Adhyaya 30
Prāyaścitta for Mahāpātakas — Brahmahatyā, Association with the Fallen, and Tīrtha-Based Purification
உத்தரபாகத்தின் தர்மசாஸ்திரப் போக்கைத் தொடர்ந்து, வியாசர் பிராயச்சித்தத்தை முறையாக விளக்குகிறார்—விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களை விடுதல், கண்டிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்தல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் குற்றங்களுக்கு நிவாரணமாக. வேதார்த்த நிபுணர்கள் மற்றும் தர்மவிசாரகர்களின் அதிகாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பிராயச்சித்தத்திற்கு நீதிசார் கட்டமைப்பு நிறுவப்படுகிறது. இவ்வத்யாயத்தில் மகாபாதகங்கள்—பிரம்மஹத்த்யா, சுராபானம், திருட்டு, குருதல்பகமனம்—வரையறுக்கப்படுகின்றன; மேலும் பதிதர்களுடன் நீடித்த சங்கம், அயோக்ய யாஜனம், நிஷித்த மைதுனம், அலட்சியமான போதனை ஆகியனவும் குற்றத்தை வளர்ப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. அறியாமையில் நிகழ்ந்த பிரம்மஹத்த்யாவுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனப் பிராயச்சித்தம்—தபஸ்வி அடையாளங்கள், கட்டுப்பட்ட பிச்சை, தன்னிந்தனை, பிரம்மச்சரியம்—விவரிக்கப்படுகிறது; திட்டமிட்டு செய்தால் மரணப் பிராயச்சித்தமே எனத் தீர்மானிக்கிறது. இறுதியில் மகாபுண்யம் மற்றும் தீர்த்த-ஆதார சுத்தி வழிகள்—அஷ்வமேத அவப்ருதம், வேதஜ்ஞனுக்கு சர்வஸ்வ தானம், சங்கம ஸ்நானம், ராமேஸ்வரத்தில் கடல் ஸ்நானம் ருத்ர தரிசனத்துடன், மேலும் பைரவனின் கபாலமோசனத் தீர்த்தம்—கூறப்பட்டு, பித்ருகர்மமும் ஷைவ பூஜையும் புனருத்தாரண தர்மத்தில் இணைக்கப்பட்டு, அடுத்த अध्यாயங்களின் படிநிலைப் பிராயச்சித்தங்களுக்கு முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे एकोनत्रिंशो ऽध्यायः व्यास उवाच अतः परं प्रवलक्ष्यामि प्रायश्चित्तविधिं शुभम् / हिताय सर्वविप्राणां दोषाणामपनुत्तये
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஆறாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையின் பின்பகுதியில் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் (தொடங்குகிறது). வியாசர் கூறினார்—இனி நான் ப்ராயச்சித்தத்தின் மங்களமான முறையைத் தெளிவாக உரைப்பேன்; அது எல்லா விப்ரர்களின் நலனுக்கும் குற்றநீக்கத்திற்கும் ஆகும்.
Verse 2
अकृत्वा विहितं कर्म कृत्वा निन्दितमेव च / दोषमाप्नोति पुरुषः प्रायश्चित्तं विशोधनम्
விதிக்கப்பட்ட கடமையைச் செய்யாமலும், கண்டிக்கப்படும் செயலைச் செய்தலும் மனிதன் குற்றத்தை அடைகிறான்; அந்தக் குற்றத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் மருந்தே ப்ராயச்சித்தம்.
Verse 3
प्रायश्चित्तमकृत्वा तु न तिष्ठेद् ब्राह्मणः क्वचित् / यद् ब्रूयुर्ब्राह्मणाः शान्ता विद्वांसस्तत्समाचरेत्
ப்ராயச்சித்தம் செய்யாமல் ஒரு பிராமணன் எங்கும் தங்கக் கூடாது. அமைதியும் ஞானமும் உடைய பிராமணர்கள் எதைச் சொல்கிறார்களோ, அதையே அவன் நடைமுறையில் செய்ய வேண்டும்.
