Adhyaya 14
Brahmacārin-Dharma: Guru-Sevā, Daily Vedic Study, Gāyatrī-Japa, and Anadhyāya Regulations
முன்னைய अध्यாயத்தின் ஒழுங்கான தயாரிப்பைத் தொடர்ந்து, இவ்வத்யாயம் பிரம்மச்சரியத்தை வாழ்வில் நடைமுறைப் பாடமாக அமைத்துக் கூறுகிறது. குருவின் முன்னிலையில் உடல் ஒழுக்கம், வாக்குக் கட்டுப்பாடு, அருகாமை/இருப்பு-நடப்பு விதிகள் ஆகியவை வேத பரம்பரையின் அடித்தளம் என விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் குருசேவை—நீர், குசம், மலர்கள், சமித்து கொண்டு வருதல், சௌச-சுத்தி, பிச்சைச் சுற்று—மேலும் தூய்மை, ஒருமுகத்தன்மை காக்கத் துறவுநெறி மற்றும் சமூக எல்லைகள் கூறப்படுகின்றன. தொடர்ந்து படிப்பு முறை: வடக்கு நோக்கி அமர்தல், ஆசாரியரிடம் முறையான அனுமதி வேண்டுதல், பிராணாயாமம், பிரணவ தியானம், மேலும் காயத்ரீ ஜபயஜ்ஞத்தின் முதன்மை; அது நான்கு வேதங்களுக்கு இணையான ‘எடை’ உடையது எனப் போற்றப்படுகிறது. இறுதியில் அனध्यாய (பாடநிறுத்தம்) கால-நிமித்த விதிகள் விரிவாகத் தரப்பட்டு, அவை ‘பிளவுகள்’ போல; அவற்றில் தீங்கு புகலாம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் வேதாங்கம், இதிகாச-புராணம், தர்மசாஸ்திரம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கற்க அனுமதி உண்டு. வெளிப்புற ஒழுக்கத்திலிருந்து தூய வாழ்வின் ஆதாரத்தில் யோக-வேதாந்த நிலைதியானத்துக்கும், சுபம் நிறைந்த அமர நிலையடைவதற்கும் நகர்வை இது சுட்டுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे त्रयोदशो ऽध्यायः व्यास उवाच एवं दण्डादिभिर्युक्तः शौचाचारसमन्वितः / आहूतो ऽध्ययनं कुर्याद् वीक्षमाणो गुरोर्मुखम्
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்பகுதியில் பதிமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—தண்டம் முதலிய உபகரணங்களுடன், சுத்தமும் நன்னடத்தையும் உடையவனாய், அழைக்கப்பட்டபோது குருவின் முகத்தை நோக்கி பார்வை வைத்து படிப்பைத் தொடங்க வேண்டும்।
Verse 2
नित्यमुद्यतपाणिः स्यात् साध्वाचारः सुसंयतः / आस्यतामिति चोक्तः सन्नासीताभिमुखं गुरोः
அவன் எப்போதும் கைகளை கூப்பி (சேவைக்குத் தயாராய்) இருக்க வேண்டும்; நன்னடத்தையுடன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். ‘அமர்க’ என்று சொல்லப்பட்டபின் மட்டுமே குருவின் முன் அமர வேண்டும்।
Verse 3
प्रतिश्रवणसंभाषे शयानो न समाचरेत् / नासीनो न च भुञ्जानो न तिष्ठन्न पराङ्मुखः
கவனமாகக் கேட்பதும் மரியாதையுடன் உரையாடுவதும் நடைபெறும் போது படுத்துக்கொண்டு செய்யக் கூடாது; அமர்ந்து, உண்டு கொண்டே, அல்லது முதுகு திருப்பி நின்றபடியும் செய்யக் கூடாது।
Verse 4
नीचं शय्यासनं चास्य सर्वदा गुरुसन्निधौ / गुरोस्तु चक्षुर्विषये न यथेष्टासनो भवेत्
குருவின் சன்னிதியில் எப்போதும் தன் படுக்கையும் ஆசனமும் தாழ்வாக வைத்திருக்க வேண்டும். குருவின் பார்வைக்குள் மனம்போல் அலட்சியமாக அமரக் கூடாது.
Verse 5
नोदाहरेदस्य नाम परोक्षमपि केवलम् / न चैवास्यानुकुर्वोत गतिभाषणचेष्टितम्
வெறும் குறிப்பிடுவதற்காக, மறைமுகமாகக் கூட அவருடைய பெயரை உச்சரிக்கக் கூடாது. மேலும் அவருடைய நடை, பேச்சு முறை, செயல்களைப் பின்பற்றி நகலெடுக்கக் கூடாது.
Verse 6
गुरोर्यत्र परीवादो निन्दा चापि प्रवर्तते / कर्णैं तत्र पिधातव्यौ गन्तव्यं वा ततो ऽन्यतः
குருவைப் பற்றிய பழிச்சொலும் நிந்தையும் பரவத் தொடங்கும் இடத்தில் காதுகளை மூடிக்கொள்ள வேண்டும்; அல்லது அங்கிருந்து வேறிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.
Verse 7
दूरस्थो नार्चयेदेनं न क्रुद्धो नान्तिके स्त्रियाः / न चैवास्योत्तरं ब्रूयात् स्थितो नासीत सन्निधौ
மிகத் தொலைவில் இருந்து அவரை வழிபடக் கூடாது; கோபத்துடனும் அல்ல; பெண்கள் அருகிலும் அல்ல. அவருக்கு எதிர்வினை பேசக் கூடாது; மேலும் சன்னிதியில் மிக அருகில் நின்றோ அமர்ந்தோ இருக்கக் கூடாது.
