Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रिशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं देवेन रुद्रेण शङ्करेणामितौजसा / कपालं ब्रह्मणः पूर्वं स्थापितं देहजं भुवि

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்வகுப்பில் முப்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—அளவற்ற வல்லமை உடைய ருத்ரன் சங்கரன், பிரம்மாவின் உடலிலிருந்து தோன்றிய கபாலத்தை முன்பு பூமியில் எவ்வாறு நிறுவினான்?

Verse 2

सूत उवाच शृणुध्वमृषयः पुण्यां कथां पापप्रणाशनीम् / माहात्म्यं देवदेवस्य महादेवस्य धीमतः

சூதர் கூறினார்—ஓ ரிஷிகளே, பாவத்தை அழிக்கும் இந்தப் புனிதக் கதையை கேளுங்கள்; தேவர்களின் தேவன், ஞானமிகு மகாதேவனின் மகிமையை।

Verse 3

पुरा पितामहं देवं मेरुशृङ्गे महर्षयः / प्रोचुः प्रणम्य लोकादिं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

முற்காலத்தில் மேரு சிகரத்தில் மகரிஷிகள், உலகங்களின் ஆதியான தெய்வப் பிதாமஹன் பிரம்மாவை வணங்கி கேட்டனர்—அழியாத ஒரே தத்துவம் எது?

Verse 4

स मायया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः / अविज्ञाय परं भावं स्वात्मानं प्राह धर्षिणम्

மஹேசனின் மாயையால் மயங்கிய உலகங்களின் தோற்றக்காரன், பரமத் தத்துவத்தை அறியாது, தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தைப் பற்றி அகந்தையுடன் உரைத்தான்।

Verse 5

अहं धाता जगद्योनिः स्वयंभूरेक ईश्वरः / अनादिमत्परं ब्रह्म मामभ्यर्च्य विमुच्यते

நானே தாதா, உலகத்தின் யோனி-மூலம், சுயம்பூ—ஒரே ஈசன். நானே அனாதி பரப்ரஹ்மம்; என்னை வழிபட்டால் விடுதலை பெறுவர்।

Verse 6

अहं हि सर्वदेवानां प्रवर्तकनिवर्तकः / न विद्यते चाभ्यधिको मत्तो लोकेषु कश्चन

நானே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் இயக்குபவனும் அடக்குபவனும்; உலகங்களில் என்னை விட உயர்ந்தவர் எவரும் இல்லை।

Verse 7

तस्यैवं मन्यमानस्य जज्ञे नारायणांशजः / प्रोवाच प्रहसन् वाक्यं रोषताम्रविलोचनः

அவன் அவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் நாராயணனின் அம்சத்திலிருந்து ஒருவன் தோன்றினான்; மெல்லிய புன்னகையுடன் சொற்களை உரைத்தான்—கோபத்தால் அவன் கண்கள் செம்பொன் நிறமாயின।

Verse 8

किं कारणमिदं ब्रह्मन् वर्तते तव सांप्रतम् / अज्ञानयोगयुक्तस्य न त्वेतदुचितं तव

ஓ பிரம்மனே! இப்போது உனக்கு இந்த நிலை ஏன் ஏற்பட்டது? அறியாமை-யோகத்தில் இணைந்திருப்பது உனக்குச் சரியல்ல.

Verse 9

अहं धाता हि लोकानां यज्ञो नारायणः प्रभुः / न मामृते ऽस्य जगतो जीवनं सर्वदा क्वचित्

நானே உலகங்களின் தாதா (தாங்கி-போஷிப்பவன்); நானே யாகம்; நானே நாராயணன், பரமப் பிரபு. என்னை இன்றி இவ்வுலகிற்கு எக்காலமும் எங்கும் உயிர் இல்லை.

Verse 10

अहमेव परं ज्योतिरहमेव परा गतिः / मत्प्रेरितेन भवता सृष्टं भुवनमण्डलम्

நானே பரம ஒளி; நானே பரம கதி (உயர்ந்த இலக்கு). என் தூண்டுதலால் நீ இந்த முழு புவனமண்டலத்தை—உலகச் சக்கரத்தை—படைத்தாய்.

Verse 11

एवं विवदतोर्मोहात् परस्परजयैषिणोः / आजग्मुर्यत्र तौ देवौ वेदाश्चत्वार एव हि

இவ்வாறு மயக்கத்தால், ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி வாதித்துக் கொண்டிருந்த அந்த இரு தேவர்களிடம், அவர்கள் இருந்த இடத்திற்கே நான்கு வேதங்களும் வந்து சேர்ந்தன.

Verse 12

अन्वीक्ष्य देवं ब्रह्माणं यज्ञात्मानं च संस्थितम् / प्रोचुः संविग्नहृदया याथात्म्यं परमेष्ठिनः

யாகாத்மா என நிலைபெற்று அசையாது இருந்த தெய்வப் பிரம்மாவை நன்கு நோக்கி, பக்தி-பய மரியாதையால் கலங்கிய உள்ளத்துடன் வேதங்கள் பரமேஷ்டியின் உண்மையான தத்துவத்தை உரைத்தன.

Verse 13

ऋग्वेद उवाच यस्यान्तः स्थानि भूतानि यस्मात्सर्वं प्रवर्तते / यदाहुस्तत्परं तत्त्वं स देवः स्यान्महेश्वरः

ரிக் வேதம் கூறியது—யாரின் உள்ளே எல்லா உயிர்களும் நிலைகொள்கின்றன, யாரிடமிருந்து அனைத்தும் தோன்றிப் பாய்கின்றன; ஞானிகள் ‘பரமத் தத்துவம்’ எனச் சொல்வது—அந்தத் தேவனே மகேஸ்வரன்.

