Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy

Verse 1

सनंदन उवाच । निरुक्तं ते प्रवक्ष्यामि वेदं श्रोत्रांगमुत्तमम् । तत्पंचविधमाख्यातं वैदिकं धातुरूपकम् ॥ १ ॥

சனந்தனன் கூறினார்—நான் உனக்கு ‘நிருக்தம்’ விளக்குகிறேன்; அது வேதத்தின் செவியால் அறிதலுடன் தொடர்புடைய உயர்ந்த வேதாங்கம். அது ஐந்து வகையென அறிவிக்கப்பட்டது—வைதிக இயல்புடையது, தாது மற்றும் ரூபத்தின் அடிப்படையிலானது.

Verse 2

क्वचिदूर्णागमस्तत्र क्वचिद्वर्णविपर्ययः । विकारः क्वापि वर्णानां वर्णनाशः क्वचिन्मतः ॥ २ ॥

சில இடங்களில் அந்நிய எழுத்துகள் புகுகின்றன; சில இடங்களில் எழுத்துகள் இடமாற்றம் பெறுகின்றன. எங்கோ எழுத்து விகாரம், வேறெங்கோ—என்று கருதப்படுவதுபோல்—எழுத்து லோபமும் உண்டு.

Verse 3

तथा विकारनाशाभ्यां वर्णानां यत्र नारद । धातोर्योगातिशयी च संयोगः परिकीर्तितः ॥ ३ ॥

அதேபோல், நாரதா, எங்கு எழுத்துகளில் விகாரமும் லோபமும் உண்டோ, மேலும் தாது-யோகத்தால் மிகுந்த இணைவு (சந்தி-போன்ற சேர்க்கை) உண்டோ—அதுவே ‘ஸம்யோகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 4

सिद्धेद्वर्णागमाद्धंसः सिंहो वर्णविपर्ययात् । गूढोत्मा वर्णविकृतेर्वर्णनांशात्पृषोदरः ॥ ४ ॥

எழுத்து சேர்க்கையால் ‘ஹம்ஸ’ சொல் நிலைபெறும்; எழுத்து இடமாற்றத்தால் ‘ஸிம்ஹ’. எழுத்து விகாரத்தால் ‘கூடாத்மா’, எழுத்து லோபத்தின் ஒரு பகுதியால் ‘ப்ருஷோதர’—இவ்வாறு சொற்கள் இலக்கணச் செயல்களால் விளக்கப்படுகின்றன.

Verse 5

भ्रमरादुषु शब्देषु ज्ञेयो योगो हि पञ्चमः । बहुलं छन्दसीत्युक्तमत्र वाच्यं पुनर्वसू ॥ ५ ॥

தேனீ முதலியவற்றின் நாதங்களில் தியானமாகும் சாதனையே ஐந்தாம் யோகம் என அறியப்பட வேண்டும். இங்கு, புனர்வசுவே, வேதச் சந்தஸ்களில் இது பரவலாகச் சொல்லப்பட்டதாக உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 6

नभस्वद्वृषणश्चैवापरस्मैपदि चापि हि । परं व्यवहिताश्चापि गतिसंज्ञास्तथा हि आ ॥ ६ ॥

‘நபஸ்வத்’ மற்றும் ‘வ்ருஷண’ என்பவையும் பரஸ்மைபத வகை வினைமூலப் பயன்பாடாகக் கொள்ளப்படுகின்றன. அதுபோல் ‘பர’ மற்றும் ‘வ்யவஹித’ (இடைச்சேர்க்கையுடன் பிரிந்த) வடிவங்களும் ‘கதி’ என்ற தொழில்நுட்பப் பெயரால் குறிக்கப்படுகின்றன—என்று போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

विभक्तीनां विपर्यासो यथा दधना जुहोति हि । अभ्युत्सादयामकेतुर्ध्वनयीत्प्रमुखास्तथा । निष्टर्क्यान्द्यास्तथोक्ताश्च गृभायेत्यादिकास्तथा ॥ ७ ॥

வேற்றுமை உருபுகளின் மாற்றம் குற்றம்; உதாரணமாக தவறான “ததனா ஜுஹோதி” (“தயிரால் ஹோமம் செய்கிறான்”). அதுபோல் “அப்யுத்ஸாதயாமகேதுḥ”, “த்வநயீத்” போன்ற விகார வடிவங்களும், “க்ருபாயே” முதலிய பயன்பாடுகளும் கூறப்பட்டன.

Verse 8

सुप्तिङुपग्रहलिंगनराणां कालहलूचूस्वरकर्तृयडां च । व्यत्ययमिच्छति शास्रकृदेषां सोऽपि च सिद्ध्यति बाहुलकेन ॥ ८ ॥

சுப் (பெயர் வேற்றுமை), திங் (வினை விகுதி), உபக்ரஹம் (உபசர்கம்), லிங்கம் மற்றும் நர/கர்த்தா, மேலும் காலம், ஹ-லு-சூ எழுத்துகள், ஸ்வரம், கர்த்த்ரு, யட்—இவற்றில் சாஸ்திரகர்த்தா பரிமாற்றம் விரும்பினால், அது பொதுப் பயன்பாட்டின் (பாஹுலக) வலிமையால் நிலைபெறும்.

Verse 9

रात्री विम्बी च कद्रूश्चाविष्ट्वौ वाजसनेयिनः ॥ ९ ॥

“ராத்ரீ”, “விம்பீ”, “கத்ரூ” மற்றும் “ஆவிஷ்டு”—இவை வாஜஸநேயர்கள் (சுக்ல யஜுர்வேத மரபு) வழக்கில் உள்ள பெயர்/சொற்கள்.

Verse 10

कर्णेभिश्च यशोभाग्य इत्याद्याश्चतुरक्षरम् । देवासोऽथो सर्वदेवतातित्वावत इत्यपि ॥ १० ॥

“கர்ணேபிஃ”, “யசோ-பாக்ய” முதலியவற்றால் தொடங்கும் மற்றும் பிற சதுரக்ஷர (நான்கு எழுத்து) மந்திரங்கள்; “தேவாஸஃ” முதலியவை; மேலும் “ஸர்வதேவதாதித்வாவத்” (அனைத்து தேவதைகளையும் கடந்த நிலை உடையவன்) என்பதும்—இவையும் இங்கு அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 11

उभयाविन माद्याश्च प्रलयाद्याश्च स्तृचं तथा । अपस्पृधेथां नो अव्यादायो अस्मान्मुखास्तथा ॥ ११ ॥

உள்-வெளி இருவகை அழிவுச் சக்திகளும், பிரளயம் முதலான பேரிடர்களும், எல்லா துன்பங்களும்—எங்களைத் தொடாதிருப்பதாக. நோய்கள் எங்களுக்கு தீங்கு செய்யாதிருப்பதாக; எங்கள் வாய்/வாக்கும் அதுபோல் காக்கப்படுக.

