதித்தனர்.

Verse 23

प्रहृष्टः सुमना भूत्वा सुरसङ्घानुवाच ह

அவர் மகிழ்ந்து, மனத்தில் அருளுணர்வுடன், கூடியிருந்த தேவர் கூட்டத்திடம் உரைத்தார்.

Verse 24

ईश्वर उवाच । स्वागतं देवविप्राणां सुप्रभाताद्य शर्वरी । किं कुर्मो वदत क्षिप्रं कोऽन्यः सेव्यः सुरासुरैः

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவர்களே, தேவவிப்ரர்களே, வருக; உங்களுக்கு வரவேற்பு. இவ்விரவு இப்போது நல்விடியலாக மாறியது. விரைந்து சொல்லுங்கள்—நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? தேவர்-அசுரர் இருவராலும் சேவிக்கத் தகுதியானவன் வேறு யார்?

Verse 25

किं दुःखं को नु सन्तापः कुतो वो भयमागतम् । कथयध्वं महाभागाः कारणं यन्मनोगतम्

இது என்ன துயரம்? என்ன தாபம்? உங்கள் அச்சம் எங்கிருந்து வந்தது? மகாபாக்யவான்களே, உங்கள் மனத்தில் உறைந்த காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 26

एवमुक्तास्तु रुद्रेण प्रत्यवोचन्सुरर्षभाः । स्वान्स्वान्देहान्दर्शयन्तो लज्जमाना अधोमुखाः

ருத்ரன் இவ்வாறு கூறியதும், தேவர்களில் சிறந்தோர் பதிலுரைத்தனர்—தத்தம் உடல்களை காட்டிக்கொண்டு, வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி.

Verse 27

अस्ति घोरो महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । बाणो नामेति विख्यातो यस्य तत्त्रिपुरं महत्

அரிய பயங்கரமும் மாபெரும் வீரமும் உடைய ஒரு தானவன் உள்ளான்; தன் வலத்தின் அகந்தையால் மயங்கியவன். அவன் ‘பாணன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; அவனுடையதே அந்தப் பெருநகர் ‘திரிபுரம்’।

Verse 28

तेन वै सुतपस्तप्तं दशवर्षशतानि हि । तस्य तुष्टोऽभवद्ब्रह्मा नियमेन दमेन च

அவன் உண்மையிலேயே பத்து ஆண்டுகளின் நூறு நூறு ஆண்டுகள், அதாவது ஆயிரம் ஆண்டுகள், கடுந்தவம் செய்தான். அவனுடைய நியமமும் தமமும் கண்டு பிரம்மா திருப்தியடைந்தார்।

Verse 29

पुराणि तान्यभेद्यानि ददौ कामगमानि वै । आयसं राजतं चैव सौवर्णं च तथापरम्

பிரம்மா அவனுக்கு அந்த நகரங்களை அருளினார்—அவை உடைக்க முடியாதவை, விருப்பம்போல் நகரக்கூடியவை: ஒன்று இரும்பினால், ஒன்று வெள்ளியால், மற்றொன்று பொன்னால் ஆனது।

Verse 30

त्रिपुरं ब्रह्मणा सृष्टं भ्रमत्तत्कामगामि च । तस्यैव तु बलोत्कृष्टास्त्रिपुरे दानवाः स्थिताः

பிரம்மா படைத்த திரிபுரம் விருப்பம்போல் அலைந்து நகர்வதாக இருந்தது. அந்தத் திரிபுரத்திலேயே அவனுக்குரிய மிகுந்த வலிமை கொண்ட தானவர்கள் தங்கியிருந்தனர்।

Verse 31

त्रैलोक्यं सकलं देव पीडयन्ति महासुराः । दण्डपाशासिशस्त्राणि अविकारे विकुर्वते । त्रिपुरं दानवैर्जुष्टं भ्रमत्तच्चक्रसंनिभम्

தேவனே! அந்த மாபெரும் அசுரர்கள் முழு முப்புலகையும் துன்புறுத்துகின்றனர். தண்டம், பாசம், வாள் மற்றும் ஆயுதங்களால் அவர்கள் கட்டுப்பாடின்றி கலக்கத்தை விளைவிக்கின்றனர். தானவர்களால் நிரம்பிய திரிபுரம் சுழலும் சக்கரம்போல் அலைந்து திரிகிறது।

Verse 32

क्वचिद्दृश्यमदृश्यं वा मृगतृष्णैव लक्ष्यते

சிலவேளை அது தோன்றும், சிலவேளை தோன்றாது—மிருகத்ருஷ்ணை போலத் தெரிகிறது.

Verse 33

यस्मिन्पतति तद्दिव्यं दृप्तस्य त्रिपुरं महत् । न तत्र ब्राह्मणा देवा गावो नैव तु जन्तवः

அந்த அகந்தையுடையவனின் தெய்வீகமான, பேரளவான திரிபுரம் எங்கு விழுகிறதோ, அங்கே பிராமணரும் இல்லை, தேவரும் இல்லை, பசுக்களும் இல்லை—உயிரினம் எதுவும் எஞ்சாது.

Verse 34

न तत्र दृश्यते किंचित्पतेद्यत्र पुरत्रयम् । नद्यो ग्रामाश्च देशाश्च बहवो भस्मसात्कृताः

புரத்திரயம் (திரிபுரம்) எங்கு விழுகிறதோ, அங்கே எதுவும் எஞ்சியதாகக் காணப்படாது; பல நதிகள், கிராமங்கள், நாடுகள் சாம்பலாகின்றன.

Verse 35

सुवर्णं रजतं चैव मणिमौक्तिकमेव च । स्त्रीरत्नं शोभनं यच्च तत्सर्वं कर्षते बलात्

தங்கம், வெள்ளி, மணிமுத்துகள், மேலும் பெண்மணிகளின் அரிய ரத்தினச் செல்வம் எனப் பொலிவான எதுவாயினும்—அனைத்தையும் அவன் வலியால் இழுத்துச் செல்கிறான்.

Verse 36

न शस्त्रेण न चास्त्रेण न दिवा निशि वा हर । शक्यते देवसङ्घैश्च निहन्तुं स कथंचन

கையாயுதத்தாலும் அல்ல, ஏவுகணையாலும் அல்ல, பகலிலும் அல்ல இரவிலும் அல்ல, ஹே ஹரா—தேவர்களின் கூட்டத்தாலும் அவனை எவ்விதத்திலும் கொல்ல இயலாது.

Verse 37

तद्दहस्व महादेव त्वं हि नः परमा गतिः । एवं प्रसादं देवेश सर्वेषां कर्तुमर्हसि

ஆகையால், ஹே மகாதேவா, அதனை எரித்தருள்வாயாக; நீயே எங்களின் பரமகதி. ஹே தேவேசா, இவ்வாறு அனைவருக்கும் அருள்புரிவது உமக்கே உரியது.

Verse 38

येन देवाश्च गन्धर्वा ऋषयश्च तपोधनाः । परां धृतिं समायान्ति तत्प्रभो कर्तुमर्हसि

ஹே பிரபுவே, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தவச்செல்வம் கொண்ட முனிவர்கள் பரமத் திடமும் தைரியமும் அடையும்படி அதனைச் செய்தருள்வாயாக.

Verse 39

ईश्वर उवाच । एतत्सर्वं करिष्यामि मा विषादं गमिष्यथ । अचिरेणैव कालेन कुर्यां युष्मत्सुखावहम्

ஈசுவரன் கூறினார்—இவை அனைத்தையும் நான் செய்வேன்; நீங்கள் மனச்சோர்வடையாதீர்கள். மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே உங்கள் நலனுக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் ஏற்றதை நான் நிகழ்த்துவேன்.

Verse 40

आश्वासयित्वा तान्देवान्सर्वानिन्द्रपुरोगमान् । चिन्तयामास देवेशस्त्रिपुरस्य वधं प्रति

இந்திரனை முன்னணியாகக் கொண்ட அனைத்து தேவர்களையும் ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்திய பின், தேவேசன் திரிபுர வதத்தைப் பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 41

कथं केन प्रकारेण हन्तव्यं त्रिपुरं मया । तमेकं नारदं मुक्त्वा नान्योपायो विधीयते

‘நான் திரிபுரத்தை எவ்வாறு, எந்த முறையால் வதம் செய்ய வேண்டும்? அந்த ஒரே நாரதரைத் தவிர வேறு வழி எதுவும் இல்லை.’

