Adhyaya 19

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततस्त्वेकार्णवे तस्मिन्मुमूर्षुरहमातुरः । काकूच्छ्वासस्तरंस्तोयं बाहुभ्यां नृपसत्तम

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, அப்போது அந்த ஒரே பேர்கடலில் நான் துயருற்று மரணத்துக்கு நெருங்கியவனாய் இருந்தேன்; கெஞ்சிக் குமுறி மூச்சுத்திணறி, கரங்களால் நீந்தி, நீர்மேல் மிதந்தேன்.

Verse 2

शृणोम्यर्णवमध्यस्थो निःशब्दस्तिमिते तदा । अम्भोरवमनौपम्यं दिशो दश विनादिनम्

அப்போது கடலின் நடுவில் இருந்து, முழு நிசப்தமும் உறைந்த நிலையிலும், நீரின் ஒப்பற்ற முழக்கத்தை நான் கேட்டேன்; அது பத்து திசைகளிலும் ஒலித்தது.

Verse 3

हंसकुदेन्दुसंकाशां हारगोक्षीरपाण्डुराम् । नानारत्नविचित्राङ्गीं स्वर्णशृङ्गां मनोरमाम्

நான் ஒரு பசுவைக் கண்டேன்—அது அன்னம், குந்துமலர், நிலா போன்ற ஒளியுடன்; மாலையும் பாலும் போல் வெண்மையுடன். அதன் அங்கங்கள் பலவகை ரத்தினங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டு, கொம்புகள் பொன்னினால் மிளிர்ந்தன—மிக மனம்கவர்ந்தது.

Verse 4

सुरैः प्रवालकमयैर्लाङ्गुलध्वजशोभिताम् । प्रलम्बघोणां नर्दन्तीं खुरैरर्णवगाहिनीम्

அவள் தேவர்க்குரிய பவளமய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வாலும் கொடியும் கொண்டு ஒளிர்ந்தாள். நீண்ட மூக்குடன் கர்ஜித்து, குதிரைக் குளம்புபோன்ற குருகளால் கடலைத் தாண்டி நடப்பதுபோல் சென்றாள்.

Verse 5

गां ददर्शाहमुद्विग्नो मामेवाभिमुखीं स्थिताम् । किंकिणीजालमुक्ताभिः स्वर्णघण्टासमावृताम्

நான் கலங்கியபடி பார்த்தேன்; அந்தப் பசு என்னை நோக்கியே தனியாக நின்றது. சலசலக்கும் கிங்கிணி வலைகளும் முத்துமாலைகளும் பொற்கலச மணிகளும் அவளை மூடியிருந்தன.

Verse 6

तस्याश्चरणविक्षेपैः सर्वमेकार्णवं जलम् । विक्षिप्तफेनपुञ्जौघैर्नृत्यन्तीव समं ततः

அவளுடைய கால்களின் வேகமான அசைவால் எல்லா நீரும் ஒரே மாபெரும் அண்டக் கடலாகத் தோன்றியது. சிதறிய நுரைத் தொகுதிகளின் பெருக்கால் நீரே எங்கும் நடனமாடுவது போல இருந்தது.

Verse 7

ररास सलिलोत्क्षेपैः क्षोभयन्ती महार्णवम् । सा मामाह महाभाग श्लक्ष्णगम्भीरया गिरा

நீரின் எழுச்சிகளால் மாபெரும் கடலைக் கலக்கி அவள் கர்ஜித்தாள். பின்னர் மென்மையும் ஆழமும் கொண்ட குரலில் என்னை நோக்கி—“ஓ மகாபாகா…” என்று உரைத்தாள்.

Verse 8

मा भैषीर्वत्स वत्सेति मृत्युस्तव न विद्यते । महादेवप्रसादेन न मृत्युस्ते ममापि च

“அஞ்சாதே, வத்ஸா, வத்ஸா! உனக்கு மரணம் இல்லை. மகாதேவரின் அருளால் உனக்கும் மரணம் இல்லை; எனக்கும் இல்லை.”

