Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 50
Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
नारायणानुस्मरणोद्यतानां महात्मनां त्यक्तपरिग्रहणाम् । कथं भवत्युग्रभवस्य बंधस्तत्सङ्गलुब्धा यदि मुक्तिभाजः ॥ ५० ॥
nārāyaṇānusmaraṇodyatānāṃ mahātmanāṃ tyaktaparigrahaṇām | kathaṃ bhavatyugrabhavasya baṃdhastatsaṅgalubdhā yadi muktibhājaḥ || 50 ||
நாராயணனை இடையறாது நினைவில் வைத்துத் துறவறப் பரிக்ரஹத்தை விட்ட மகாத்மர்களுக்கு, கடும் சம்சாரப் பிறவியின் பந்தம் எவ்வாறு உண்டாகும்? அந்தச் சங்கத்தில் ஈர்க்கப்பட்டாலும் அவர்களே முக்தியின் பங்காளிகள்.
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It declares that unwavering remembrance of Nārāyaṇa combined with renunciation of possessiveness (parigraha) dissolves saṃsāric bondage; such devotees are intrinsically oriented toward mokṣa.
Bhakti is presented as continuous smaraṇa (anusmaraṇa) of Nārāyaṇa; when devotion is steady, even incidental contact with worldly influences cannot firmly bind the devotee.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is sādhanā-based—daily discipline of smaraṇa and cultivation of vairāgya (non-possessiveness).