देवस्तुतिः—नन्दिकेश्वरविज्ञप्तिः—शम्भोः समाधेः उत्थानम् (Devas’ Hymn, Nandikeśvara’s Petition, and Śiva’s Rising from Samādhi)
இந்த அதிகாரத்தில் தேவர்கள் ருத்ரன்/சிவனை ஒருமுகமாக ஸ்துதி செய்கிறார்கள்—திரிநேத்திரன், மதனாந்தகன் போன்ற நாமங்களால்—அவரை உலகத் தந்தை, பரம சரணம், துயரநாசகன் எனப் போற்றுகின்றனர். பின்னர் கருணையால் நந்திகேஸ்வரர் தேவர்களின் துயரை அறிவிக்கிறார்: அசுரர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு அவமதிக்கப்பட்ட அவர்கள், தீனபந்து மற்றும் பக்தவத்ஸலன் ஆகிய ஷம்புவின் அருளை வேண்டுகின்றனர். ஷம்பு ஆழ்ந்த தியான-சமாதியில் இருந்தார்; மெதுவாக கண்களைத் திறந்து கூடிய தேவர்களிடம் வருகையின் காரணத்தை கேட்கிறார். ஸ்துதி–விண்ணப்பம்–அருள்மிகு பதில் என்ற ஒழுங்கில் கிருபையே மீட்பின் மையம் என அதிகாரம் வெளிப்படுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
देवा ऊचुः । नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च । स्तुत्याय भूरिभासाय त्रिनेत्राय नमोनमः
தேவர்கள் கூறினர்— ருத்ர தேவனுக்கு வணக்கம்; மதனன் (காமன்) அழிப்பவனுக்கு வணக்கம். போற்றுதற்குரியவனே, பேரொளியால் பிரகாசிப்பவனே, மும்முகக் கண்களையுடையவனே—மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம்.
Verse 2
शिपिविष्टाय भीमाय भीमाक्षाय नमोनमः । महादेवाय प्रभवे त्रिविष्टपतये नमः
எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும் சிபிவிஷ்டனே, பயங்கரனே, பயமூட்டும் கண்களையுடையவனே—மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். மகாதேவனே, பிரபவனே (பிறப்பின் காரணமே), திரிவிஷ்டபதியே (மூவுலக ஆண்டவனே)—வணக்கம்.
Verse 3
त्वं नाथः सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः । शंभुरीशश्शंकरोसि दयालुस्त्वं विशेषतः
நீயே எல்லா உலகங்களின் நாதன்; நீயே தந்தை, நீயே தாய்—நீயே பரமேசுவரன். நீயே சம்பு, ஈசன், சங்கரன்; மேலும் சிறப்பாக நீ மிகுந்த கருணையுடையவன்.
Verse 4
त्वं धाता सर्वजगतां त्रातुमर्हसि नः प्रभो । त्वां विना कस्समर्थोस्ति दुःखनाशे महेश्वर
பிரபுவே! நீர் எல்லா உலகங்களையும் தாங்கும் தாதா; ஆகையால் எங்களைப் பாதுகாக்கத் தகுதியானவர் நீரே. மகேஸ்வரா! உம்மை இன்றி துயரத்தை அழிக்க வல்லவர் யார்?
Verse 5
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां नन्दिकेश्वरः । कृपया परया युक्तो विज्ञप्तुं शंभुमारभत्
பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் அந்த வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்ட நந்திகேஸ்வரர், பரம கருணையால் நிறைந்து, சம்பு (பகவான் சிவன்) முன் பணிவுடன் விண்ணப்பிக்கத் தொடங்கினார்.
Verse 6
नंदिकेश्वर उवाच । विष्ण्वादयस्सुरगणा मुनिसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य्य विशेषयंति । कार्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्य मानास्सम्यक् पराभवपदं परमं प्रपन्नाः
நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்: தேவர்களில் சிறந்தவரே! விஷ்ணு உள்ளிட்ட தேவர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் சித்தர்களின் கூட்டங்கள் உங்களைக் காண்பதற்காகவே சிறப்பாக வருகிறார்கள். அசுரர்களால் அவமதிக்கப்பட்டு, அவர்கள் மிகுந்த தோல்வியடைந்து உங்களைச் சரணடைந்துள்ளனர்.
Verse 7
तस्मात्त्वया हि सर्वेश त्रातव्या मुनयस्सुराः । दीनबंधुर्विशेषेण त्वमुक्तो भक्तवत्सलः
ஆகையால், ஹே சர்வேஸ்வரா! முனிவர்களையும் தேவர்களையும் காப்பது நிச்சயமாக உமதே கடமை. சிறப்பாக நீர் துன்புற்றோரின் நண்பனும், பக்தர்களை அன்புடன் அருளும் ‘பக்தவத்ஸலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்.