Verse 8
उदकुम्भं कुशान् पुष्पं समिधो ऽस्याहरेत् सदा / मार्जनं लेपनं नित्यमङ्गानां वै समाचरेत्
அவருக்காக எப்போதும் நீர்க்குடம், குசா புல், மலர்கள், சமித்து (எரிக்குச்சிகள்) கொண்டு வர வேண்டும். மேலும் தேவதையின் அங்கங்களுக்கு தினமும் சுத்தம் செய்து அனுலேபனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 9
नास्य निर्माल्यशयनं पादुकोपानहावपि / आक्रमेदासनं चास्य छायादीन् वा कदाचन
குருவின் படுக்கையில், அதில் நிர்மால்யம் (அகற்றிய மாலைகள்) இருந்தாலும், ஒருபோதும் கால்வைக்கக் கூடாது. அவரின் பாதுகை, காலணி, ஆசனம், அவரின் நிழல் முதலியவற்றையும் ஒருபோதும் மீறக்கூடாது.
Verse 10
साधयेद् दन्तकाष्ठादीन् लब्धं चास्मै निवेदयेत् / अनापृच्छ्य न गन्तव्यं भवेत् प्रियहिते रतः
பல் தூரிகை (தந்தகாஷ்டம்) முதலியவற்றை ஏற்பாடு செய்து, கிடைப்பதையெல்லாம் குருவிற்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அனுமதி கேட்காமல் எங்கும் செல்லக் கூடாது; குருவிற்கு இன்பமும் நன்மையும் தருவனவற்றில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.
Verse 11
न पादौ सारयेदस्य संनिधाने कदाचन / जृम्भितं हसितं चैव कण्ठप्रावरणं तथा / वर्जयेत् सन्निधौ नित्यमवस्फोचनमेव च
குருவின் முன்னிலையில் ஒருபோதும் கால்களை நீட்டக் கூடாது. அவரின் சன்னிதியில் கொட்டாவி விடுதல், உரக்கச் சிரித்தல், கழுத்தை/கண்டத்தை மூடுதல், துப்புதல் அல்லது கபம் எடுப்பது—இவற்றை எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 12
यथाकालमधीयीत यावन्न विमना गुरुः / आसीताधो गुरोः कूर्चे फलके वा समाहितः
காலத்திற்கேற்றபடி படிக்க வேண்டும்; குரு மனம் வருந்தாத வரையில். மேலும் குருவிற்கு கீழே—குசாசனம் அல்லது மரப்பலகையில்—அமர்ந்து, மனத்தை அடக்கி ஒருமுகப்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.
Verse 13
आसने शयने याने नैव तिष्ठेत् कदाचन / धावन्तमनुधावेत गच्छन्तमनुगच्छति
குரு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாலும், படுத்திருந்தாலும், வாகனத்தில் இருந்தாலும், சீடன் ஒருபோதும் நின்றுகொண்டிருக்கக் கூடாது. குரு ஓடினால் பின்னால் ஓட வேண்டும்; குரு நடந்தால் உடன் நடந்துசெல்ல வேண்டும்.
Verse 14
गो ऽश्वोष्ट्रयानप्रासादप्रस्तरेषु कटेषु च / आसीत गुरुणा सार्धं शिलाफलकनौषु च
மாடு, குதிரை, ஒட்டகம் இழுக்கும் வாகனங்களில், மாளிகை மாடங்களிலும் கல் மேடைகளிலும், பாயிலும், மேலும் கல் பலகையிலும் அல்லது தெப்பம் போன்ற படகிலும்—எங்கு அமர வேண்டியதாயினும், கட்டுப்பட்ட ஒழுக்கத்துடன் குருவோடு சேர்ந்து அமர்ந்து அவரின் சந்நிதியைப் பேண வேண்டும்।
Verse 15
जितेन्द्रियः स्यात् सततं वश्यात्माक्रोधनः शुचिः / प्रयुञ्जीत सदा वाचं मधुरां हितभाषिणीम्
எப்போதும் புலன்களை வென்றவனாய், தன்னை அடக்கி, கோபமின்றி, தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்; மேலும் எந்நாளும் இனிமையும் நன்மையும் தரும் சொற்களையே பேச வேண்டும்—கல்யாணமானதையே உரைக்க வேண்டும்।
Verse 16
गन्धमाल्यं रसं कल्यां शुक्तं प्राणिविहिंसनम् / अभ्यङ्गं चाञ्चनोपानच्छत्रधारणमेव च
மணப்பொருட்கள், மலர்மாலைகள், சுவைமிக்க சாரங்கள், மங்களமான உணவு, மேலும் உயிர்களுக்கு தீங்கு இன்றிச் செய்யப்பட்ட புளிப்புப் பதார்த்தங்கள்; அதுபோல் எண்ணெய் மசாஜ், அஞ்சனம் இடுதல், பாதரட்சை அணிதல், குடை தாங்குதல் ஆகியவையும்।
Verse 17
कामं लोभं भयं निद्रां गीतवादित्रनर्तनम् / आतर्जनं परीवादं स्त्रीप्रेक्षालम्भनं तथा / परोपघातं पैशुन्यं प्रयत्नेन विवर्जयेत्
காமம், பேராசை, பயம், அளவுக்கு மீறிய உறக்கம், பாடல்-வாத்தியம்-நடனம் ஆகியவற்றில் மூழ்குதல், மிரட்டல், பழிச்சொல்/புறங்கூறல், ஆசையுடன் பெண்களை நோக்குதல் மற்றும் கவர்ச்சிப் பிணைப்பில் சிக்குதல்; மேலும் பிறருக்கு தீங்கு செய்தல், தீய கிசுகிசு—இவற்றை முயற்சியுடன் விலக்க வேண்டும்।
Verse 18
उदकुम्भं सुमनसो गोशकृन्मृत्तिकां कुशान् / आहरेद् यावदर्थानि भैक्ष्यं चाहरहश्चरेत्
தூயவும் நல்விருப்பமுமுள்ள மனத்துடன் நீர்க்குடம், மலர்கள், கோமயம், மண், குசா புல்—தேவையான அளவிற்கு மட்டுமே—சேகரிக்க வேண்டும்; மேலும் பிக்ஷை அன்னம் பெற தினந்தோறும் செல்ல வேண்டும்।
Verse 19
कृतं च लवणं सर्वं वर्ज्यं पर्युषितं च यत् / अनृत्यदर्शो सततं भवेद् गीतादिनिः स्पृहः
செய்து வைத்த உப்புச் சுவையுள்ள உணவுகளையும், பழுதடைந்த (பழைய) உணவுகளையும் விலக்க வேண்டும். நடனக் காட்சியை எப்போதும் தவிர்த்து, பாடல் முதலியவற்றில் ஆசையற்றவனாக இருக்க வேண்டும்.