Verse 9

ममाश्रयस्व लाङ्गूलं त्वामतस्तारयाम्यहम् । घोरादस्माद्भयाद्विप्र यावत्संप्लवते जगत्

என் வாலை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்; நான் உன்னைக் கரையேற்றுவேன். ஓ அந்தணரே, உலகம் வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருக்கும் வரை, இந்தக் கொடிய அச்சத்திலிருந்து உம்மைக் காப்பேன்.

Verse 10

क्षुत्तृषाप्रतिघातार्थं स्तनौ मे त्वं पिबस्व ह । पयोऽमृताश्रयं दिव्यं तत्पीत्वा निर्वृतो भव

பசியையும் தாகத்தையும் போக்க என் மார்பகங்களிலிருந்து பாலை அருந்துவாயாக. இந்தத் தெய்வீகப் பால் அமுதத்திற்கு ஒப்பானது; இதைக் குடித்து அமைதியும் நிறைவும் அடைவாயாக.

Verse 11

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हर्षात्पीतो मया स्तनः । न क्षुत्तृषा पीतमात्रे स्तने मह्यं तदाभवत्

அவள் சொற்களைக் கேட்டு, நான் மகிழ்ச்சியுடன் பால் அருந்தினேன். அருந்திய மாத்திரத்திலேயே, பசியும் தாகமும் என்னை விட்டு அகன்றன.

Verse 12

दिव्यं प्राणबलं जज्ञे समुद्रप्लवनक्षमम् । ततस्तां प्रत्युवाचेदं का त्वमेकार्णवीकृते

கடலைக் கடக்க வல்ல தெய்வீக உயிர்ச்சக்தி என்னுள் தோன்றியது. அப்போது நான் அவளிடம் கேட்டேன்: 'எங்கும் பெருங்கடலாக மாறியுள்ள இந்நேரத்தில், நீ யார்?'

Verse 13

भ्रमसे ब्रूहि तत्त्वेन विस्मयो मे महान्हृदि । भ्रमतोऽत्र ममार्तस्य मुमूर्षोः प्रहतस्य

இங்கு உலாவும் நீ யார் என்று உண்மையைச் சொல்; என் நெஞ்சில் பெரும் வியப்பு எழுகிறது. துன்புற்று, சாவின் விளிம்பில், அடிபட்டுத் திரிந்த எனக்கு இது அதிசயமாக உள்ளது.

Verse 14

त्वं हि मे शरणं जाता भाग्यशेषेण सुव्रते

ஓ சுவிரதையே, என் நல்வினையின் இறுதி எஞ்சலால் நீயே எனக்குச் சரணமாயினாய்।

Verse 15

गौरुवाच । किमहं विस्मृता तुभ्यं विश्वरूपा महेश्वरी । नर्मदा धर्मदा न्ःणां स्वर्गशर्मबलप्रदा

கௌரி கூறினாள்—என்னை மறந்தாயோ? நான் விஸ்வரூபிணி மகேஸ்வரி; நர்மதையாக, மக்களுக்கு தர்மம் அருளி, ஸ்வர்க சுகமும் அதை அடையும் வலிமையும் அளிப்பவள்.

Verse 16

दृष्ट्वा त्वां सीदमानं तु रुद्रेणाहं विसर्जिता । तं द्विजं तारयस्वार्ये मा प्राणांस्त्यजतां जले

நீ மூழ்குவதைக் கண்டு ருத்ரன் என்னை அனுப்பினான். ஓ ஆர்யையே, அந்த த்விஜனை காப்பாற்று; அவன் நீரில் உயிர் துறக்காதிருக்கட்டும்.

Verse 17

गोरूपेण विभोर्वाक्यात्त्वत्सकाशमिहागता । मा मृषावचनः शम्भुर्भवेदिति च सत्वरा

பிரபுவின் ஆணையால் பசு வடிவம் கொண்டு உன்னிடம் விரைந்து வந்தேன்; சம்புவின் வாக்கு பொய்யாகாதிருக்கவே.