Verse 14

यजुर्वेद उवाच यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समर्च्यते / यमाहुरीश्वरं देवं स देवः स्यात् पिनाकधृक्

யஜுர்வேதம் உரைத்தது—எல்லா யாகங்களாலும் வழிபடப்படும் ஆண்டவன், யோகத்தாலும் முறையாகப் போற்றப்படுபவன்; ‘ஈசுவரன்’ என அழைக்கப்படும் அந்தத் தேவன், பினாகத்தைத் தாங்கும் சிவனே ஆவான்.

Verse 15

सामवेद उवाच येनेदं भ्राम्यते चक्रं यदाकाशान्तरं शिवम् / योगिभिर्विद्यते तत्त्वं महादेवः स शङ्करः

சாமவேதம் உரைத்தது—யாரால் இந்தப் பிரபஞ்சச் சக்கரம் சுழல்கிறது, ஆகாய விரிவின் உள்ளே உள்ள சிவமயத் தத்துவம் யார்; யோகிகள் உணரும் அந்தச் சத்தியமே—அவரே மகாதேவன், அவரே சங்கரன்.

Verse 16

अथर्ववेद उवाच यं प्रपश्यन्ति योगेशं यतन्तो यतयः परम् / महेशं पुरुषं रुद्रं स देवो भगवान् भवः

அதர்வவேதம் உரைத்தது—தவத்தில் முயலும் யதிகள் பரம யோகேசுவரனாகக் காண்பவன்; மகேசன், புருஷன், ருத்ரன்—அவனே தேவன், பகவான் பவ (சிவன்).

Verse 17

एवं स भगवान् ब्रह्मा वेदानामीरितं शुभम् / श्रुत्वाह प्रहसन् वाक्यं विश्वात्मापि विमोहितः

இவ்வாறு பகவான் பிரம்மா, வேதங்கள் உரைத்த அந்த மங்கள வாக்கைச் செவிமடுத்து, மென்மையான நகையுடன் சொன்னார்; உலகின் ஆத்மாவாக இருந்தும் அவர் ஒரு கணம் மயக்கமுற்றார்.

Verse 18

कथं तत्परमं ब्रह्म सर्वसङ्गविवर्जितम् / रमते भार्यया सार्धं प्रमथैश्चातिगर्वितैः

எல்லாப் பற்றுகளும் அற்ற அந்தப் பரம்பிரம்மம், துணைவியுடன் சேர்ந்து, மிக அகந்தையுடைய பிரமதர்களுடனும் எவ்வாறு இன்புற முடியும்?

Verse 19

इतिरिते ऽथ भगवान् प्रणवात्मा सनातनः / अमूर्तो मूर्तिमान् भूत्वा वचः प्राह पितामहम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், பிரணவாத்மா எனும் சனாதன பகவான் அமூர்த்தனாயிருந்தும் மூர்த்தி கொண்டு பிதாமஹன் பிரம்மாவிடம் வாக்கு உரைத்தான்।

Verse 20

प्रणव उवाच न ह्येष भगवान् पत्न्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया / कदाचिद् रमते रुद्रस्तादृशो हि महेश्वरः

பிரணவம் கூறியது—இந்த பகவான் ருத்ரன் தன் ஆத்மாவிலிருந்து வேறான ‘மனைவி’யில் எந்நாளும் இன்புறான் அல்ல; ஏனெனில் மகேஸ்வரன் அப்படிப்பட்டவன்.

Verse 21

अयं स भगवानीशः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः / स्वानन्दभूता कथिता देवी नागन्तुका शिवा

அவரே பகவான் ஈசன்—சுயஒளியாய், சனாதனன். அவருடைய தேவி அவருடைய சொந்த ஆனந்தஸ்வரூபமென கூறப்படுகிறாள்; அவள் சிவா, வெளியில் இருந்து சேர்ந்ததல்ல.

Verse 22

इत्येवमुक्ते ऽपि तदा यज्ञमूर्तेरजस्य च / नाज्ञानमगमन्नाशमीश्वरस्यैव मायया

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோதும், யாகமூர்த்தியான அஜன் (அஜன்மன்) உடைய அறியாமை அழியவில்லை; ஏனெனில் அது ஈசனுடைய மாயையாலே மறைக்கப்பட்டது.

Verse 23

तदन्तरे महाज्योतिर्विरिञ्चो विश्वभावनः / प्रापश्यदद्भुतं दिव्यं पूरयन् गगनान्तरम्

அந்நேரத்தில் உலகைத் தாங்கும் விரிஞ்சன் (பிரம்மா) வானவெளியெங்கும் நிறைந்து விளங்கும், அதிசயமான தெய்வீக மகாஜ்யோதியை கண்டான்।

Verse 24

तन्मध्यसंस्थं विमलं मण्डलं तेजसोज्ज्वलम् / व्योममध्यगतं दिव्यं प्रादुरासीद् द्विजोत्तमाः

அதன் நடுவே குற்றமற்ற வட்டமான மண்டலம் தோன்றியது; அது ஒளியால் ஜ்வலித்து, தெய்வீகமாய், வானத்தின் நடுவில் நிலைத்தது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தோரே।

Verse 25

स दृष्ट्वा वदनं दिव्यं मूर्ध्नि लोकपितामहः / तेन तन्मण्जलं घोरमालोकयदनिन्दितम्

உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, ஆண்டவனின் சிரோமுடியில் அந்த தெய்வீக முகத்தைப் பார்த்து, அதே தரிசனத்தின் வழியே அந்த அச்சமூட்டும், வலிமைமிக்க, குற்றமற்ற ஒளிமண்டலத்தை நோக்கினார்।

Verse 26

प्रजज्वालातिकोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः / क्षणाददृश्यत महान् पुरुषो नीललोहितः

மிகுந்த கோபத்தால் பிரம்மா ஜ்வலித்தார்; அவரின் ஐந்தாம் தலை (எரிந்து) மறைந்தது. அதே கணத்தில் மகாபுருஷன் நீலலோஹிதன் தோன்றினான்।