Verse 12

सगर्भ्योस्थापदी ऋत्व्योरजिष्टं त्रिपंचकम् । हिरण्ययेन नरं च परमे व्योमनित्यपि ॥ १२ ॥

சகர்ப்ய, ஸ்தாபதீ, ரித்வ்யோர, சிறந்த திரிபஞ்சக, ஹிரண்யய மற்றும் ‘நர’—இவையெல்லாம் பரம வ்யோமத்தில் நித்தியமாக நிலைபெற்றவை; பக்தியுடன் ஜப-தியானத்திற்குரியவை।

Verse 13

उर्विया स्वप्रया वारवध्वाददुहवैवधी । यजध्वैनमेमसि च स्नात्वी गत्वा पचास्थभौः ॥ १३ ॥

பூமியையே வேதிபூமியாகக் கொண்டு, தன் பக்திமிகு முயற்சியால்—நீர்மணமகள் போல—அவரை வழிபட வேண்டும். நீராடி முன்னே சென்று, தூய்மையில் நிலைத்து விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 14

गोनांचापरिह्रवृत्ताश्चातुरिर्ग्रसितादिका । पश्येदधद्ब्रभूथापि प्रमिणांतित्यवीवृधत् ॥ १४ ॥

உச்சரிப்பில் சிதைவு தோன்றினாலும்—ஒழுங்கற்ற திருப்பங்கள், விழுங்கிய எழுத்துகள் முதலிய குறைகளால்—கருத்தை உணர வேண்டும்; ஏனெனில் உள்ளார்ந்த சந்த அளவும் பொருளும் குறையாது.

Verse 15

मित्रयुश्च दुरस्वा वा हात्वा सुधितमित्यपि । दधर्त्याद्या स्ववद्भिश्च ससूवेति च धिष्व च ॥ १५ ॥

‘மித்ரயுஃ’, ‘துரஸ்வா’, ‘ஹாத்வா’, ‘ஸுதிதம்’ போன்ற வடிவங்களையும் அறிய வேண்டும்; அதுபோல ‘ததர்தி’, ‘ஆத்யாஃ’, ‘ஸ்வவத்பிஃ’, ‘ஸஸூவே’, ‘திஷ்வ’ முதலியவற்றின் சரியான பயன்பாடையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

Verse 16

प्रप्रायं च हरिवतेक्षण्वतः सुपर्थितरः । रथीतरी नसताद्या अम्नर्भुवरथो इति ॥ १६ ॥

அவன் மீண்டும் மீண்டும் புறப்பட்டான்—ஹரியை நோக்கி பார்வை வைத்தவனாய்—நன்கு ஆயத்தமான பக்தர்கள் உருக்கமாய் வேண்டினர். ஆகவே அவன் ‘ரதீதர’ என்றும், ‘நஸதா’ முதலிய பெயர்களாலும், ‘அம்னர்புவரத’ எனவும் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 17

ब्रूह्याद्यादेः परस्याप्यौ श्रावयेत्यादिके प्लुतः । दाश्वांश्व स्वतवान्यापौत्रिभिष्ट्वं च नृभिष्टुतः ॥ १७ ॥

‘ப்ரூஹி’ முதலான வடிவங்களிலும், அடுத்த வரும் ‘ஔ’ என்ற சொல்லிலும், ‘ஶ்ராவயேத்’ முதலான பயன்பாடுகளிலும் உயிரொலி ப்லுதமாக (நீட்டிப்) உச்சரிக்கப்பட வேண்டும். ‘தாஶ்வாஂஶ்வ’, ‘ஸ்வதவான்’, ‘யா-பௌத்ரி-’ போன்ற சமாசங்களில் ‘த்வம்’ பயன்பாடு விதிக்கப்பட்டது; ‘ந்ருபிஷ்டுதః’ என்பதிலும் கூறிய ஒலி-விதி நினைவுறுத்தப்படுகிறது॥१७॥

Verse 18

अभीषुण ऋतावाहं न्यषीदन्नृमणा अपि । चतुर्विधाद्बाहुलकात्प्रवृत्तेरप्रवृत्तितः ॥ १८ ॥

஋து-ப்ரவாஹம், அதாவது காலத்தின் ஓட்டத்தைப் பார்த்தும் ஞானிகள் தம்மை அடக்கிக் கொண்டு அமர்ந்து விடுவர்; ஏனெனில் செயல் (ப்ரவ்ருத்தி) மற்றும் செயல்-இல்லை (அப்ரவ்ருத்தி) ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் நான்கு வகை மிகை-பெருக்கால் மனம் நிலைபெறாது॥१८॥

Verse 19

विभाषयान्यथाभावात्सर्वं सिद्ध्येञ्च वैदिकम् । भूवाद्या धातवो ज्ञेयाः परस्मैपदिनस्स्मृताः ॥ १९ ॥

விபாஷா (விருப்பத் தேர்வு வடிவங்கள்) மற்றும் வேறுபட்ட பயன்பாட்டு வாய்ப்பு இருப்பதால், எல்லா வைதிகப் பயன்பாடுகளும் சித்தமாக (செல்லுபடியாக) நிலைபெறும். ‘பூ’ முதலான தாதுக்கள் பரஸ்மைபதம் (கர்த்தரி) ஏற்கும் என அறியப்பட வேண்டும்—என்று மரபு கூறுகிறது॥१९॥

Verse 20

एधाद्या आत्मनेभाषा उदात्ताः षट्त्रिंशसंख्यकाः । अतादयोऽष्टत्रिंशञ्च परस्मैपदिनो मुने ॥ २० ॥

முனியே! ‘ஏத்’ முதலான ஆத்மநேபத தாதுக்கள் உதாத்தச் சின்னத்துடன் முப்பத்தாறு எனக் கூறப்படுகின்றன; ‘அதா’ முதலான பரஸ்மைபத தாதுக்கள் முப்பத்தெட்டு எனவும் சொல்லப்படுகின்றன॥२०॥

Verse 21

लोकृपूर्वा द्विचत्वारिंशदुक्ता च ह्यात्मने पदे । उदात्तेतरतु पंचाशत्फक्काद्याः परिकीर्तिताः ॥ २१ ॥

‘லோக்ரு-’ எனத் தொடங்கும் ஆத்மநேபத வடிவங்கள் நாற்பத்தி இரண்டு எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. மேலும் உதாத்தம் மற்றும் பிற ஸ்வர வேறுபாடுகள் குறித்து ‘பக்க-’ முதலானவை ஐம்பது எனப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன॥२१॥

