Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
गूर्युदात्तेदिहोद्दिष्टो धातुरेको मुनीश्वर । णूमुखाश्चैव चत्वारः परस्मैपदिनो मताः ॥ ५९ ॥
gūryudāttedihoddiṣṭo dhātureko munīśvara | ṇūmukhāścaiva catvāraḥ parasmaipadino matāḥ || 59 ||
ஓ முனீஸ்வரரே! இங்கு ‘கூர்’ எனும் ஒரே தாது உதாத்த-சுரத்துடன் கூறப்பட்டது; மேலும் ‘ணு’ முதலான நான்கு (உருவங்கள்/பிரத்தியயங்கள்) பரஸ்மைபதம் என மதிக்கப்படுகின்றன।
Sanatkumara (in instruction to Narada on technical/Vedanga knowledge)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It frames Vedāṅga-Vyākaraṇa as a disciplined means to preserve Vedic meaning and recitation accuracy—supporting dharma and, indirectly, moksha through correct understanding of śāstra.
Direct bhakti is not taught here; instead, the verse supports bhakti practice by safeguarding scriptural language—accurate grammar and accent protect the intended meaning of hymns and names used in worship.
Vyākaraṇa and Śikṣā: it notes a dhātu marked with udātta accent and classifies four ṇu-ādi items as parasmaipada—practical for correct verb formation and Vedic recitation.