Verse 27

त्रिशूलपिङ्गलो देवो नागयज्ञोपवीतवान् / तं प्राह भगवान् ब्रह्मा शङ्करं नीललोहितम्

திரிசூலம் தாங்கிய பிங்கல நிறத் தேவன், நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவனாய் அங்கு நின்றான். அந்த சங்கரன்—நீலலோஹிதன்—அவனிடம் பகவான் பிரம்மா உரைத்தார்।

Verse 28

जानामि भवतः पूर्वं ललाटादेव शङ्कर / प्रादुर्भावं महेशान् मामेव शरणं व्रज

ஓ சங்கரா, உன் முன்னைய தோற்றத்தை நான் அறிவேன்—நீ நெற்றியிலிருந்தே வெளிப்பட்டாய். ஓ மகேசானா, என்னையே சரணமாக அடை।

Verse 29

श्रुत्वा सगर्ववचनं पद्मयोनेरथेश्वरः / प्राहिणोत् पुरुषं कालं भैरवं लोकदाहकम्

தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் அகந்தைச் சொற்களை கேட்ட ரதீஸ்வரப் பரமன், உலகங்களை எரிக்கும் பைரவனாகிய ‘கால’ புருஷனை அனுப்பினான்.

Verse 30

स कृत्वा सुमहद् युद्धं ब्रह्मणा कालभैरवः / चकर्त तस्य वदनं विरिञ्चस्याथ पञ्चमम्

பிரம்மாவுடன் மிகப் பெரிய போரை நடத்தி, காலபைரவன் விரிஞ்சி (பிரம்மா) யின் ஐந்தாம் முகத்தை வெட்டினான்.

Verse 31

निकृत्तवदनो देवो ब्रह्मा देवेन शंभुना / ममार चेशयोगेन जीवितं प्राप विश्वसृक्

சம்பு தேவனால் முகம் வெட்டப்பட்டதால், உலகை படைத்த பிரம்மா இறந்தவன் போல விழுந்தான்; ஆனால் ஈச-யோகத்தால் மீண்டும் உயிர் பெற்றான்.

Verse 32

अथानुपश्यद् गिरिशं मण्डलान्तरसंस्थितम् / समासीनं महादेव्या महादेवं सनातनम्

பின்னர் அவர் மண்டலத்தின் உள்ளகத்தில் நிலைத்திருந்த கிரீசனை கண்டார்—மகாதேவியுடன் அமர்ந்திருந்த சனாதன மகாதேவன்.

Verse 33

भुजङ्गराजवलयं चन्द्रावयवभूषणम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं जटाजूटविराजितम्

நாகராஜன் வளையமும் சந்திரக்கலா அலங்காரமும் அணிந்து, கோடி சூரியர் போல் ஒளிர்ந்து, ஜடாமுடியால் அவர் பிரகாசிக்கிறார்.

Verse 34

शार्दूलचर्मवसनं दिव्यमालासमन्वितम् / त्रिशूलपाणिं दुष्प्रेक्ष्यं योगिनं भूतिभूषणम्

அவர் புலிச்சர்ம ஆடை அணிந்து, தெய்வீக மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; கையில் திரிசூலம் ஏந்தி—நோக்க அரிதானவர்—யோகி; திருநீறே அவரின் ஆபரணம்.

Verse 35

यमन्तरा योगनिष्ठाः प्रपश्यन्ति हृदीश्वरम् / तमादिदेवं ब्रह्माणं महादेवं ददर्श ह

அந்த உள்ளார்ந்த தியான இடைவெளியில் யோகநிஷ்டர்கள் இதயத்தில் உறையும் ஈசுவரனை காண்கிறார்கள்; அவ்வாறே அவர் ஆதிதேவன்—பிரம்மஸ்வரூப மகாதேவனைத் தரிசித்தார்.

Verse 36

यस्य सा परमा देवी शक्तिराकाशसंस्थिता / सो ऽनन्तैश्वर्ययोगात्मा महेशो दृश्यते किल

யாருடைய பரமதேவி—அதீத சக்தி—ஆகாசத்தில் நிலைபெற்றுள்ளாளோ, அந்த மகேசுவரன் எல்லையற்ற ஐசுவரியங்களுடன் யோகஸ்வரூபமாக நிச்சயமாகத் தோன்றுகிறார்.

Verse 37

यस्याशेषजगद् बीजं विलयं याति मोहनम् / सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते

யாரிடத்தில் முழு உலகின் மயக்கமூட்டும் விதை லயமாகக் கரைகிறதோ—அந்த ருத்ரன் ஒருமுறை வணங்குவதாலேயே நிச்சயமாக வெளிப்படுகிறார்.

Verse 38

यो ऽथ नाचारनिरतान् स्वभक्तानेव केवलम् / विमोचयति लोकानां नायको दृश्यते किल

நியமாசாரத்தில் நிலைபெறாத தம் பக்தர்களையும் ‘என் சொந்தவர்’ என்றே கருதி விடுவிப்பவர்—அவரைத் தவிர உலகங்களுக்கு வேறு காவலன் நிச்சயமாகத் தோன்றுவதில்லை.

Verse 39

यस्य वेदविदः शान्ता निर्द्वन्द्वा ब्रह्मचारिणः / विदन्ति विमलं रूपं स शंभुर्दृश्यते किल

வேதம் அறிந்த, அமைதியுடைய, இரட்டைத்தன்மை கடந்த, பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்த தவசிகள் யாருடைய மாசற்ற ரூபத்தை உணர்கிறார்களோ—அவரே நிச்சயமாக ஶம்புவாகத் தரிசிக்கப்படுகிறார்।

Verse 40

यस्य ब्रह्मादयो देवा ऋषयो ब्रह्मवादिनः / अर्चयन्ति सदा लिङ्गं विश्वेशः खलु दृश्यते

பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், பிரம்மத்தை உரைக்கும் ரிஷிகள் யாருடைய லிங்கத்தை எப்போதும் அர்ச்சிக்கிறார்களோ—அவரே நிச்சயமாக விஶ்வேஶன், உலகநாதன் எனத் தரிசிக்கப்படுகிறார்।

