Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 29
Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
सहोऽनुदात्तेदेकस्तु रमैकोऽप्यात्मनैपदी । सदस्रय उदात्तेतः कुचाद्वेदा उदात्त इत् ॥ २९ ॥
saho'nudāttedekastu ramaiko'pyātmanaipadī | sadasraya udāttetaḥ kucādvedā udātta it || 29 ||
நியமத் தொகுப்பில் ‘ஸஹ’ அனுதாத்த ஸ்வரமுடையதாகக் கொள்ளப்படுகிறது; ‘ரம’ ஒரே வடிவமாயினும் ஆத்மநேபதியாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘ஸதஸ்ரய’ உதாத்தக் குறியுடையது; ‘குச’ இலிருந்து ‘வேதாஃ/வேதா’வும் உதாத்தமென எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது॥२९॥
Sanatkumāra (teaching Nārada the technical marks of Śikṣā/Vyākaraṇa usage)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
FAQs
It emphasizes that correct Vedic recitation depends on precise phonetics—especially udātta/anudātta accents—because mantra efficacy and faithful transmission of Vedic knowledge rely on accurate sound.
While not directly devotional, it supports bhakti practice by safeguarding mantra-śravaṇa and japa: devotion expressed through Vedic or Vaiṣṇava mantra recitation must preserve correct pronunciation and accent.
Śikṣā (phonetics) through udātta/anudātta accent indications, and Vyākaraṇa usage through noting forms that take ātmanepada (middle-voice) endings.