Verse 18

एवमुक्तस्तयाहं तु इन्द्रायुधनिभं शुभम् । लाङ्गूलमव्ययं ज्ञात्वा भुजाभ्यामवलम्बितः

அவள் இவ்வாறு சொன்னபின், இந்திராயுதம் போன்ற அந்த மங்களமான அழியாத வாலென அறிந்து, இரு கரங்களாலும் அதை உறுதியாகப் பற்றினேன்.

Verse 19

अध्याय

அத்தியாயம் (இது வெறும் பகுதி/அனுச்சேதக் குறியீடு).

Verse 20

ततो युगसहस्रान्तमहं कालं तया सह । व्यचरं वै तमोभूते सर्वतः सलिलावृते

அதன்பின் நான் அவளுடன் ஆயிரம் யுகங்களுக்கு ஒப்பான காலம் அலைந்தேன்; அந்த உலகம் இருளில் மூழ்கி, எல்லாத் திசைகளிலும் நீரால் மூடப்பட்டிருந்தது।

Verse 21

महार्णवे ततस्तस्मिन् भ्रमन्गोः पुच्छमाश्रितः । निर्वाते चान्धकारे च निरालोके निरामये

பின்னர் அந்தப் பெருங்கடலில் நான் பசுவின் வாலைப் பற்றிக் கொண்டு மிதந்து அலைந்தேன்; அங்கே காற்றும் இல்லை, ஒளியும் இல்லை—இருள் மட்டுமே, எனினும் நான் துன்பமின்றி இருந்தேன்।

Verse 22

अकस्मात्सलिले तस्मिन्नतसीपुष्पसन्निभम् । विभिन्नांजनसङ्काशमाकाशमिव निर्मलम्

திடீரென அந்த நீரினுள் ஆளி மலரைப் போன்ற ஒன்று தோன்றியது—சிதறிய மைபோல் கருநிறம், தூய வானம்போல் நிர்மலம்।

Verse 23

नीलोत्पलदलश्यामं पीतवाससमव्ययम् । किरीटेनार्कवर्णेन विद्युद्विद्योतकारिणा

அவர் நீலத் தாமரை இதழ்போல் கருநிறம் உடையவர்; அழியாத பீதாம்பரம் அணிந்தவர்; மின்னலைப் போல் மிளிரும் சூரியநிறக் கிரீடம் சூடியவர்।

Verse 24

भ्राजमानेन शिरसा खमिवात्यन्तरूपिणम् । कुण्डलोद्धष्टगल्लं तु हारोद्द्योतितवक्षसम्

ஒளிவீசும் திருமுடியுடன், ஆகாயம்போல் அதியழகிய வடிவனாய்; காதணிகள் உரசிய கன்னங்களுடன், மாலையின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் மார்புடன் உள்ளவன்।

Verse 25

जाम्बूनदमयैर्दिव्यैर्भूषणैरुपशोभितम् । नागोपधानशयनं सहस्रादित्यवर्चसम्

ஜாம்பூநதத் தங்கத்தின் தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; நாகத்தைத் தலையணையாகக் கொண்டு பள்ளிகொள்ளும், ஆயிரம் சூரியரின் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன்।

Verse 26

अनेकबाहूरुधरं नैकवक्त्रं मनोरमम् । सुप्तमेकार्णवे वीरं सहस्राक्षशिरोधरम्

ஒரே பேர்கடலில் பள்ளிகொண்ட வீரப் பெருமானை நான் காண்கிறேன்—மனோகரன், பல கரங்களும் வலிய தொடைகளும் உடையவன், பல முகங்களுடன், ஆயிரம் கண்களும் தலைகளும் சூடியவன்।

Verse 27

जटाजूटेन महता स्फुरद्विद्युत्समार्चिषा । एकार्णवं जगत्सर्वं व्याप्य देवं व्यवस्थितम्

மின்னலைப் போன்ற ஒளியுடன் ஜொலிக்கும் பெரும் ஜடாமுடியுடன்; அந்த தேவன் ஒரே பேர்கடலையும் முழு உலகையும் வியாபித்து நிலைபெற்றுள்ளான்।