Verse 8
ब्रह्मोवाच । एवं दयावता शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना भृशम् । शनैश्शनैरुपरमद्ध्यानादुन्मील्य चाक्षिणी
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கருணைமிகு சம்புவை நந்தி மிகுந்த பணிவுடன் வேண்டினான். அப்போது அவர் மெதுமெதுவாக தியானத்திலிருந்து விலகி, படிப்படியாக கண்களைத் திறந்தார்.
Verse 9
ईशोऽथोपरतश्शंभुस्तदा परमकोविदः । समाधेः परमात्मासौ सुरान्सर्वानुवाच ह
அப்போது ஈசனாகிய சம்பு சமாதியிலிருந்து விலகினார். அந்த பரம ஞானி பரமாத்மா எல்லாத் தேவர்களிடமும் இவ்வாறு உரைத்தார்.
Verse 10
शंभुरुवाच । कस्माद्यूयं समायाता मत्समीपं सुरेश्वरः । हरिब्रह्मादयस्सर्वे ब्रूत कारणमाशु तत्
சம்பு கூறினார்—ஹே தேவேஸ்வரர்களே! நீங்கள் அனைவரும் என் அருகே ஏன் கூடியுள்ளீர்கள்? ஹரி, பிரம்மா முதலிய எல்லோரும், காரணத்தை விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.
Verse 11
ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचश्शम्भोस्सर्वे देवा मुदाऽन्विताः । विष्णोर्विलोकयामासुर्मुखं विज्ञप्तिहेतवे
பிரம்மா கூறினார்—சம்புவின் வாக்கை கேட்டதும் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். பின்னர் தங்கள் விண்ணப்பத்தைச் சொல்லச் செய்வதற்காக விஷ்ணுவின் முகத்தை நோக்கினர்।
Verse 12
अथ विष्णुर्महाभक्तो देवानां हितकारकः । मदीरितमुवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम्
அப்போது மகாபக்தனான விஷ்ணு, தேவர்களின் நலனுக்காகச் செயல்படுபவன், நான் கூறியதன்படி தேவர்களின் அந்த மாபெரும் காரியத்தை உரைத்தான்।
Verse 13
तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम् । कष्टात्कष्टतरं देवा विज्ञप्तुं सर्व आगताः
ஓ ஷம்போ! தாரகன் தேவர்களுக்கு செய்தது மிக அதிசயமானதும், துன்பத்திலும் மிகக் கடுமையானதும்; ஆகவே எல்லா தேவரும் விண்ணப்பிக்க ஒன்றுகூடி வந்துள்ளனர்।
Verse 14
हे शंभो तव पुत्रेणौरसेन हि भविष्यति । निहतस्तारको दैत्यो नान्यथा मम भाषितम्
ஓ ஷம்போ! நிச்சயமாக உமது சொந்தப் பிறந்த (ஔரச) புதல்வனால் தாரகன் எனும் அசுரன் கொல்லப்படுவான்; என் உரை வேறாகாது।
Verse 15
विचार्य्येत्थं महादेव कृपां कुरु नमोऽस्तु ते । देवान्समुद्धर स्वामिन् कष्टात्तारकनिर्मितात्
இவ்வாறு சிந்தித்து, ஓ மகாதேவா! அருள் புரிவாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ ஸ்வாமி! தாரகனால் உண்டான துன்பத்திலிருந்து தேவர்களை மீட்டு அருள்வாயாக।
Verse 16
तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो ग्रहीतव्या पाणिना दक्षिणेन । पाणिग्रहेणैव महानुभावां दत्तां गिरींद्रेण च तां कुरुष्व
ஆகையால், தேவன் சம்போ, நீ வலக்கையால் கிரிஜையின் கைப்பிடி (பாணிக்ரஹணம்) செய்ய வேண்டும். மலைநாதன் அளித்த அந்த மகத்தான குணமுடைய கன்னியை இவ்வே கைப்பிடி முறையால் ஏற்று, அவளை உன் தர்மபத்னியாக்கு.