Verse 41

यस्याशेषजगद् बीजं विलयं याति मोहनम् / सकृत्प्रणाममात्रेण स रुद्रः खलु दृश्यते

யாரிடத்தில் முழு உலகின் விதை எனும் இந்த மோக சக்தி லயமடைகிறதோ—அந்த ருத்ரன் ஒரே முறை வணங்குவதாலேயே நிச்சயமாகத் தரிசிக்கப்படுகிறார்।

Verse 42

विद्यासहायो भगवान् यस्यासौ मण्डलान्तरम् / हिरण्यगर्भपुत्रो ऽसावीश्वरो दृश्यते किल

புனித ஞானம் துணையாக உடன் நிற்க, சூரிய மண்டலத்தின் உள்ளே அந்த பகவான் இருப்பார்; அங்கேயே ஹிரண்யகர்பன் புதல்வன் எனப் புகழப்படும் ஈஶ்வரன் நிச்சயமாகத் தரிசிக்கப்படுகிறார்।

Verse 43

यस्याशेषजगत्सूतिर्विज्ञानतनुरीश्वरी / न मुञ्चति सदा पार्श्वं शङ्करो ऽसावदृश्यत

முழு உலகின் தாயாகிய, தூய அறிவே உடலாகிய ஈஶ்வரி தேவி யாருடைய பக்கத்தை ஒரு கணமும் விட்டு விலகாதாளோ—அவர் ஶங்கரனாகத் தரிசிக்கப்பட்டார்।

Verse 44

पुष्पं वा यदि वा पत्रं यत्पादयुगले जलम् / दत्त्वा तरति संसारं रुद्रो ऽसौ दृश्यते किल

மலராயினும் இலையாயினும்—அவரது இரு திருவடிகளில் நீரை அர்ப்பணிப்பவன் சம்சாரத்தைத் தாண்டுவான்; சிவகிருபையால் அவனே ருத்ர-ஸ்வரூபம் அடைவான் எனக் காணப்படுகிறது.

Verse 45

तत्सन्निधाने सकलं नियच्छति सनातनः / कालः किल स योगात्मा कालकालो हि दृश्यते

அவரது சன்னிதியில் சனாதன காலம் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தி நடத்துகிறது. யோக-ஸ்வரூபமான அந்தக் காலமே ‘காலத்திற்கும் காலம்’ எனும் பரம நியந்தாவாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 46

जीवनं सर्वलोकानां त्रिलोकस्यैव भूषणम् / सोमः स दृश्यते देवः सोमो यस्य विभूषणम्

அவரே எல்லா உலகங்களின் உயிர்; முத்திருலோகத்தின் அலங்காரம். அந்தத் தேவன் சோமராகத் தோன்றுகிறார்; சோமன் அவருக்கே அணிகலன்—அவரின் அணியே சோமன்.

Verse 47

देव्या सह सदा साक्षाद् यस्य योगः स्वभावतः / गीयते परमा मुक्तिः स योगी दृश्यते किल

தேவியுடன் இயல்பாகவே எப்போதும் நேரடியாக ஒன்றிய யோகம் யாருக்கோ—அவரைப் பற்றியே பரம முக்தி பெறப்படும் எனப் பாடப்படுகிறது; அவரே உண்மையான யோகி என அறியப்படுகிறார்.

Verse 48

योगिनो योगतत्त्वज्ञा वियोगाभिमुखानिशम् / योगं ध्यायन्ति देव्यासौ स योगी दृश्यते किल

தேவி! யோகத் தத்துவத்தை அறிந்த யோகிகள் இரவும் பகலும் பிரிவை நோக்காமல், இடையறாது யோகத்தையே தியானிக்கின்றனர்; அத்தகையவரே உண்மையான யோகி எனக் காணப்படுகிறார்.

Verse 49

सो ऽनुवीक्ष्य महादेवं महादेव्या सनातनम् / वरासने समासीनमवाप परमां स्मृतिम्

மகாதேவியுடன் சனாதன மகாதேவன் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, அவன் பரம ஸ்மிருதி—உயர்ந்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வு—அடைந்தான்।

Verse 50

लब्ध्वा माहेश्वरीं दिव्यां संस्मृतिं भगवानजः / तोषयामास वरदं सोमं सोमविभूषणम्

மாஹேஸ்வரீ அருளிய தெய்வீக ஸ்மிருதியை மீட்டுப் பெற்ற அஜ பகவான், சந்திரபூஷணனான வரத சோமனைத் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 51

ब्रह्मोवाच नमो देवाय महते महादेव्यै नमो नमः / नमः शिवाय शान्ताय शिवायै शान्तये नमः

பிரம்மா கூறினார்—மகா தேவனுக்கு வணக்கம்; மகா தேவிக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். அமைதியான சிவனுக்கு வணக்கம்; அமைதியே வடிவான சிவைக்கு வணக்கம்.

Verse 52

ॐ नमो ब्रह्मणे तुभ्यं विद्यायै ते नमो नमः / नमो मूलप्रकृतये महेशाय नमो नमः

ॐ. பிரம்மனாகிய உமக்கு வணக்கம்; உமது வித்யைக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். மூலப் பிரகிருதிக்கு வணக்கம்; மகேசனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 53

नमो विज्ञानदेहाय चिन्तायै ते नमो नमः / नमस्ते कालकालाय ईश्वरायै नमो नमः

விஞ்ஞானமே உடலான உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; சிந்தா-சக்தியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். காலத்தை மீறும் காலகாலனுக்கு வணக்கம்; ஈஸ்வரியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 54

नमो नमो ऽस्तु रुद्राय रुद्राण्यै ते नमो नमः / नमो नमस्ते कामाय मायायै च नमो नमः

ருத்ரருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; ஹே ருத்ராணி, உமக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். ஹே காம-சக்தியே, உமக்கு நமோ நமः; ஹே மாயா-சக்தியே, உமக்கும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 55

नियन्त्रे सर्वकार्याणां क्षोभिकायै नमो नमः / नमो ऽस्तु ते प्रकृतये नमो नारायणाय च

அனைத்து செயல்களையும் ஆளும் நியந்தாவுக்கு, படைப்பை அசைக்கும் சக்திக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ஹே பிரக்ருதி-ஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; ஹே நாராயணனே, உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 56

योगादायै नमस्तुभ्यं योगिनां गुरवे नमः / नमः संसारनाशाय संसारोत्पत्तये नमः

ஹே யோகத்தின் ஆதித் தாதா, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே யோகிகளின் குருவே, உமக்கு வணக்கம். சம்சாரப் பந்தத்தை அழிப்பவருக்கு நமः; சம்சாரம் எழும் மூலத்திற்கும் நமः.