Verse 22

वर्चाद्या अनुदात्तेत एकविंशतिरीरीताः । गुपादयो द्विचत्वारिंशदुदात्तेताः समीरिताः ॥ २२ ॥

“வர்ச-” முதலிய கணத்திலிருந்து இருபத்தொன்று சொற்கள் அனுதாத்த (தாழ் ஸ்வரம்) என அறிவிக்கப்பட்டன. “குப்-” முதலிய கணத்திலிருந்து நாற்பத்தி இரண்டு சொற்கள் உதாத்த (உயர் ஸ்வரம்) என கூறப்பட்டன॥२२॥

Verse 23

धिण्यादयोऽनुदात्तेतो दश प्रोक्ता हि शाब्दिकैः । अणादयोप्युदात्तेतः सप्तविंशतिधातवः ॥ २३ ॥

சாப்திகர்கள் கூறுவது: “திண்ய-” முதலியவற்றில் தொடங்கும் பத்து தாதுக்கள் அனுதாத்த (தாழ் ஸ்வரம்) குறியிடப்பட்டவை. அதுபோல “அண-” முதலியவற்றில் தொடங்கும் இருபத்தேழு தாதுக்கள் உதாத்த (உயர் ஸ்வரம்) குறியிடப்பட்டவை॥২৩॥

Verse 24

अमादयः समुद्दिष्टाश्चतुर्स्रिंशद्धिशाब्दिकैः । द्विसप्ततिमिता मव्यमुखाश्चोदात्तबंधना ॥ २४ ॥

“அமா-” முதலிய தொடர் சாப்திகர்களால் கூறப்பட்டது—எண்ணிக்கையில் முப்பத்திரண்டு. ஒலியியல் (த்வனி-சாஸ்திர) பரிபாஷைச் சொற்களால் இது விளக்கப்பட்டது; அளவில் எழுபத்திரண்டு, ‘ம’ எழுத்தால் தொடங்கி, உதாத்த (உயர் ஸ்வரம்) பந்தத்துடன் இணைந்தது॥২৪॥

Verse 25

स्वारितेद्धावुधातुस्तु एक एव प्रकीर्तितः । क्षुधादयोऽनुदात्तेतो द्विषपंचाशदुदाहृताः ॥ २५ ॥

ஸ்வரித குறியிடப்பட்ட தாதுக்களில் ‘இத்தாவு’ என ஒன்று மட்டுமே கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அனுதாத்த குறியிடப்பட்ட தாதுக்களில் ‘க்ஷுத்’ முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி ஐம்பத்திரண்டு தாதுக்கள் எடுத்துரைக்கப்பட்டன॥২৫॥

Verse 26

घुषिराद्या उदात्ततोऽष्टाशीतिर्धातवो मताः । द्युताद्या अनुदात्तेतो द्वाविंशतिरतो मताः ॥ २६ ॥

‘குஷிர்’ முதலிய கணத்திலிருந்து உதாத்த (உயர் ஸ்வரம்) உடைய எண்பத்தெட்டு தாதுக்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன. ‘த்யுத்’ முதலிய கணத்திலிருந்து அனுதாத்த (தாழ் ஸ்வரம்) உடைய இருபத்திரண்டு தாதுக்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன॥২৬॥

Verse 27

षितस्रयोदश घटादिष्वेनुदत्तेत ईरितः । ततो ज्वलदुदात्तेतो द्विपंचाशन्मितास्तथा ॥ २७ ॥

கடம் முதலிய அளவுகளில் ‘எனுதாத்தேத’ (தாழ் ஸ்வரமுடையவை) பதின்மூன்று என உரைக்கப்படுகின்றன. அதன் பின் ‘ஜ்வலதுதாத்தேத’ (ஒளிரும் உயர்ஸ்வரம்) ஐம்பத்திரண்டு அளவெனவும் கூறப்படுகிறது॥२७॥

Verse 28

स्वरितेद्राजृसंप्रोक्त स्तनहेभ्राजृतस्रयः । अनुदात्तेत अख्याता भाद्युतात्ता इतः स्यमात् ॥ २८ ॥

ஸ்வரிதத்தில் ஒலி ‘த்ராஜ்ரு-ஸம்ப்ரோக்த’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதன் ஆதாரம் ‘ஸ்தனஹே-ப்ராஜ்ருதஸ்ரயः’ முதலிய வரிசையில் எனக் கூறப்படுகிறது. அனுதாத்தத்தில் ‘ஏத’ (தாழ்மையின் குறி) விளக்கப்பட்டது; ஆகவே மீதமுள்ள வேறுபட்ட ஸ்வரம் ‘உதாத்த’ என அறியப்படுக॥२८॥

Verse 29

सहोऽनुदात्तेदेकस्तु रमैकोऽप्यात्मनैपदी । सदस्रय उदात्तेतः कुचाद्वेदा उदात्त इत् ॥ २९ ॥

நியமத் தொகுப்பில் ‘ஸஹ’ அனுதாத்த ஸ்வரமுடையதாகக் கொள்ளப்படுகிறது; ‘ரம’ ஒரே வடிவமாயினும் ஆத்மநேபதியாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘ஸதஸ்ரய’ உதாத்தக் குறியுடையது; ‘குச’ இலிருந்து ‘வேதாஃ/வேதா’வும் உதாத்தமென எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது॥२९॥

Verse 30

स्वरितेतः पञ्चत्रिंशद्धिक्काद्याश्च ततः परम् । स्वरितेच्छिञ्भृञाद्याश्चत्वार स्वरितेत्ततः ॥ ३० ॥

ஸ்வரிதக் குறியுடைய குழுவில் ‘திக்…’ முதலாக முப்பத்தைந்து கூறப்படுகின்றன. அதன் பின் மீண்டும் ஸ்வரிதத்தில் ‘ச்சிஞ், ப்ரிஞ்…’ முதலாக நான்கு உள்ளன; அவையும் ஸ்வரிதத்திலேயே ஓதப்படுக॥३०॥

Verse 31

धेटः परस्मैपदिनः षट्चत्वारिंशदुदीरिताः । अष्टादश स्मिङाद्यास्तु आमनेपदिनो मताः ॥ ३१ ॥

‘தேட்’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் தாதுக்களில் பரஸ்மைபதம் கொள்ளுபவை நாற்பத்தாறு என உரைக்கப்பட்டன. ‘ஸ்மிங்’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் பதினெட்டு தாதுக்கள் ஆத்மநேபதம் எனக் கருதப்பட்டன॥३१॥

Verse 32

ततस्रयोऽनुदात्तेतः पूङाद्याः परिकीर्तिताः । हृपरस्मैपदी चात्मनेभाषास्तु गुपात्रयः ॥ ३२ ॥