Verse 17
विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नो ह्यब्रवीच्छिवः । दर्शयन् सद्गतिं तेषां सर्वेषां योगतत्परः
விஷ்ணுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுத் திருப்தியடைந்த சிவபெருமான் உரைத்தார். யோகத்தில் நிலைத்திருந்து, அவர்களெல்லோருக்கும் சத்கதியெனும் நல்வழியை வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 18
शिव उवाच । यदा मे स्वीकृता देवी गिरिजा सर्वसुंदरी । तदा सर्वे सुरेंद्राश्च मुनयो ऋषयस्तदा
சிவன் கூறினார்— நான் அனைத்திலும் அழகிய தேவியான கிரிஜையை ஏற்றுக் கொண்டபோது, அந்நேரமே எல்லா தேவர்களின் தலைவர்களும், முனிவர்களும், ரிஷிகளும் அங்கு கூடினர்।
Verse 19
सकामाश्च भविष्यन्ति न क्षमाश्च परे पथि । जीवयिष्यति दुर्गा सा पाणिग्रहणतस्स्मरम्
அவர்கள் ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, உயர்ந்த பாதையில் பொறுமையற்றவர்களாக இருப்பார்கள். ஆனால் அந்த துர்கை, பாணிக்ரஹணத்தின் மூலம் ஸ்மரன் (காமதேவன்) மீண்டும் உயிர்பெறச் செய்வாள்।
Verse 20
मदनो हि मया दग्धस्सर्वेषां कार्य्यसिद्धये । ब्रह्मणो वचनाद्विष्णो नात्र कार्या विचारणा
அனைவரின் காரியசித்திக்காகவே நான் மதனனை எரித்தேன். ஓ விஷ்ணுவே, பிரம்மாவின் வாக்கின்படியே இது நடந்தது; ஆகவே இங்கே மேலும் ஆலோசனை வேண்டாம்.
Verse 21
एवं विमृश्य मनसा कार्याकार्यव्यवस्थितौ । सुधीः सर्वैश्च देवेंद्र हठं नो कर्तुमर्हसि
இவ்வாறு மனத்தில் செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது என ஆராய்ந்து தீர்மானித்த பின், தேவேந்திரா! நீ அறிவுடையவன், தேவர்களில் முதன்மை; எங்கள்மேல் பிடிவாதமாக நடக்க வேண்டாம்।
Verse 22
दग्धे कामे मया विष्णो सुरकार्यं महत् कृतम् । सर्वे तिष्ठंतु निष्कामा मया सह सुनिश्चितम्
விஷ்ணுவே! என்னால் காமன் எரிக்கப்பட்டபோது தேவர்களின் ஒரு மகத்தான காரியம் நிறைவேறியது. இனி அனைவரும் ஆசையற்றவர்களாய் நிலைத்திருக்கட்டும்—இது என்னுடன் உறுதியாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டது।
Verse 23
यथाऽहं च सुरास्सर्वे तथा यूयमयत्नतः । तपः परमसंयुक्ताः करिष्यध्वं सुदुष्करम्
நானும் எல்லாத் தேவர்களும் செய்ததுபோல, நீங்களும் தளராமல் தவம் செய்யுங்கள். பரமத் தபோநியமத்துடன் ஒன்றுபட்டு, மிகக் கடினமானதையும் நீங்கள் நிறைவேற்றுவீர்கள்.
Verse 24
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीविवाहस्वीकारो नाम चतुर्विशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பிரிவான பார்வதீகண்டத்தில் ‘பார்வதீ விவாக ஸ்வீகாரம்’ எனும் இருபத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.