Verse 42

एवं संस्तभ्य चात्मानं ततो ध्यातः स नारदः । तत्क्षणादेव सम्प्राप्तो वायुभूतो महातपाः

இவ்வாறு தன்னைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு அவர் நாரதரைத் தியானித்தார். அக்கணமே மகாதபஸ்வி காற்றின் வேகம்போல் விரைந்து வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 43

कमण्डलुधरो देवस्त्रिदण्डी ज्ञानकोविदः । योगपट्टाक्षसूत्रेण छत्रेणैव विराजितः

அந்த தெய்வமுனி கமண்டலுவைத் தாங்கி, திரிதண்டத்தை ஏந்தி, ஞானத்தில் தேர்ந்தவராய்; யோகப்பட்டம், அக்கமாலை, குடை ஆகியவற்றால் அலங்கரித்து ஒளிவீசினார்.

Verse 44

जटाजूटाबद्धशिरा ज्वलनार्कसमप्रभः । त्रिधा प्रदक्षिणीकृत्य दण्डवत्पतितो भुवि

சடைமுடியால் கட்டிய தலையுடன், தீயும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடன், மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் தண்டவத் நமஸ்காரமாக நிலத்தில் விழுந்தார்.

Verse 45

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा नारदो भगवान्मुनिः । स्तोत्रेण महता शर्वः स्तुतो भक्त्या महामनाः

அப்போது பகவான் முனி நாரதர் கைகூப்பி, பக்தியால் நிறைந்த மனத்துடன், மகத்தான ஸ்தோத்திரத்தால் சர்வன் (சிவன்) அவர்களைப் போற்றினார்.

Verse 46

नारद उवाच । जय शम्भो विरूपाक्ष जय देव त्रिलोचन । जय शङ्कर ईशान रुद्रेश्वर नमोऽस्तु ते

நாரதர் கூறினார்— ஜெயம் உனக்கு, சம்போ, விரூபாக்ஷா! ஜெயம் உனக்கு, தேவா, திரிலோசனா! ஜெயம் உனக்கு, சங்கரா, ஈசானா, ருத்ரேஸ்வரா—உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 47

त्वं पतिस्त्वं जगत्कर्ता त्वमेव लयकृद्विभो । त्वमेव जगतां नाथो दुष्टातकनिषूदनः

நீயே ஆண்டவன்; நீயே உலகின் படைப்பாளன்; எங்கும் நிறைந்தவனே, நீயே லயத்தை நிகழ்த்துபவன். நீயே எல்லா உயிர்களின் நாதன்; தீயவர்களையும் பாவத்தையும் அழிப்பவன்.

Verse 48

त्वं नः पाहि सुरेशान त्रयीमूर्ते सनातन । भवमूर्ते भवारे त्वं भजतामभयो भव

தேவர்களின் ஆண்டவனே, நித்தியனே, வேதத் திரயத்தின் வடிவமே, எங்களை காத்தருள்வாயாக. பவமூர்த்தியே, பவத்தை அகற்றுபவனே, உன்னை வழிபடுவோர்க்கு நீ அபயமளிப்பவனாக இருப்பாயாக.

Verse 49

भवभावविनाशार्थं भव त्वां शरणं भजे । किमर्थं चिन्तितो देव आज्ञा मे दीयतां प्रभो

சம்சாரப் பவத்தை அழிப்பதற்காக, பவனே, உன் சரணத்தை நான் பற்றுகிறேன். தேவனே, எந்த நோக்கத்திற்காக நீ நினைக்கப்பட்டாய்? பிரபுவே, எனக்கு உன் ஆணையை அருள்வாயாக.

Verse 50

कस्य संक्षोभये चित्तं को वाद्य पततु क्षितौ । कमद्य कलहेनाहं योजये जयतांवर

யாருடைய மனத்தை நான் கலக்கச் செய்வேன்? யார் இன்று பூமியில் வீழச் செய்யப்பட வேண்டும்? வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே, இன்று யாரை நான் சண்டையால் மோதலில் ஈடுபடுத்துவேன்?

Verse 51

नारदस्य वचः श्रुत्वा देवदेवो महेश्वरः । उत्फुल्लनयनो भूत्वा इदं वचनमब्रवीत्

நாரதரின் சொற்களை கேட்டதும், தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த கண்களுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 52

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ सदैव कलहप्रिय । वीणावादनतत्त्वज्ञ ब्रह्मपुत्र सनातन

முனிவரரே! உமக்கு வரவேற்பு; நீர் எப்போதும் கலகத்தை விரும்புபவர், வீணை வாசனையின் தத்துவத்தை அறிந்தவர், பிரம்மாவின் சனாதன புதல்வர்।

Verse 53

गच्छ नारद शीघ्रं त्वं यत्र तत्त्रिपुरं महत् । बाणस्य दानवेन्द्रस्य सर्वलोकभयावहम्

நாரதரே! எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டும், தானவேந்திரன் பாணனுக்குச் சொந்தமான அந்த மாபெரும் திரிபுரம் உள்ள இடத்திற்குச் சீக்கிரம் செல்।

Verse 54

भर्तारो देवतातुल्याः स्त्रियस्तत्राप्सरःसमाः । तासां वै तेजसा चैव भ्रमते त्रिपुरं महत्

அந்நகரில் கணவர்கள் தேவர்களைப் போன்றவர்கள்; பெண்கள் அப்சரஸ்களை ஒத்தவர்கள்; அவர்களின் தேஜஸால் அந்த மாபெரும் திரிபுரமும் சுழன்று மின்னுவது போலத் தோன்றுகிறது।

Verse 55

न शक्यते कथं भेत्तुं सर्वोपायैर्द्विजोत्तम । गत्वा त्वं मोहय क्षिप्रं पृथग्धर्मैरनेकधा

இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! எல்லா உபாயங்களாலும் அதை உடைக்க இயலாது; ஆகவே நீ சென்று, பல்வேறு தர்மநெறிகளை வேறுபடுத்தி, அவர்களை விரைவில் பலவிதமாக மயக்கிவிடு।

Verse 56

नारद उवाच । तव वाक्येन देवेश भेदयामि पुरोत्तमम् । अभेद्यं बहुधोपायैर्यत्तु देवैः सवासवैः

நாரதர் கூறினார்—தேவேசரே! உமது வாக்கின்படி நான் அந்த உத்தம நகரத்தில் பிளவை உண்டாக்குவேன்; பல உபாயங்களிருந்தும் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் உடைக்க இயலாததாகக் கருதப்பட்டது அது.

Verse 57

एवमुक्त्वा गतो भूप शतयोजनमायतम् । बाणस्य तत्पुरश्रेष्ठमृद्धिवृद्धिसमायुतम्

இவ்வாறு கூறி, அரசே, அவர் பாணனுடைய அந்த நகரச் சிறப்பிடம் சென்றார்; அது நூறு யோஜனை விரிந்ததும், செல்வச் செழிப்பும் நாள்தோறும் பெருகும் மகிமையும் உடையதுமாய் இருந்தது.

Verse 58

कृतकौतुकसम्बाधं नानाधातुविचित्रितम् । अनेकहर्म्यसंछन्नमनेकायतनोज्ज्वलम्

அந்நகரம் செயற்கை அதிசயங்களால் நெருக்கமாய் நிறைந்தது; பலவகைத் தாதுக்கள்-உலோகங்களால் வண்ணமயமாய் விளங்கியது; எண்ணற்ற மாளிகைகளால் மூடப்பட்டு, பல ஆலய-மண்டபங்களால் ஒளிர்ந்தது.

Verse 59

द्वारतोरणसंयुक्तं कपाटार्गलभूषितम् । बहुयन्त्रसमोपेतं प्राकारपरिखोज्ज्वलम्

அது வாயில்களும் தோரணங்களும் உடையது; கதவுகளும் தாழ்ப்பாள்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டது; பல இயந்திர உபாயங்களால் சீரமைக்கப்பட்டு, மதில்களும் அகழிகளும் கொண்டு ஒளிர்ந்தது.