அதன்பின் ‘பூங்’ முதலிய மூன்று கணங்கள் அனுதாத்தச் சின்னமுடையவை என அறிவிக்கப்படுகின்றன. ‘ஹ்ரு’ முதலியவை பரஸ்மைபதம்; ‘கு’ முதலிய மூன்று கணங்கள் ஆத்மநேபதம் என உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 33

रभद्यब्दयनुदात्तेतो ञिक्ष्विदोतात्त इन्मतः । परस्मैपदिनः पंच दश स्कंम्भ्वादयस्तथा ॥ ३३ ॥

‘ரப்’ முதலியதும் ‘அப்த’ கணமும் அனுதாத்தச் சின்னமுடையவை எனக் கொள்ளப்படுகின்றன. ‘க்ஷ்வித்’ முதலியவை ‘ணி’ இட் உடையவையாகவும் உதாத்தமாகவும்—இம்மதப்படி—‘ஸ்கம்ப்’ முதலிய பதினைந்து தாதுக்கள் பரஸ்மைபதம் உடையவை.

Verse 34

कितधातुरुदात्तेञ्च दानशानोभयात्मकौ । स्वरितेतः पचाद्यंकाः परस्मैपदिनो मताः ॥ ३४ ॥

‘கிட்’ குறியீடு உடைய தாதுகளும் உதாத்தம் உடைய தாதுகளும் உபயபதம் (இரு வினைமுறையிலும்) என போதிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் ஸ்வரிதம் உடையவையும் ‘பச்’ முதலிய வகுப்புத் தாதுகளும் பரஸ்மைபதம் எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 35

स्वरितेतस्त्रयश्चैतौ वदवची परिभाषिणौ । भ्वाद्या एते षडधिकं सहस्रं धातवो मताः ॥ ३५ ॥

ஸ்வர, இட், ஸ்வரித—இம்மூன்றும் இலக்கண மரபில் பரிபாஷைச் சொற்களாகக் கருதப்படுகின்றன. ப்வாதி முதலாக தாதுக்கள் ஆறாயிரத்திற்கும் சிறிது அதிகம் என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 36

परस्मैपदिनः प्रोक्ता वदाश्चापि हनेति च । स्वरितेतो द्विषाद्यास्तु चत्वारो धातवो मताः ॥ ३६ ॥

‘வத்’ முதலியதும் ‘ஹன்’ முதலியதும் பரஸ்மைபதம் உடைய தாதுகள் எனக் கூறப்படுகின்றன. ‘த்விஷ்’ முதலியவற்றில் ஸ்வரிதச் சின்னமுடைய தாதுகள் மரபுப்படி நான்கு எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 37

चक्षिङेकः समाख्यातो धातुरत्रात्मनेपदी । इरादयोऽनुदात्तेतो धातवस्तु त्रयोदश ॥ ३७ ॥

இங்கே ‘சக்ஷிங்’ எனும் ஒரே தாது ஆத்மநேபதியாக அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘இரா’ முதலிய தாதுக்கள் அனுதாத்த குறியுடன் கூறப்படுகின்றன; மொத்தம் பதின்மூன்று.

Verse 38

आत्मनेपदिनौ प्रोक्तौ षूङ्शीङ्द्वौ शाब्दिकैर्मुने । परस्मैपदिनः प्रोक्ता षुमुखाः सप्त धातवः ॥ ३८ ॥

முனிவரே, இலக்கணவாதிகள் ‘ஷூங்’ மற்றும் ‘ஷீங்’ என்ற இரு தாதுக்களை ஆத்மநேபதியாகக் கூறினர். ‘ஷு’ முதலாக வரும் ஏழு தாதுக்கள் பரஸ்மைபதியாகச் சொல்லப்பட்டன.

Verse 39

स्वरितेदुर्णुञाख्यातो धातुरेको मुनीश्वर । घुमुखास्त्रय उद्दिष्टाः परस्मैपदिनस्तथा ॥ ३९ ॥

முனீஸ்வரரே, ‘ஸ்வரித–ஏத்–உர்–ணுஞ்’ எனும் ஒரே தாது புகழ்பெற்றது. அதுபோல ‘கு’ முதலாக வரும் மூன்று வடிவங்களும் கற்பிக்கப்படுகின்றன; அவையும் பரஸ்மைபதியாகும்.

Verse 40

ष्टुञेकस्तु समा ख्यातः स्मृते नारद शाब्दिकैः ॥ ४० ॥

நாரதரே, இலக்கணவாதிகளின் மரபில் ‘ஷ்டுஞேக’ என்பது புகழ்பெற்றது; அது ‘ஸமா’ எனப்படும் ஒரு ஆண்டளவிற்கு ஒப்பானது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 41

अष्टादश राप्रभृतयः परस्मैपदिनः स्मृताः । इङ्ङात्मनेपदी प्रोक्तो धातुर्नारद केवलः ॥ ४१ ॥

‘ரா’ முதலியவற்றால் தொடங்கும் பதினெட்டு தாதுக்கள் பரஸ்மைபதியாக நினைவுகூரப்படுகின்றன. நாரதரே, ‘இங்’ தாது மட்டும் தனியாக ஆத்மநேபதியாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 42

विदाद यस्तु चत्वारः परस्मैपदिनो मताः । ञिष्वप्शये समुद्दिष्टः परस्मैपदिकस्तथा ॥ ४२ ॥

இவற்றில் ‘விதாத’ முதலான நான்கு வடிவங்கள் பரஸ்மைபதமாகக் கருதப்படுகின்றன; மேலும் ‘ஞிஷ்வப்ஶய’ என்று உபதேசிக்கப்பட்ட வடிவமும் பரஸ்மைபதிகம் எனவே அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 43

परस्मैपदिनश्चैव ते मयोक्ताः स्यमादयः । दीधीङ्वेङ्स्मृतौ धातू आत्मनेपदिनौ मुने ॥ ४३ ॥

முனிவரே, நான் கூறிய ‘ஸ்யம்’ முதலான தாதுக்கள் பரஸ்மைபதமே; ஆனால் ‘நினைவு/ஸ்மரணம்’ பொருளில் ‘தீதீங்’ மற்றும் ‘வேங்’ என்ற இரு தாதுக்கள் ஆத்மநேபதமாகும்।

Verse 44

प्रथादयस्रयश्चापि उदात्तेतः प्रकीर्तिताः । चर्करीतं च ह्नुङ् प्रोक्तोऽनुदात्तेन्मुनिसत्तम ॥ ४४ ॥