Verse 57

नित्यानन्दाय विभवे नमो ऽस्त्वानन्दमूर्तये / नमः कार्यविहीनाय विश्वप्रकृतये नमः

நித்திய ஆனந்தமாய் எல்லாவற்றையும் ஆளும் பரம்பொருளுக்கு நமஸ்காரம்—ஆனந்தமூர்த்திக்கு வணக்கம். செயல்பலனற்ற, காரண-காரியத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவருக்கு நமः; உலகின் ஆதிப் பிரக்ருதியாய் இருப்பவருக்கும் நமः.

Verse 58

ओङ्कारमूर्तये तुभ्यं तदन्तः संस्थिताय च / नमस्ते व्योमसंस्थाय व्योमशक्त्यै नमो नमः

ஹே ஓங்காரமூர்த்தியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓங்காரத்தின் உள்ளே உறையும் உமக்கு வணக்கம். ஹே வ்யோமத்தில் நிலைபெற்றவரே, உமக்கு நமः; ஹே வ்யோம-சக்தியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 59

इति सोमाष्टकेनेशं प्रणनाम पितामहः / पपात दण्डवद् भूमौ गृणन् वै शतरुद्रियम्

இவ்வாறு சோமாஷ்டக ஸ்தோத்திரத்தால் ஆண்டவனைப் புகழ்ந்து பிதாமஹன் பிரம்மா ஈசுவரனை வணங்கினார். தண்டவத் முறையில் நிலத்தில் விழுந்து, சதருத்ரீயத்தை ஜபித்துப் போற்றினார்.

Verse 60

अथ देवो महादेवः प्रणतार्तिहरो हरः / प्रोवाचोत्थाप्य हस्ताभ्यां प्रतो ऽस्मि तव सांप्रतम्

அப்போது வணங்கியோரின் துயரை அகற்றும் மகாதேவன் ஹரன், இரு கைகளாலும் அவரை எழுப்பி—“இப்போது நான் உன்மேல் திருப்தியடைந்தேன்” என்று கூறினார்.

Verse 61

दत्त्वासौ परमं योगमैश्वर्यमतुलं महत् / प्रोवाचाग्रे स्थितं देवं नीललोहितमीश्वरम्

அவருக்கு உன்னதமான யோகத்தையும் ஒப்பற்ற மாபெரும் ஐஸ்வரியத்தையும் அருளி, பின்னர் முன்னே நின்ற நীলலோஹித பரமேசுவரனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 62

एष ब्रह्मास्य जगतः संपूज्यः प्रथमः सुतः / आत्मनो रक्षणीयस्ते गुरुर्ज्येष्ठः पिता तव

இவர் இவ்வுலகத்தின் பிரம்மா—முதற்பிறந்த மகன், முழுமையாகப் போற்றத்தக்கவர். உன் ஆத்மாவைப் போலவே இவரைக் காக்க வேண்டும்; இவர் உன் குரு, மூத்தவர், தந்தை.

Verse 63

अयं पुराणपुरुषो न हन्तव्यस्त्वयानघ / स्वयोगैश्वर्यमाहात्म्यान्मामेव शरणं गतः

ஓ பாவமற்றவனே, இந்தப் புராணபுருஷனை நீ கொல்லக் கூடாது. தன் யோக ஐஸ்வரியத்தின் மகிமையால் அவன் என்னையே சரணடைந்தான்.

Verse 64

अयं च यज्ञो भगवान् सगर्वो भवतानघ / शासितव्यो विरिञ्चस्य धारणीयं शिरस्त्वया

ஓ பாவமற்றவனே! இந்த யாகமே தானே பகவான்; ஆனால் அகந்தையால் பெருமிதம் கொண்டது. ஆகவே விரிஞ்சன் (பிரம்மா) நலனுக்காக இதை நீ அடக்கி, இந்தப் பாரத்தை உன் சிரத்தில் தாங்கு.

Verse 65

ब्रह्महत्यापनोदार्थं व्रतं लोकाय दर्शयन् / चरस्व सततं भिक्षां संस्थापय सुरद्विजान्

பிரம்மஹத்தியையின் பாவம் நீங்க வ்ரதம் ஏற்று, உலகிற்கு போதனையாக அதை வெளிப்படுத்து. எப்போதும் பிச்சையால் வாழ்ந்து, தேவர்க்குச் சமமான பூஜ்ய த்விஜர்களை நிலைநிறுத்து.

Verse 66

इत्येतदुक्त्वा वचनं भगवान् परमेश्वरः / स्थानं स्वाभाविकं दिव्यं ययौ तत्परमं पदम्

இவ்வாறு சொல்லி, பகவான் பரமேஸ்வரன் தமது இயல்பான தெய்வீக தாமத்திற்குச் சென்று, அந்த பரம பதத்தை அடைந்தார்.

Verse 67

ततः स भगवानीशः कपर्दे नीललोहितः / ग्राहयामास वदनं ब्रह्मणः कालभैरवम्

அப்போது சடையுடைய, நீல-செம்மை நிறத்தையுடைய பகவான் ஈசன், காலபைரவனால் பிரம்மாவின் முகத்தைப் பற்றச் செய்தார்.