Verse 4
वेदार्थवित्तमः शान्तो धर्मकामो ऽग्निमान् द्विजः / स एव स्यात् परो धर्मो यमेको ऽपि व्यवस्यति
வேதத்தின் பொருளில் மிகுந்த தேர்ச்சி உடையவனாய், அமைதியாய், தர்மத்தை நாடுபவனாய், அக்னிகளைப் பேணும் இருபிறப்பன்—அவனே உயர்ந்த தர்மத்தின் வடிவம். அவன் இந்த ஒரே உறுதியையாவது நிலைநிறுத்தினால், அதுவே பரம தர்மப் பாதையாகிறது.
Verse 5
अनाहिताग्नयो विप्रास्त्रयो वेदार्थपारगाः / यद् ब्रूयुर्धर्मकामास्ते तज्ज्ञेयं धर्मसाधनम्
அனாஹிதாக்னியராயினும் அந்த மூன்று பிராமண முனிவர்கள் வேதார்த்தத்தில் பாரங்கதர். தர்மத்தை நாடி அவர்கள் உரைப்பதையே தர்மசாதனமாக அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
Verse 6
अनेकधर्मशास्त्रज्ञा ऊहापोहविशारदाः / वेदाध्ययनसंपन्नाः सप्तैते परिकीर्तिताः
பல தர்மசாஸ்திரங்களை அறிந்தோர், ஊஹாபோஹத்தில் தேர்ந்தோர்—சரியானதை ஏற்று தவறானதை நீக்க வல்லோர்—மேலும் வேதஅத்தியயனத்தில் நிறைந்தோர்; இவ்வேழு எனப் புகழப்படுகின்றனர்.
Verse 7
मीमांसाज्ञानतत्त्वज्ञा वेदान्तकुशला द्विजाः / एकविंशतिसंख्याताः प्रयाश्चित्तं वदन्ति वै
மீமாம்சையில் தேர்ந்தோர், ஞானத் தத்துவத்தை அறிந்தோர், வேதாந்தத்தில் வல்லோர் ஆகிய அந்த த்விஜர்கள்—இருபத்தொன்று பேர்—உண்மையாகப் பிராயச்சித்த விதியை உரைத்தனர்.
Verse 8
ब्रह्महा मद्यपः स्तेनो गुरुतल्पग एव च / महापातकिनस्त्वेते यश्चैतैः सह संवसेत्
பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானி, திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன்—இவர்கள் மகாபாதகிகள்; இவர்களுடன் நெருக்கமாக வாழ்பவனும் அதேபோல் ஆவான்.
Verse 9
संवत्सरं तु पतितैः संसर्गं कुरुते तु यः / यानशय्यासनैर्नित्यं जानन् वै पतितो भवेत्
யார் அறிந்தே வீழ்ந்தவர்களுடன் ஒரு ஆண்டு முழுதும் பழகி, நாள்தோறும் அவர்களுடன் வாகனம், படுக்கை, இருக்கை ஆகியவற்றை பகிர்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக வீழ்ந்தவராகிறார்.
