Sarga 91

Verse 1

स हताश्वोमहातेजाभूमौतिष्ठन्निशाचरः ।इन्द्रजित्परमक्रुद्धस्सजज्वालतेजसा ।।।।

குதிரைகள் கொல்லப்பட்டபோதும், மகாதேஜஸ்வியான இரவுலாவி இந்திரஜித் தரையில் நின்று, பேர்கோபத்தில் தன் ஒளியால் எரிந்தெழுந்தான்।

Verse 2

तौधवनिनौजिघांसन्तवन्योन्यमिषुभिर्भृशम् ।विजयेनाभिनिष्क्रान्तौवनेगजवृषाविव ।।।।

அவ்விரு வில்லாளரும் ஒருவரை ஒருவர் கொல்லத் துடித்து, அம்புகளால் கடுமையாகத் தாக்கி, வெற்றியை நாடி முன்னே புறப்பட்டனர்—காட்டில் இரு பெருயானைகள் போல.

Verse 3

निबर्हयन्तश्चान्योन्यंतेराक्ष्वनौकसः ।भर्तारं न जहुर्युद्धेसम्पतन्तस्ततस्ततः ।।।।

ராக்ஷசரும் வனவாசி வானர வீரர்களும் ஒருவரையொருவர் அழித்துக்கொண்டு எங்கெங்கும் பாய்ந்தாலும், போரில் தங்கள் தலைவனை அவர்கள் கைவிடவில்லை; மீண்டும் மீண்டும் அவன் அருகே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 4

ततस्तान् राक्षसान् सर्वान् हर्षयन् रावणात्मजः ।स्तुवानोहर्षमाणश्चइदंवचनमब्रवीत् ।।।।

அப்போது ராவணனின் மகன் (இந்திரஜித்) அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும் உற்சாகப்படுத்தி, அவர்களைப் புகழ்ந்து, தானும் மகிழ்ந்து, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 5

तमसाबहुलेनेमास्सम्सक्तांसर्वतोदिशः ।नेहविज्ञायतेस्वोवापरोवारक्षसोत्तमाः ।।।।

அடர்ந்த இருளால் எல்லாத் திசைகளும் சூழப்பட்டுள்ளன; இங்கே—ஓ ராக்ஷசோத்தமா—யார் நம்மவர், யார் பிறர் என்று அறிய இயலாது।

Verse 6

धृष्टंभवन्तोयुध्यन्तुहरीणांमोहनायवै ।अहंतुरथमास्थायआगमिष्यामिसंयुगे ।।।।

“வானரப் படையை மயக்கும்படி நீங்கள் துணிவுடன் போரிடுங்கள். நான் ரதத்தில் ஏறி போர்க்களத்திற்கு வந்து சேர்வேன்.”

Verse 7

तथाभवन्तःकुर्वन्तुयथेमेहिवनौकसः ।न युध्येयुर्दुरात्मानःप्रविष्टेनगरंमयि ।।।।

நான் நகரத்தில் நுழையும் போது, இந்தத் தீய மனத்தையுடைய வனவாசிகள் என்னுடன் போர் செய்யாதபடி நீங்கள் அவ்வாறே ஏற்பாடு செய்யுங்கள்।

Verse 8

इत्युक्त्वारावणसुतोवञ्चयित्वावनौकसः ।प्रविवेशपुरींलङ्कांरथहेतोरमित्रहा ।।।।

இவ்வாறு கூறி, ராவணன் புதல்வன்—பகைவரை அழிப்பவன்—வானரர்களை ஏமாற்றி, தன் தேரைப் பெறுவதற்காக லங்காபுரிக்குள் நுழைந்தான்।

Verse 9

स रथंभूषयित्वाथरुचिरंहेमभूषितम् ।प्रासासिशरसंयुक्तंयुक्तंपरमवाजिभिः ।।।।अधिष्ठितंहयज्ञेनसूतेनाप्तोपदेशिना ।आरुरोहमहातेजारावणिःसमतिञ्जियः ।।।।

பின்னர் மகாதேஜஸும் போரில் வெற்றி பெறுபவனுமான ராவணியின் மகன், அழகிய பொன் அலங்காரமுடைய ரதத்தை அலங்கரிக்கச் செய்து—வேல்கள், வாள்கள், அம்புகள் ஆகியவற்றால் ஆயுதம்செய்து, சிறந்த குதிரைகளால் இணைத்தான். குதிரைஞானத்தில் தேர்ந்தும் நல்வழி கூறும் சாரதியால் நடத்தப்பட்ட அந்த ரதத்தில் அவன் ஏறினான்.

Verse 10

स रथंभूषयित्वाथरुचिरंहेमभूषितम् ।प्रासासिशरसंयुक्तंयुक्तंपरमवाजिभिः ।।6.91.9।।अधिष्ठितंहयज्ञेनसूतेनाप्तोपदेशिना ।आरुरोहमहातेजारावणिःसमतिञ्जियः ।।6.91.10।।

அப்போது ராவணியின் புதல்வன்—மகாதேஜஸ்வியும் போரில் வெற்றியாளனும்—பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஈட்டிகள்-வாள்கள்-அம்புகள் கொண்டு ஆயத்தமான, சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அழகிய தேரைச் சீரமைத்து தயார் செய்தான். குதிரைஞானமும் நல்வழிகாட்டும் திறனும் உடைய சாரதியால் நடத்தப்படும் அந்தத் தேரில் அவன் ஏறினான்।

Verse 11

स राक्षसगणैर्मुख्यैर्वृतोमन्दोदरीसुतः ।निर्ययौनगरावदीरःकृतान्तबलचोदितः ।।।।

மந்தோதரியின் அந்த வீரப் புதல்வன், முதன்மை ராட்சசக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டவனாய், க்ருதாந்தம் (நியதி) எனும் வலிமையான உந்துதலால் நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 12

सोऽभिनिष्क्रम्यनगरादिन्द्रजित्परवीरहा ।अभ्ययाज्ञवनैरश्वैर्लक्ष्मणंसविभीषणम् ।।।।

நகரத்திலிருந்து புறப்பட்ட பரவீரஹா இந்திரஜித், வேகமான குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்டு, விபீஷணனுடன் கூடிய லக்ஷ்மணனைத் தாக்க விரைந்து வந்தான்।