Verse 25
पुरावृत्तं स्मरकृतं विस्मृतं यद्विधे हरे । महेन्द्र मुनयो देवा यत्तत्सर्वं विमृश्यताम्
ஹே விதே (பிரம்மா) மற்றும் ஹே ஹரே (விஷ்ணு)! ஸ்மரன் (காமன்) ஏற்படுத்திய, பின்னர் மறக்கப்பட்ட அந்தப் பழைய நிகழ்வை மீண்டும் நினைத்து முழுமையாக ஆராயுங்கள். மகேந்திரன் (இந்திரன்), முனிவர்கள், தேவர்கள்—அனைவரும் அந்த முழு விஷயத்தையும் சிந்திக்கட்டும்।
Verse 26
महाधनुर्धरेणैव मदनेन हठात्सुराः । सर्वेषां ध्यानविध्वंसः कृतस्तेन पुरापुरा
ஓ தேவர்களே, முற்காலத்தில் மகாதனுர்தரனான மதனன் (காமன்) வலுக்கட்டாயமாக அனைவரின் தியானத்தையும் சிதைத்தான்।
Verse 27
कामो हि नरकायैव तस्मात् क्रोधोभिजायते । क्रोधाद्भवति संमोहो मोहाच्च भ्रंशते तपः
காமம் நிச்சயமாக நரகத் துயரத்திற்கே வழி; அதிலிருந்து கோபம் பிறக்கிறது. கோபத்தால் மயக்கம், மயக்கத்தால் தவம் சிதைகிறது।
Verse 28
कामक्रोधौ परित्याज्यौ भवद्भिस्सुरसत्तमैः । सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्
ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, காமமும் கோபமும் விட்டு விடுங்கள். நீங்கள் அனைவரும் என் வாக்கையே ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்—எந்நேரமும் வேறுபடக் கருதாதீர்கள்।
Verse 29
ब्रह्मोवाच । एवं विश्राव्य भगवान् महादेवो वृषध्वजः । सुरान् प्रवाचयामास विधिविष्णू तथा मुनीम्
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு அறிவித்த பின், ரிஷபக் கொடியை உடைய பகவான் மகாதேவன் தேவர்களையும், விதாதா பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் முனியையும் நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 30
तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः । आस्ते पुरा यथा स्थाणुर्गणैश्च परिवारितः
அப்போது சம்பு மீண்டும் மௌனமடைந்து தியானத்தைச் சார்ந்தார். பழங்காலத்தில் எவ்வாறு அசையா ஸ்தாணுவைப் போல, கணங்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்தாரோ அவ்வாறே அமர்ந்தார்.
Verse 31
स्वात्मानमात्मना शंभुरात्मन्येव व्यचिंतयत् । निरंजनं निराभासं निर्विकारं निरामयम्
சம்பு தன் ஆத்மாவினாலேயே தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை ஆத்மத்திலேயே தியானித்தார்—களங்கமற்றவர், மாயைத் தோற்றமற்றவர், மாற்றமற்றவர், நோயற்றவர்.
Verse 32
परात्परतरं नित्यं निर्ममं निरवग्रहम् । शब्दातीतं निर्गुणं च ज्ञानगम्यं परात्परम्
அவர் பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர், நித்தியர், பற்றற்றவர், எல்லை கட்டும் உருவமற்றவர். சொற்களால் எட்டாதவர், நிர்குணர், உண்மை ஞானத்தால் மட்டுமே அறியப்படுபவர்—அந்த பரம பராத்பரர்.
Verse 33
एवं स्वरूपं परमं चिंतयन् ध्यानमास्थितः । परमानंदसंमग्नो बभूव बहुसूतिकृत्
இவ்வாறு அந்த பரம ஸ்வரூபத்தைத் தியானித்து அவர் நிலையான தியானத்தில் அமர்ந்தார். பரமானந்தத்தில் மூழ்கி பல சந்ததிகளின் தந்தையாக ஆனார்.
Verse 34
ध्यानस्थितं च सर्वेशं दृष्ट्वा सर्वे दिवौकसः । हरि शक्रादयस्सर्वे नंदिनं प्रोचुरानताः
சர்வேஸ்வரனாகிய சிவன் தியானத்தில் நிலைத்திருப்பதைப் பார்த்து, விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும்—ஹரி, சக்ரன் முதலியோர்—வணங்கி நந்தியை நோக்கி உரைத்தனர்.
Verse 35
देवा ऊचुः । किं वयं करवामाद्य विरक्तो ध्यानमास्थितः । शंभुस्त्वं शंकर सखस्सर्वज्ञः शुचिसेवकः
தேவர்கள் கூறினர்—இப்போது நாம் என்ன செய்வோம்? சம்பு வைராக்யம் கொண்டு தியானத்தில் நிலைத்துள்ளார். ஓ சங்கரா! நீ அவரின் நெருங்கிய தோழன்—அனைத்தறிவோன், தூய சேவையில் ஈடுபடும் பணிவிடைக்காரன்.
Verse 36
केनोपायेन गिरिशः प्रसन्नः स्याद्गणाधिप । तदुपायं समाचक्ष्व वयं त्वच्छरणं गताः
ஓ கணாதிபா! எந்த வழியால் கிரீசன் प्रसன்னன் ஆவான்? அந்த வழியை எங்களுக்கு உரைக்க; நாங்கள் உன் சரணடைந்தோம்.
Verse 37
ब्रह्मोवाच । इति विज्ञापितो देवैर्मुने हर्षादिभिस्तदा । प्रत्युवाच सुरांस्तान्स नंदी शंभुप्रियो गणः
பிரம்மா கூறினார்—அப்போது தேவர்கள் மற்றும் ஹர்ஷ முதலிய முனிவர்கள் இவ்வாறு விண்ணப்பித்தபோது, சம்புவின் பிரிய கணனான நந்தி அந்த தேவர்களுக்கு மறுமொழி கூறினான்.