Verse 68

चर त्वं पापनाशार्थं व्रतं लोकहितावहम् / कपालहस्तो भगवान् भिक्षां गृह्णातु सर्वतः

பாவநாசத்திற்காக, உலகநலன் தரும் இந்த வ்ரதத்தைச் செய். கபாலம் ஏந்திய பகவான் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் பிச்சை ஏற்றுக் கொள்ளட்டும்.

Verse 69

उक्त्वैवं प्राहिणोत् कन्यां ब्रह्महत्यामिति श्रुताम् / दंष्ट्राकरालवदनां ज्वालामालाविभूषणाम्

இவ்வாறு கூறி, ‘பிரம்மஹத்யா’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தக் கன்னியை அவன் அனுப்பினான்; நீண்ட பற்களால் அவளது முகம் அச்சமூட்டியது, தீஜ்வாலைகளின் மாலையால் அவள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 70

यावद् वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति / तावत् त्वं भीषणे कालमनुगच्छ त्रिलोचनम्

அவன் ஒளிமிகு வாராணசி நகரை அடையும் வரை, அந்தப் பயங்கர காலமெல்லாம் நீ மூன்று கண்களுடைய திரிலோசனன் (சிவன்) பின்னே தொடர்ந்து செல்.

Verse 71

एवमाभाष्य कालाग्निं प्राह देवो महेश्वरः / अटस्व निखिलं लोकं भिक्षार्थो मन्नियोगतः

இவ்வாறு காலாக்னியை உரைத்து, தேவர் மகேஸ்வரன் கூறினார்: “என் ஆணையினால் பிச்சை நாடும் துறவியாகி, எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றித் திரி.”

Verse 72

यदा द्रक्ष्यसि देवेशं नारायणमनामयम् / तदासौ वक्ष्यति स्पष्टमुपायं पापशोधनम्

நீ தேவேசனும் நோயற்ற நாராயணனையும் தரிசிக்கும் போது, அவர் பாவநீக்கத்தின் வழியைத் தெளிவாக உனக்குச் சொல்வார்.

Verse 73

स देवदेवतावाक्यमाकर्ण्य भगवान् हरः / कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम्

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், கபாலத்தை கையில் ஏந்திய உலகாத்மா ஆகிய பகவான் ஹரன், மூன்று உலகங்களிலும் உலாவினார்.

Verse 74

आस्थाय विकृतं वेषं दीप्यमानं स्वतेजसा / श्रीमत् पवित्रमतुलं जटाजूटविराजितम्

அவர் வியத்தகு வேடம் பூண்டு, தன் சுயதேஜஸால் ஒளிவீசி—திருமிகு, பரமப் புனித, ஒப்பற்ற, ஜடாஜூடம் விளங்கத் தோன்றினார்।

Verse 75

कोटिसूर्यप्रतीकाशैः प्रमथैश्चातिगर्वितैः / भाति कालाग्निनयनो महादेवः समावृतः

கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், மிக அகந்தை கொண்ட பிரமதர்களால் சூழப்பட்ட—காலாக்னி போன்ற கண்களையுடைய மகாதேவர் பேரொளியுடன் விளங்கினார்।

Verse 76

पीत्वा कदमृतं दिव्यमानन्दं परमेष्ठिनः / लीलाविलासूबहुलो लोकानागच्छतीश्वरः

பரமேஷ்வரனுடைய அமுதம் போன்ற தெய்வ ஆனந்தத்தை அருந்தி, லீலாவிலாசம் நிறைந்த ஈஸ்வரன் உலகங்களுக்குத் தோன்றுகின்றான்।

Verse 77

तं दृष्ट्वा कालवदनं शङ्करं कालभैरवम् / रूपलावण्यसंपन्नं नारीकुलमगादनु

காலமே முகமாகத் தோன்றும் காலபைரவ ரூப சங்கரனை—அழகும் ஒளியும் நிறைந்தவரெனக் கண்டு—பெண்கள் கூட்டம் அவரைப் பின்தொடர்ந்தது।

Verse 78

गायन्ति विविधं गीतं नृत्यन्ति पुरतः प्रभोः / सस्मितं प्रेक्ष्य वदनं चक्रुर्भ्रूभङ्गमेव च

அவர்கள் ஆண்டவரின் முன் பலவகைப் பாடல்கள் பாடி நடனமாடினர்; அவர் புன்னகைமிகு முகத்தை நோக்கி புருவ அசைவுகளாலும் உணர்வை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 79

स देवदानवादीनां देशानभ्येत्य शूलधृक् / जगाम विष्णोर्भवनं यत्रास्ते मधुसूदनः

திரிசூலதாரியான அவர் தேவர்கள், தானவர்கள் முதலியோரின் நாடுகளைத் தாண்டி விஷ்ணுவின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்; அங்கே மதுசூதனன் வீற்றிருக்கிறான்।

Verse 80

निरीक्ष्य दिव्यभवनं शङ्करो लोकशङ्करः / सहैव भूतप्रवरैः प्रवेष्टुमुपचक्रमे

அந்த தெய்வீக மாளிகையை நோக்கி, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரன் தன் சிறந்த பூத-கணங்களுடன் உடனே உள்ளே நுழையத் தொடங்கினான்।

Verse 81

अविज्ञाय परं भावं दिव्यं तत्पारमेश्वरम् / न्यवारयत् त्रिशूलाङ्कं द्वारपालो महाबलः

பரமேஸ்வரனின் அந்த உன்னத தெய்வீக நிலையைக் அறியாமல், திரிசூலச் சின்னம் கொண்ட மகாபலன் வாயில்காவலன் வழியைத் தடுத்தான்।

Verse 82

शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा महाभुजः / विष्वक्सेन इति ख्यातो विष्णोरंशसमुद्भवः

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கி, பீதாம்பரம் அணிந்து, பெருங்கைமிகு—அவன் ‘விஷ்வக்சேனன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; விஷ்ணுவின் அம்சத்திலிருந்து தோன்றியவன்।