Verse 28

ग्रसित्वा शङ्करः सर्वं सदेवासुरमानवम् । प्रपश्याम्यहमीशानं सुप्तमेकार्णवे प्रभुम्

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட அனைத்தையும் சங்கரன் விழுங்கியபின்பும்; ஒரே பேர்கடலில் பள்ளிகொண்ட அந்த ஈசானப் பெருமானை நான் தரிசிக்கிறேன்।

Verse 29

सर्वव्यापिनमव्यक्तमनन्तं विश्वतोमुखम् । तस्य पादतलाभ्याशे स्वर्णकेयूरमण्डिताम्

அவர் அனைத்திலும் நிறைந்தவர், வெளிப்படாதவர், முடிவற்றவர், எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடையவர். அவருடைய பாதத்தளங்களின் அருகே நான் அவளை கண்டேன்—பொன் கையுறை (கேயூரம்) அணிந்த தேவியை।

Verse 30

विश्वरूपां महाभागां विश्वमायावधारिणीम् । श्रीमयीं ह्रीमयीं देवीं धीमयीं वाङ्मयीं शिवाम्

நான் அந்த தேவியை கண்டேன்—அவள் விஸ்வரூபிணி, மஹாபாக்யவதி, உலகமாயையைத் தாங்குபவள்; ஸ்ரீமயி, ஹ்ரீமயி; ஞானமயி, வாக்குமயி, அருள்மிகு சிவா।

Verse 31

सिद्धिं कीर्तिं रतिं ब्राह्मीं कालरात्रिमयोनिजाम् । तामेवाहं तदात्यन्तमीश्वरान्तिकमास्थिताम्

அவளையே நான் சித்தி, கீர்த்தி, ரதி, பிராஹ்மி, மேலும் அயோனிஜையான காலராத்திரி என அறிந்தேன்; அப்போது அவள் முழுமையாக ஈசனின் அருகே தங்கியிருந்ததை கண்டேன்।

Verse 32

अद्राक्षं चन्द्रवदनां धृतिं सर्वेश्वरीमुमाम्

நான் சந்திரமுகத்தையுடைய உமையை கண்டேன்—அவள் த்ருதி-ஸ்வரூபிணி, அனைத்திற்கும் பரமேஸ்வரி।

Verse 33

शान्तं प्रसुप्तं नवहेमवर्णमुमासहायं भगवन्तमीशम् । तमोवृतं पुण्यतमं वरिष्ठं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्करोमि

உமையுடன் கூடிய, புதுப் பொன்னிறம் கொண்ட, அமைதியாக நித்திரை செய்யும், இருளால் மூடப்பட்டிருந்தாலும் மிகப் புனிதமும் உயர்ந்ததுமான அந்த பகவான் ஈசனை நான் பிரதட்சிணம் செய்து வணங்குகிறேன்।

Verse 34

ततः प्रसुप्तः सहसा विबुद्धो रात्रिक्षये देववरः स्वभावात् । विक्षोभयन् बाहुभिरर्णवाम्भो जगत्प्रणष्टं सलिले विमृश्य

அப்போது இரவின் முடிவில் தேவவரன் தன் இயல்பினால் திடீரென விழித்தெழுந்தான். தன் புயங்களால் கடல்நீரை கலக்கி, வெள்ளத்தில் மறைந்த உலகை நினைந்து ஆராய்ந்தான்.

Verse 35

किं कार्यमित्येव विचिन्तयित्वा वाराहरूपोऽभवदद्भुताङ्गः । महाघनाम्भोधरतुल्यवर्चाः प्रलम्बमालाम्बरनिष्कमाली

‘என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று சிந்தித்து, அற்புத அங்கங்களையுடைய வராக ரூபத்தை ஆண்டவன் ஏற்றான். அவன் ஒளி பெரும் கருமேகம்போல்; நீண்ட மாலை, ஆடை, பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரித்தான்.