‘ப்ரதா-’ முதலியனவும் ‘ஸ்ரய’ என்பதும் உதாத்தேத் எனப் புகழப்பட்டன; முனிசிறந்தவரே, ‘சர்கரீதம்’ மற்றும் ‘ஹ்நுங்’ அனுதாத்தேத் எனக் கூறப்பட்டன।

Verse 45

त्रिसप्तति समाख्याता धातवोऽदादिके गणे । दादयो धातवो वेदाः परस्मैपदिनो मताः ॥ ४५ ॥

அதாதி கணத்தில் எழுபத்துமூன்று தாதுக்கள் எண்ணப்பட்டுள்ளன. ‘தா-’ முதலிய தாதுக்கள் வேத மரபில் அறியப்பட்டவை; அவை பரஸ்மைபதமாகக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 46

स्वरितेद्वै भृञाख्यात उदात्तेद्धाक् प्रकीर्तितः । माङ्हाङ्द्वावनुदात्तेतौ स्वरितेद्दानधातुषु ॥ ४६ ॥

ஸ்வரிதேத் நிலையில் ‘ப்ரிஞ்’ தாது கூறப்படுகிறது; உதாத்தேத் நிலையில் ‘இத்தாக்’ தாது புகழப்படுகிறது. ‘மாங்’ மற்றும் ‘ஹாங்’ என்ற இரண்டும் அனுதாத்தேத்; மேலும் ‘தான்’ வகை தாதுக்களில் ஸ்வரிதேத் விதி கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 47

वाणितिराद्यास्रयश्वापि स्वरितेत उदाहृताः । घृमुखा द्वादश तथा परस्मैपतिनो मताः ॥ ४७ ॥

‘வாணிதிர’ முதலியவையும், அதே ஆதாரத்தில் நிலைபெற்றவையும் ‘ஸ்வரிதேத’ என உரைக்கப்படுகின்றன. அதுபோல ‘க்ஹ்ரிமுக’ முதலிய பன்னிரண்டு தாதுக்கள் பரஸ்மைபதம் எனக் கருதப்படுகின்றன॥४७॥

Verse 48

द्वाविँशतिरिहोद्दिष्टा धातवो ह्वादिके गणे । परस्मैपदिनः प्रोक्ता दिवाद्याः पंचविंशतिः ॥ ४८ ॥

இங்கு ஹ்வாதிக கணத்தில் இருபத்திரண்டு தாதுக்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. மேலும் திவாதி முதலிய இருபத்தைந்து தாதுக்கள் பரஸ்மைபதம் எனச் சொல்லப்படுகின்றன॥४८॥

Verse 49

आत्मनेपदिनौ धातू षूङ्दूङ्द्वावपि नारद । ओदितः पूङ्मुखाः सप्त आत्मनेदपिनो मताः ॥ ४९ ॥

நாரதா! ‘ஷூங்’ ‘தூங்’ எனும் இரு தாதுக்கள் ஆத்மநேபதம். அதுபோல ‘ஓ’ தாது மற்றும் ‘பூங்’ முதலிய ஏழு தாதுகளும் ஆத்மநேபதம் எனக் கருதப்படுகின்றன॥४९॥

Verse 50

आत्मनेपदिनो विप्र दीङ्मुखास्त्विह कीर्तिताः । स्यतिप्रभृतयो वेदाः परस्मैपदिनो मताः ॥ ५० ॥

விப்ரரே! ‘தீங்’ முதலிய தாதுக்கள் இங்கு ஆத்மநேபதம் எனப் போற்றப்படுகின்றன. ‘ஸ்யதி’ முதலியவை வை்யாகரண மரபின்படி பரஸ்மைபதம் எனக் கருதப்படுகின்றன॥५०॥

Verse 51

जन्यादयः पंचदश आत्मनेपदिनो मुने । मृषाद्याः स्वरितेतस्तु धातवः पंच कीर्तिताः ॥ ५१ ॥

முனிவரே! ‘ஜனி’ முதலிய பதினைந்து தாதுக்கள் ஆத்மநேபதம். மேலும் ‘ம்ருஷ்’ முதலிய ஐந்து தாதுக்கள் ‘ஸ்வரிதேத’ (ஸ்வரிதக் குறியுடன்) என அறிவிக்கப்படுகின்றன॥५१॥

Verse 52

एकादश पदाद्यास्तु ह्यात्मनेपदिनो मताः । राधोः कर्मक एवात्र वृद्धौ स्वादिचुरादिके ॥ ५२ ॥

‘பத’ முதலான முதல் பதினொன்று வினைரூபங்கள் ஆத்மநேபதம் எனக் கருதப்படுகின்றன. இங்கு ‘ராத்’ தாது கர்மக (சகர்மக)மாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது; ஸ்வாதி, சுராதி கணங்களில் வ்ருத்தி-பிரயோகத்தில் இந்நியமம் பொருந்தும்.

Verse 53

उदात्तेतस्तुदाद्यास्तु त्रयोदश समीरिताः । परस्मैपदिनोऽष्टात्र रधाद्याः परिकीर्तिताः ॥ ५३ ॥

உதாத்தேத, துதாதி முதலாக பதின்மூன்று (கணங்கள்) கூறப்பட்டன. இங்கு ரதாதி முதலான எட்டு (கணங்கள்) பரஸ்மைபதம் எனவும் அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 54

समाद्याश्चाप्युदात्तेतः षट्चत्वारिंशदुदीरिताः । चत्वारिशच्छतं चापि दिवादौ धातवो मताः ॥ ५४ ॥

ஸமாதி முதலாக, உதாத்தேத குறியீடு உடையவற்றையும் சேர்த்து நாற்பத்தாறு (கணங்கள்) கூறப்பட்டன. மேலும் திவாதி முதலாகத் தாதுக்கள் நானூற்று நாற்பது எனக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 55

स्वादयः स्वरितेत्तोंका धातवः परिकीर्तिताः । सप्ताख्यातो दुनोतिस्तु परस्मैपदिनो मुने ॥ ५५ ॥

‘ஸ்வாத்’ முதலான தாதுக்கள் ஸ்வரித ஸ்வரத்துடன், ṭoṅ-இத் குறியீடு உடையவை எனக் கூறப்பட்டன. முனிவரே, ‘துனோதி’ தாது ஏழாம் கணத்தினது; அது பரஸ்மைபதம் பெறும்.