Verse 20
नादित्यं वै समीक्षेत न चरेद् दन्तधावनम् / एकान्तमशुचिस्त्रीभिः शूद्रान्त्यैरभिभाषणम्
சூரியனை உற்றுநோக்கக் கூடாது; முறையற்ற நேரம்/முறையில் பல் துலக்குதலையும் செய்யக் கூடாது. அசுசியான பெண்களுடனும், சூத்ரர் மற்றும் அந்த்யஜர் எனக் கருதப்படுவோருடனும் தனிமையில் உரையாடலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 21
गुरूच्छिष्टं भेषजार्थं प्रयुञ्जीत न कामतः / कलापकर्षणस्नानं नाचरेद्धि कदाचन
குருவின் உணவின் மீதியை மருந்து தேவைக்காக மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும்; ஆசைக்காக அல்ல. மேலும் உடலின் ‘கலா’ (உயிர்சாரம்) இழுக்கும் வகைச் ச்நானத்தை எந்நேரமும் செய்யக் கூடாது.
Verse 22
न कुर्यान्मानसं विप्रो गुरोस्त्यागे कदाचन / मोहाद्वा यदि वा लोभात् त्यक्तेन पतितो भवेत्
பிராமணன் குருவைத் துறப்பதைக் குறித்து மனத்தில்கூட எப்போதும் எண்ணக் கூடாது. மோகத்தாலோ லோபத்தாலோ குருவை விட்டுவிட்டால், அந்தத் துறப்பினாலேயே அவன் வீழ்ச்சியடைவான்.
Verse 23
लौकिकं वैदिकं चापि तथाध्यात्मिकमेव च / आददीत यतो ज्ञानं न तं द्रुह्येत् कदाचन
உலகியல், வேதியல், ஆன்மீக—எவரிடமிருந்து அறிவு கிடைக்கிறதோ அவரிடமிருந்து அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அந்த அறிவளிப்பவருக்கு எந்நேரமும் துரோகம் செய்யக் கூடாது.
Verse 24
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः / उत्पथप्रतिपन्नस्य मनुस्त्यागं समब्रवीत्
குருவே ஆனாலும் அகந்தையுடன், செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது அறியாமல், தவறான பாதையில் சென்றால்—அத்தகைய ஆசாரியரைத் துறக்க வேண்டும் என்று மனு விதித்தார்।
Verse 25
गुरोर्गुरौ सन्निहिते गुरुवद् भक्तिमाचरेत् / न चातिसृष्टो गुरुणा स्वान् गुरूनबिवादयेत्
குருவின் குரு அருகில் இருப்பின், அவரிடமும் தன் குருவைப் போலவே பக்தி-மரியாதை செலுத்த வேண்டும். குரு விடுதலை அளித்தாலும், பிற மதிப்பிற்குரிய குருக்களுக்கு வணங்குவதை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது।
Verse 26
विद्यागुरुष्वेतदेव नित्या वृत्तिः स्वयोनिषु / प्रतिषेधत्सु चाधर्माद्धितं चोपदिशत्स्वपि
தம் தம் மரபில் வேதவித்யை குருமார்களின் நிலையான ஒழுக்கம் இதுவே—அவர்கள் சீடர்களை அதர்மத்திலிருந்து தடுத்து, நன்மை தரும் உபதேசத்தையும் அளிப்பர்।
Verse 27
श्रेयःसु गुरुवद् वृत्तिं नित्यमेव समाचरेत् / गुरुपुत्रेषु दारेषु गुरोश्चैव स्वबन्धुषु
உண்மையான நலனுக்குரிய காரியங்களில் எப்போதும் குருவின் முன்னிலையில் இருப்பதுபோல் நடக்க வேண்டும்—குருவின் மகன்கள், குருபத்னி, மேலும் குருவின் உறவினர்கள் ஆகியோரிடமும் அதே மரியாதை ஒழுக்கத்தை காக்க வேண்டும்।
Verse 28
बालः समानजन्मा वा शिष्यो वा यज्ञकर्मणि / अध्यापयन् गुरुसुतो गुरुवन्मानमर्हति
குருவின் மகன் சிறுவனாக இருந்தாலும், சமவயதினராக இருந்தாலும், அல்லது சகசீடனாக இருந்தாலும்—யாகக் கடமைகளில் உபதேசம் செய்யும்போது அவன் குருவைப் போலவே மரியாதைக்கு உரியவன்।
Verse 29
उत्सादनं वै गात्राणां स्नापनोच्छिष्टभोजने / न कुर्याद् गुरुपुत्रस्य पादयोः शौचमेव च
குருவின் மகனுக்காக உடல் மசாஜ் செய்தல், குளிப்பாட்டுதல், அவன் உச்சிஷ்டத்தை உண்ணுதல், அவன் பாதங்களைத் துவைத்தல் ஆகியவற்றைச் செய்யக் கூடாது।
Verse 30
गुरुवत् परिपूज्यास्तु सवर्णा गुरुयोषितः / असवर्णास्तु संपूज्याः प्रत्युत्थानाभिवादनैः
குருவின் மனைவி அதே வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவரானால் குருவைப் போலவே போற்றத்தக்கவர்; வேறு வர்ணமானால் எழுந்து வணங்கி நமஸ்காரம் செய்து உரிய மரியாதை செய்ய வேண்டும்।
Verse 31
अभ्यञ्जनं स्नापनं च गात्रोत्सादनमेव च / गुरुपत्न्या न कार्याणि केशानां च प्रसाधनम्
குருபத்னிக்குத் தைலம் தடவுதல், குளிப்பாட்டுதல், உடல் உரசுதல், மேலும் கூந்தல் அலங்கரித்தல் ஆகியவற்றைச் செய்யக் கூடாது।