Verse 13

ततोरथस्थमालोक्यसौमत्रीरावणात्मजम् ।वानराश्चमहावीर्याराक्षसश्चविभीषणः ।।।।विस्मयंपरमंजग्मुर्लाघवात्तस्यधीमतः ।

பின்னர் தேரில் அமர்ந்திருந்த ராவணன் புதல்வனைப் பார்த்து, சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன், மகாவீர வானரர்கள் மற்றும் ராட்சசன் விபீஷணன்—அந்த அறிவாளி வீரனின் சுறுசுறுப்பும் வேகமும் கண்டு பேராச்சரியமடைந்தனர்।

Verse 14

रावणिश्चापिसङ्क्रुद्धोरणेवानरयूथपान् ।।।।पातयामासबाणौघैःशतशोऽथसहस्रशः ।

அப்போது இந்திரஜித் போரில் கோபமுற்று, வானர யூதபதிகளை அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால்—நூற்றுக்கணக்காகவும் பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும்—வீழ்த்தினான்।

Verse 15

मण्डलीकृतधनूरावणिःसमतिञ्जयः ।।।।हरीनभ्यहनत्कृद्धःपरंलाघवमास्थितः ।

போரில் வெற்றி பெறும் ராவணி வில்லைக் வட்டமாகச் சுழற்றினான். கோபம் கொண்டு, உச்ச லாகவத்தை வெளிப்படுத்தி, வானரர்களை மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினான்॥

Verse 16

तेवध्यमानाहरयोनाराचैर्भीमविक्रमैः ।।।।सौमित्रिंशरणंप्राप्ताःप्रजापतिमिवप्रजाः ।

பயங்கர வீரத்துடன் கூடிய கூர்மையான நாராச அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட வானரர்கள், மக்கள் பிரஜாபதியைச் சரணடைவதுபோல், சௌமித்ரி லக்ஷ்மணனைச் சரணடைந்தனர்॥

Verse 17

ततःसमरकोपेनज्वलितोरघुनन्दनः ।।।।चिच्छेदकार्मुकंतस्यदर्शयन् पाणिलाघवम् ।

பின்னர் போர்க் கோபத்தால் எரிந்த ரகுநந்தனன் லக்ஷ்மணன், தன் கைநுட்பத்தை வெளிப்படுத்தி அவன் வில்லைக் கிழித்தெறிந்தான்॥

Verse 18

सोन्यऽत्कार्मुकम् मादायसज्जंचक्रेत्वरन्निव ।।।।तदप्यस्यत्रिभिर्बाणैर्लक्ष्मणोनिरकृन्तत ।

அவன் இன்னொரு வில்லைக் கைப்பற்றி அவசரமாகத் தயார் செய்தான்; ஆனால் லக்ஷ்மணன் மூன்று அம்புகளால் அதையும் துண்டித்தான்॥

Verse 19

अथैवंछिन्नधन्वानमाशीविषविषोपमैः ।।।।विव्याधोरसिसौमित्रीरावणिंपञ्चभिःशरैः ।

வில்லிழந்த அவனைச் சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன், கொடிய நாகவிஷம் போன்ற கூர்மையான ஐந்து அம்புகளால் மார்பில் துளைத்தான்॥

Verse 20

तेतस्यकायंनिर्भिद्यमहाकार्मुकनिस्सृताः ।।।।निपेतुर्धरणींबाणारक्ताइवमहोरगाः ।

லக்ஷ்மணனின் மகாவில்லிலிருந்து விடுபட்ட அந்த அம்புகள் அவன் உடலைத் துளைத்து, செந்நிறப் பெரும் பாம்புகள் போல, பூமியில் விழுந்தன.

Verse 21

भिन्नवर्मारुधिरंवमन्वक्त्रेणरावणिः ।।।।जग्राहकार्मुकश्रेष्ठंदृढज्यंबलवत्तरम् ।

கவசம் பிளந்து வாயிலிருந்து இரத்தம் வழிய, ராவணியின் மகன் (இந்திரஜித்) உறுதியான நாணுடன் கூடிய, மிக வலிமைமிக்க தன் சிறந்த வில்லைக் கைப்பற்றினான்.

Verse 22

सःलक्ष्मणंसमुद्धिश्यपरंलाघवमाश्रितः ।।।।ववर्षशरवर्षाणिवर्षाणीवपुरन्दरः ।

அவன் லக்ஷ்மணனை இலக்காகக் கொண்டு, பேர்வேகத்தைச் சார்ந்து, புரந்தரன் (இந்திரன்) மழையைப் பொழிவதுபோல், அம்புமழையைப் பொழிந்தான்.

Verse 23

मुक्तमिन्द्रजितातत्तुशरवर्षमरिन्दमः ।।।।अवारयदसम्भ्रान्तोलक्ष्मणःसुदुरासदम् ।

இந்திரஜித் விடுத்த அந்தத் தடுக்க இயலாத அம்புமழையை, பகைவரை அடக்கும் லக்ஷ்மணன் சிறிதும் கலங்காமல் அமைதியுடன் தடுத்து நிறுத்தினான்.

Verse 24

संदर्शयामासतदारावणिंरघुनन्दनः ।।।।असम्ब्रान्तोमहातेजेस्तदद्भुतमिवाभवत् ।

அப்போது ரகுகுல நந்தனனாகிய, மஹாதேஜஸும் கலக்கமற்றவனுமான லக்ஷ்மணன் ராவணியின் முன் தன் பராக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்தினான்; அது உண்மையிலே அதிசயமாகத் தோன்றியது.

Verse 25

तस्तान् राक्षसान् सर्वांस्त्रिभिरेकैकमाहवे ।।।।अविध्यत्परमक्रुद्धश्शीघ्रास्त्रंसम्प्रदर्शयन् ।राक्षसेन्द्रसुतंचापिबाणौघैस्समताडयत् ।।।।

பின்னர் அவர் பேர்கோபத்துடன், விரைவாயுதப் பயிற்சியை வெளிப்படுத்தி, போரில் அந்த ராக்ஷசர்களை ஒவ்வொருவரையும் மூன்று அம்புகளால் துளைத்தான்; மேலும் ராக்ஷசேந்திரனின் புதல்வனையும் அம்புகளின் பெருக்கால் கடுமையாகத் தாக்கினான்.