Verse 56

अष्टिघावनुदात्तेतौ धातू द्वौ परिकीर्तितौ । परस्मैपदिनस्त्वत्र तिकाद्यास्तु चतुर्दश ॥ ५६ ॥

இங்கு ‘அஷ்டி’ மற்றும் ‘காவ’ எனும் இரண்டு தாதுக்கள் அனுதாத்தேத குறியீடு உடையவை எனக் கூறப்பட்டன. மேலும் இச்சூழலில் ‘திக’ முதலான பரஸ்மைபத தாதுக்கள் பதினான்கு என அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 57

द्वात्रिंशद्धातवः प्रोक्ता विप्रेन्द्र स्वादिके गणे । स्वरितेतः षङाख्यातास्तुदाद्या मुनिसत्तम ॥ ५७ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! ஸ்வாதி-கணத்தில் முப்பத்திரண்டு தாதுக்கள் கூறப்பட்டன; ஓ முனிவரே! துதாதி முதலாக ஆறு கணங்கள் ‘ஸ்வரித’ (சுரத்துடன்) என அறிவிக்கப்பட்டன।

Verse 58

ऋष्युदात्तेज्जुषीपूर्वा अत्मनेपदिनोर्णवाः । व्रश्चादय उदात्तेतः प्रोक्ताः पंचाधिकं शतम् ॥ ५८ ॥

‘ரிஷ்யுதாத்த’ முதல் ‘ஜுஷீ’ முன்னொட்டுடையவை வரை ‘ஆத்மநேபத ரூபங்களின் கடல்’ எனும் வகுப்பு கூறப்பட்டது. மேலும் ‘வ்ரஷ்ச’ முதலான உதாத்த-சுரத்தாதுக்கள் நூற்று ஐந்து என உரைக்கப்பட்டன।

Verse 59

गूर्युदात्तेदिहोद्दिष्टो धातुरेको मुनीश्वर । णूमुखाश्चैव चत्वारः परस्मैपदिनो मताः ॥ ५९ ॥

ஓ முனீஸ்வரரே! இங்கு ‘கூர்’ எனும் ஒரே தாது உதாத்த-சுரத்துடன் கூறப்பட்டது; மேலும் ‘ணு’ முதலான நான்கு (உருவங்கள்/பிரத்தியயங்கள்) பரஸ்மைபதம் என மதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 60

कुङाख्यातोनुदात्तेञ्च कुटाद्याः पूर्तिमागताः । पृङ् मृङ् चात्मनेभाषौ षट् परस्मैपदे रिपेः ॥ ६० ॥

‘குங்’ தாது ஆக்யாத (வினை) வடிவில் வரும்போது அனுதாத்த சுரத்துடன் பயன்படுகிறது; ‘குட்’ முதலிய தாதுக்கள் ‘பூர்த்தி’ (பயன்பாட்டில் நிறைவு) அடைந்தவை எனக் கருதப்படுகின்றன. ‘ப்ரிங்’ ‘ம்ரிங்’ ஆத்மநேபதத்தில் வரும்; ‘ரிபு’ (பகைவர்) பொருளில் பரஸ்மைபதத்தில் ஆறு பயன்பாடுகள் கூறப்பட்டன।

Verse 61

आत्मनेपदिनो धातू दृङ्धृङ्द्वौ चाप्युदाहृतौ । प्रच्छादिषोडशाख्याताः परस्मैपदिनो मुने ॥ ६१ ॥

ஆத்மநேபதத்தில் வரும் தாதுக்கள் கூறப்பட்டன; மேலும் ‘த்ரிங்’ ‘த்ரிங்’ எனும் இரண்டும் அறிவிக்கப்பட்டன. ஓ முனியே! ‘ப்ரச்ச’ முதலான பதினாறு தாதுக்கள் பரஸ்மைபதத்துக்குரியவை எனப் போதிக்கப்பட்டன।

Verse 62

स्वरितेतः षट् ततश्च प्रोक्ता मिलमुखा मुने । कृतीप्रभृतय श्चापि परस्मैपदिनस्रयः ॥ ६२ ॥

ஸ்வரிதக் குழுவிலிருந்து பின்னர் ஆறு வடிவங்கள் போதிக்கப்படுகின்றன, முனிவரே; மேலும் ‘மிலமுகா’ முதலிய கணமும் கூறப்படுகிறது. ‘க்ருதீ’ முதலியவை பரஸ்மைபத (கர்த்தர்வாசகம்) பயன்பாட்டைச் சார்ந்தவை என அறிய வேண்டும்.

Verse 63

सप्त पंचाशदधिकास्तुदादौ धातवः शतम् । स्वरितेतो रुधोनंदा परस्मैभाषितः कृती ॥ ६३ ॥

துதாதி கணத்தில் வேர்ச்சொற்கள் நூற்று ஐம்பத்தேழு எனக் கூறப்படுகிறது. ‘ஸ்வர்’ முதலியவும் ‘ருத்’, ‘நந்த்’ போன்றவையும் பரஸ்மைபதத்தில் பயன்படுவதாகவும், க்ருத் (முதன்மை) விகுதிகளால் க்ருதந்தங்களை ஏற்கும் எனவும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 64

ञिइंधीतोऽनुदातेतस्रयो धातव ईरिताः । उदात्तेतः शिषपिषरुधाद्याः पंचविंशतिः ॥ ६४ ॥

‘ஞி’, ‘இந்தீ’, ‘தோ’ எனும் மூன்று தாதுக்கள் அனுதாத்த (தாழ்) ஸ்வரத்துடன் உள்ளவை எனக் கூறப்படுகிறது. உதாத்த (உயர்) ஸ்வரத்துடன் உள்ளவை இருபத்தைந்து; ‘ஷிஷ்’, ‘பிஷ்’, ‘ருத்’ முதலியவற்றால் தொடங்குகின்றன.

Verse 65

स्वरितेतस्तनोः सप्त धातवः परिकीर्तिताः । मनुवन्वात्मनेभाषौ स्वरितेत्त्कृञुदाहृतः ॥ ६५ ॥

ஸ்வரித ஸ்வரமுள்ள ‘தன்’ தாதுவிலிருந்து ஏழு தாது-வடிவங்கள் எண்ணப்பட்டுள்ளன. ஆத்மநேபதப் பயன்பாட்டில் ‘மனு’ மற்றும் ‘வன்’ கூறப்படுகின்றன; மேலும் ‘க்ருஞ்’ என்பதும் இச்சூழலில் போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 66

ततो द्वौ कीर्तितौ विप्र धातवो दश शाब्दिकैः । क्याद्याः सप्तोभयेभाषाः सौत्राः स्तंभ्वादिकास्तथा ॥ ६६ ॥

பின்னர், ஓ விப்ரரே, இலக்கண அறிஞர்கள் தாதுக்களின் பத்து வகுப்புகளையும் கூறினர்—‘க்ய’ முதலியவற்றால் தொடங்கி—மேலும் இரு பதங்களிலும் (உபயபத) இயங்கும் ஏழு வகைகளையும்; அதுபோல சூத்திர ஆதாரமான ‘ஸ்தம்ப்’ முதலிய குழுக்களையும்.