Verse 32
गुरुपत्नी तु युवती नाभिवाद्येह पादयोः / कुर्वोत वन्दनं भूम्यामसावहमिति ब्रुवन्
குருபத்னி இளம்பெண்ணாக இருந்தால், இங்கு அவள் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கக் கூடாது; தரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து ‘அசாவஹம்’ என்று கூறி வணங்க வேண்டும்।
Verse 33
विप्रोष्य पादग्रहणमन्वहं चाभिवादनम् / गुरुदारेषु कुर्वोत सतां धर्ममनुस्मरन्
பயணம் முடிந்து திரும்பியபின் குருவின் பாதங்களைப் பற்றிக் கும்பிட வேண்டும்; தினமும் வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்; மேலும் குருபத்னியிடம் சான்றோர் தர்மத்தை நினைந்து ஒழுக்கமாக நடக்க வேண்டும்।
Verse 34
मातृष्वसा मातुलानी श्वश्रूश्चाथ पितृष्वसा / संपूज्या गुरुपत्नीव समास्ता गुरुभार्यया
தாயின் சகோதரி, மாமாவின் மனைவி, மாமியார், தந்தையின் சகோதரி—இவர்கள் அனைவரும் முறையாகப் போற்றி வணங்கப்பட வேண்டியவர்கள்; குருபத்னியை எவ்வாறு மதிப்போமோ, அவ்வாறே குருபார்யைபோல் இவர்களையும் பக்தியுடன் மதிக்க வேண்டும்।
Verse 35
भ्रातुर्भार्योपसंग्राह्या सवर्णाहन्यहन्यपि / विप्रोष्य तूपसंग्राह्या ज्ञातिसंबन्धियोषितः
சகோதரனின் மனைவி, அவள் அதே வர்ணத்தினளாக இருந்தாலும், தினந்தோறும் என்ன—எப்போதும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தகுதியல்ல. ஆனால் சகோதரன் வெளிநாட்டில்/இல்லாத நிலையில் இருந்தால், சாஸ்திர விதிப்படி குடும்பத் தொடர்புடைய பெண்ணை (நியமப்படி) ஏற்கலாம்।
Verse 36
पितुर्भगिन्यां मातुश्च ज्यायस्यां च स्वसर्यपि / मातृवद् वृत्तिमातिष्ठेन्मात् ताभ्यो गरीयसी
தந்தையின் சகோதரி, தாயின் சகோதரி, மூத்த சகோதரி—இவர்களிடம் தாயைப் போலவே நடந்து கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் தாய் அவர்களைவிடவும் அதிகமாகப் போற்றத்தக்கவள்।
Verse 37
एवमाचारसंपन्नमात्मवन्तमदाम्भिकम् / वेदमध्यापयेद् धर्मं पुराणाङ्गानि नित्यशः
நல்லொழுக்கம் நிறைந்த, தன்னடக்கம் உடைய, பாசாங்கற்ற சீடனுக்கு குரு தினந்தோறும் வேதத்துடன் தர்மத்தையும் புராணத்தின் அங்கங்களையும் போதிக்க வேண்டும்।
Verse 38
संवत्सरोषिते शिष्ये गुरुर्ज्ञानमनिर्दिशन् / हरते दुष्कृतं तस्य शिष्यस्य वसतो गुरुः
சீடன் ஒரு ஆண்டு குருவிடம் தங்கி இருந்தால், குரு இன்னும் முறையாக ஞானத்தை உபதேசிக்காவிட்டாலும், குருவாசமும் சேவையும் காரணமாக அந்தச் சீடனின் துஷ்கிருதம்/பாவம் குருவால் நீங்குகிறது।
Verse 39
आचार्यपुत्रः शुश्रूषुर्ज्ञानदो धार्मिकः शुचिः / शक्तो ऽन्नदोर्ऽथो स्वःसाधुरध्याप्या दश धर्मतः
ஆசாரியரின் மகன்—சேவை விரும்பி, ஞானம் அளிப்பவன், தர்மநிஷ்டன், தூயவன்; திறமையுள்ளவன், அன்னதானி, செல்வமுள்ளவன், நல்லொழுக்கன்—இத்தகைய பத்து பேர் தர்மப்படி கற்பிக்கத் தகுதியானவர்.
Verse 40
कृतज्ञश्च तथाद्रोही मेधावी शुभकृन्नरः / आप्तः प्रियो ऽथ विधिवत् षडध्याप्या द्विजातयः / एतेषु ब्रह्मणो दानमन्यत्र तु यथोदितान्
நன்றியுள்ளவன், துரோகம் செய்யாதவன், மேதாவி, நற்காரியங்களில் ஈடுபடுவான்; மேலும் நம்பத்தகுந்தவனும் அன்புக்குரியவனும்; விதிப்படி ஷடங்க (வேதாங்க) கற்பிக்கும் த்விஜர்கள்—இவர்களிடமே பிரம்மதானம் (புனித ஞானதானம்) அளிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் முன் கூறிய முறையிலேயே தானம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 41
आचम्य संयतो नित्यमधीयीत उदङ्मुखः / उपसंगृह्य तत्पादौ वीक्षमाणो गुरोर्मुखम् / अधीष्व भो इति ब्रूयाद् विरामो ऽस्त्विति चारमेत्
ஆசமனம் செய்து, தன்னடக்கம் கொண்டு, தினமும் வடக்கு நோக்கி படிக்க வேண்டும். குருவின் பாதங்களை பக்தியுடன் பற்றிக் கொண்டு, குருவின் முகத்தை நோக்கி—“போ பகவான், எனக்கு கற்பியுங்கள்” என்று சொல்ல வேண்டும். முடிவில் “விராமம் ஆகுக” என்று கூறி விலக வேண்டும்.