Verse 38
नंदीश्वर उवाच । हे हरे हे विधे शक्रनिर्जरा मुनयस्तथा । शृणुध्वं वचनं मे हि शिवसंतोषकारकम्
நந்தீஸ்வரர் கூறினார்— ஹே ஹரி, ஹே விதாதா பிரம்மா, ஹே சக்ர இந்திரா, அமர தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களே! என் வாக்கை கேளுங்கள்; அது நிச்சயமாக பரமசிவனைத் திருப்திப்படுத்தும்.
Verse 39
यदि वो हठ एवाद्य शिव दारपरिग्रहे । अतिदीनतया सर्वे सुनुतिं कुरुतादरात्
இன்று சிவன் திருமணத்தை ஏற்கச் செய்வதில் நீங்கள் உறுதியாக இருந்தால், நீங்கள் அனைவரும் மிகுந்த தாழ்மையுடன், மரியாதையோடு, மனமார்ந்த வேண்டுதலைச் செய்யுங்கள்।
Verse 40
भक्तेर्वश्यो महादेवो न साधारणतस्तुराः । अकार्यमपि सद्भक्त्या करोति परमेश्वरः
மகாதேவன் சாதாரண வழிகளால் அல்ல; பக்தியால் மட்டுமே வசப்படுகிறார். தூய, உண்மையான பக்தியால் பரமேஸ்வரன் வேறு விதத்தில் இயலாதது அல்லது செய்யத் தகாதது எனக் கருதப்படுவதையும் நிறைவேற்றுவான்.
Verse 41
एवं कुरुत सर्वे हि विधिविष्णुमुखाः सुराः । यथागतेन मार्गेणान्यथा गच्छत मा चिरम्
“இவ்வாறே செய்க—பிரம்மா, விஷ்ணு முதலியோர் தலைமையிலுள்ள எல்லா தேவர்களும்! நீங்கள் வந்த பாதையிலேயே உடனே திரும்பிச் செல்லுங்கள்; வேறு வழி செல்லாதீர்கள், தாமதிக்காதீர்கள்.”
Verse 42
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य मुने विष्ण्वादयस्सुराः । तथेति मत्त्वा सुप्रीत्या शंकरं तुष्टुवुर्हि ते
பிரம்மா கூறினார்—அந்த முனிவரின் சொற்களை கேட்ட விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் அவை உண்மை என ஏற்று ‘அப்படியே’ என்று எண்ணி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சங்கரனைப் போற்றினர்.
Verse 43
देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । समुद्धर महाक्लेशात्त्राहि नश्शरणागतान्
தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! இந்த மாபெரும் துயரத்திலிருந்து எங்களை உயர்த்தி மீட்டருள்வாயாக; சரணடைந்த எங்களை காத்தருள்வாயாக.
Verse 45
हरिर्मया सुदीनोक्त्या सुविज्ञप्तं चकार ह । संस्मरन्मनसा शंभुं भक्त्या परमयान्वितः
என் தாழ்மையான சொற்களால் முறையாக அறிந்த ஹரி அதற்கேற்பச் செயல்பட்டான்; மனத்தில் சம்புவை நினைந்து, உன்னத பக்தியால் நிறைந்தான்.