Verse 67

परस्मैपदिनः प्रोक्ताश्चत्वारोऽपि मुनीश्वर । द्वाविंशतिरुदात्तेतः कुधाद्या धातवो मताः ॥ ६७ ॥

முனீஸ்வரரே! நான்கு (வகைகளும்) பரஸ்மைபதியாகக் கூறப்பட்டன; ‘குதா’ முதலான இருபத்திரண்டு தாதுக்கள் உதாத்த ஸ்வரத்துடன் உள்ளன என மதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 68

वृङ्ङात्मनेपदी धातुः र्श्रथाद्याश्चैकविंशतिः । परस्मैपदिनश्चाथ स्वरितेद्ग्रह एव च ॥ ६८ ॥

‘வ்ரிங்’ தாது ஆத்மநேபதியாகும்; ‘ர்ஶ்ரத’ முதலானவை இருபத்தொன்று. அடுத்து பரஸ்மைபதி தாதுக்கள்; ஸ்வரிதக் குறியுள்ள தாதுவில் ‘இத்’ குறியே மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Verse 69

क्र्यादिकेषु द्विपंचाशद्धातवः कीर्तिता बुधैः । चुराद्या धातवो ञ्यंता षट्र्त्रिंशदधिकः शतम् ॥ ६९ ॥

க்ர்யாதி வகுப்புகளில் அறிஞர்கள் ஐம்பது தாதுக்களைச் சொன்னார்கள். சுராதி வகுப்பில் தாதுக்கள் ‘ஞ்யந்த’ (தூண்டல்/வியுத்பன்ன) எனக் கூறப்பட்டு, எண்ணிக்கை நூற்று முப்பத்தாறு.

Verse 70

चित्याद्यष्टादशाख्याता आत्मनेपदिनो मुने । चर्चाद्या आधृषीयास्तु प्यंता वा परिकीर्तिताः ॥ ७० ॥

முனிவரே! ‘சித்ய’ முதலான பதினெட்டு (ரூபங்கள்) ஆத்மநேபதியாக அறிவிக்கப்பட்டன. ஆனால் ‘சர்சா’ முதலானவை ‘ஆத்ருஷீய’ வகையென, அல்லது ‘ப்யந்த’ எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 71

अदंता धातवश्चैव चत्वारिंशत्तथाष्टं च । पदाद्यास्तु दश प्रोक्ता धातवो ह्यात्मनेपदे ॥ ७१ ॥

‘த்/த’ (d) எழுத்தில் முடிவடையாத தாதுக்கள் நாற்பத்தெட்டு. மேலும் ‘பத்’ முதலான குழுவில் உள்ள பத்து தாதுக்கள் ஆத்மநேபதத்துக்குரியவை எனப் போதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 72

सूत्राद्या अष्ट चाप्यत्र ञ्यन्ता प्रोक्ता मनीषिभिः । धात्वर्थे प्रातिपदिकाद्वहुलं चेष्टवन्मतम् ॥ ७२ ॥

இங்கு அறிஞர்கள் ‘சூத்திர’ முதலிய எட்டு ‘ஞ்யந்த’ வடிவங்களை உரைத்துள்ளனர். தாத்வர்த்தம் (வினைஅர்த்தம்) வரும்போது சேஷ்டவத் கருத்தின்படி பிரதிபதிகத்திலிருந்தும் பலவகை பயன்பாடு ஏற்கப்படுகிறது.

Verse 73

तत्करोति तदाचष्टे हेतुमत्यपि णिर्मतः । धात्वर्थे कर्तृकरणाञ्चित्राद्याश्चापि धातवः ॥ ७३ ॥

‘அதைச் செய்கிறது’, ‘அதை அறிவிக்கிறது’—இவ்வாறு ஹேதுமதி (தூண்டல் அர்த்தம்) இருந்தாலும் தாது வரையறுக்கப்படுகிறது. தாத்வர்த்தத்தில் கர்த்தா‑கரணம் முதன்மையானதும், ‘சித்ர’ முதலிய பலவகை தாதுகளும் உள்ளன.

Verse 74

अष्ट संग्राम आख्यातोऽनुदात्तेच्छब्दिकैर्बुधैः । स्तोमाद्याः षोडश तथा अंदतस्यं निदर्शनम् ॥ ७४ ॥

அனுதாத்த, இச்சை, சப்தம் முதலியவற்றில் தேர்ந்த பண்டிதர்கள் ‘ஸங்க்ராம’த்தின் எட்டு வகைகளைச் சொன்னார்கள். அதுபோல ‘ஸ்தோம’ முதலிய பதினாறு வகைப்பாடுகளும்—இது அந்த நுட்பக் கோட்பாட்டின் எடுத்துக்காட்டு.

Verse 75

तथा बाहुलकादन्ये सौत्रलौकिकवैदिकाः । सर्वे सर्वगणीयाश्च तथानेकार्थवाचिनः ॥ ७५ ॥

அதேபோல் பரவலான வழக்கினால் சில சொற்கள் ‘சூத்திரீயம்’, ‘லௌகிகம்’ அல்லது ‘வைதிகம்’ எனக் கருதப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும் தத்தம் கணங்களில் சேர்க்கப்படுகின்றன; மேலும் பல சொற்கள் பலஅர்த்தம் கூறுவனவும் ஆகும்.

Verse 76

सनाद्यंता धातवश्च तथा वै नामधातवः । एवमानंत्यमुद्भाव्यं धातूनामिह नारद । संक्षेपोऽयं समुद्दिष्टो विस्तरस्तत्र तत्र च ॥ ७६ ॥

ஸனாதி प्रत्यயங்களுடன் வரும் தாதுகளும், ‘நாமதாது’ எனப்படும் பெயர்தாதுகளும் இவ்வாறே கணக்கிடப்படுகின்றன. ஓ நாரதா, இவ்விதம் தாதுகளின் அளவற்ற பரப்பு இங்கு சுட்டப்பட்டுள்ளது; இது சுருக்கம், விரிவு உரிய இடங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 77

ऊदृदंतैर्यौति रुक्ष्णुशूङ्स्नुनुक्षुश्चिडीङ्श्रिभिः । वृङ्वृञ्भ्यां च विनैकाचोऽजंतेषु निहताः स्मृताः ॥ ७७ ॥

ஊ-, த்ரு-, தந்த் முதலியவற்றோடு, ‘யௌதி’ போன்ற ரூபங்களிலும்; ருக்ஷ்ணு, ஶூங், ஸ்நுனுக்ஷு முதலிய தாதுக்களிலும், சிட், ஈங், ஶ்ரீ குறியீடுகளோடும்; வ்ரிங், வ்ரிஞ் உடனும்—ஏகாச் அல்லாத இடங்களில்—அஜந்த (பரஸ்மைபத) விகுதிகளில் லோபம் ஏற்பட்டதாகக் கருத வேண்டும்.