Verse 42
प्राक्कूलान् पर्युपासीनः पवित्रैश्चैव पावितः / प्राणायामैस्त्रिभिः पूतस्तत ओङ्कारमर्हति
கிழக்குக் கரையை நோக்கி அமர்ந்து, புனிதச் சடங்குகளால் தூய்மையடைந்து, மூவகை பிராணாயாமத்தால் சுத்தமடைந்த பின்—அவன் பிரணவம் ‘ஓம்’ ஜப-தியானத்திற்கு தகுதியானவன் ஆகிறான்.
Verse 43
ब्राह्मणः प्रणवं कुर्यादन्ते च विधिवद् द्विजः / कुर्यादध्ययनं नित्यं स ब्रह्माञ्जलिपूर्वतः
பிராமணன்—அதாவது எந்தத் த்விஜனும்—பாடத்தின் முடிவில் விதிப்படி பிரணவம் ‘ஓம்’ உச்சரிக்க வேண்டும். அவன் தினமும் வேதஅಧ್ಯயனம் செய்ய வேண்டும்; பிரம்ம வழிபாட்டு உணர்வுடன் கைகூப்பி தொடங்க வேண்டும்.
Verse 44
सर्वेषामेव भूतानां वेदश्चक्षुः सनातनम् / अधीयीताप्ययं नित्यं ब्राह्मण्याच्च्यवते ऽन्यथा
அனைத்து உயிர்களுக்கும் வேதமே சனாதனக் கண். ஆகையால் அதை தினமும் பயில வேண்டும்; இல்லையெனில் பிராமண்யம் (உண்மைப் பிராமண தர்மநிலை) குலையும்.
Verse 45
यो ऽधीयीत ऋचो नित्यं क्षीराहुत्या स देवताः / प्रीणाति तर्पयन्त्येनं कामैस्तृप्ताः सदैव हि
யார் தினமும் ருக் வேத ரிசைகளை ஜபித்து பால் ஆஹுதி அளிக்கிறாரோ, அவர் தேவர்களை மகிழ்விக்கிறார்; அவர்கள் எப்போதும் திருப்தியடைந்து அவனுக்கு விரும்பிய பயன்களை அருளுவர்.
Verse 46
यजूंष्यधीते नियतं दध्ना प्रीणाति देवताः / सामान्यधीते प्रीणाति घृताहुतिभिरन्वहम्
ஒழுங்குடன் யஜுர்வேதத்தைப் பயில்வோர் தயிர் ஆஹுதியால் தேவர்களை மகிழ்விக்கிறார்; சாமவேதத்தைப் பயில்வோர் தினந்தோறும் நெய் ஆஹுதிகளால் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறார்.
Verse 47
अथर्वाङ्गिरसो नित्यं मध्वा प्रीणाति देवताः / धर्माङ्गानि पुराणानि मांसैस्तर्पयते सुरान्
அதர்வாங்கிரஸத்தை தினமும் பயில்வது தேனின் ஆஹுதியால் தேவர்களை மகிழ்விக்கிறது; தர்மத்தின் அங்கங்களான புராணங்கள் மாமிச ஆஹுதியால் தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்துகின்றன.
Verse 48
अपां समीपे नियतो नैत्यकं विधिमाश्रितः / गायत्रीमप्यधीयीत गत्वारण्यं समाहितः
நீரருகே ஒழுக்கத்துடன் விதிப்படி தினக்கடமையைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி காடு போன்ற அமைதியிடத்திற்குச் சென்று காயத்ரீயையும் ஜபித்து பயில வேண்டும்.
Verse 49
सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम् / गायत्रीं वै जपेन्नित्यं जपयज्ञः प्रकीर्तितः
ஆயிரம் பரம அளவாகவும், நூறு நடு அளவாகவும், பத்து கீழ் அளவாகவும் உடைய தேவீ காயத்ரீயை தினமும் ஜபிக்க வேண்டும்; அந்த நிலையான ஜபமே ‘ஜப-யஜ்ஞம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।
Verse 50
गायत्रीं चैव वेदांश्च तुलयातोलयत् प्रभुः / एकतश्चतुरो वेदान् गायत्रीं च तथैकतः
பிரபு தராசில் காயத்ரீயையும் வேதங்களையும் எடைபோட்டார்; ஒரு பக்கத்தில் நான்கு வேதங்களையும், மறுபக்கத்தில் ஒரே காயத்ரீயையும் வைத்தபோது—இரண்டும் சம எடையெனத் தெரிந்தது।
Verse 51
ओङ्कारमादितः कृत्वा व्याहृतीस्तदनन्तरम् / ततो ऽधीयीत सावित्रीमेकाग्रः श्रद्धयान्वितः
முதலில் புனித ஓங்காரத்தை உச்சரித்து, அதன் பின் வரிசையாக வ்யாஹ்ருதிகள் (பூः, புவः, ஸ்வः) கூறி; பின்னர் நம்பிக்கையுடன் ஒருமுக மனத்தால் சாவித்ரீ (காயத்ரீ)யை ஓத வேண்டும்।
Verse 52
पुराकल्पे समुत्पन्ना भूर्भुवःस्वः सनातनाः / महाव्याहृतयस्तिस्त्रः सर्वाशुभनिबर्हणाः
பழங்கால கல்பத்தில் பூः, புவः, ஸ்வः எனும் இம்மூன்றும் சனாதனமாகத் தோன்றின. இம்மூன்று மகாவ்யாஹ்ருதிகள் எல்லா அசுபத்தையும் அகற்றுவன.