Verse 46
ब्रह्मोवाच । सुरैरेवं स्तुतश्शंभुर्हरिणा च मया भृशम् । भक्तवात्सल्यतो ध्यानाद्विरतोभून्महेश्वरः
பிரம்மா கூறினார்—தேவர்கள், ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் நானும் இவ்வாறு மிகுந்து துதித்தபோது, பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்ட மகேஸ்வரன் சம்பு தன் தியான-சமாதியிலிருந்து விலகினார்।
Verse 47
उवाच सुप्रसन्नात्मा हर्यादीन्हर्षयन्हरः । विलोक्य करुणादृष्ट्या शंकरो भक्तवत्सलः
அப்போது பக்தவத்ஸலனான ஹரன்—சங்கரன்—மிகவும் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவர்களை நோக்கி, ஹரி முதலியோரை மகிழ்வித்து உரைத்தான்।
Verse 48
शंकर उवाच । हे हरे हे विधे देवाश्शक्राद्या युगपत्समे । किमर्थमागता यूयं सत्यं ब्रूत ममाग्रतः
சங்கரன் கூறினான்—“ஹே ஹரி, ஹே விதாதா (பிரம்மா), சக்கிரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் என்னிடம் வந்துள்ளீர்கள். எதற்காக வந்தீர்கள்? என் முன்னிலையில் உண்மையைச் சொல்லுங்கள்।”
Verse 49
हरिरुवाच । सर्वज्ञस्त्वं महेशान त्वंतर्याम्यखिलेश्वरः । किं न जानासि चित्तस्थं तथा वच्म्यपि शासनात्
ஹரி கூறினான்—“ஹே மகேசானே! நீர் சர்வஞ்ஞன்; நீரே அந்தர்யாமி, அகிலேஸ்வரன். மனத்தில் இருப்பதில் நீர் அறியாதது என்ன? ஆயினும் உமது ஆணைப்படி நான் உரைக்கிறேன்।”
Verse 50
तारकासुरतो दुःखं संभूतं विविधं मृड । सर्वेषां नस्तदर्थं हि प्रसन्नोऽकारि वै सुरैः
ஹே ம்ருடா! தாரகாசுரனால் பலவகைத் துயரம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆகையால் எங்கள் அனைவரின் நலனுக்காக தேவர்கள் உம்மைத் திருப்திப்படுத்தினர்।
Verse 51
शिवा सा जनिता शैलात्त्वदर्थं हि हिमालयात् । तस्यां त्वदुद्भवात्पुत्रात्तस्य मृत्युर्न चान्यथा
அந்த மங்களமயி தேவியான சிவா, மலையிலிருந்து—அதாவது இமயத்திலிருந்து—உமக்காகவே பிறந்தாள். அவளில் உமக்குப் பிறக்கும் மகனால் தான் அவன் (தாரகன்) மரணம் நிகழும்; வேறு வழியில்லை।
Verse 52
इति दत्तो ब्रह्मणा हि तस्मै दैत्याय यद्वरः । तदन्यस्मादमृत्युस्स बाधते निखिलं जगत्
இவ்வாறு பிரம்மா அந்த அசுரனுக்கு வரம் அளித்தார். பின்னர் வேறு எந்த காரணத்தாலும் மரணம் இல்லாதவனாகி, அவன் முழு உலகத்தையும் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான்।
Verse 53
नारदस्य निर्देशात्सा करोति कठिनं तपः । तत्तेजसाखिलं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्
நாரதரின் அறிவுறுத்தலின்படி அவள் கடும் தவம் செய்தாள். அந்த தவத்தின் தேஜஸால் அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் மும்முலகமும் நிறைந்தது।
Verse 54
वरं दातुं शिवायै हि गच्छ त्वं परमेश्वर । देवदुःखं जहि स्वामिन्नस्माकं सुखमावह
ஓ பரமேஸ்வரா! சிவா (பார்வதி)க்கு வரம் அளிக்க நீங்கள் செல்லுங்கள். ஓ ஸ்வாமி! தேவர்களின் துயரை நீக்கி எங்களுக்கு இன்பம் அருளுங்கள்।
Verse 55
देवानां मे महोत्साहो हृदये चास्ति शंकर । विवाहं तव संद्रष्टुं तत्त्वं कुरु यथोचितम्
ஓ சங்கரா! என் உள்ளத்திலும்—தேவர்களிடமும்—உமது திருமணத்தைத் தரிசிக்க மிகுந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது. ஆகவே தர்மப்படி உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள்।
Verse 56
रत्यै यद्भवता दत्तो वरस्तस्य परात्पर । प्राप्तोऽवसर एवाशु सफलं स्वपणं कुरु
ஹே பராத்பர பரமேஸ்வரா! ரதிக்கு நீர் அளித்த வரம் இப்போது உரிய காலத்தை அடைந்தது. ஆகவே விரைந்து உமது சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றுவீராக.
Verse 57
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तं प्रणम्यैव विष्णुर्देवा महर्षयः । संस्तूय विविधैस्तोत्रैस्संतस्थुस्तत्पुरोऽखिलाः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி விஷ்ணு தேவர்கள், மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அவரை வணங்கினார். பின்னர் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி அனைவரும் அவர்முன் நின்றனர்.
Verse 58
भक्ताधीनः शंकरोऽपि श्रुत्वा देववचस्तदा । विहस्य प्रत्युवाचाशु वेदमर्यादरक्षकः
அப்போது பக்தர்க்கு இணங்கும் சங்கரன் தேவர்களின் சொற்களை கேட்டார். வேத மரியாதையை காக்கும் இறைவன் புன்னகையுடன் உடனே பதிலளித்தார்.