Verse 10
याजनं योनिसंबन्धं तथैवाध्यापनं द्विजः / कृत्वा सद्यः पतेज्ज्ञानात् सह भोजनमेव च
தகுதியற்றவர்களுக்காக யாஜனம் செய்வதும், அநியாயமான யோனி-உறவு கொள்வதும், வேத-சாஸ்திரத்தை தவறாகப் போதிப்பதும் செய்த இருபிறப்பன் உடனே சம்யக் ஞானத்திலிருந்து வீழ்வான்; அவர்களுடன் சேர்ந்து உண்பதாலும் வீழ்ச்சி உண்டாகும்।
Verse 11
अविज्ञायाथ यो मोहात् कुर्यादध्यापनं द्विजः / संवत्सरेण पतति सहाध्ययनमेव च
விஷயத்தை அறியாமல் மயக்கத்தால் சாஸ்திரத்தைப் போதிக்கத் தொடங்கும் இருபிறப்பன் ஒரு ஆண்டுக்குள் வீழ்வான்; அதனுடன் அவனுடைய சொந்த ஸ்வாத்யாயமும் அழியும்।
Verse 12
ब्रह्माहा द्वादशाब्दानि कुटिं कृत्वा वने वसेत् / भैक्षमात्मविशुद्ध्यर्थं कृत्वा शवशिरोध्वजम्
பிராமணனை கொன்றவன் குடிசை அமைத்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ வேண்டும்; உள்ளத் தூய்மைக்காக பிச்சையால் வாழ்ந்து, சடலத் தலை குறியிட்ட கொடியைத் தாங்க வேண்டும்।
Verse 13
ब्राह्मणावसथान् सर्वान् देवागाराणि वर्जयेत् / विनिन्दन् स्वयमात्मानं ब्राह्मणं तं च संस्मरन्
அவன் எல்லா பிராமணர் இல்லங்களையும், தேவர்களின் ஆலயங்களையும் கூட விலக்க வேண்டும்; தன்னைத் தானே கண்டித்துக் கொண்டு, அந்தப் பிராமணனை இடையறாது நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்।
Verse 14
असंकल्पितयोग्यानि सप्तागाराणि संविशेत् / विधूमे शनकैर्नित्यं व्यङ्गारे भुक्तवज्जने
அவன் ஏழு இல்லப் பகுதிகளிலும் உரிய தேவைக்காக மட்டுமே, கற்பனை நோக்கமின்றி, நுழைந்து பயன்படுத்த வேண்டும். தினமும் புகையில்லா நெருப்பும் அமைந்த கரியும் இருக்கும் வேளையில், முன்பே உண்டவர்களிடையே, மெதுவாக உணவு கொள்ள வேண்டும்।
Verse 15
एककालं चरेद् भैक्षं दोषं विख्यापयन् नृणाम् / वन्यमूलफलैर्वापि वर्तयेद् धैर्यमाक्षितः
அவன் நாள்தோறும் ஒருமுறை மட்டும் பிச்சை ஏற்று, தன் சார்புநிலையின் குறையை மக்கள்முன் வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டும்; அல்லது காட்டு வேர்‑கனிகளால் வாழ வேண்டும்—திடமான தைரியத்துடன் அசையாமல்।
Verse 16
कपालपाणिः खट्वाङ्गी ब्रह्मचर्यपरायणः / पूर्णे तु द्वादशे वर्षे ब्रह्महत्यां व्यपोहति
கையில் கபாலப் பாத்திரமும், காட்வாங்கத் தண்டும் ஏந்தி, பிரம்மச்சரியத்தில் உறுதியாக இருந்து—பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றால் பிரம்மஹத்தியா பாவம் நீங்கும்।
Verse 17
अकामतः कृते पापे प्रायश्चित्तमिदं शुभम् / कामतो मरणाच्छुद्धिर्ज्ञेया नान्येन केनचित्
அறியாமையில் செய்த பாவத்திற்கு இவ்வழகிய பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டது; ஆனால் அறிந்தே செய்த பாவத்திற்கு சுத்தி மரணத்தினாலேயே—வேறு எந்த வழியாலும் அல்ல।
Verse 18
कुर्यादनशनं वाथ भृगोः पतनमेव वा / ज्वलन्तं वा विशेदग्निं जलं वा प्रविशेत् स्वयम्
அவன் அனசனம் (மரணம்வரை நோன்பு) செய்யலாம்; அல்லது ப்ருகு‑பதனம் எனப் பாறையிலிருந்து வீழலாம்; அல்லது எரியும் தீயில் நுழையலாம்; அல்லது தானே நீரில் இறங்கலாம்।
Verse 19
ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा सम्यक् प्राणान् परित्यजेत् / ब्रह्महत्यापनोदार्थमन्तरा वा मृतस्य तु
பிராமணரின் நலனுக்காகவோ, பசுவின் நலனுக்காகவோ தேவைப்பட்டால் முறையாக உயிரைத் துறக்க வேண்டும்; அல்லது பிரம்மஹத்தியா மாசை நீக்க மரணம்வரை விதிக்கப்பட்ட பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।
Verse 20
दीर्घामयान्वितं विप्रं कृत्वानामयमेव तु / दत्त्वा चान्नं स दुर्भिक्षे ब्रह्महत्यां व्यपोहति