Verse 53
प्रधानं पुरुषः कालो विष्णुर्ब्रह्मा महेश्वरः / सत्त्वं रजस्तमस्तिस्त्रः क्रमाद् व्याहृतयः स्मृताः
பிரதானம், புருஷன், காலம், விஷ்ணு, பிரம்மா, மகேஸ்வரன்—மேலும் சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ்—இவை வரிசையாக வ்யாஹ்ருதிகளாக நினைவுகூரப்படுகின்றன।
Verse 54
ओङ्कारस्तत् परं ब्रह्म सावित्री स्यात् तदक्षरम् / एष मन्त्रो महायोगः सारात् सार उदाहृतः
ஓங்காரம் அதுவே பரம்பிரம்மம்; சாவித்ரீ (காயத்ரீ) அதே அழியாத அக்ஷரமென கூறப்படுகிறது. இம்மந்திரமே மகாயோகம்—சாரங்களின் சாரமென அறிவிக்கப்பட்டது.
Verse 55
यो ऽधीते ऽहन्यहन्येतां गायत्रीं वेदमातरम् / विज्ञायार्थं ब्रह्मचारी स याति परमां गतिम्
நாள்தோறும் வேதமாதையான இந்தக் காயத்ரீயை ஓதி, அதன் பொருளை உணர்கிற பிரம்மச்சாரி பரமகதியை அடைகிறான்.
Verse 56
गायत्री वेदजननी गायत्री लोकपावनी / न गायत्र्याः परं जप्यमेतद् विज्ञाय मुच्यते
காயத்ரீ வேதங்களின் தாய்; காயத்ரீ உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துபவள். காயத்ரீயை விட உயர்ந்த ஜபம் இல்லை—இதை அறிந்தவன் விடுதலை பெறுகிறான்.
Verse 57
श्रावणस्य तु मासस्य पौर्णमास्यां द्विजोत्तमाः / आषाढ्यां प्रोष्ठपद्यां वा वेदोपाकरणं स्मृतम्
ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! ஸ்ராவண மாதப் பௌர்ணமியில் வேதோபாகரணம் (வேதப் படிப்பின் தொடக்கம்/புதுப்பித்தல்) என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது; மாற்றாக ஆஷாடப் பௌர்ணமி அல்லது ப்ரோஷ்டபதாவிலும் விதிக்கப்பட்டது.
Verse 58
उत्सृज्य ग्रामनगरं मासान् विप्रोर्ऽद्धपञ्चमान् / अधीयीत शुचौ देशे ब्रह्मचारी समाहितः
கிராம-நகர வாழ்வை விட்டு சுமார் நான்கரை மாதங்கள், தன்னடக்கமும் ஒருமைப்பாடும் கொண்ட பிரம்மச்சாரி பிராமணன் தூய, தனிமையான இடத்தில் வேதத்தை ஓத வேண்டும்.
Verse 59
पुष्ये तु छन्दसां कुर्याद् बहिरुत्सर्जनं द्विजः / माघशुक्लस्य वा प्राप्ते पूर्वाह्ने प्रथमे ऽहनि
புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில் இருபிறப்பன் தன் வேதஸ்வாத்யாயத்தின் ‘பஹிருத்ஸர்ஜன’ச் சடங்கை செய்ய வேண்டும்; அல்லது மாக மாத சுக்லபக்ஷம் வந்தால் முதல் நாளின் முற்பகலில் செய்ய வேண்டும்.
Verse 60
छन्दांस्यूर्ध्वमथोभ्यस्येच्छुक्लपक्षेषु वै द्विजः / वेदाङ्गानि पुराणानि कृष्णपक्षे च मानवम्
சுக்லபக்ஷத்தில் இருபிறப்பன் வேதச் சந்தஸ்களைப் படிக்க வேண்டும்; கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் வேதாங்கங்களையும் புராணங்களையும் படிக்க வேண்டும்—இவ்வாறு மனிதன் புனிதக் கல்வியில் ஈடுபட வேண்டும்.
Verse 61
इमान् नित्यमनध्यायानदीयानो विवर्जयेत् / अध्यापनं च कुर्वाणो ह्यभ्यस्यन्नपि यत्नतः
வேதப் படிப்பில் ஈடுபட்டவன் இந்நித்ய அனத்யாய காலங்களை எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டும்; கற்பித்தாலும், முயன்று பயிற்சி செய்தாலும் அந்த நேரங்களில் பாராயணம் செய்யக் கூடாது.
Verse 62
कर्णश्रवे ऽनिले रात्रौ दिवा पांशुसमूहने / विद्युत्स्तनितवर्षेषु महोल्कानां च संप्लवे / आकालिकमनध्यायमेतेष्वाह प्रजापतिः
இரவில் காதில் முழங்கும் காற்று வீசினால், பகலில் தூசி பெருந்தொகையாக எழுந்தால்; மின்னல், இடிமுழக்கம், மழை ஏற்பட்டால்; பெரும் உல்கைகள் கலக்கத்துடன் தோன்றினால்—இவ்வேளைகளில் பிரஜாபதி உடனடி (ஆகாலிக) அனத்யாயத்தை விதித்தார்.
Verse 63
एतानभ्युदितान् विद्याद् यदा प्रादुष्कृताग्निषु / तदा विद्यादनध्यायमनृतौ चाभ्रदर्शने
புனித யஜ்ஞாக்னிகள் பிரகாசிக்கும் போது இக்குறிகள் வெளிப்பட்டால், அவை நிகழ்ந்தன என அறிந்து அனத்யாயம் என்று கொள்ள வேண்டும்; மேலும் பருவம் மாறுபடும்போதும், காலமல்லாத மேகக் காட்சியிலும் அனத்யாயமே.