Verse 78

शक्लपचूमुचार्रच्वच्विच्सिच्प्रच्छित्यज्निजिर् भजः । भञ्ज्भुज्भ्रस्ज्मत्जियज्युज्रुज्रञ्जविजिर्स्वञ्जिसञ्ज्सृजः ॥ ७८ ॥

இப்போது தாதுக்கள்: ஶக், கிளப், பச், ஊ, முச், ஆர், ரச், வச், விச், சிச், ப்ரச்ச், இத்ய, அஜ், நிஜ், இர், பஜ; மேலும் பஞ்ஜ், புஜ், ப்ரஸ்ஜ், மத், ஜி, யஜ், யுஜ், ருஜ், ரஞ்ஜ், விஜ், ஸ்வஞ்ஜ், ஸஞ்ஜ், ஸ்ருஜ்।

Verse 79

अदक्षुद्खिद्छिद्तुदिनुदः पद्यभिद्विद्यतिर्विनद् । शद्सदी स्विद्यतिस्स्कन्दिर्हदी क्रुध्क्षुधिबुध्यती ॥ ७९ ॥

இப்போது (மேலும்) தாது/ரூபங்கள்: அதக்ஷுத், கித், சித், துதி, நுத்; மேலும் பத்ய, பித், வித்யதி, வினத்; மற்றும் ஶத்/ஸதீ, ஸ்வித்யதி, ஸ்கந்தி, ஹதீ; கூடவே க்ருத், க்ஷுதி, புத்யதீ।

Verse 80

बंधिर्युधिरुधीराधिव्यध्शुधः साधिसिध्यती । मन्यहन्नाप्क्षिप्छुपितप्तिपस्तृप्यतिदृप्यती ॥ ८० ॥

மனிதன் செவிடாகிறான்; இரத்தம் (யுதிருதீர) கலங்குகிறது; மனம் வேதனையுடன் அலைகிறது. ஆதி-வ்யாதி, சோகமுதலியவை வலுப்பெறும்; சாதனை-சித்தியும் தடைபடும். கோபம், தாக்குதல், கடும் நிராகரிப்பு, மறைந்த கலக்கம், எரிச்சல் வேதனை, இறுதியில் திருப்தியிலிருந்து கர்வம்—இவ்வாறு உள்ளக் குழப்பம் பெருகுகிறது.

Verse 81

लिब्लुव्वपूशप्स्वपूसृपियभरभगम्नम्यमो रभिः । क्रुशिर्दंशिदिशी दृश्मृश्रिरुश्लिश्विश्स्पृशः कृषिः ॥ ८१ ॥

மேலும் தாதுக்கள்: லிப், லுவ், வபூ, ஶப், ஸ்வப், ஊ, ஸ்ருப், இ, பர, பக, கம், நம், யம், ரபி; மேலும் க்ருஶி, தம்ஶி, திஶீ, த்ருஶ், ம்ருஶ், ஶ்ரீ, ருஶ், லிஶ், விஶ், ஸ்ப்ருஶ், க்ருஷி।

Verse 82

त्विष्तुष्दुष्पुष्यपिष्विष्शिष्शुष्श्लिष्यतयो घसिः । वसतिर्दहदिहिदुहो नह्मिह्रुह्लिह्वहिस्तथा ॥ ८२ ॥

(வினையடிகள்:) த்விஷ், துஷ், துஷ், புஷ்ய, பிஷ், விஷ், ஷிஷ், ஷுஷ், ஷ்லிஷ், யத்; மேலும் ஘ஸ். அதுபோல வஸ், தஹ், திஹ், துஹ், நஹ், மி, ஹ்ரு, ஹ்லி, ஹ்வஹ் ஆகியவையும் வினையடிகள்.

Verse 83

अनुदात्ता हलंतेषु धातवो द्व्यधिकं शतम् । चाद्या निपाता गवयः प्राद्या दिग्देशकालजाः ॥ ८३ ॥

மெய்யெழுத்தில் முடியும் (ஹலந்த) தாதுக்களில் அனுதாத்த ஸ்வரம் விதியாகும். தாதுக்கள் எண்ணிக்கை இருநூற்றைச் சிறிது மீறியது எனக் கூறப்படுகிறது. ‘ச’ முதலியவை நிபாதங்கள்; ‘ப்ர’ முதலியவை ‘கவய’ குழு—திசை, இடம், காலம் குறிக்கும் சொற்கள்.

Verse 84

शब्दाः प्रोक्ता ह्यनेकार्थाः सर्वलिंगा अपि द्विज । गणपाठः सूत्रपाठो धातुपाठस्तथैव च ॥ ८४ ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே, சொற்கள் பல பொருள்களைக் கொண்டவை என்றும் எல்லா பால்களுக்கும் பொருந்துவன என்றும் போதிக்கப்பட்டுள்ளன. அதுபோல கணபாடம், சூத்திரபாடம், தாதுபாடமும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 85

पाठोनुनासिकानां च परायणमिहोच्यते । शब्दाः सिद्धा वैदिकास्तु लौकिकाश्चापि नारद ॥ ८५ ॥

இங்கே அனுநாசிக ஒலிகளுடன் சரியான பாராயண முறையும் கூறப்படுகிறது. ஓ நாரதா, சொற்கள் வேத மரபிலும் நிறுவப்பட்டவை; உலக வழக்கிலும் நிறுவப்பட்டவையே.

Verse 86

शब्दपारायणं तस्मात्कारणं शब्दसंग्रहे । लघुमार्गेण शब्दानां साधूनां संनिरूपणम् ॥ ८६ ॥

ஆகவே சொற்களின் பாராயணமும் நுண்ணாய்வும் சொற்களஞ்சியம் தொகுப்பதற்கான அடிப்படை காரணம். இதுவே சுருக்கமான வழி; இதனால் சொற்களின் சுத்தமான, சாதுவான வடிவம் தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 87

प्रकृतिप्रत्ययादेशलोपागममुखैः कृतम् ॥ ८७ ॥

இது பிரகృతి, ப்ரத்யய, ஆதேச, லோப, ஆகமம் முதலிய வழிகளால் நிறைவேறுகிறது।

Verse 88

इत्थमेतत्समाख्यातं निरुक्तं किंचिदेवते । कात्स्न्येर्न वक्तुमानंत्यात्कोऽपिशक्तो न नारद ॥ ८८ ॥

தேவனே! இவ்வாறு இது சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டு நிருக்தமாக கூறப்பட்டது; அதன் முழு விரிவு முடிவற்றதாதலால், நாரதரும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலார்।