Verse 36

सशङ्खचक्रासिधरः किरीटी सवेदवेदाङ्गमयो महात्मा । त्रैलोक्यनिर्माणकरः पुराणो देवत्रयीरूपधरश्च कार्ये

முடி அணிந்த, சங்கம்-சக்கரம்-வாள் தாங்கிய அந்த மகாத்மா வேதமும் வேதாங்கங்களுமாய் நிறைந்தவர். மூவுலகின் படைப்பாளர் ஆதிபுருஷன், செயல் வேண்டியபோது தேவத்திரய ரூபங்களை ஏற்கிறார்.

Verse 37

स एव रुद्रः स जगज्जहार सृष्ट्यर्थमीशः प्रपितामहोऽभूत् । संरक्षणार्थं जगतः स एव हरिः सुचक्रासिगदाब्जपाणिः

அவரே ருத்ரன்—அவரே உலகை ஒடுக்கி அழிப்பவர். படைப்பிற்காக அதே ஈசன் பிரபிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆகிறார். உலகைக் காக்க அவரே ஹரி; அவரது கரங்களில் சுதர்சனச் சக்கரம், வாள், கதா, தாமரை உள்ளன.

Verse 38

तेषां विभागो न हि कर्तुमर्हो महात्मनामेकशरीरभाजाम् । मीमांसाहेत्वर्थविशेषतर्कैर्यस्तेषु कुर्यात्प्रविभेदमज्ञः

ஒரே தத்துவ-உடலைப் பகிரும் அந்த மகாத்மர்களிடையே வேற்றுமை செய்யல் உரியதல்ல. மீமாம்சை, காரணவாதம், நுண்தர்க்கம் கொண்டு அவர்களில் பிளவு உண்டாக்குபவன் அறியாதவன்.

Verse 39

स याति घोरं नरकं क्रमेण विभागकृद्द्वेषमतिर्दुरात्मा । या यस्य भक्तिः स तयैव नूनं देहं त्यजन् स्वं ह्यमृतत्वमेति

பிரிவுகளை உண்டாக்கி வெறுப்பில் மூழ்கிய துஷ்டாத்மா படிப்படியாகக் கொடிய நரகத்தை அடைகிறான். ஆனால் யாருக்கு எந்தத் தெய்வத்தின் மீது உண்மையான பக்தி இருக்கிறதோ, அந்தப் பக்தியாலேயே உடலை விட்டபின் அவன் நிச்சயமாக அமரத்துவம் பெறுகிறான்.

Verse 40

संमोहयन्मूर्तिभिरत्र लोकं स्रष्टा च गोप्ता क्षयकृत्स देवः । तस्मान्न मोहात्मकमाविशेत द्वेषं न कुर्यात्प्रविभिन्नमूर्तिः

அதே தேவன் பல வடிவங்களால் இவ்வுலகை மயக்கி, படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவன் ஆக நிற்கிறான். ஆகவே மயக்கத்தில் புகாதே; வடிவங்கள் வேறென்று எண்ணி வெறுப்பு கொள்ளாதே.

Verse 41

वाराहमीशानवरोऽप्यतोऽसौ रूपं समास्थाय जगद्विधाता । नष्टे त्रिलोकेऽर्णवतोयमग्ने विमार्गितोयौघमयेऽन्तरात्मा

ஆகவே ஈசானனுக்கும் மேலான அந்தப் பிரபு, உலகை ஒழுங்குபடுத்தும் விதாதாவாய் வராக வடிவம் ஏற்றான். மூன்று உலகங்களும் அழிந்து கடல் வெள்ளத்தில் மூழ்கியபோது, அந்தராத்மா-ஸ்வரூபமான பகவான் நீர்த்தொகுதிக்குள் இழந்ததைத் தேடினான்.

Verse 42

भित्त्वार्णवं तोयमथान्तरस्थं विवेश पातालतलं क्षणेन । जले निमग्नां धरणीं समस्तां समस्पृशत्पङ्कजपत्रनेत्राम्

கடல் நீரைப் பிளந்து உள்ளே புகுந்து, அவர் கணநேரத்தில் பாதாளத் தரையை அடைந்தார். அங்கே நீரில் மூழ்கிய, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய முழு பூமியையும் அவர் தொட்டார்.