Verse 26

तस्तान् राक्षसान् सर्वांस्त्रिभिरेकैकमाहवे ।।6.91.25।।अविध्यत्परमक्रुद्धश्शीघ्रास्त्रंसम्प्रदर्शयन् ।राक्षसेन्द्रसुतंचापिबाणौघैस्समताडयत् ।।6.91.26।।

இங்கும் அதே உரை—அவன் பேர்கோபத்துடன், விரைவாயுதத் திறனை வெளிப்படுத்தி, போரில் அந்த ராக்ஷசர்களை ஒவ்வொருவரையும் மூன்று அம்புகளால் துளைத்தான்; மேலும் ராக்ஷசேந்திரனின் மகனையும் அம்புகளின் வெள்ளத்தால் தொடர்ந்து தாக்கினான்.

Verse 27

सोऽतिविद्धोबलवताशत्रुणाशत्रुघातिना ।असक्तंप्रेषयामासलक्ष्मणायबहून् शरान् ।।।।

பகைவர்களை அழிப்பவனான வலிமைமிக்க லக்ஷ்மணனால் கடுமையாகத் துளைக்கப்பட்டபோதும், அவன் இடைவிடாது லக்ஷ்மணனை நோக்கி பல அம்புகளை அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தான்.

Verse 28

तानप्राप्तान् शितैर्भाणैश्चिच्छेदपरवीरहा ।सारथेरस्य च रणेरथिवोरघुसत्तमः ।।।।शिरोजहारधर्मात्माभल्लेनानतपर्वणा ।

அம்புகள் வந்து சேருமுன்னே பரவீரஹனான லக்ஷ்மணன் கூரிய அம்புகளால் அவற்றை வெட்டித் தள்ளினான்; மேலும் போர்க்களத்தில் தர்மாத்மாவான ரகுச்ரேஷ்டன் அந்த ரதவீரனின் சாரதியின் தலையை, மூட்டுகள் வளைவில்லாத பல்ல அம்பால் துண்டித்தான்.

Verse 29

सूतास्तेहयास्तत्ररथमूहुरविक्लबाः ।।।।मण्डलान्यभिधावन्तस्तदद्भुतमिवाभवत् ।

அங்கே சாரதி இல்லாதபோதிலும் அந்தக் குதிரைகள் சிறிதும் கலங்காமல் ரதத்தை இழுத்துக்கொண்டு வட்டம்வட்டமாகச் சுற்றி ஓடின; அது ஒரு அதிசயம்போல் தோன்றியது।

Verse 30

अमर्षवशमापन्नःसौमित्रिर्दृढविक्रमः ।।।।प्रत्यविद्ध्यद्धयांस्तस्यशरैर्वित्रासयन् रणे ।

போர்க் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உறுதியான வீரன் சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) रणத்தில் அவனுடைய குதிரைகளை அம்புகளால் குத்தி அச்சுறுத்தி, அவற்றை வீழ்த்த முயன்றான்।

Verse 31

अमर्षमाणस्तत्कर्मरावणस्यसुतोबली ।।।।विव्याथदशभिर्बाणैस्सौमित्रिंतममर्षणम् ।

அச்செயலைத் தாங்க முடியாத வலிமைமிக்க ராவணன் மகன் கோபத்துடன், அந்த அசைக்க முடியாத சௌமித்ரியை பத்து அம்புகளால் குத்தி காயப்படுத்தினான்।

Verse 32

तेतस्यवज्रप्रतिमाःशरास्सर्पविषोपमाः ।।।।विलयंजग्मुरागत्यकवचंकाञ्चनप्रभम् ।

அவனுடைய வஜ்ரம் போன்றதும் பாம்பு விஷம் போன்றதும் ஆன அம்புகள் வந்து பொன்னொளி வீசும் கவசத்தில் பட்டவுடன், மோதியதிலேயே சிதறி அழிந்துபோயின।

Verse 33

अभ्येद्यकवचंमत्वालक्ष्मणंरावणात्मजः ।।।।ललाटेलक्ष्मणंबाणैस्सुपुङ्खैस्त्रिभिरिन्द्रजित् ।अविध्यत्परमक्रुद्धःशीघ्रमस्त्रंप्रदर्शयन् ।।।।

இலக்குமணனின் கவசம் துளைக்க இயலாதது என அறிந்து, ராவணன் புதல்வன் இந்திரஜித் மிகக் கோபத்துடன், விரைவாகத் தன் அஸ்திரக் கௌசலத்தை வெளிப்படுத்தி, நன்கு இறகுடைய மூன்று அம்புகளால் இலக்குமணனின் நெற்றியைத் துளைத்தான்।

Verse 34

अभ्येद्यकवचंमत्वालक्ष्मणंरावणात्मजः ।।6.91.33।।ललाटेलक्ष्मणंबाणैस्सुपुङ्खैस्त्रिभिरिन्द्रजित् ।अविध्यत्परमक्रुद्धःशीघ्रमस्त्रंप्रदर्शयन् ।।6.91.34।।

இலக்குமணனின் கவசம் துளைக்க இயலாதது என அறிந்த ராவணன் புதல்வன் இந்திரஜித் மிகக் கோபத்துடன், விரைவாக அஸ்திரக் கௌசலத்தை வெளிப்படுத்தி, நன்கு இறகுடைய மூன்று அம்புகளால் இலக்குமணனின் நெற்றியைத் துளைத்தான்।

Verse 35

तैःपृषत्कैर्ललाटस्थैश्शुशुभेरघुनन्दनः ।रणाग्रेसमरश्लाघीत्रिशृङ्गइवपर्वतः ।।।।

நெற்றியில் பதிந்த அந்த அம்புகளுடன், போரில் புகழ் நாடும் ரகுவம்ச நந்தனன் இலக்குமணன், போர்முனையில் மூன்று சிகரமுள்ள மலைபோல் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 36

स तथाह्यर्दितोबाणैराक्षसेनतदामृधे ।तमाशुप्रतिविव्याधलक्ष्मणःपञ्चभिःशरैः ।।।।विकृष्वेन्द्रजितोयुद्धेवदनेशुभकुण्डले ।