Verse 64
निर्घाते भूमिचलने ज्योतिषां चोपसर्जने / एतानाकालिकान् विद्यादनध्यायानृतावपि
இடிமுழக்கம், நிலநடுக்கம், மேலும் கிரக-நட்சத்திரங்களின் அசுபக் கலக்கம் நிகழும் போது—படிப்புக்குரிய காலமாயினும் இவை அகால ‘அனध्यாயம்’ என அறிய வேண்டும்।
Verse 65
प्रादुष्कृतेष्वग्निषु तु विद्युत्स्तनितनिस्वने / सज्योतिः स्यादनध्यायः शेषरात्रौ यथा दिवा
தீ பரவியிருக்கும் போது, அல்லது மின்னல் மின்னி இடிமுழக்கம் ஒலிக்கும் போது—அனध्यாயம்; பகலில் போலவே மீதமுள்ள இரவிலும் இவ்விதி நடைமுறையில் இருக்கும்।
Verse 66
नित्यानध्याय एव स्याद् ग्रामेषु नगरेषु च / धर्मनैपुण्यकामानां पूतिगन्धे च नित्यशः
கிராமங்களிலும் நகரங்களிலும் நித்தியமாகவே அனध्यாயம் எனக் கருத வேண்டும்; தர்மத்தில் நிபுணத்துவம் நாடுவோர் துர்நாற்றம் உள்ள இடத்திலும் எப்போதும் அனध्यாயம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।
Verse 67
अन्तः शवगते ग्रामे वृषलस्य च सन्निधौ / अनध्यायो रुद्यमाने समवाये जनस्य च
சடலம் உள்ள கிராமத்தின் உள்ளே, மேலும் வ்ருஷலன் (அசுத்தன்) அருகில்—அழுகுரல் எழும் போது, மக்கள் கூட்டம் கூடும் போது—அனध्यாயம் ஆகும்।
Verse 68
उदके मध्यरात्रे च विण्मूत्रे च विसर्जने / उच्छिष्टः श्राद्धबुक् चैव मनसापि न चिन्तयेत्
நீரில் இருக்கும் போது, நள்ளிரவில், மலம்-மூத்திரம் கழிக்கும் போது, உச்சிஷ்ட நிலையில், மேலும் ஸ்ராத்த உணவு உண்ணும் போதும்—மனத்தாலும் (அசுத்த விஷயங்களை) நினைக்கக் கூடாது।
Verse 69
प्रतिगृह्य द्विजो विद्वानेकोदिष्टस्य केतनम् / त्र्यहं न कीर्तयेद् ब्रह्म राज्ञो राहोश्च सूतके
ஏகோத்திஷ்டச் சடங்கிற்காக அளிக்கப்பட்ட இல்லதானத்தை ஏற்ற பண்டித இருபிறப்பன் மூன்று நாட்கள் வேத/பிரம்மவித்யையை ஓதவும் போதிக்கவும் கூடாது; அரசன் மரணச் சூதகத்திலும் ராகு கிரகண அசௌசத்திலும் அதே விதி.
Verse 70
यावदेको ऽनुदिष्टस्य स्नेहो गन्धश्च तिष्ठति / विप्रस्य विदुषो देहे तावद् ब्रह्म न कीर्तयेत्
அனுதிஷ்ட (அசுத்த) பற்றின் சிறு துளியும் அதன் நாற்றமும் பண்டித பிராமணனின் உடலில் நிலைத்திருக்கும் வரை, அவன் பிரம்மவித்யையை வெளிப்படையாகக் கீர்த்தனம்/போதனை செய்யக் கூடாது.
Verse 71
शयानः प्रौढपादश्च कृत्वा चैवावसक्थिकाम् / नाधीयीतामिषं जग्ध्वा सूतकान्नाद्यमेव च
படுத்துக்கொண்டு, கால்களை நீட்டிக்கொண்டு, அல்லது கால்களை ஒழுங்கற்ற முறையில் வைத்துக்கொண்டு வேதம் ஓதக் கூடாது; மாமிசம் உண்ட பின், மேலும் சூதகத்துடன் தொடர்புடைய உணவை உண்டு உடனேவும் படிக்கக் கூடாது.
Verse 72
नीहारे बाणशब्दे च संध्ययोरुभयोरपि / अमावास्यां चतुर्दश्यां पौर्णमास्यष्टमीषु च
அடர்ந்த பனிமூட்டத்தில், அம்பின் அபசகுன ஒலி கேட்கும் போது, இரு சந்தியைகளிலும், மேலும் அமாவாசை, சதுர்தசி, பௌர்ணமி, அஷ்டமி திதிகளிலும் (வேதபாராயணத்தில் கட்டுப்பாடு/இடைவேளை கடைபிடிக்க வேண்டும்).
Verse 73
उपाकर्मणि चोत्सर्गे त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम् / अष्टकासु त्वहोरात्रं ऋत्वन्त्यासु च रात्रिषु
உபாகர்மம் மற்றும் உத்ஸர்கம் நிகழும் போது மூன்று இரவுகள் க்ஷபணம் (பிராயச்சித்த விரதம்) எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; அஷ்டகா நாட்களில் பகல்-இரவு முழுவதும், மேலும் பருவ முடிவின் இரவுகளிலும் அதைக் கடைபிடிக்க வேண்டும்.
Verse 74
मार्गशीर्षे तथा पौषे माघमासे तथैव च / तिस्त्रो ऽष्टकाः समाख्याता कृष्णपक्षेतु सूरिभिः
மார்கசீர்ஷம், பௌஷம், மாகம் ஆகிய மாதங்களிலும், அறிஞர்கள் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் செய்யவேண்டிய மூன்று ‘அஷ்டகா’ அனுஷ்டானங்களை அறிவித்துள்ளனர்.