பஞ்சகாலத்தில் நீண்ட நோயால் துன்புறும் பிராமணனை நலமடையச் செய்து, அவனுக்கு அன்னம் தானம் செய்பவன் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தை நீக்கிக் கொள்கிறான்।
Verse 21
अश्वमेधावभृथके स्नात्वा वा शुध्यते द्विजः / सर्वस्वं वा वेदविदे ब्राह्मणाय प्रदाय तु
இருபிறப்பாளர் அச்வமேத யாகத்தின் அவப்ருத ஸ்நானத்தால் தூய்மையடைகிறார்; அல்லது வேதம் அறிந்த பிராமணனுக்கு தன் அனைத்தையும் தானம் செய்தாலும் தூய்மையடைவார்।
Verse 22
सरस्वत्यास्त्वरुणया संगमे लोकविश्रुते / शुध्येत् त्रिषवणस्नानात् त्रिरात्रोपोषितो द्विजः
உலகப் புகழ்பெற்ற சரஸ்வதி–அருணா சங்கமத்தில் மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து, தினம் மூன்று கால ஸ்நானம் செய்தால் இருபிறப்பாளர் தூய்மையடைவார்।
Verse 23
गत्वा रामेश्वरं पुण्यं स्नात्वा चैव महोदधौ / ब्रह्मचर्यादिभिर्युक्तो दृष्ट्वा रुद्रं विमुच्यते
புனித ராமேஸ்வரத்திற்குச் சென்று மகாசமுத்திரத்தில் ஸ்நானம் செய்து, பிரம்மச்சரியம் முதலிய நியமங்களுடன் இருப்பவன் ருத்ர தரிசனத்தால் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 24
कपालमोचनं नाम तीर्थं देवस्य शूलिनः / स्नात्वाभ्यर्च्य पितॄन् भक्त्या ब्रह्महत्यां व्यपोहति
திரிசூலதாரி தேவன் (சிவன்) உடைய ‘கபாலமோசனம்’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு ஸ்நானம் செய்து, பக்தியுடன் பித்ருக்களை வழிபட்டால் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் நீங்கும்।
Verse 25
यत्र देवादिदेवेन भरवेणामितौजसा / कपालं स्थापितं पूर्वं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः
அங்கே முற்காலத்தில் தேவர்களின் ஆதிதேவன், அளவற்ற வல்லமை உடைய பைரவனே பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் கபாலத்தை நிறுவினான்।
Verse 26
समभ्यर्च्य महादेवं तत्र भैरवरूपिणम् / तर्पपित्वा पितॄन् स्नात्वा मुच्यते ब्रह्महत्यया
அங்கே பைரவ ரூபமான மகாதேவனை முறையாக வழிபட்டு, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து நீராடினால், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।
Frequently Asked Questions
Prāyaścitta is the purifying remedy for faults caused by neglecting enjoined duties or performing censured acts; the chapter states that a brāhmaṇa should not remain anywhere without first undertaking appropriate expiation as prescribed by calm, learned authorities.
Brahmahatyā (slaying a brāhmaṇa), surāpāna (drinking intoxicants), theft, and violation of the teacher’s bed (guru-talpagamana), along with sustained close association with such offenders.
A twelve-year forest discipline: dwelling in a hut, living on alms (or roots and fruits), bearing penitential insignia (skull-bowl and khaṭvāṅga), maintaining brahmacarya, avoiding brāhmaṇa dwellings and temples, and cultivating continual self-censure and remembrance of the wronged brāhmaṇa.
It states purification is attainable only through death for deliberate commission, prescribing forms of death-atonement such as fasting unto death or self-surrender into fire, water, or from a height.
Avabhṛtha bathing of an Aśvamedha, giving away all possessions to a Veda-knowing brāhmaṇa, bathing at the Sarasvatī–Aruṇā confluence after a three-night fast, bathing at Rāmeśvara with brahmacarya and beholding Rudra, and bathing at Kapālamocana with devotion and Pitṛ worship—especially linked to removal of brahmahatyā.