அப்போரில் ராக்ஷசனின் அம்புகளால் இவ்வாறு காயமுற்ற இலக்குமணன் உடனே வில்லை இழுத்து, அழகிய குண்டலங்கள் அணிந்த முகமுடைய இந்திரஜித்தை ஐந்து அம்புகளால் எதிர்த்து துளைத்தான்।

Verse 37

लक्ष्मणेन्द्रजितौवीरौमहाबलशरासनौ ।।।।अन्योन्यंजघ्नतुर्बाणैर्विशिखैर्मीविक्रमौ ।

மிகுந்த வலமுள்ள வில்லாளிகளாகிய, பயங்கர வீரத்தையுடைய இலக்குமணனும் இந்திரஜித்தும், கூரிய அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்।

Verse 38

ततःशोणितदिग्धाङ्गौलक्ष्मणेन्दजितावुभौ ।।।।रणेतौराजतुर्वीरौपुष्पिताविवकिंशुकौ ।

அப்போது இரத்தம் பூசப்பட்ட அங்கங்களுடன் இருந்த லக்ஷ்மணனும் இந்திரஜித்தும்—அவ்விரு வீரரும்—போர்க்களத்தில் மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்கள் இரண்டுபோல் ஒளிர்ந்தனர்।

Verse 39

तौपरस्परमभ्येत्यसर्वगात्रेषुधवनिनौ ।।।।घोरैर्विव्यधतुर्भाणैःकृतभावावुभौजये ।

அவ்விரு வில்லாளரும் ஒருவரை ஒருவர் அணுகி, வெற்றியில் உறுதியுடன், கொடிய அம்புகளால் ஒருவரின் உடலெங்கும் மற்றொருவர் குத்தித் துளைத்தனர்।

Verse 40

ततःसमरकोपेनसम्वृतोरावणात्मजः ।।।।विभीषणंत्रिभिर्बाणैर्विव्याथवदनेशुभे ।

அப்போது போர்க் கோபத்தில் மூழ்கிய ராவணன் மகன், விபீஷணனின் அழகிய முகத்தில் மூன்று அம்புகளால் தாக்கி துளைத்தான்।

Verse 41

अयोमुखैस्त्रिभिर्विद्ध्वाराक्षसेन्द्रंविभीषणम् ।।।।एकैकेनाभिविव्याथतान्सर्वान् हरियूथपान् ।

இரும்பு முனையுடைய மூன்று அம்புகளால் ராக்ஷசர்களில் தலைவனான விபீஷணனைத் துளைத்தபின், அந்த வானர யூதபதிகள் அனைவரையும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு அம்பாகத் தாக்கி குத்தினான்।

Verse 42

तस्मैदृढतरंक्रुद्धोजघानगदयाहयान् ।।।।विभीषणोमहातेजारावणेस्सदुरात्मनः ।

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான விபீஷணன் கோபம் கொண்டு, துர்புத்தியுடைய ராவணியை (இந்திரஜித்தை) அவன் குதிரைகளோடும் சேர்த்து, கனமான கதையால் மிக உறுதியாகத் தாக்கினான்.

Verse 43

पहताश्वादवाप्लुत्यरथान्निहतसारथे: ।।।।रथशक्तिंमहातेजाःपितृव्यायमुमोच ह ।

குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு சாரதி வீழ்ந்ததும், ஒளிமிக்க ராவணி ரதத்திலிருந்து தாவி இறங்கி, தன் பித்ருவ்யன் (மாமன்) மீது ரத-சக்தி (வேல்) எறிந்தான்.

Verse 44

तामापततनींसम्प्रेक्ष्यसुमित्रानन्दवर्धनः ।।।।चिच्छेदनिशितैर्बाणैर्धशथापातयद्भुवि ।

தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வந்த அந்த சக்தியைப் பார்த்து, சுமித்ரையின் ஆனந்தத்தை வளர்த்த லக்ஷ்மணன் கூரிய அம்புகளால் அதை பத்து துண்டுகளாக வெட்டி, தரையில் வீழ்த்தினான்.

Verse 45

तस्मैदृढतनुःक्रुद्धोहताश्वायविभीषणः ।।।।वज्रस्पर्शसमान् पञ्चससर्जोरसिसायकान् ।

அப்போது உறுதியான உடலுடைய விபீஷணன், குதிரைகளை கொன்ற ராவணியின்மேல் கோபித்து, இடி தொடுதல்போல் தாக்கும் ஐந்து அம்புகளை அவன் மார்பில் செலுத்தினான்.

Verse 46

तेतस्यकायंभित्वातुरुक्मपुङ्खानिमित्तगाः ।।।।बभूवुर्लोहितादिग्धारक्ताइवमहोरगाः ।

அந்த பொன்-இறகுடைய அம்புகள் அவன் உடலைத் துளைத்து, இரத்தம் படிந்தவையாகி, முழுவதும் சிவந்த பெரிய பாம்புகளைப் போலத் தோன்றின.

Verse 47

सःपितृव्यस्यसङ्क्रुद्धःइन्द्रजिच्छरमाददे ।।।।उत्तमंरक्षसांमध्येयमदत्तंमहाबलम् ।

பித்ருவியர்மேல் கோபமுற்ற இந்திரஜித், ராக்ஷசர்களின் நடுவே யமன் அருளிய மிகச் சிறந்த, மஹாபலமிக்க அம்பை எடுத்தான்।

Verse 48

तंसमीक्ष्यमहातेजामहेषुंतेनसंहितम् ।।।।लक्ष्मणोऽप्याददेबाणमद्यभदीमपराक्रमः ।

அவன் ஆயத்தப்படுத்திய அந்த மஹாதேஜஸ்வி மஹாஅம்பைக் கண்டு, இன்று பயங்கரப் பராக்கிரமன் லக்ஷ்மணனும் எதிர்மோதத் தன் அம்பை எடுத்தான்।

Verse 49

कुबेरेणस्वयंस्वप्नेयद्दत्तममितात्मना ।।।।दुर्जयंदुर्विषह्यं च सेन्द्रैरपिसुरासुरैः ।

அமிதாத்மன் குபேரன் தானே கனவில் அளித்த அந்த அம்பு, இந்திரன் உட்பட தேவர்கள்-அசுரர்களாலும் வெல்ல முடியாததும் தாங்க இயலாததும் ஆக இருந்தது।