Verse 60

वापीकृपतडागैश्च देवतायतनैर्युतम् । हंसकारण्डवाकीर्णं पद्मिनीखण्डमण्डितम्

அது கிணறுகள், படிகள் உடைய குளங்கள், தடாகங்கள் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்று, தேவாலயங்களும் புனிதத் தலங்களும் உடையதாய் இருந்தது. அங்கு அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்திருந்தன; தாமரைக் காடுகளின் பகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 61

अनेकवनशोभाढ्यं नानाविहगमण्डितम् । एवं गुणगणाकीर्णं बाणस्य पुरमुत्तमम्

பல வனங்களின் அழகால் செழித்ததும், பலவகைப் பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமாய்—இவ்வாறு நற்குணங்களின் பெருக்கால் நிரம்பியது பாணனுடைய அந்தச் சிறந்த நகரம்.

Verse 62

तस्य मध्ये महाकायं सप्तकक्षं सुशोभितम् । बाणस्य भवनं दिव्यं सर्वं काञ्चनभूषितम्

அதன் நடுவில் பாணனுடைய தெய்வீக அரண்மனை நின்றது—மிகப் பெரிதாய், ஏழு அறைகளால் அழகுற அமைந்து, முழுவதும் பொன்னாலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 63

मौक्तिकादामशोभाढ्यं वज्रवैडूर्यभूषितम् । रुक्मपट्टतलाकीर्णं रत्नभूम्या सुशोभितम्

அது முத்துமாலைகளின் ஒளியால் செழித்து, வைரம் மற்றும் வைடூரிய மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பொன்னிறப் பலகைகளால் பதிக்கப்பட்ட தரை, ரத்தினமயமான நிலத்தால் மிக அழகுற்றது.

Verse 64

मत्तमातङ्गनिःश्वासैः स्यन्दनैः संकुलीकृतम् । हयहेषितशब्दैश्च नारीणां नूपुरस्वनैः

மதங்கொண்ட யானைகளின் சூடான மூச்சும் தேர்களின் நெருக்கமும் அதை நிரப்பின; குதிரைகளின் கிண்ணரவும், பெண்களின் நுப்புர ஒலியும் அங்கு முழங்கின.

Verse 65

खड्गतोमरहस्तैश्च वज्राङ्कुशशरायुधैः । रक्षितं घोररूपैश्च दानवैर्बलदर्पितैः

அது வலத்தின் பெருமிதம் கொண்ட, பயங்கர உருவமுடைய தானவர்களால் காவலிடப்பட்டது; அவர்கள் கைகளில் வாள், தோமரம் இருந்தன; வஜ்ரம், அங்குசம், அம்பாயுதங்களும் ஏந்தியிருந்தனர்.

Verse 66

एवं गुणगणाकीर्णं बाणस्य भवनोत्तमम् । कैलासशिखरप्रख्यं महेन्द्रभवनोपमम्

இவ்வாறு சிறப்பியல்புகளின் கூட்டத்தால் நிறைந்த பாணனுடைய அந்த உத்தம அரண்மனை, கைலாசச் சிகரத்தைப் போல ஒளிர்ந்து, மகேந்திரன் (இந்திரன்) மாளிகைக்கு ஒப்பாயிருந்தது.

Verse 67

नारदो गगने शीघ्रमगमत्पुरसंमुखः । द्वारदेशं समासाद्य क्षत्तारं वाक्यमब्रवीत्

நாரதர் விரைவாக ஆகாயமார்க்கமாக நகரை நோக்கிச் சென்றார். வாயில் பகுதியில் வந்து காவலனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 68

भोभोः क्षत्तर्महाबुद्धे राजकार्यविशारद । शीघ्रं बाणाय चाचक्ष्व नारदो द्वारि तिष्ठति

“ஓ ஓ! அரசுப்பணிகளில் தேர்ந்த பெரிய புத்தியுடைய வாயில்காவலனே! நாரதர் வாயிலில் நிற்கிறார் என்று உடனே பாணனுக்குத் தெரிவி.”

Verse 69

स वन्दयित्वा चरणौ नारदस्य त्वरान्वितः । सभामध्यगतं बाणं विज्ञप्तुमुपचक्रमे

அவன் நாரதரின் திருவடிகளை வணங்கி, விரைந்து, சபையின் நடுவில் இருந்த பாணனிடம் செய்தியை அறிவிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 70

वेपमानाङ्गयष्टिस्तु करेणापिहिताननः । शृण्वतां सर्वयोधानामिदं वचनमब्रवीत्

அவனது உடல் நடுங்கியது; கையால் முகத்தை மூடி, எல்லா வீரர்களும் கேட்கும்படி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 71

वन्दितो देवगन्धर्वैर्यक्षकिन्नरदानवैः । कलिप्रियो दुराराध्यो नारदो द्वारि तिष्ठति

“தேவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், கின்னரர், தானவர் ஆகியோரால் வணங்கப்படுபவர்; கலகம் விரும்பி எளிதில் சமாதானமாவதில்லாத நாரதர் வாயிலில் நிற்கிறார்.”

Verse 72

द्वारपालस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा बाणस्त्वरान्वितः । द्वाःस्थमाह महादैत्यः सविस्मयमिदं तदा

வாசல்காவலனின் சொற்களை கேட்டதும் பாணன் விரைந்து பேசினான். அப்போது அந்த மாபெரும் தைத்யன் வியப்புடன் வாசலிலிருந்தவனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 73

बाण उवाच । ब्रह्मपुत्रं सतेजस्कं दुःसहं दुरतिक्रमम् । प्रवेशय महाभागं किमर्थं वारितो बहिः

பாணன் கூறினான்—“பிரம்மனின் புதல்வன் ஒளிமிக்கவன், தாங்கமுடியாத வல்லவன், தடுக்க இயலாதவன். ஓ பாக்கியவானே, அவரை உள்ளே அனுமதி செய்; ஏன் வெளியே தடுத்திருக்கிறாய்?”

Verse 74

श्रुत्वा प्रभोर्वचस्तस्य प्रावेशयदुदीरितम् । गत्वा वेगेन महता नारदं गृहमागतम्

தன் ஆண்டவனின் ‘உள்ளே அனுமதி செய்’ என்ற கட்டளையை கேட்டதும் அவன் விரைந்தான். மிகுந்த வேகத்துடன் சென்று நாரதரை அரண்மனை இல்லத்திற்குள் அழைத்து வந்தான்.

Verse 75

दृष्ट्वा देवर्षिमायान्तं नारदं सुरपूजितम् । साहसोत्थाय संहृष्टो ववन्दे चरणौ मुनेः

தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் தேவரிஷி நாரதர் வருவதைக் கண்டதும் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் உடனே எழுந்து முனிவரின் திருவடிகளில் வணங்கினான்.

Verse 76

ददौ चासनमर्घ्यं च पाद्यं पूजां यथाविधि । न्यवेदयच्च तद्राज्यमात्मानं बान्धवैः सह

அவன் முறையின்படி ஆசனம், அர்க்யம், பாத்யம் மற்றும் பூஜையை அளித்தான்; மேலும் தன் உறவினருடன் தன் அரசையும் தன்னையும் முனிவரின் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்தான்.

Verse 77

पप्रच्छ कुशलं चापि मुनिं बाणासुरः स्वयम्

அப்போது பாணாசுரன் தானே முனிவரிடம் நலன் விசாரித்தான்.

Verse 78

नारद उवाच । साधु साधु महाबाहो दनोर्वंशविवर्द्धन । कोऽन्यस्त्रिभुवने श्लाघ्यस्त्वां मुक्त्वा दनुपुंगव

நாரதர் கூறினார்— நன்று, நன்று, மகாபாகுவே! தனுவின் வம்சத்தை வளர்ப்பவனே! ஓ தானவச் சிறந்தவனே, உன்னைத் தவிர மூவுலகிலும் வேறு யார் புகழத்தக்கவர்?

Verse 79

पूजितोऽहं दनुश्रेष्ठ धनरत्नैः सुशोभनैः । राज्येन चात्मना वापि ह्येवं कः पूजयेत्परः

ஓ தனுவின் சிறந்தவனே! அழகிய செல்வமும் ரத்தினங்களாலும், மேலும் உன் அரசாட்சியாலும் உன் தன்னாலும்கூட நீ என்னை மதித்தாய்; இவ்வாறு வேறு யார் ஒருவரை மதிப்பார்?