Verse 83

अथैनं शङ्करगणो युयुधे विष्णुसंभवम् / भीषणो भैरवादेशात् कालवेग इति श्रुतः

அப்போது சங்கரனின் ஒரு கணன், விஷ்ணுவில் இருந்து தோன்றிய அவனுடன் போரிட்டான்; பயங்கரன், பைரவனின் ஆணையால் செயல்பட்டு ‘காலவேகன்’ எனப் பெயர் பெற்றான்।

Verse 84

विजित्य तं कालवेगं क्रोधसंरक्तलोचनः / रुद्रायाभिमुखं रौद्रं चिक्षेप च सुदर्शनम्

காலவேகன் எனப்பட்டவனை வென்று, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவர் ருத்ரனை நோக்கி உக்கிரமான சுதர்சனச் சக்கரத்தை எறிந்தார்।

Verse 85

अथ देवो महादेवस्त्रिपुरारिस्त्रिशूलभृत् / तमापतन्तं सावज्ञमालोकयदमित्रजित्

அப்போது திரிபுராரி, திரிசூலதாரி ஆகிய தேவ மகாதேவர்—பகைவரை வென்றவர்—பாய்ந்து வரும் அவனை அவமதிப்புடன் நோக்கினார்।

Verse 86

तदन्तरे महद्भूतं युगान्तदहनोपमम् / शूलेनोरसि निर्भिद्य पातयामास तं भुवि

அந்நேரத்தில், யுகாந்தத் தீயைப் போல எரியும் அந்த மாபெரும் உயிரின் மார்பை திரிசூலத்தால் குத்தி, அவரை பூமியில் வீழ்த்தினார்।

Verse 87

स शूलाभिहतो ऽत्यर्थं त्यक्त्वा स्वं परमं बलम् / तत्याज जीवितं दृष्ट्वा मृत्युं व्याधिहता इव

திரிசூலத்தால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு, தன் உச்சமான வலிமையையும் இழந்து, மரணத்தை நேரில் கண்டு நோயால் வீழ்ந்த உயிரைப் போல உயிர் நீத்தான்।

Verse 88

निहत्य विष्णुपुरुषं सार्धं प्रमथपुङ्गवैः / विवेश चान्तरगृहं समादाय कलेवरम्

பிரமதர்களின் தலைசிறந்தவர்களுடன் அந்த விஷ்ணு-புருஷனை வதைத்து, உடலை எடுத்துக்கொண்டு அவர் அந்தர்க் கூடத்திற்குள் நுழைந்தார்।

Verse 89

निरीक्ष्य जगतो हेतुमीश्वरं भगवान् हरिः / शिरो ललाटात् संभिद्य रक्तधारामपातयत्

உலகத்தின் காரணமான ஈசுவர பகவானை நோக்கி, பகவான் ஹரி தன் நெற்றியைப் பிளந்து இரத்தத் தாரையைப் பொழியச் செய்தார்।

Verse 90

गृहाण भगवन् भिक्षां मदीयाममितद्युते / न विद्यते ऽनाभ्युदिता तव त्रिपुरमर्दन

ஹே பகவான், எல்லையற்ற ஒளியுடையவனே, என் இந்தப் பிச்சை-அர்ப்பணத்தை ஏற்றருள்வாயாக. ஹே திரிபுரமர்தன, உன்னால் வெளிப்படாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 91

न संपूर्णं कपालं तद् ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / दिव्यं वर्षसहस्रं तु सा च धारा प्रवाहिता

பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் அந்தக் கபாலப் பாத்திரம் இன்னும் நிரம்பவில்லை; ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அந்தத் தாரை தொடர்ந்து ஓடியது।

Verse 92

अथाब्रवीत् कालरुद्रं हरिर्नारायणः प्रभुः / संस्तूय वैदिकैर्मन्त्रैर्बहुमानपुरः सरम्

அப்போது நாராயணனாகிய ஆண்டவன் ஹரி, வேத மந்திரங்களால் போற்றி, மிகுந்த மரியாதையுடன் காலருத்ரனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 93

किमर्थमेतद् वदनं ब्रह्मणो भवता धृतम् / प्रोवाच वृत्तमखिलं भगवान् परमेश्वरः

“எதற்காக நீ பிரம்மாவின் இந்த முக (வடிவ)த்தை ஏற்றுக் கொண்டாய்?” என்று கேட்கப்பட்டபோது, பகவான் பரமேசுவரன் முழு நிகழ்வையும் விளக்கினார்।

Verse 94

समाहूय हृषीकेशो ब्रह्महत्यामथाच्युतः / प्रार्थयामास देवेशो विमुञ्चेति त्रिशूलिनम्

அப்போது அச்யுதனான ஹ்ருஷீகேசன் தேவாதிதேவன் பிரம்மஹத்தியையை அழைத்து, திரிசூலதாரியான சூலின் சங்கரனை வேண்டினான்—“இந்தப் பாபப் பந்தத்திலிருந்து என்னை விடுவிப்பாயாக।”

Verse 95

न तत्याजाथ सा पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा / चिरं ध्यात्वा जगद्योनिः शङ्करं प्राह सर्ववित्

முராரி கூறினாலும் அவள் அவன் அருகை விட்டு அகலவில்லை. அப்போது உலகின் கருவானவர், அனைத்தும் அறிந்தவர், நீண்ட தியானத்திற்குப் பின் சங்கரனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 96

व्रजस्व भगवन् दिव्यां पुरीं वाराणसीं शुभाम् / यत्राखिलजगद्दोषं क्षिप्रं नाशयताश्वरः

பகவனே, தெய்வீகமும் மங்களமுமான வாராணசி நகரத்திற்குச் செல்வாயாக; அங்கே ஈஸ்வரன் உலகமெங்கும் ஒட்டிய குற்றப் பாவங்களை விரைவில் அழிக்கின்றான்।