Verse 50

तयोस्तुधनुषीश्रेष्ठेबाहुभिःपरिघोपमैः ।।।।विकृष्यमाणेबलवत् क्रौञ्चविवचुकूजतुः ।

இரும்புத் தண்டுபோன்ற புஜங்களால் அவர்கள் இருவரும் தம் சிறந்த வில்ல்களை வலிமையுடன் இழுத்தபோது, அவை க்ரௌஞ்சப் பறவைகளின் கூவலைப் போல ஒலித்தன।

Verse 51

ताभ्यांतुधनुषिश्रेष्ठेसंसितौसायकोत्तमौ ।।।।विकृष्यमाणेवीराभ्यांभृशंजज्वलतुःश्रिया ।

அந்த இரு சிறந்த வில்ல்களில் உத்தம அம்புகள் பொருத்தப்பட்டன. வீரர்கள் நாணை இழுத்தவுடன் அவை ஒளிமிகு திருவொளியால் மிகுந்து எரிந்தன॥

Verse 52

तौभासयन्तावाकाशंधनुर्भ्यांविशिखौच्युतौ ।।।।मुखेनमुखमाहत्यसन्निपेततुरोजसा ।

அந்த இரு அம்புகள் வில்லிலிருந்து புறப்பட்டு ஆகாயத்தை ஒளிரச் செய்தன. பின்னர் முகம் முகமாக மோதித் தீவிர வலிமையுடன் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்தன॥

Verse 53

सन्निपातस्तयोश्चासीच्छरयोर्घोररूपयोः ।।।।सधूमविस्फुलिङ्गश्चतज्जोऽनगिर्दारुणोऽभवत् ।

அந்த பயங்கர வடிவமுடைய இரு அம்புகளின் மோதலால் புகையுடனும் சினங்கற்களுடனும் கூடிய கொடிய தீ எழுந்தது॥

Verse 54

तौमहाग्रहसङ्काशावन्योन्यंसन्निपत्य च ।।।।सङ्ग्रामेशतधायातौमेदिन्यांचैवपेततुः ।

மாபெரும் கோள்களைப் போன்ற அந்த இரு அஸ்திரங்கள் போரில் ஒன்றோடொன்று மோதிச் சதத் துண்டுகளாக உடைந்து பூமியில் விழுந்தன॥

Verse 55

शरौप्रतिहतौदृष्टवातावुभौरणमूर्धनि ।।।।व्रीडितौजातरोषौ च लक्ष्मणेन्द्रजितौतदा ।

போரின் முனையில் தங்கள் அம்புகள் தடுக்கப்பட்டதைப் பார்த்து லக்ஷ்மணனும் இந்திரஜித்தும் இருவரும் வெட்கமுற்று, கோபமும் எழுந்தது॥

Verse 56

सुसंरर्ब्धस्तुसौमित्रिरस्त्रंवारुमाददे ।।।।रौद्रंमहेन्द्रजिद्युद्धेऽप्यसृजद्युद्धनिष्ठितः ।

அப்போது கடும் கோபமுற்ற சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) வருணாஸ்திரத்தை எடுத்தான்; போரில் உறுதியாக நிற்கும் மகேந்திரஜித் இந்திரஜித் ரௌத்ர சக்தியுடைய அஸ்திரத்தை சமரில் ஏவினான்।

Verse 57

तेनतद्विहतंशस्त्रंवारुणंपरमाद्भुतम् ।।।।ततःक्रुद्धोमहातेजाइन्द्रजित्समितिञ्जयः ।आग्नेयंसन्दधेदीप्तं स लोकंसङ्क्षिपन्निव ।।।।

அதனால் அந்த அதி அற்புதமான வருணாஸ்திரம் தாக்கப்பட்டு செயலிழந்தது. பின்னர் கோபமுற்ற மகாதேஜஸ்வியான சமரஜயன் இந்திரஜித், உலகையே விழுங்கப் போவதுபோல் பிரகாசிக்கும் ஆக்னேயாஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான்।

Verse 58

तेनतद्विहतंशस्त्रंवारुणंपरमाद्भुतम् ।।6.91.57।।ततःक्रुद्धोमहातेजाइन्द्रजित्समितिञ्जयः ।आग्नेयंसन्दधेदीप्तं स लोकंसङ्क्षिपन्निव ।।6.91.58।।

அப்போது கோபமுற்ற ஒளிமிக்க சமரஜயன் இந்திரஜித், உலகையே விழுங்கப் போவதுபோல் பிரகாசிக்கும் ஆக்னேயாஸ்திரத்தைச் செலுத்தினான்।

Verse 59

सौरेणास्त्रणतवदीरोलक्ष्मणःपर्यवारयत् ।अस्त्रंनिवारितंदृष्टवारावणिःक्रोथमूर्छितः ।।।।आददेनिशितंबाणमासुरंशत्रुदारुणम् ।

அந்த ஆக்னேயாஸ்திரத்தை வீரன் லக்ஷ்மணன் சௌராஸ்திரத்தால் தடுத்தான். தன் அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதைப் பார்த்த ராவணி (இந்திரஜித்) கோபத்தில் மயங்கி, பகைவர்க்கு அச்சமூட்டும் கூர்மையான ஆசுர அம்பை எடுத்தான்।

Verse 60

तस्माच्चापाद्विनिष्पेतुर्भास्वराःकूटमुद्गराः ।।।।शूलानि च मुशुण्ड्यश्चगदाःखङ्गा: परश्वथा: ।

அந்த வில்லிலிருந்து ஒளிவீசும் கூட்டு-முத்கரங்கள், சூலங்கள், முஶுண்டி ஏவுகணைகள், கதைகள், வாள்கள், பரசுகள் திடீரென வெளிப்பட்டன।

Verse 61

तद्दृष्टवालक्ष्मणःसङ्ख्येघोरमस्त्रंसुदारुणम् ।।।।अवार्यंसर्वभूतानांसर्वशस्त्रविदारणम् ।महेश्वरेणद्युतिमांस्तदस्त्रंप्रत्यवारयत् ।।।।

போரில் அந்தக் கொடிய, மிகத் துன்பகரமான அஸ்திரத்தை—எல்லா உயிர்களுக்கும் தடுக்க இயலாததும், எல்லா ஆயுதங்களையும் பிளக்கும் வல்லமையுடையதும்—கண்டு, ஒளிமிக்க இலக்குமணன் மகேஸ்வர அஸ்திரத்தால் அதை எதிர்த்து தடுத்தான்।