Verse 80

न मे कार्यं हि भोगेन भुङ्क्ष्व राज्यमनामयम् । त्वद्दर्शनोत्सुकः प्राप्तो दृष्ट्वा देवं महेश्वरम्

எனக்கு போகங்களில் தேவையில்லை; நீ நலமுடன் உன் அரசை ஆள்க. மகேஸ்வர தேவனைத் தரிசித்து, உன்னைப் பார்க்கும் ஆவலால் நான் வந்தேன்.

Verse 81

भ्रमते त्रिपुरं लोके स्त्रीसतीत्वान्मया श्रुतम् । तान्द्रष्टुकामः सम्प्राप्तस्त्वद्दारान्दानवेश्वर

பெண் சதீத்வத்தினால் திரிபுரா உலகில் உலாவுகிறாள் என்று நான் கேட்டேன். ஓ தானவேஸ்வரா, அவர்களைப் பார்க்க விரும்பி உன் மனைவியரிடம் நான் வந்தேன்.

Verse 82

मन्यसे यदि मे शीघ्रं दर्शयस्व च माचिरम् । नारदस्य वचः श्रुत्वा कञ्चुकिं समुदीक्ष्य वै

உனக்கு விருப்பமிருந்தால் அவர்களை எனக்கு விரைவில் காட்டுவாயாக; தாமதிக்காதே. நாரதரின் சொற்களை கேட்ட அரசன் கஞ்சுகியை நோக்கி பார்த்தான்.

Verse 83

अन्तःपुरचरं वृद्धं दण्डपाणिं गुणान्वितम् । उवाच राजा हृष्टात्मा शब्देनापूरयन्दिशः

அந்தப்புரத்தில் நடமாடும் தண்டம் ஏந்திய, குணமிக்க முதியவரை மகிழ்ந்த அரசன் அழைத்துப் பேசினான்; அவன் குரல் திசைகளெங்கும் நிறைந்தது.

Verse 84

नारदाय महादेवीं दर्शयस्वेह कञ्चुकिन् । अन्तःपुरचरैः सर्वैः समेतामविशङ्कितः

ஓ கஞ்சுகி, இங்கே நாரதருக்கு மகாதேவியை தரிசிக்கச் செய். அந்தப்புரப் பணியாளர்கள் அனைவருடனும் அச்சமின்றி, சந்தேகமின்றி அவள் வரட்டும்.

Verse 85

नाथस्याज्ञां पुरस्कृत्य गृहीत्वा नारदं करे । प्रविश्याकथयद्देव्यै नारदोऽयं समागतः

ஆண்டவரின் ஆணையை முன்னிறுத்தி கஞ்சுகி நாரதரின் கையைப் பிடித்து உள்ளே சென்று தேவியிடம் அறிவித்தான்—“இவர் நாரதர்; வந்துள்ளார்.”

Verse 86

दृष्ट्वा देवी मुनिश्रेष्ठं कृत्वा पादाभिवन्दनम् । आसनं काञ्चनं शुभ्रमर्घ्यपाद्यादिकं ददौ

முனிவரரில் சிறந்தவரைக் கண்ட தேவியார் அவர்தம் பாதங்களில் வணங்கி, தூய பொன்னாசனம், அர்க்யம், பாத்யம் முதலிய வரவேற்பு உபசாரங்களை அளித்தார்.

Verse 87

तस्यै स भगवांस्तुष्टो ह्याशीर्वादमदात्परम् । नान्या देवि त्रिलोकेऽपि त्वत्समा दृश्यतेऽङ्गना

அவளால் திருப்தியடைந்த பகவான் போன்ற முனிவர் அவளுக்கு உன்னத ஆசீர்வாதம் அளித்தார்— “தேவி, மூன்று உலகங்களிலும் உனக்கு இணையான பெண் வேறு எவரும் காணப்படுவதில்லை।”

Verse 88

पतिव्रता शुभाचारा सत्यशौचसमन्विता । यस्याः प्रभावात्त्रिपुरं भ्रमते चक्रवत्सदा

நீ கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த பத்தினி; நற்குணநடத்தை உடையவள்; சத்தியமும் தூய்மையும் நிறைந்தவள்; உன் பிரபாவத்தால் திரிபுரம் எப்போதும் சக்கரம்போல் சுழல்கிறது।

Verse 89

तच्छ्रुत्वा वचनं देवी नारदस्य सुदान्वितम् । पर्यपृच्छदृषिं भक्त्या धर्मं धर्मभृतांवरा

நாரதரின் அருள்மிகு சொற்களை கேட்ட தேவியார்—தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவள்—பக்தியுடன் முனிவரிடம் தர்மத்தைப் பற்றி வினவினாள்।

Verse 90

राज्ञ्युवाच । भगवन्मानुषे लोके देवास्तुष्यन्ति कैर्व्रतैः । कानि दानानि दीयन्ते येषां च स्यान्महत्फलम्

அரசி கூறினாள்— “பகவனே, மனித உலகில் எந்த விரதங்களால் தேவர்கள் மகிழ்வர்? மேலும் எந்த தானங்களை அளித்தால் மிகுந்த பலன் உண்டாகும்?”

Verse 91

उपवासाश्च ये केचित्स्त्रीधर्मे कथिता बुधैः । यैः कृतैः स्वर्गमायान्ति सुकृतिन्यः स्त्रियो यथा

மேலும் பெண்களின் தர்மத்தில் ஞானிகள் கூறிய எந்தெந்த உபவாசங்கள் உள்ளனவோ, அவற்றை மேற்கொண்டால் புண்ணியவதியான பெண்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவார்களோ—அவற்றையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 92

यत्तत्सर्वं महाभाग कथयस्व यथातथम् । श्रोतुमिच्छाम्यहं सर्वं कथयस्वाविशङ्कितः

ஓ மகாபாகரே! உள்ளதனைத்தையும் யதார்த்தமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள். அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்—ஐயமின்றி உரையுங்கள்.

Verse 93

नारद उवाच । साधु साधु महाभागे प्रश्नोऽयं वेदितस्त्वया । यं श्रुत्वा सर्वनारीणां धर्मवृद्धिस्तु जायते

நாரதர் கூறினார்—சாது, சாது, ஓ மகாபாகையே! இந்தக் கேள்வியை நீ சரியாக உணர்ந்து கேட்டாய். இதன் விடையை கேட்டால் எல்லா பெண்களிடமும் தர்மவளர்ச்சி உண்டாகும்.

Verse 94

उपवासैश्च दानैश्च पतिपुत्रौ वशानुगौ । बान्धवैः पूज्यते नित्यं यैः कृतैः कथयामि ते

உபவாசமும் தானமும் செய்தால் கணவரும் மகன்களும் கட்டுப்பட்டு அன்புடன் இருப்பர்; உறவினரும் தினமும் மரியாதை செய்வர். இவ்விளைவுகள் தரும் விதிகளை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 95

दुर्भगा सुभगा यैस्तु सुभगा दुर्भगा भवेत् । पुत्रिणी पुत्ररहिता ह्यपुत्रा पुत्रिणी तथा

இவ்விதிகளால் துர்பாக்கியவள் சுபாக்கியவளாகிறாள்; சுபாக்கியவளும் அலட்சியத்தால் துர்பாக்கியவளாகலாம். மகன்கள் உள்ளவள் மகனற்றவளாகலாம்; மகனற்றவளும் மகன்கள் பெறுவாள்.

Verse 96

भर्तारं लभते कन्या तथान्या भर्तृवर्जिता । कृताकृतैश्च जायन्ते तन्निबोधस्व सुन्दरि

ஒரு கன்னிக்கு கணவர் கிடைப்பார்; மற்றொருத்தி கணவரின்றி இருப்பாள். இவை செய்ததும் செய்யாததும் ஆகிய கர்மங்களால் உண்டாகும்—ஓ சுந்தரியே, இதை நன்றாக உணர்வாயாக.

Verse 97

तिलधेनुं सुवर्णं च रूप्यं गा वाससी तथा । पानीयं भूमिदानं च गन्धधूपानुलेपनम्

எள்ளுத்-தேனு தானம், பொன்–வெள்ளி, பசுக்கள் மற்றும் ஆடைகள் தானம்; மேலும் குடிநீர், நிலம் தானம், நறுமணம், தூபம், பூச்சு (அனுலேபனம்) அர்ப்பணம்—இவை எல்லாம் புகழப்பட்ட தானங்களாகும்.