Verse 43

विशीर्णशैलोपलशृङ्गकूटां वसुंधरां तां प्रलये प्रलीनाम् । दंष्ट्रैकया विष्णुरतुल्यसाहसः समुद्दधार स्वयमेव देवः

பிரளயத்தில் லயமடைந்து, மலைகள்-பாறைகள்-சிகரங்கள்-குன்றுகள் சிதறிய அந்த வசுந்தரையை, ஒப்பற்ற வீரமுடைய தேவன் விஷ்ணு தன் ஒரே தந்தத்தால் தானே உயர்த்தி எடுத்தான்.

Verse 44

सा तस्य दंष्ट्राग्रविलम्बिताङ्गी कैलासशृङ्गाग्रगतेव ज्योत्स्ना । विभ्राजते साप्यसमानमूर्तिः शशाङ्कशृङ्गे च तडिद्विलग्ना

அவரது தந்தத்தின் முனையில் தொங்கிய பூமி, கைலாசச் சிகரத்தின் உச்சியில் தங்கிய நிலவொளிபோல் ஒளிர்ந்தாள். அந்த ஒப்பற்ற வடிவமுடைய பூமி, சந்திரக் கொம்பில் ஒட்டிய மின்னலைப்போலும் பிரகாசித்தாள்.

Verse 45

तामुज्जहारार्णवतोयमग्नां करी निमग्नामिव हस्तिनीं हठात् । नावं विशीर्णामिव तोयमध्यादुदीर्णसत्त्वोऽनुपमप्रभावः

கடல்நீரில் மூழ்கிய அந்தப் பூமியை அவர் வலியுடன் மேலே எடுத்தார்—மூழ்கிய பெண் யானையை யானை தூக்குவது போல. பொங்கிய வலிமையும் ஒப்பற்ற ஆற்றலும் கொண்டு, நீர்நடுவில் உடைந்த படகை இழுத்தெடுப்பதுபோல் அவளை வெளியே கொண்டுவந்தார்.

Verse 46

स तां समुत्तार्य महाजलौघात्समुद्रमार्यो व्यभजत्समस्तम् । महार्णवेष्वेव महार्णवाम्भो निक्षेपयामास पुनर्नदीषु

மாபெரும் நீர்வெள்ளத்திலிருந்து பூமியை மீட்டெடுத்து, அந்த உயரிய ஆண்டவன் முழுக் கடலையும் பகுத்தமைத்தான். பின்னர் பெருங்கடல்களின் நீரைப் பெருங்கடல்களிலேயே நிலைநிறுத்தி, மீண்டும் அவற்றை நதிகளாகப் பாய்ச்சினான்.

Verse 47

शीर्णांश्च शैलान्स चकार भूयो द्वीपान्समस्तांश्च तथार्णवांश्च । शैलोपलैर्ये विचिताः समन्ताच्छिलोच्चयांस्तान्स चकार कल्पे

சிதைந்த மலைகளை அவர் மீண்டும் அமைத்தார்; அதுபோல எல்லா தீவுகளையும் கடல்களையும் உருவாக்கினார். எங்கும் மலைக்கற்கள் சிதறிக் கிடந்த இடங்களை, கல்ப ஒழுங்கிற்காக உயர்ந்த பாறைக் குவியல்களாக மாற்றினார்.

Verse 48

अनेकरूपं प्रविभज्य देहं चकार देवेन्द्रगणान्समस्तान् । मुखाच्च वह्निर्मनसश्च चन्द्रश्चक्षोश्च सूर्यः सहसा बभूव

தன் உடலைப் பல வடிவங்களாகப் பிரித்து, அவர் எல்லா தேவர்கணங்களையும் தோற்றுவித்தார். அவரது வாயிலிருந்து அக்னி, மனத்திலிருந்து சந்திரன், கண்களிலிருந்து சூரியன் உடனே தோன்றின.