Verse 62

तद्दृष्टवालक्ष्मणःसङ्ख्येघोरमस्त्रंसुदारुणम् ।।6.91.61।।अवार्यंसर्वभूतानांसर्वशस्त्रविदारणम् ।महेश्वरेणद्युतिमांस्तदस्त्रंप्रत्यवारयत् ।।6.91.62।।

அவ்விருவரிடையே சமபலமான போர் ரோமஞ்சம் எழுமாறு நிகழ்ந்தது; ஆகாயத்தில் இருந்த பூதகணங்கள் இலக்குமணனைச் சூழ்ந்து, அவன் தாக்குதலைத் தடுத்ததை நோக்கின।

Verse 63

तयोःसमुतुलंयुद्धंसम्बभूवारोमहर्षणम् ।गगनस्थानिभूतानिलक्ष्मणंपर्यवारयन् ।।।।

அவ்விருவரிடையே சமபலமான போர் ரோமஞ்சம் எழுமாறு நிகழ்ந்தது; ஆகாயத்தில் இருந்த பூதகணங்கள் இலக்குமணனைச் சூழ்ந்து, அவன் தாக்குதலைத் தடுத்ததை நோக்கின।

Verse 64

भैरवाभिरुतेभीमेयुद्धेवानरक्षसाम् ।भूतैर्बहुभिराकाशंविस्मितैरावृतंबभौ ।।।।

வானரர்-ராக்ஷசர் இடையேயான அந்தப் பயங்கரப் போரில் பைரவ ஒலிகள் முழங்கின; வியப்புற்ற பல பூதங்களால் ஆகாயம் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 65

ऋषयःपितरोदेवागन्धर्वगरुडोरगाः ।शतक्रतुंपुरस्कृत्यररक्षुर्लक्ष्मणंरणे ।।।।

ரிஷிகள், பித்ருக்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கருடர்கள், நாகர்கள்—சதக்ரது (இந்திரன்) முன்னிலையில்—போரில் இலக்குமணனைப் பாதுகாத்தனர்।

Verse 66

अथान्यंमार्गणश्रेष्ठंसन्दधेराघवानुजः ।हुताशनसमस्पर्शंरावणात्मजदारणम् ।।।।

அப்போது ராகவனின் இளையவன் லக்ஷ்மணன் இன்னொரு சிறந்த அம்பை இணைத்தான்—அக்னி-ஸ்பரிசம் போல் எரியவல்லது, ராவணன் புதல்வனைப் பிளக்க வல்லது.

Verse 67

सुपत्रमनुवृत्ताङ्गंसुपर्वाणंसुसंस्थितम् ।सुवर्णविकृतंवीरश्शरीरान्तकरंशरम् ।।।।दुरावारंदुर्विषहंराक्षसानांभयावहम् ।आशीविषविषप्रख्यंदेवसङ्घैःसमर्चितम् ।।।।

வீரன் லக்ஷ்மணன் அழகிய இறகுகளுடன், உறுப்புகள் அனைத்தும் சீராக அமைந்த, உறுதியான இணைப்புகளுடன், பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, உடலின் உயிரை முடிவுறச் செய்யும் அம்பை எடுத்தான். அது தடுக்க அரிது, தாங்க அரிது, ராக்ஷசர்க்கு அச்சமூட்டுவது; விஷப்பாம்பின் விஷம் போல் கடுமையானது; தேவர்கூட்டத்தாலும் வணங்கப்பட்டது.

Verse 68

सुपत्रमनुवृत्ताङ्गंसुपर्वाणंसुसंस्थितम् ।सुवर्णविकृतंवीरश्शरीरान्तकरंशरम् ।।6.91.67।।दुरावारंदुर्विषहंराक्षसानांभयावहम् ।आशीविषविषप्रख्यंदेवसङ्घैःसमर्चितम् ।।6.91.68।।

அந்த அம்பு அழகிய இறகுகளுடன், முழுமையாகச் சீரமைந்த, உறுதியான இணைப்புகளுடன், பொன்னால் மிளிரும், உயிரை முடிவுறச் செய்யும் ஒன்று. அதைத் தடுக்கவும் தாங்கவும் அரிது; ராக்ஷசர்க்கு அச்சமூட்டுவது; விஷப்பாம்பின் விஷம் போல் கூர்மையானது; தேவர்கூட்டத்தால் போற்றப்பட்டது.

Verse 69

येनशक्रोमहातेजादानवानजत्प्रभुः ।पुरादेवासुरेयुद्धेवीर्यवान् हरिवाहनः ।।।।

இதே (தெய்வ ஆயுதத்தால்) மகாதேஜஸ்வியான சக்ரன்—அஜேய ஆண்டவன், வீரமிக்க, ஹரிவாஹனனான இந்திரன்—பண்டைய தேவர்-அசுரப் போரில் தானவர்களை வென்றான்.

Verse 70

तदैन्द्रमस्त्रंसौमित्रिःसम्युगेष्वपराजितम् ।शरश्रेष्ठंधनु: श्रेष्ठेविकर्षन्निदमिब्रवीत् ।।।।लक्ष्मीवान् लक्ष्मणोवाक्यमर्थसाधकमात्मनः ।

அப்போது சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன், போர்களில் அஜேயமான ஐந்திராஸ்திரமாகிய சிறந்த அம்பைச் சிறந்த வில்லில் இழுத்துக்கொண்டு, செல்வமிகுந்தவனாய் தன் நோக்கை நிறைவேற்றும் பொருட்டு இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 71

धर्मात्मासत्यसन्धश्चरामोदाशरथिर्यति ।।।।पौरुषेचाप्रतिद्वन्द्वःशरैनंजसिरावणिम् ।

தசரதனின் புதல்வன் ராமன் தர்மாத்மாவும், சத்தியத்தில் உறுதியானவனும், வீரத்தில் ஒப்பற்றவனுமாயின்—இந்த அம்பினால் ராவணி (இந்திரஜித்) அழியட்டும்।

Verse 72

इत्युक्त्वाबाणमाकर्णंविकृष्यतमजिह्मगम् ।।।।लक्ष्मणःसमरेवीरःससर्जेन्द्रजितंप्रति ।