Verse 97

ततः शर्वाणि गुह्यानि तीर्थान्यायतनानि च / जगाम लीलया देवो लोकानां हितकाम्यया

பின்னர் எல்லா உயிர்களின் நலனை நாடி, இறைவன் தன் லீலையால் விருப்பம்போல் மறைந்த தீர்த்தங்களுக்கும் புனித ஆலய-ஆயதனங்களுக்கும் சென்றான்।

Verse 98

संस्तूयमानः प्रमथैर्महायोगैरितस्ततः / नृत्यमानो महायोगी हस्तन्यस्तकलेवरः

பிரமதர்களான மகாயோகிகள் அனைத்துத் திசைகளிலும் போற்ற, அந்த மகாயோகி இங்கும் அங்கும் நடனமாடினான்; உடல் தன் கையில் வைத்ததுபோல் முழுவதும் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது।

Verse 99

तमभ्यधावद् भगवान् हरिर्नारायणः स्वयम् / अथास्थायापरं रूपं नृत्यदर्शनलालसः

பகவான் ஹரி—தாமே நாராயணர்—அவனை நோக்கி ஓடினார். பின்னர் வேறொரு ரூபம் கொண்டு நடனத் தரிசனத்திற்குத் தாகமுற்றார்.

Verse 100

निरीक्षमाणो नोविन्दं वृषेन्द्राङ्कितशासनः / सस्मितो ऽनन्तयोगात्मा नृत्यति स्म पुनः पुनः

சுற்றிலும் நோக்கியபோதும் கோவிந்தனை அவர் காணவில்லை. அப்போது வृषபச் சின்னமுடைய ஆணையாளர் இறைவன் மென்மையாகச் சிரித்து, அளவற்ற யோகச்வரூபனாய் மீண்டும் மீண்டும் நடனமாடினார்.

Verse 101

अथ सानुचरो रुद्रः सहरिर्धर्मवाहनः / भेजे महादेवपुरीं वाराणसीमिति श्रुताम्

அப்போது சேவகர்களுடன் ருத்ரரும், தர்மத்தைத் தாங்கி நடத்தும் ஹரியும், மரபில் வாராணசி எனப் புகழ்பெற்ற மகாதேவபுரிக்குச் சென்றனர்.

Verse 102

प्रविष्टमात्रे देवेशे ब्रह्महत्या कपर्दिनि / हा हेत्युक्त्वा सनादं सा पातालं प्राप दुः खिता

தேவேசன் உள்ளே நுழைந்தவுடனே, கபர்தினான சிவன் முன்னிலையில் பிரம்மஹத்யை ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று பேரொலியுடன் அலறி, துயருற்று பாதாளத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 103

प्रविश्य परमं स्थानं कपालं ब्रह्मणो हरः / गणानामग्रतो देवः स्थापयामास शङ्करः

அந்த பரம புனிதத் தலத்தில் நுழைந்து ஹரன் (சிவன்) பிரம்மாவின் கபாலத்தை வைத்தார்; கணங்களின் முன்னிலையில் தேவன் சங்கரன் அதை முறையாக நிறுவினார்.

Verse 104

स्थापयित्वा महादेवो ददौ तच्च कलेवरम् / उक्त्वा सजीवमस्त्वीशो विष्णवे स घृणानिधिः

நிறுவிய பின் மகாதேவன் அதே உடலை அளித்தான். கருணைக் கடலான ஈசன் விஷ்ணுவிடம் “இது உயிர்ப்பெறுக” என்று கூறி அவரிடம் ஒப்படைத்தான்.

Verse 105

ये स्मरन्ति ममाजस्त्रं कापालं वेषमुत्तमम् / तेषां विनश्यति क्षिप्रमिहामुत्र च पातकम्

எவர் இடையறாது என் உத்தம கபாலிக வேடத்தை நினைவுறுத்துகிறாரோ, அவர்களின் பாவம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் விரைவில் அழியும்.

Verse 106

आगम्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः / तर्पयित्वा पितॄन् देवान् मुच्यते ब्रह्महत्यया

உத்தம தீர்த்தத்திற்குச் சென்று விதிப்படி நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்தால், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 107

अशाश्वतं जगज्ज्ञात्वा ये ऽस्मिन् स्थाने वसन्ति वै / देहान्ते तत् परं ज्ञानं ददामि परमं पदम्

இந்த உலகம் நிலையற்றது என அறிந்து இப்புனிதத் தலத்தில் உண்மையாய் வாழ்வோர்க்கு, உடல் முடிவில் நான் பரம ஞானத்தையும் பரம பதத்தையும் அருள்வேன்.

Verse 108

इतीदमुक्त्वा भगवान् समालिङ्ग्य जनार्दनम् / सहैव प्रमथेशानैः क्षणादन्तरधीयत

இவ்வாறு கூறி பகவான் ஜனார்தனனை அணைத்தார்; பிரமதர்களின் தலைவர்களுடன் அவர் கணநேரத்தில் மறைந்தார்.

Verse 109

स लब्ध्वा भगवान् कृष्णो विष्वक्सेनं त्रिशूलिनः / स्वं देशमगत् तूर्णं गृहीत्वां परमं वपुः

திரிசூலதாரி பிரபு (சிவன்) அருளால் விஷ்வக்சேனனைப் பெற்ற பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பரம தெய்வ வடிவம் ஏற்று விரைந்து தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 110

एतद् वः कथितं पुण्यं महापातकनाशनम् / कपालमोचनं तीर्थं स्थाणोः प्रियकरं शुभम्

இப்புண்ணிய வரலாற்றை உங்களுக்குச் சொன்னேன்—கபாலமோசன தீர்த்தம்; அது மங்களகரம், ஸ்தாணு (சிவன்)க்கு பிரியம், மகாபாதகங்களை அழிப்பது।

Verse 111

य इमं पठते ऽध्यायं ब्राह्मणानां समीपतः / वाचिकैर्मानसैः पापैः कायिकैश्च विमुच्यते

பிராமணர்களின் முன்னிலையில் இவ்வத்யாயத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் செய்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।