Verse 98

पादुकोपानहौ छत्रं पुण्यानि व्यञ्जनानि च । पादाभ्यङ्गं शिरोऽभ्यङ्गं स्नानं शय्यासनानि च

பாதுகை, செருப்பு, குடை, புண்ணியமான உணவுகள்; பாதமும் தலைவும் எண்ணெய் மசாஜ் (அப்யங்கம்), ஸ்நானம், மேலும் படுக்கை மற்றும் ஆசனம் தானம்—இவையும் புண்ணியத் தானங்கள்.

Verse 99

एतानि ये प्रयच्छन्ति नोपसर्पन्ति ते यमम् । मधु माषं पयः सर्पिर्लवणं गुडमौषधम्

இத்தானங்களை அளிப்போர் யமனை அணுகார். தேன், மாஷம் (உளுந்து), பால், நெய், உப்பு, வெல்லம், மருந்துகள்—இவையும் புகழப்பட்ட தானங்கள்.

Verse 100

पानीयं भूमिदानं च शालीनिक्षुरसांस्तथा । आरक्तवाससी श्लक्ष्णे दम्पत्योर्ललितादिने

குடிநீர் மற்றும் நிலம் தானம், அரிசி மற்றும் கரும்புச் சாறு; மேலும் மென்மையான சிவப்புத் தோற்றமுள்ள ஆடைகள்—லலிதா எனும் மங்கள நாளில் தம்பதியர்க்கு இவை தானமாக அளிக்கத்தக்கவை.

Verse 101

सौभाग्यं जायते चैव इह लोके परत्र च । ब्राह्मणे वृत्तसम्पन्ने सुरूपे च गुणान्विते

இதனால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நல்வாழ்வு (சௌபாக்யம்) உண்டாகும்; குறிப்பாக நல்லொழுக்கம் உடைய, அழகிய தோற்றமும் நற்குணங்களும் கொண்ட பிராமணர்க்கு தானம் அளித்தால் பலன் மிகும்.

Verse 102

तिथौ यस्यामिदं देयं तत्ते राज्ञि वदाम्यहम् । प्रतिपत्सु च या नारी पूर्वाह्णे च शुचिव्रता

அரசியே, எந்தத் திதியில் இதைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும் என்பதை நான் உமக்குச் சொல்கிறேன். பிரதிபத் நாளில் முற்பகலில் தூய விரதம் மேற்கொள்ளும் பெண்…

Verse 103

इन्धनं ब्राह्मणे दद्यात्प्रीयतां मे हुताशनः । तस्या जन्मानि षट्त्रिंशदङ्गप्रत्यङ्गसन्धिषु

அவள் ஒரு பிராமணருக்கு எரிக்கட்டைகளைத் தானமாக அளித்து, ‘ஹுதாசனனாகிய அக்னி என்மேல் பிரீதியடையட்டும்’ என்று எண்ண வேண்டும். அவளுக்கு பிறவி பிறவியாக அங்க-பிரத்யங்கங்களின் மூட்டு இடங்களில் முப்பத்தாறு (தோஷ/வேதனைகள்) ஏற்படும்…

Verse 104

न रजो नैव सन्तापो जायते राजवल्लभे । द्वितीयायां तु या नारी नवनीतमुदान्विता

அரசனுக்குப் பிரியமானவளே, அவளுக்கு மாதவிடாய் துன்பமும் உடல் வெப்பத் தாபமும் உண்டாகாது. த்விதீயா நாளில் புதிய வெண்ணெய் (நவநீதம்) தானம் செய்பவள் இப்புண்ணியத்தை அடைகிறாள்.

Verse 105

ददाति द्विजमुख्याय सुकुमारतनुर्भवेत् । लवणं विप्रवर्याय तृतीयायां प्रयच्छति

முதன்மை பிராமணருக்கு தானம் அளிப்பதால் உடல் மென்மையும் நயமும் பெறும். திரிதீயா நாளில் சிறந்த பிராமணருக்கு உப்பு (லவணம்) அர்ப்பணிக்கும் பெண் அத்தகைய புண்ணியத்தை அடைகிறாள்.

Verse 106

गौरी मे प्रीयतां देवी तस्याः पुण्यफलं शृणु । कौमारिका पतिं प्राप्य तेन सार्द्धमुमा यथा

‘தேவி கௌரி என்மேல் பிரீதியடையட்டும்.’ அந்த விரதத்தின் புண்ணியப் பலனை கேள்—கன்னி பெண் கணவனை அடைந்து, உமையைப் போல அவனுடன் சேர்ந்து மங்களமான தாம்பத்தியத்தில் வாழ்வாள்.

Verse 107

क्रीडत्यविधवा चापि लभते सा महद्यशः । नक्तं कृत्वा चतुर्थ्यां वै दद्याद्विप्राय मोदकान्

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடி வாழ்வாள்; விதவையாவதில்லை; பெரும் புகழ் பெறுவாள். சதுர்த்தியில் நக்த விரதம் இருந்து பிராமணருக்கு மோதகம் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 108

प्रीयतां मम देवेशो गणनाथो विनायकः । तस्यास्तेन फलेनाशु सर्वकर्मसु भामिनि

“என் தேவேசன்—கணநாதன் விநாயகன்—பிரசன்னனாகட்டும்.” அந்தப் புண்ணியப் பயனால், அழகியவளே, அவள் எல்லா காரியங்களிலும் விரைவில் வெற்றி பெறுவாள்.

Verse 109

विघ्नं न जायते क्वापि एवमाह पितामहः । पञ्चमीं तु ततः प्राप्य ब्राह्मणे तिलदा तु या

எங்கும் தடையில்லை—என்று பிதாமஹன் கூறினார். பின்னர் பஞ்சமியில் பிராமணருக்கு எள் தானம் செய்பவள் அந்தப் புண்ணியப் பயனை அடைவாள்.

Verse 110

सा भवेद्रूपसम्पन्ना यथा चैव तिलोत्तमा । षष्ठ्यां तु या मधूकस्य फलदा तु भवेत्सदा

அவள் திலோத்தமையைப் போல அழகுச் செல்வம் பெறுவாள். ஷஷ்டியில் மதூக மரத்தின் கனியைத் தானம் செய்பவள் எப்போதும் பயன் தரும் செழிப்புடன் இருப்பாள்.

Verse 111

उद्दिश्य चाग्निजं देवं ब्राह्मणे वेदपारगे । तस्याः पुत्रो यथा स्कन्दो देवसङ्घेषु चोत्तमः

அக்னிஜ தேவன் (ஸ்கந்தன்) என்பதற்காக அர்ப்பணித்து, வேதப் புலமை கொண்ட பிராமணருக்கு தானம் செய்தால், அவளுடைய மகன் ஸ்கந்தனைப் போல தேவர் கூட்டங்களில் முதன்மையாவான்.

Verse 112

उत्पद्यते महाराजः सर्वलोकेषु पूजितः । सप्तम्यां या द्विजश्रेष्ठं सुवर्णेन प्रपूजयेत्

மகத்தான அரசன் பிறந்து எல்லா உலகங்களிலும் போற்றப்படுவான். சப்தமி நாளில் சிறந்த பிராமணரை பொன்னால் பக்தியுடன் பூஜிப்பவள் இந்த மகாபுண்ணியத்தை அடைவாள்.

Verse 113

उद्दिश्य जगतो नाथं देवदेवं दिवाकरम् । तस्य पुण्यफलं यद्वै कथितं द्विजसत्तमैः

உலகநாதனும் தேவர்களின் தேவனுமான திவாகர சூரியனை நோக்கி அர்ப்பணித்து செய்யப்படும் செய்கையின் புண்ணியப் பயனை, சிறந்த பிராமணர்கள் உறுதியாக உரைத்துள்ளனர்.

Verse 114

तत्ते राज्ञि प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः सति । दद्रूचित्रककुष्ठानि मण्डलानि विचर्चिका

அரசியே, இதை உனக்கு விளக்குகிறேன்; நற்குணமுடையவளே, ஒருமனத்துடன் கேள். தத்ரு, சித்ரக-குஷ்டம், மண்டல நோய், விசர்சிகா (சிரங்கு) ஆகியவை நீங்கும்.