இவ்வாறு கூறி, போரில் வீரன் லக்ஷ்மணன் நேர்செல்லும் அந்த அம்பைச் செவிவரை இழுத்து இந்திரஜித்தை நோக்கி விடுத்தான்।

Verse 73

ऐन्द्रास्त्रेणसमायुज्यलक्ष्मणःपरवीरहा ।।।।ततशिरःसशिरस्त्राणंश्रीमज्ज्वलितकुण्डलम् ।प्रमथ्येन्द्रजितःकायात्पातयामासभूतले ।।।।

பகை வீரர்களை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன் ஐந்திராஸ்திரத்தைச் செலுத்தி, தலைக்கவசத்துடன், தீப்பொலிவுடைய குண்டலங்களால் ஒளிர்ந்த இந்திரஜித்தின் தலையை நொறுக்கி உடலிலிருந்து பிரித்து பூமியில் வீழ்த்தினான்।

Verse 74

ऐन्द्रास्त्रेणसमायुज्यलक्ष्मणःपरवीरहा ।।6.91.73।।ततशिरःसशिरस्त्राणंश्रीमज्ज्वलितकुण्डलम् ।प्रमथ्येन्द्रजितःकायात्पातयामासभूतले ।।6.91.74।।

ஐந்திராஸ்திரத்தைச் சரியாகச் செலுத்தி, பகை வீரர்களை அழிப்பவன் லக்ஷ்மணன், இந்திரஜித்தின் சிரஸ்திராணம் உடைய, செல்வச் சிறப்புடன் ஒளிரும் குண்டலங்களால் பிரகாசித்த தலையை உடலிலிருந்து முறித்து, பூமியிலே வீழ்த்தினான்।

Verse 75

तद्राक्षसतनूजस्यभिन्नस्कन्धंशिरोमहत् ।तपनीयनिभंभूमौददृशेरुधिरोक्षितम् ।।।।

அப்போது அந்த ராக்ஷஸகுலத்தில் பிறந்த அரசகுமாரனின் கழுத்து துண்டிக்கப்பட்ட பெருந்தலை, ரத்தத்தில் நனைந்தபடியே, எரிந்த பொன்னினைப் போல ஒளிர்ந்து பூமியில் காணப்பட்டது।

Verse 76

हतः स निपपाताथधरण्यांरावणात्मजः ।कवचीसशिरस्त्राणोविद्धस्थशरासनः ।।।।

பின்னர் ராவணனின் மகன் கொல்லப்பட்டு பூமியில் வீழ்ந்தான்—கவசம் அணிந்தவன், சிரஸ்திராணம் உடையவன்; அவனது வில் மற்றும் ஆயுதச் சாமான்கள் குத்தப்பட்டு சிதைந்திருந்தன।

Verse 77

चुक्रुशुस्तेततःसर्वेवानराःसविभीषणाः ।हृष्यन्तोनिहतेतस्मिन् देवावृत्रवधेयथा ।।।।

அப்போது விபீஷணனுடன் கூடிய எல்லா வானரரும் வெற்றிக்குரல் எழுப்பினர்; அவன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, வ்ருத்ரவதத்தில் தேவர்கள் மகிழ்ந்ததுபோல் அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்।

Verse 78

अथान्तरिक्षेभूतानामृषीणां च महात्मनाम् ।जज्ञेऽथजयसन्नादोगन्धर्वाप्सरसामपि ।।।।

அப்போது ஆகாயத்தில் தெய்வீகப் பூதகணங்களும் மகாத்மா ரிஷிகளும், மேலும் கந்தர்வரும் அப்ஸரஸ்களும் எழுப்பிய வெற்றிநாதம் முழங்கியது।

Verse 79

पतितंतमभिज्ञायराक्षसीसामहाचमूः ।वध्यमानादिशोभेजेहरिभिर्जितकाशिभिः ।।।।

அவன் வீழ்ந்ததை அறிந்து, அந்தப் பெரும் இராக்ஷசப் படை—வெற்றிக்காகத் துடிக்கும் வானரர்களால் தாக்கப்பட்டு—சிதறி எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பரவியது।

Verse 80

वानरैर्वध्यमानास्तेशस्त्रानुत्सृज्यराक्षसाः ।लङ्कामभिमुखास्सस्रुर्भ्रष्टसंज्ञाःप्रधाविताः ।।।।

வானரர்களால் தாக்கப்பட்ட அந்த இராக்ஷசர்கள் ஆயுதங்களை வீசி எறிந்து, லங்காவை நோக்கி ஓடினர்—அச்சத்தில் கலங்கி, அறிவுணர்வு சிதைந்தவர்களாய்।

Verse 81

दुद्रुवुर्भहुधाभीताराक्षसाश्शतशोदिशः ।त्यक्त्वाप्रहरणान्सर्वेपट्टसासिपरश्वधान् ।।।।

அச்சத்தால் நடுங்கிய இராக்ஷசர்கள் நூற்றுக்கணக்காக பல குழுக்களாய் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர்; கூரிய ஈட்டிகள், வாள்கள், கோடாரிகள் முதலிய எல்லா ஆயுதங்களையும் கைவிட்டனர்।

Verse 82

केचिल्लङ्कांपरित्रस्ताःविष्टावानरार्दिताः ।समुद्रेपतिताःकेचित्केचित्पर्वतमाश्रिताः ।।।।

வானரர்களின் துரத்தலால் அஞ்சி, சில இராக்ஷசர்கள் லங்கைக்குள் புகுந்தனர்; சிலர் கடலில் விழுந்தனர்; சிலர் மலையைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 83

हतमिन्द्रजितंदृष्टवाशयानं च रणक्षितौ ।राक्षसानांसहस्रेषु न कश्चित्प्रत्यदृश्यत ।।।।

இந்திரஜித் கொல்லப்பட்டு போர்க்களத்தில் கிடப்பதைக் கண்டதும், ஆயிரக்கணக்கான இராட்சசர்களில் அங்கே ஒருவரும் காணப்படவில்லை।

Verse 84

यथास्तङ्गतआदित्येनावतिष्ठन्तिरश्मयः ।तथातस्मिन्निपतितेराक्षसास्तेगतादिशः ।।।।

சூரியன் அஸ்தமித்தவுடன் அதன் கதிர்கள் நில்லாததுபோல், அவன் வீழ்ந்ததும் அந்த இராட்சசர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் போயினர்।