Verse 49

जज्ञेऽथ तस्येश्वरयोगमूर्तेः प्रध्यायमानस्य सुरेन्द्रसङ्घः । वेदाश्च यज्ञाश्च तथैव वर्णास्तथा हि सर्वौषधयो रसाश्च

அப்போது யோகைஸ்வர்ய வடிவான அந்த இறைவன் ஆழ்ந்த தியானத்தில் லயித்தவுடன் தேவர்களின் கூட்டம் தோன்றியது. வேதங்கள், யாகங்கள், வர்ணங்கள், மேலும் எல்லா மூலிகைகளும் அவற்றின் சாரங்களும் வெளிப்பட்டன.

Verse 50

जगत्समस्तं मनसा बभूव यत्स्थावरं किंचिदिहाण्डजं वा । जरायुजं स्वेदजमुद्भिज्जं वा यत्किंचिदा कीटपिपीलकाद्यम्

அவருடைய மனத்திலிருந்தே இந்த முழு உலகமும் தோன்றியது—அசையாதவை, முட்டையிலிருந்து பிறப்பவை, கருப்பையிலிருந்து பிறப்பவை, வியர்வையிலிருந்து பிறப்பவை, முளையிலிருந்து பிறப்பவை; புழு, எறும்பு முதலிய அனைத்தும் கூட.

Verse 51

ततो विजज्ञे मनसा क्षणेन अनेकरूपाः सहसा महेशा । चकार यन्मूर्तिभिरव्ययात्मा अष्टाभिराविश्य पुनः स तत्र

பின்னர் மகேசன் ஒரு கணத்தில் மனத்தால் பல வடிவங்களை உணர்ந்தான். அழிவிலா ஆத்மா எட்டு மூர்த்திகளை ஏற்று அவற்றில் புகுந்து, மீண்டும் அங்கேயே அனைத்திலும் பரவி நிலைத்தான்.

Verse 52

लीलां चकाराथ समृद्धतेजा अतोऽत्र मे पश्यत एव विप्राः । तेषां मया दर्शनमेव सर्वं यावन्मुहूर्तात्समकारि भूप

பின்னர் மிகுந்த ஒளியுடைய ஆண்டவன் தன் தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்தினான். ஆகவே, ஓ விப்ரர்களே, நான் இங்கே கண்டதைக் காணுங்கள்—ஓ அரசே, ஒரு முஹூர்த்தத்திற்குள் அனைத்தும் எனக்குப் புலனாயிற்று.

Verse 53

कृत्वा त्वशेषं किल लीलयैव स देवदेवो जगतां विधाता । सर्वत्रदृक्सर्वग एव देवो जगाम चादर्शनमादिकर्ता

தேவர்களின் தேவன், உலகங்களின் விதாதா, லீலையாலேயே அனைத்தையும் நிறைவேற்றியதுபோல். எங்கும் காண்பவன், எங்கும் நிறைந்த ஆதிகர்த்தா பின்னர் கண்களுக்கு மறைந்தான்.

Verse 54

यत्तन्मुहूर्तादिह नामरूपं तावत्प्रपश्यामि जगत्तथैव । द्वीपैः समुद्रैरभिसंवृतं हि नक्षत्रतारादिविमानकीर्णम्

அந்த முஹூர்த்தத்திலிருந்து இங்கே நான் உலகை அதன் நாமமும் ரூபமும் உடன் அப்படியே காண்கிறேன். அது தீவுகளாலும் சமுத்திரங்களாலும் சூழப்பட்டு, நட்சத்திரத் தாரைகளிடையே தெய்வ விமானங்களால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 55

वियत्पयोदग्रहचक्रचित्रं नानाविधैः प्राणिगणैर्वृतं च । तां वै न पश्यामि महानुभावां गोरूपिणीं सर्वसुरेश्वरीं च

வானத்தை மேகங்கள், கிரகங்கள், அவற்றின் சுழற்சி பாதைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும், பலவகை உயிரினக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டதாகவும் நான் காண்கிறேன்; ஆனால் பசு வடிவில் விளங்கும், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பரமேஸ்வரியான அந்த மகிமைமிக்க தேவியை நான் காணவில்லை.