Verse 115

न भवन्तीह चाङ्गेषु पूर्वकर्मार्जितान्यपि । कृष्णां धेनुं तथाष्टम्यां या प्रयच्छति भामिनी

அழகியவளே, அஷ்டமி நாளில் கருநிறப் பசுவை தானமாக அளிப்பவளின் உடலில், முன்கர்மத்தால் வந்த நோய்கள்கூட இங்கே தோன்றாது.

Verse 116

ब्राह्मणे वृत्तसम्पन्ने प्रीयतां मे महेश्वरः । तस्या जन्मार्जितं पापं नश्यते विभवान्विता

நல்லொழுக்கம் நிறைந்த பிராமணருக்கு (தானம்) அளிக்கையில் என் மகேஸ்வரன் மகிழ்வானாக. செல்வம் உடைய அந்தப் பெண்ணின் பிறவிப்பிறவியாகச் சேர்ந்த பாவம் அழியும்.

Verse 117

जायते नात्र सन्देहो यस्माद्दानमनुत्तमम् । गन्धधूपं तु या नारी भक्त्या विप्राय दापयेत्

இதில் ஐயமில்லை—இது ஒப்பற்ற தானம். பக்தியுடன் பிராமணருக்கு நறுமணம் மற்றும் தூபம் அர்ப்பணிக்கச் செய்கிற பெண் மகாபுண்ணியப் பயனை அடைவாள்.

Verse 118

कात्यायनीं समुद्दिश्य नवम्यां शृणु यत्फलम् । तस्या भ्राता पिता पुत्रः पतिर्वा रणमुत्तमम्

காத்யாயனியை நோக்கி நவமியில் செய்யும் வழிபாட்டின் பலனை கேள். அவளுடைய சகோதரன், தந்தை, மகன் அல்லது கணவன்—போரில் மேன்மை அடைவார்.

Verse 119

प्राप्यते नैव सीदन्ति तेन दानेन रक्षिताः । इक्षुदण्डरसं देवि दशम्यां या प्रयच्छति

அவர்கள் இலக்கை அடைந்து துயரில் வீழார்; அந்த தானத்தால் காக்கப்படுவர். தேவியே, தசமியில் கரும்புச் சாறு தானம் செய்பவள்—

Verse 120

लोकपालान्समुद्दिश्य ब्राह्मणे व्यङ्गवर्जिते । तेन दानेन सा नित्यं सर्वलोकस्य वल्लभा

லோகபாலர்களை நினைத்து, உடல் குறைபாடற்ற பிராமணருக்கு அதைத் தானமாக அளித்தால்—அந்த தானத்தின் பலனால் அவள் எப்போதும் எல்லா மக்களுக்கும் பிரியமானவளாகிறாள்.

Verse 121

जायते नात्र सन्देह इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत् । एकादश्यामुपोष्याथ द्वादश्यामुदकप्रदा

‘இது நிச்சயமாக நிகழும்—இதில் ஐயமில்லை,’ என்று சங்கரர் கூறினார். ‘ஏகாதசியில் உபவாசம் இருந்து, பின்னர் த்வாதசியில் நீர் தானம் செய்ய வேண்டும்—’

Verse 122

नारायणं समुद्दिश्य ब्राह्मणे विष्णुतत्परे । सा सदा स्पर्शसम्भाषैर्द्रावयेद्भावयेज्जनम्

நாராயணனை நோக்கமாகக் கொண்டு விஷ்ணுபராயணமான பிராமணருக்கு தானம் அர்ப்பணித்தால், அவள் தன் ஸ்பரிசமும் இனிய உரையாடலும் மூலம் எப்போதும் மக்களின் மனத்தை உருகச் செய்து ஊக்கமளிக்கிறாள்।

Verse 123

यस्माद्दानं महर्लोके ह्यनन्तमुदके भवेत् । पादाभ्यङ्गं शिरोऽभ्यङ्गं काममुद्दिश्य वै द्विजे

நீர்தானம் மகர்லோகம் வரை சென்று அளவற்ற புண்ணியப் பயன் தருகிறது; அதுபோல உரிய சங்கல்பத்துடன் இருபிறப்பான பிராமணருக்கு பாதமர்த்தனமும் சிரோஅப்யங்கமும் செய்தல் பெரும் பயன் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 124

ददाति च त्रयोदश्यां भक्त्या परमयाङ्गना । यस्यां यस्यां मृता जायेद्भूयो योन्यां तु जन्मनि

திரயோதசி நாளில் பரம பக்தியுடன் பெண் தானம் செய்ய வேண்டும்; அவள் எந்த எந்த யோனியில் மரணமடைகிறாளோ, அடுத்த பிறவியில் அதே யோனியில் மீண்டும் பிறக்கிறாள்।

Verse 125

तस्यां तस्यां तु सा भर्तुर्न वियुज्येत कर्हिचित् । तथाप्येवं चतुर्दश्यां दद्यात्पात्रमुपानहौ

அந்தந்த பிறவிகளில் அவள் கணவரிடமிருந்து ஒருபோதும் பிரியமாட்டாள்; இதுபோல சதுர்தசி நாளில் ஒரு பாத்திரமும் ஒரு ஜோடி பாதரட்சையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 126

ब्रह्मणे धर्ममुद्दिश्य तस्या लोका ह्यनामयाः । एवं च पक्षपक्षान्ते श्राद्धे तर्पेद्द्विजोत्तमान्

பிரம்மனுக்கும் தர்மத்திற்கும் அர்ப்பணித்து செயல் செய்தால் அவளுடைய லோகங்கள் துன்பமின்றி நலமடையும்; அதுபோல் ஒவ்வொரு பக்ஷ முடிவிலும் ஸ்ராத்த காலத்தில் சிறந்த இருபிறப்பார்க்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 127

अव्युच्छिन्ना सदा राज्ञि सन्ततिर्जायते भुवि । एवं ते तिथिमाहात्म्यं दानयोगेन भाषितम्

அரசியே, பூமியில் எப்போதும் துண்டறாத சந்ததி வரிசை பிறக்கிறது. இவ்வாறு தானயோகத்தின் வழியாக உமக்கு திதிகளின் மஹிமை உரைக்கப்பட்டது.

Verse 128

तथा वनस्पतीनां तु आराधनविधिं शृणु । जम्बूं निम्बतरुं चैव तिन्दुकं मधुकं तथा

இப்போது புனித மரங்களின் ஆராதனை முறையையும் கேள்—ஜம்பூ, நிம்பமரம், திந்துகம், மధூகமும்.

Verse 129

आम्रं चामलकं चैव शाल्मलिं वटपिप्पलौ । शमीबिल्वामलीवृक्षं कदलीं पाटलीं तथा

மாமரம், ஆமலகம், சால்மலி, ஆலமரம் மற்றும் அரசமரம்; சமீ, பில்வம், ஆமலி மரம்; மேலும் வாழை மற்றும் பாடலி.

Verse 130

अन्यान्पुण्यतमान्वृक्षानुपेत्य स्वर्गमाप्नुयात्

மிகப் புண்ணியமிக்க பிற மரங்களையும் அணுகி வழிபட்டால், ஒருவர் ஸ்வர்கத்தை அடைவார்.

Verse 131

नारद उवाच । चैत्रे मासे तु या नारी कुर्याद्व्रतमनुत्तमम् । तस्य व्रतस्य चान्यानि कलां नार्हन्ति षोडशीम्

நாரதர் கூறினார்—சைத்ர மாதத்தில் எந்தப் பெண் அந்த ஒப்பற்ற விரதத்தை மேற்கொள்கிறாளோ, அவ்விரதத்தின் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் பிற விரதங்கள் சமமல்ல.