Verse 59
शंकर उवाच । हे हरे हे विधे देवाश्शृणुतादरतोऽखिलाः । यथोचितमहं वच्मि सविशेषं विवेकतः
சங்கரன் கூறினார்—ஓ ஹரி, ஓ விதி, எல்லா தேவர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள். நான் விவேகத்துடன் உரிய முறையில், சிறப்பாக விளக்கிச் சொல்கிறேன்.
Verse 60
नोचितं हि विधानं वै विवाहकरणं नृणाम् । महानिगडसंज्ञो हि विवाहो दृढबन्धनः
மனிதர்க்கு திருமணம் செய்வது உண்மையில் உரிய விதியாகாது. ஏனெனில் திருமணம் ‘மாபெரும் சங்கிலி’ எனப்படும்—அது உறுதியான பந்தம்.
Verse 61
कुसंगा बहवो लोके स्त्रीसंगस्तत्र चाधिकः । उद्धरेत्सकलबंधैर्न स्त्रीसंगात्प्रमुच्यते
உலகில் தீய சங்கங்கள் பல; அவற்றில் ஸ்த்ரீ-சங்கம் (விஷய ஆசை) மிக வலிமையானது. பிற பந்தங்களிலிருந்து விடுபடலாம்; ஆனால் இவ்வாசை பிறப்பித்த பந்தத்திலிருந்து எளிதில் விடுதலை இல்லை.
Verse 62
लोहदारुमयैः पाशैर्दृढं बद्धोऽपि मुच्यते । स्त्र्यादिपाशसुसंबद्धो मुच्यते न कदाचन
இரும்பு அல்லது மரக் கட்டுகளால் உறுதியாக கட்டப்பட்டவனும் விடுதலை பெறலாம்; ஆனால் பெண் முதலியவற்றின் பற்றுக் கயிற்றால் இறுக்கமாக கட்டப்பட்டவன் எக்காலமும் விடுபடான்.
Verse 63
वर्द्धंते विषयाश्शश्वन्महाबंधनकारिणः । विषयाक्रांतमनसस्स्वप्ने मोक्षोऽपि दुर्लभः
விஷய இன்பங்கள் எப்போதும் பெருகி, பெரும் பந்தத்திற்குக் காரணமாகின்றன. விஷயங்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மனத்தார்க்கு, மோட்சம் கனவில்கூட அரிது.
Verse 64
सुखमिच्छतु चेत्प्राज्ञो विधिवद्विषयांस्त्यजेत् । विषवद्विषयानाहुर्विषयैर्यैर्निहन्यते
நிலையான இன்பத்தை உண்மையாக விரும்பும் ஞானி, முறையாகப் புலன்விஷயங்களைத் துறக்க வேண்டும். முனிவர்கள், விஷயங்கள் விஷம்போல் என்கிறார்கள்; அவற்றாலேயே உயிர் அழிகிறது.
Verse 65
जनो विषयिणा साकं वार्तातः पतति क्षणात् । विषयं प्राहुराचार्यास्सितालितेंद्रवारुणीम्
விஷயங்களில் அடிமையானவருடன் வெறும் உரையாடலால்கூட மனிதன் கணநேரத்தில் வீழ்கிறான். ஆகவே ஆசாரியர்கள்—வெள்ளை, கருமை, இந்திர-வாருணி, மதுபானம்—இவையும் ‘விஷய’மே என்கிறார்கள்.
Verse 66
यद्यप्येवं हि जानामि सर्वं ज्ञानं विशेषतः । तथाप्यहं करिष्यामि प्रार्थनां सफलां च वः
நான் இவை அனைத்தையும்—சிறப்பாக எல்லா ஞானத்தையும்—அறிந்திருந்தாலும், உங்களுக்காக நான் இந்தப் பிரார்த்தனையைச் செய்வேன்; அது நிச்சயமாக பலிக்கும்.
Verse 67
भक्ताधीनोऽहमेवास्मि तद्वशात्सर्वकार्य कृत् । अयथोचितकर्ता हि प्रसिद्धो भुवनत्रये
நான் உண்மையிலே என் பக்தர்களின் வசப்பட்டவன்; அவர்களின் ஆட்சியால் எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்றுகிறேன். மூவுலகிலும் பக்தர்க்காக வழக்கத்தை மீறிச் செய்பவன் எனப் புகழ்பெற்றவன்.