Verse 85

शान्तरश्मिरिवादित्योनिर्वाणइवपावकः ।बभूव स महाबाहुर्व्यपास्तगतजीवितः ।।।।

கதிர்கள் குளிர்ந்த சூரியனைப் போலவும், அணைந்த தீயைப் போலவும், அந்த மகாபாகு உயிரற்றவனாய் அசையாமல் கிடந்தான்।

Verse 86

प्रशान्तपीडाबहुलोविनष्टारिःप्रहर्षवान् ।बभूवलोकःपतितेराक्षसेन्द्रसुतोतदा ।।।।

அப்போது இராட்சசேந்திரனின் மகன் வீழ்ந்தவுடன் உலகின் பெரும் துன்பம் தணிந்தது; பகைவர் அழிந்தார், உலகம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது।

Verse 87

हर्षं च शक्रोभगवान् सहसर्वैर्महर्षिभिः ।जगामनिहतेतस्मिन्राक्षसेपापकर्मणि ।।।।

அந்த பாபகர்ம இராட்சசன் கொல்லப்பட்டபோது, பகவான் சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லா மகரிஷிகளுடனும் பேரானந்தம் அடைந்தான்।

Verse 88

आकाशेचापिदेवानांशुश्रुवेदुन्दुभिस्वनः ।नृत्यद्भिरप्सरोभिश्चगन्धर्वैश्चमहात्मभिः ।।।।

வானிலும் தேவர்களின் துந்துபி முழக்கம் கேட்டது; நடனமாடும் அப்சரஸ்களுடனும், மகாத்மையான கந்தர்வர்களுடனும் அது ஒலித்தது.

Verse 89

ववर्षुःपुष्पवर्षाणितदद्भुतमिवाभवत् ।प्रशशंसुर्हतेतस्मिन्राक्षसेक्रूरकर्मणि ।।।।

அவர்கள் மலர்மழையைப் பொழிந்தனர்; அது ஓர் அதிசயம்போல் தோன்றியது. கொடுஞ்செயலுடைய அந்த ராக்ஷசன் வீழ்ந்தபின், அந்த வீரச் செயலை அவர்கள் புகழ்ந்தனர்.

Verse 90

शुद्धाआपोनभश्चैवजहृषुर्देवदानवाः ।आजग्मुःपतितेतस्मिन्सर्वलोकभयावहे ।।।।

அனைத்து உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டியவன் வீழ்ந்தபோது, வானும் நீரும் தூய்மையடைந்தன. தேவர்களும் தானவர்களும் மகிழ்ந்து அங்கே வந்து கூடினர்.

Verse 91

ऊचुश्चसहितास्तुष्टादेवगन्धर्वदानवाः ।विज्वराश्शान्तकलुषाब्राह्मणाविचरन्त्विति ।।।।

கூடியும் மகிழ்ந்தும் இருந்த தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள் கூறினர்—“பிராமணர்கள் காய்ச்சலற்றவர்களாக, கலக்கம் அடங்கியவர்களாக, அச்சமின்றி நடமாடட்டும்.”

Verse 92

ततोऽभ्यनन्दन्सम्हृष्टास्समरेहरियूथपाः ।तमप्रतिबलंदृष्टवाहतंनैरृतपुङ्गवम् ।।।।

அப்போது போர்க்களத்தில் மகிழ்ச்சியுற்ற வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் ஆரவாரித்து ஆனந்தித்தனர். ஒப்பற்ற வலிமையுடைய ராட்சசச் சிறந்தவன் வீழ்ந்து கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, அவர்கள் லக்ஷ்மணனை ஜயகோஷத்துடன் பாராட்டி வாழ்த்தினர்॥

Verse 93

विभीषणोहनूमांश्चजाम्बवांश्चर्क्षयूथपः ।विजयेनाभिनन्दन्तसुष्टुवुश्चापिलक्ष्मणम् ।।।।

விபீஷணன், ஹனுமான், மேலும் கரடிக் கூட்டத் தலைவன் ஜாம்பவான்—இவர்கள் அனைவரும் வெற்றிக்காக லக்ஷ்மணனை வாழ்த்தி, பக்தியுடன் அவரைத் துதித்தனர்॥

Verse 94

क्ष्वेळन्तश्चप्लवन्तश्चगर्जन्तश्चप्लवङ्गमाः ।लब्दलक्षारघुसुतंपरिवार्योपतस्थिरे ।।।।

நோக்கம் நிறைவேறியதும், குரங்குகள் களித்தாடி, தாவி, கர்ஜித்து, ரகுகுலப் புதல்வன் லக்ஷ்மணனைச் சூழ்ந்து அவரின் சேவைக்காக அருகில் நின்றனர்॥

Verse 95

लाङ्गूलानिप्रविध्यन्तस्स्फोटयन्तश्चवानराः ।लक्ष्मणोजयतीत्येवंवाक्यंविश्रावयंस्तदा ।।।।

அப்போது வானரர்கள் வால்களை ஆட்டி, சடசடவென அடித்து, உரக்கப் பிரகடனம் செய்தனர்—“லக்ஷ்மணன் வெற்றி பெற்றான்! லக்ஷ்மணனுக்கு ஜயம்!”॥

Verse 96

अन्योन्यं च समालशिष्यहरयोहृष्टमानसाः ।चक्रुरुच्चावगुणाराघवाश्रयसजा: कथा: ।।।।

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த வானரர்கள் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு, ராகவனின் திருவடிச் சார்பில் பிறந்த, பலவகைப் புகழ்ச்சிகளால் செறிந்த பல கதைகளைப் பரஸ்பரம் உரைத்தனர்॥

Verse 97

तदसुकरमथाभिवीक्ष्यहृष्टाःप्रियसुहृदोयुधिलक्ष्मणस्यकर्म ।परममुपलभन्मनःप्रहर्षंविनिहतमिन्द्ररिपुंनिशम्यदेवाः ।।।।

போர்க்களத்தில் இலக்குமணன் செய்த அந்த மிக அரிதான வீரச் செயலைக் கண்டு அன்பு நண்பர்கள் மகிழ்ந்தனர். இந்திரனின் பகைவன் வீழ்ந்தான் எனக் கேட்ட தேவர்கள் உள்ளத்தில் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.