Verse 132

श्रुतेन येन सुभगे दुर्भगत्वं न पश्यति । यथा हिमं रविं प्राप्य विलयं याति भूतले

அழகிய சுபாகியே! இதைச் செவிமடுத்தால் துர்பாக்கியம் தோன்றாது; சூரியனை அடைந்த பனிப்படலம் பூமியில் கரைந்துபோவது போல।

Verse 133

तथा दुःखं च दौर्भाग्यं व्रतादस्माद्विलीयते । मधुकाख्यां तु ललितामाराधयति येन वै

அவ்வாறே இந்த விரதத்தால் துக்கமும் துர்பாக்கியமும் கரைந்தொழியும்; ஏனெனில் இதனால் ‘மதுகா’ எனப் பெயர்பெற்ற லலிதாதேவியை ஆராதிக்கின்றனர்।

Verse 134

विधिं तं शृणु सुभगे कथ्यमानं सुखावहम् । चैत्रे शुक्लतृतीयायां सुस्नाता शुद्धमानसा

சுபாகியே! நலமும் இன்பமும் தரும் இங்கு சொல்லப்படும் முறையை கேள். சைத்ர சுக்ல த்ருதியை அன்று நன்றாக நீராடி, தூய மனத்துடன் விரதத்தைத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 135

प्रतिमां मधुवृक्षस्य शाङ्करीमुमया सह । कारयित्वा द्विजवरैः प्रतिष्ठाप्य यथाविधि

மதூக மரத்துடன் தொடர்புடைய உமையுடன் கூடிய சங்கரரின் புனிதப் பிரதிமையைச் செய்யவைத்து, சிறந்த பிராமணர்களால் விதிப்படி பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்।

Verse 136

सुगन्धिकुसुमैर्धूपैस्तथा कर्पूरकुङ्कुमैः । पूजयेद्विधिना देवं मन्त्रयुक्तेन भामिनी

அழகியவளே! மணமிகு மலர்கள், தூபம், மேலும் கற்பூரம் குங்குமம் ஆகியவற்றால், மந்திரங்களுடன் விதிப்படி இறைவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 137

पादौ नमः शिवायेति मेढ्रे वै मन्मथाय च । कालोदरायेत्युदरं नीलकंठाय कण्ठकम्

திருவடிகளை ‘நமः சிவாய’ மந்திரத்தால் வழிபடுக; இனப்பெருக்க உறுப்பை ‘மன்மதாய நமः’ என; வயிற்றை ‘காலோதராய நமः’ என; கழுத்தை ‘நீலகண்டாய நமः’ என வழிபடுக।

Verse 138

शिरः सर्वात्मने पूज्य उमां पश्चात्प्रपूजयेत् । क्षामोदरायैह्युदरं सुकण्ठायै च कण्ठकम्

‘சர்வாத்மனே நமः’ எனத் தலைப்பகுதியை வழிபட்டு, பின்னர் முறையாக உமாதேவியை வழிபடுக; அவளுடைய வயிற்றை ‘க்ஷாமோதராயை நமः’ என்றும், கழுத்தை ‘சுகண்டாயை நமः’ என்றும் போற்றுக।

Verse 139

शिरः सौभाग्यदायिन्यै पश्चादर्घ्यं प्रदापयेत्

தலையில் ‘சௌபாக்யதாயின்யை நமः’ என வழிபட்டு, அதன் பின் அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 140

नमस्ते देवदेवेश उमावर जगत्पते । अर्घ्येणानेन मे सर्वं दौर्भाग्यं नाशय प्रभो । इति अर्घ्यमन्त्रः

தேவர்களின் தேவனே! உமாவரனே! உலகநாதனே! இந்த அர்க்யத்தால், பிரபோ, எனது எல்லா துர்பாக்கியத்தையும் அழித்தருள்வாயாக—இதுவே அர்க்ய மந்திரம்।

Verse 141

अर्घ्यं दत्त्वा ततः पश्चात्करकं वारिपूरितम् । मधूकपात्रोपभृतं सहिरण्यं तु शक्तितः

அர்க்யம் அளித்த பின், நீரால் நிரம்பிய கரகம் (பாத்திரம்) அளிக்க வேண்டும்; மதூக மரப் பாத்திரத்தில் வைத்து, இயன்ற அளவு பொன்னுடன் சேர்த்து।

Verse 142

करकं वारिसम्पूर्णं सौभाग्येन तु संयुतम् । दत्तं तु ललिते तुभ्यं सौभाग्यादिविवर्धनम् । इति करकदानमन्त्रः

நீரால் நிரம்பி, சௌபாக்கியத்தால் இணைந்த இந்த கரகம், ஓ லலிதையே, உனக்கு சௌபாக்கியம் முதலியவை பெருகும்படியாக அளிக்கப்படுகிறது—இதுவே கரக-தான மந்திரம்.

Verse 143

मन्त्रेणानेन विप्राय दद्यात्करकमुत्तमम् । लवणं वर्जयेच्छुक्लां यावदन्यां तृतीयिकाम्

இந்த மந்திரத்தால் பிராமணருக்கு சிறந்த கரகத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும். சுக்லபக்ஷத்தில் அடுத்த திருதியை வரை உப்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 144

क्षमाप्य देवीं देवेशां नक्तमद्यात्स्वयं हविः । अनेन विधिना सार्धं मासि मासि ह्यपक्रमेत्

தேவர்களின் பரமேஸ்வரியான தேவியிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, தானே இரவில் மட்டும் எளிய ஹவிஷ்யான்னத்தை உண்ண வேண்டும். இதே விதிமுறையுடன் மாதந்தோறும் ஒழுங்காக விரதத்தைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 145

फाल्गुनस्य तृतीयायां शुक्लायां तु समाप्यते । वैशाखे लवणं देयं ज्येष्ठे चाज्यं प्रदीयते

பால்குன மாத சுக்ல திருதியன்று இது நிறைவு பெறுகிறது. வைசாகத்தில் உப்புத் தானம் செய்ய வேண்டும்; ஜ்யேஷ்டத்தில் நெய் தானமாக அளிக்கப்படுகிறது.

Verse 146

आषाढे मासि निष्पावाः पयो देयं तु श्रावणे । मुद्गा देया नभस्ये तु शालिमाश्वयुजे तथा

ஆஷாட மாதத்தில் நிஷ்பாவா (பீன்ஸ்/அவரை) தானம் செய்ய வேண்டும்; ஸ்ராவணத்தில் பால் தானம் செய்ய வேண்டும். நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தில் முத்தக (பாசிப்பயறு) தானம்; அதுபோல ஆஷ்வயுஜத்தில் சாலி அரிசி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 147

कार्त्तिके शर्करापात्रं करकं रससंभृतम् । मार्गशीर्षे तु कार्पासं करकं घृतसंयुतम्

கார்த்திகையில் சர்க்கரைப் பாத்திரமும், இனிய ரசம் நிரம்பிய கரகம் (நீர்க்குடம்) தானம் செய்ய வேண்டும். மார்கழியில் பருத்தி நிரம்பிய கரகத்தை நெய்யுடன் சேர்த்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 148

पौषे तु कुङ्कुमं देयं माघे पात्रं तिलैर्भृतम् । फाल्गुने मासि सम्प्राप्ते पात्रं मोदकसंभृतम्

பௌஷத்தில் குங்குமம் தானம் செய்ய வேண்டும். மாகத்தில் எள்ளு நிரம்பிய பாத்திரம் தானம் செய்ய வேண்டும். பால்குனம் வந்தபோது மோதகம் நிரம்பிய பாத்திரம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 149

पश्चात्तृतीयादेयं यत्तत्पूर्वस्यां विवर्जयेत् । विधानमासां सर्वासां सामान्यं मनसः प्रिये

திருதியைக்குப் பின் அளிக்க வேண்டிய தானத்தை அதற்கு முன் நாளில் அளிக்கக் கூடாது. என் மனத்திற்குப் பிரியமானவனே, இது எல்லா மாதங்களின் விதிக்கும் பொதுவான நியமம்.

Verse 150

प्रतिमां मधुवृक्षस्य तामेव प्रतिपूजयेत् । तस्मै सर्वं तु विप्राय आचार्याय प्रदीयते

மதுவிருட்சத்தின் உருவத்தைச் செய்து, அதையே முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் அவையனைத்தையும் பிராமணனாகிய தன் ஆசாரியருக்கு இறுதித் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 151

ततः संवत्सरस्यान्ते उद्यापनविधिं शृणु । मधुवृक्षं ततो गत्वा बहुसम्भारसंवृतः

பின்னர் ஆண்டின் முடிவில் உத்யாபன விதியை கேள். அதன் பின் மிகுந்த பூஜைச் சாமான்களுடன் மதுவிருட்சத்திடம் செல்.