Verse 56

क्व सांप्रतं सेति विचिन्त्य राजन्विभ्रान्तचित्तस्त्वभवं तदैव । दिशो विभागानवलोकयानृते पुनस्तां कथमीश्वराङ्गीम्

“அவள் இப்போது எங்கே?” என்று எண்ணியவுடன், அரசனே, என் மனம் உடனே குழம்பியது. திசைகளின் எல்லாப் பிரிவுகளையும் கவனமாக நோக்காமல், இறைவனின் அங்கமாகிய அந்த நதித் தேவியை நான் மீண்டும் எவ்வாறு காண்பேன்?

Verse 57

पश्यामि तामत्र पुनश्च शुभ्रां महाभ्रनीलां शुचिशुभ्रतोयाम् । वृक्षैरनेकैरुपशोभिताङ्गीं गजैस्तुरङ्गैर्विहगैर्वृतां च

மீண்டும் அங்கே அவளை நான் காண்கிறேன்—ஒளிவீசும் வெண்மையுடன், பெருமழை மேகம்போல் நீலமாக, அவளின் நீர் தூய்மையும் பிரகாசமும் உடையது. பல மரங்கள் அவளின் உருவை அழகுபடுத்துகின்றன; யானைகள், குதிரைகள், பறவைக் கூட்டங்கள் அவளைச் சூழ்ந்துள்ளன.

Verse 58

यथा पुरातीरमुपेत्य देव्याः समास्थितश्चाप्यमरकण्टके तु । तथैव पश्यामि सुखोपविष्ट आत्मानमव्यग्रमवाप्तसौख्यम्

முன்பு தேவியின் கரையை அணைந்து அமரகண்டகத்தில் நான் தங்கியிருந்ததுபோல, அதேபோல் இப்போது நான் என்னை நிம்மதியாக அமர்ந்திருப்பதாகக் காண்கிறேன்—கவலையற்றவனாக, மனக்கலக்கம் இன்றி, நிறைவு பெற்றவனாக.

Verse 59

तथैव पुण्या मलतोयवाहां दृष्ट्वा पुनः कल्पपरिक्षयेऽपि । अम्बामिवार्यामनुकम्पमानामक्षीणतोयां विरुजां विशोकः

அவ்வாறே தன் நீரால் மாசை அகற்றும் அந்தப் புனித நதியை, கல்ப முடிவிலும் மீண்டும் தரிசித்தால், நான் துக்கமும் நோயும் அற்றவனாகிறேன். அவள் உயர்ந்த தாய்போல் கருணைமிகுந்தவள்; அவளது நீர் குறையாது, நோயும் சோகமும் நீங்கச் செய்கிறது.

Verse 60

एवं महत्पुण्यतमं च कल्पं पठन्ति शृण्वन्ति च ये द्विजेन्द्राः । महावराहस्य महेश्वरस्य दिने दिने ते विमला भवन्ति

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! இந்த மிகப் புண்ணியமான வரலாற்றை ஓதுவோரும் கேட்போரும், மகாவராஹரூப மகேஸ்வரனின் இந்தத் தூய கதையால் நாள்தோறும் மேலும் மேலும் தூய்மையடைகிறார்கள்.

Verse 61

अशुभशतसहस्रं ते विधूय प्रपन्नास्त्रिदिवममरजुष्टं सिद्धगन्धर्वयुक्तम् । विमलशशिनिभाभिः सर्व एवाप्सरोभिः सह विविधविलासैः स्वर्गसौख्यं लभन्ते

அவர்கள் நூறாயிரக் கணக்கான அசுபச் செயல்களை உதறித் தள்ளி, தேவர்களுக்கு இனிய திரிதிவ லோகத்தை அடைகிறார்கள்; அது சித்தர், கந்தர்வர் நிறைந்தது. குற்றமற்ற நிலவுபோல் ஒளிரும் அப்சரைகளுடன் பலவகை இன்பவிளையாட்டுகளோடு அவர்கள் சொர்க்க சுகத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.