Verse 68
कामरूपाधिपस्यैव पणश्च सफलः कृतः । सुदक्षिणस्य भूपस्य भैमबंधगतस्य हि
இவ்வாறு காமரூபத்தின் அதிபதி வைத்த பந்தயம் நிறைவேறியது; பீமனின் பந்தத்தில் அகப்பட்ட அரசன் சுதக்ஷிணனுக்கு அது உண்மையாயிற்று।
Verse 69
गौतमक्लेशकर्ताहं त्र्यंबकात्मा सुखावहः । तत्कष्टप्रददुष्टानां शापदायी विशेषतः
நான் திர்யம்பகன், நலமளிப்பவன்; ஆயினும் கௌதமரின் துன்பத்திற்குக் காரணமானேன். அவருக்கு வேதனை தரும் தீயோர்க்கு நான் சிறப்பாக சாபம் அளிப்பவன்.
Verse 70
विषं पीतं सुरार्थं हि भक्तवत्सलभावधृक् । देवकष्टं हृतं यत्नात्सर्वदैव मया सुराः
தேவர்களின் நலனுக்காக நான் விஷத்தை அருந்தினேன்; ஏனெனில் நான் பக்தவத்ஸலன். ஓ தேவர்களே, நான் எப்போதும் முயன்று உங்கள் துயரை நீக்கியுள்ளேன்.
Verse 71
भक्तार्थमसहं कष्टं बहुशो बहुयत्नतः । विश्वानर मुनेर्दुःखं हृतं गृहपतिर्भवन्
பக்தரின் நலனுக்காக பகவான் பலமுறை தாங்கமுடியாத துன்பத்தை பல முயற்சிகளால் ஏற்றார்; கிருஹபதியாகி விஸ்வானர முனிவரின் துயரை அகற்றினார்।
Verse 72
किं बहूक्तेन च हरे विधे सत्यं ब्रवीम्यहम् । मत्पणोऽस्तीति यूयं वै सर्वे जानीथ तत्त्वतः
அதிகமாகச் சொல்ல வேண்டியது என்ன, ஹரி, விதாதா! நான் உண்மையையே கூறுகிறேன்—என் பிரணயம் உறுதியாக உள்ளது; நீங்கள் அனைவரும் தத்துவமாக அறியுங்கள்।
Verse 73
यदा यदा विपत्तिर्हि भक्तानां भवति क्वचित् । तदा तदा हरम्याशु तत्क्षणात्सर्वशस्सदा
எப்போதெல்லாம் என் பக்தர்களுக்கு எங்காவது துன்பம் எழுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் அந்தக் கணமே நான் அதை விரைவாக முழுமையாக அகற்றுவேன்—என்றும், எல்லா வகையிலும்।
Verse 74
जानेऽहं तारकाद्दुःखं सर्वेषां वस्समुत्थितम् । असुरा त्तद्धरिष्यामि सत्यंसत्यं वदाम्यहम्
குழந்தையே, தாரகனால் உங்களுக்கெல்லாம் எழுந்த துயரை நான் அறிவேன்; அந்த அசுரனிடமிருந்து அதை நான் அகற்றுவேன்—இது உண்மை, உண்மையே நான் உரைக்கிறேன்।
Verse 75
नास्ति यद्यपि मे काचिद्विहारकरणे रुचिः । विवाहयिष्ये गिरिजा पुत्रोत्पादनहेतवे
எனக்கு எந்தவிதமான உலகியலான விளையாட்டு-இன்பத்திலும் விருப்பம் இல்லையெனினும், புதல்வன் பிறப்பதற்காக நான் கிரிஜையை மணப்பேன்।
Verse 76
गच्छत स्वगृहाण्येव निर्भयास्सकलाः सुराः । कार्यं वस्साधयिष्यामि नात्र कार्या विचारणा
அனைத்து தேவர்களும் அஞ்சாது தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு செல்லுங்கள். உங்கள் காரியத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்; இங்கு மேலும் ஆலோசனை தேவையில்லை।
Verse 77
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मौनमास्थाय समाधिस्थोऽभवद्धरः । सर्वे विष्ण्वादयो देवास्स्वधामानि ययुर्मुने
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி ஹரன் (பகவான் சிவன்) மௌனம் ஏற்று சமாதியில் நிலைபெற்றார். அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், ஓ முனிவரே, தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.
Frequently Asked Questions
The devas, together with leading divine and sage groups, approach Śiva and offer stuti, seeking protection after being oppressed and dishonored by powerful asuras.
It symbolizes the transition from transcendent absorption to immanent governance: divine attention (anugraha) is portrayed as the turning point that makes cosmic restoration possible.
Śiva is invoked as Trinetra (three-eyed), Madanāntaka (slayer of Madana), Bhīma/Bhīmākṣa (awe-inspiring form), Prabhu/Mahādeva (supreme lord), and as universal parent and protector (pitā-mātā; dīna-bandhu; bhakta-vatsala).