Verse 152

निखनेत्प्रतिमां मध्ये माधूकीं मधुकस्य च । तत्रस्थं पूजयेत्सर्वमुमादेहार्द्धधारिणम्

இடத்தின் நடுவில் மாதூகி மற்றும் மதுக மரத்தின் திருவுருவை நிறுவ வேண்டும். அங்கே உமையின் அரைஉடலைத் தாங்கும் பரமன் சிவனை (அர்த்தநாரீஸ்வரரை) எல்லா உபசாரங்களாலும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 153

पूजोपहारैर्विपुलैः कुङ्कुमेन पुनःपुनः । श्लक्ष्णाभिः पुष्पमालाभिः कौसुम्भैः केसरेण च

மிகுந்த பூஜை உபஹாரங்களால், மீண்டும் மீண்டும் குங்குமம் அர்ப்பணித்து; மென்மையான மலர்மாலைகளாலும், கௌசும்ப மலர்களாலும், கேசரத் தந்துகளாலும் (அலங்கரிக்க வேண்டும்).

Verse 154

कौसुम्भे वाससी शुभ्रे अतसीपुष्पसन्निभे । परिधाप्य तां प्रतिमां दम्पती रविसंख्यया

அதசி மலரைப் போன்ற ஒளிவிடும், மங்களமான கௌசும்ப ஆடைகளை அணிவித்து; மரபில் விதிக்கப்பட்ட ‘ரவி-எண்ணிக்கை’ப்படி தம்பதியர் அந்தத் திருவுருவை முறையாக அலங்கரிக்க வேண்டும்.

Verse 155

उपानद्युगलैश्छत्रैः कण्ठसूत्रैः सकण्ठिकैः । कटकैरङ्गुलीयैश्च शयनीयैः शुभास्तृतैः

ஜோடி பாதுக்கைகள், குடைகள், பதக்கத்துடன் கூடிய கழுத்துநூல்கள்; வளையல்கள், மோதிரங்கள், மேலும் மங்களமான போர்வைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கைகள்—இவற்றால் (தெய்வத் தம்பதி/திருவுருவை) போற்றி வழிபட வேண்டும்.

Verse 156

कुङ्कुमेन विलिप्ताङ्गौ बहुपुष्पैश्च पूजितौ । भोजयेद्विविधै रत्नैर्मधूकावासके स्थितौ

குங்குமம் பூசி, பல மலர்களால் வழிபட்டு; மாதூகாவாசத்தில் இருப்பவர்களான அந்த (தெய்வத் தம்பதியரை) பலவகை ரத்தின அர்ப்பணங்களால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 157

भुक्तोत्थितौ तु विश्राम्य शय्यासु च क्षमापयेत् । गुरुमूलं यतः सर्वं गुरुर्ज्ञेयो महेश्वरः

உண்டு எழுந்த பின் அவர்களைப் படுக்கையில் ஓய்வுறச் செய்து மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்; ஏனெனில் எல்லா தர்மத்திற்கும் மூலமே குரு—குருவே மகேஸ்வரன் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 158

प्रीते गुरौ ततः सर्वं जगत्प्रीतं सुरासुरम् । यद्यदिष्टतमं लोके यत्किंचिद्दयितं गृहे

குரு மகிழ்ந்தால் தேவர்-அசுரர் உட்பட உலகமெல்லாம் மகிழும். உலகில் மிகப் பிரியமானது எதுவோ, வீட்டில் அன்பிற்குரிய செல்வம் எதுவோ—

Verse 159

तत्सर्वं गुरवे देयमात्मनः श्रेय इच्छता । इदं तु धनिभिर्देयमन्यैर्देयं यथोच्यते

தன் உத்தம நலனை நாடுபவன் அவையனைத்தையும் குருவிற்கு அளிக்க வேண்டும். ஆனால் இது செல்வர்க்குரியது; பிறர் தக்கவாறு, சாஸ்திர விதிப்படி தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 160

दाम्पत्यमेकं विधिवत्प्रतिपूज्य शुभव्रतैः । द्वितीयं गुरुदाम्पत्यं वित्तशाठ्यं विवर्जयेत्

நல்ல விரதங்களால் விதிப்படி ஒரு தெய்வத் தம்பதியைப் பூஜித்து, இரண்டாவதாக குரு-தம்பதியையும் பூஜிக்க வேண்டும்; இவ்வர்ப்பணங்களில் செல்வம் குறித்து வஞ்சகம் அல்லது கஞ்சத்தனத்தை விலக்க வேண்டும்।

Verse 161

ततः क्षमापयेद्देवीं देवं च ब्राह्मणं गुरुम् । यथा त्वं देवि ललिते न वियुक्तासि शम्भुना

அதன்பின் தேவியிடமும் தேவனிடமும் பிராமண-குருவிடமும் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும், (இவ்வாறு வேண்டி): ‘ஓ லலிதை தேவியே! நீ சம்புவிடமிருந்து எப்போதும் பிரியாததுபோல்—’

Verse 162

तथा मे पतिपुत्राणामवियोगः प्रदीयताम् । अनेन विधिना कृत्वा तृतीयां मधुसंज्ञिकाम्

“அதேபோல் என் கணவன் மற்றும் மகன்களிடமிருந்து பிரிவு இல்லாமை எனக்கு அருளப்படுக.” இவ்விதிமுறையின்படி ‘மது’ எனப்படும் மூன்றாம் விரதத்தை நிறைவேற்றி—

Verse 163

इन्द्राणी चेन्द्रपत्नीत्वमवाप सुतमुत्तमम् । सौभाग्यं सर्वलोकेषु सर्वर्द्धिसुखमुत्तमम्

இந்திராணி இந்திரனின் துணைவி என்ற நிலையை அடைந்து, சிறந்த மகனையும் பெற்றாள்; மேலும் எல்லா உலகங்களிலும் நல்வாழ்வும், எல்லாச் செல்வங்களால் உண்டாகும் உன்னத ஆனந்தமும் பெற்றாள்.

Verse 164

अनेन विधिना या तु कुमारी व्रतमाचरेत् । शोभनं पतिमाप्नोति यथेन्द्राण्या शतक्रतुः

இவ்விதிமுறையின்படி எந்தக் கன்னி இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாளோ, அவள் சிறந்த கணவனை அடைவாள்—இந்திராணி சதக்ரது (இந்திரன்) ஐ அடைந்ததுபோல்.

Verse 165

दुर्भगा सुभगत्वं च सुभगा पुत्रिणी भवेत् । पुत्रिण्यक्षयमाप्नोति न शोकं पश्यति क्वचित्

துர்பாக்கியமுள்ள பெண் நற்பேறு அடைவாள்; நற்பேறுடைய பெண் பிள்ளைபேறு பெறுவாள். பிள்ளைபேறுடையவள் அழியாத செழிப்பை அடைந்து எங்கும் துயரைக் காணாள்.

Verse 166

अनेकजन्मजनितं दौर्भाग्यं नश्यति ध्रुवम् । मृता तु त्रिदिवं प्राप्य उमया सह मोदते

பல பிறவிகளால் உண்டான துர்பாக்கியம் நிச்சயமாக அழிகிறது. மேலும் மரணத்திற்குப் பின் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) அடைந்து உமையுடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறாள்.

Verse 167

कल्पकोटिशतं साग्रं भुक्त्वा भोगान् यथेप्सितान् । पुनस्तु सम्भवे लोके पार्थिवं पतिमाप्नुयात्

நூறு கோடி கல்பங்களுக்கும் மேலாக விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவித்து, அவள் மீண்டும் உலகில் பிறந்து அரசர்க்குரிய கணவரை அடைகிறாள்.

Verse 168

सुभगा रूपसम्पन्ना पार्थिवं जनयेत्सुतम्

அவள் நற்பேறு பெற்றவளாகவும் அழகுச் செல்வம் நிறைந்தவளாகவும் இருந்து, ஒரு அரசகுமாரனைப் பெறுகிறாள்.

Verse 169

एतत्ते कथितं सर्वं व्रतानामुत्तमं व्रतम् । अन्यत्पृच्छस्व सुभगे वाञ्छितं यद्धृदि स्थितम्

இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன—விரதங்களில் இதுவே சிறந்த விரதம். இனி, ஓ சுபகே, உன் உள்ளத்தில் உள்ள விருப்பத்தைப் பற்றி வேறொன்றைக் கேள்.