Verse 75
श्लेष्मातकस्य छायायां शाल्मलेर्मधुकस्य च / कदाचिदपि नाध्येयं कोविदारकपित्थयोः
ஷ்லேஷ்மாதக, ஷால்மலி, மதூக மரங்களின் நிழலில் வேதம் ஓதவும் படிக்கவும் கூடாது; கோவிதார, கபித்த மரங்களின் கீழ் என்றால் எப்போதும் வேதாத்யயனம் செய்யவே கூடாது.
Verse 76
समानविद्ये च मृते तथा सब्रह्मचारिणि / आचार्ये संस्थिते वापि त्रिरात्रं क्षपणं स्मृतम्
அதே வித்யையைப் பயின்றவர் இறந்தாலும், சக-பிரம்மச்சாரி இறந்தாலும், அல்லது ஆசார்யர் பரலோகமடைந்தாலும்—மூன்று இரவுகள் ‘க்ஷபணம்’ எனும் சுத்தி அனுஷ்டானம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
Verse 77
छिद्राण्येतानि विप्राणांये ऽनध्यायः प्रकीर्तिताः / हिंसन्ति राक्षसास्तेषु तस्मादेतान् विवर्जयेत्
விப்ரர்களுக்கான இவையே ‘சித்ரங்கள்’—அதாவது அனத்யாயம் என்று கூறப்பட்ட காலங்கள். அந்த நேரங்களில் ராக்ஷஸத் தடைகள் அவர்களைத் துன்புறுத்தும்; ஆகவே அவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 78
नैत्यके नास्त्यनध्यायः संध्योपासन एव च / उपाकर्मणि कर्मान्ते होममन्त्रेषु चैव हि
நித்யகர்மங்களில் அனத்யாயம் இல்லை; சந்த்யோபாசனத்திலும் இல்லை. அதுபோல உபாகர்மத்தில், கர்ம முடிவில், ஹோம மந்திரங்களிலும் (பாராயணம் நிறுத்தப்படாது).
Verse 79
एकामृचमथैकं वा यजुः सामाथवा पुनः / अष्टकाद्यास्वधीयीत मारुते चातिवायति
காற்று மிகுந்த வேகத்தில் வீசும்போது ஒரே ஒரு ருக் மந்திரமோ, அல்லது ஒரே ஒரு யஜுஸ் மந்திரமோ, அல்லது ஒரே ஒரு சாமமோ மட்டும் படிக்க வேண்டும்; அஷ்டகா முதலிய சிறப்பு நாட்களிலும் பாராயணத்தை மிகச் சிறிதளவாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 80
अनध्यायस्तु नाङ्गेषु नेतिहासपुराणयोः / न धर्मशास्त्रेष्वन्येषु पर्वण्येतानि वर्जयेत्
அனத்தியாயம் எனும் இடைநிறுத்த விதி வேதாங்கங்களுக்கும், இதிகாச-புராணங்களுக்கும், பிற தர்மசாஸ்திரங்களுக்கும் பொருந்தாது; பர்வ நாள்களிலும் இவற்றை விட்டு விடக் கூடாது।
Verse 81
एष धर्मः समासेन कीर्तितो ब्रह्मचारिणाम् / ब्रह्मणाभिहितः पूर्वमृषीणां भावितात्मनाम्
இவ்வாறு பிரம்மச்சாரிகளின் தர்மம் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது; இதை முன்காலத்தில் பிரம்மா, தம்மைத் தூய்மைப்படுத்திய கட்டுப்பாடுடைய ரிஷிகளுக்கு உபதேசித்தார்।
Verse 82
यो ऽन्यत्र कुरुते यत्नमनधीत्य श्रुतिं द्विजः / स संमूढो न संभाष्यो वेदबाह्यो द्विजातिभिः
ஸ்ருதி (வேதம்) முதலில் கற்காமல் பிற முயற்சிகளில் ஈடுபடும் த்விஜன் முற்றிலும் மயக்கமுற்றவன்; வேதத்திற்கு வெளியானவன் என்பதால் த்விஜர்கள் அவனுடன் உரையாடக் கூடாது।
Verse 83
न वेदपाठमात्रेण संतुष्टो वै भवेद् द्विजः / पाठमात्रावसन्नस्तु पङ्के गौरिव सीदति
த்விஜன் வெறும் வேதப் பாராயணத்தால் மட்டும் திருப்தியடையக் கூடாது; ‘படிப்பதே போதும்’ என்று அதிலேயே மூழ்கினவன் சேற்றில் சிக்கிய பசுவைப் போலத் தாழ்ந்து விடுவான்।
Verse 84
यो ऽधीत्य विधिवद् वेदं वेदार्थं न विचारयेत् / ससान्वयः शूद्रकल्पः पात्रतां न प्रपद्यते
விதிப்படி வேதத்தைப் படித்தும், வேதார்த்தத்தை ஆராய்ந்து சிந்திக்காதவன், குலத்துடன் இருந்தாலும் சூத்ரனுக்கு ஒப்பாகி, வேதப் பயனுக்குரிய பாத்ரதையை அடையான்.
Verse 85
यदि त्वात्यन्तिकं वासं कर्तुमिच्छति वै गुरौ / युक्तः परिचरेदेनमाशरीरविमोक्षणात्
குருவிடத்தில் நிரந்தரமாக வாசிக்க விரும்பினால், ஒழுக்கமுடன் உடல் நீங்கும் வரை இடையறாது அவரைச் சேவிக்க வேண்டும்.
Verse 86
गत्वा वनं वा विधिवज्जुहुयाज्जातवेदसम् / अधीयीत सदा नित्यं ब्रह्मनिष्ठः समाहितः
காட்டிற்குச் சென்றாலும் விதிப்படி ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; பிரம்மநிஷ்டையுடன், ஒருமுகமாக, எப்போதும் நித்யமாக ஸ்வாத்யாயம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 87
सावित्रीं शतरुद्रीयं वेदान्तांश्च विशेषतः / अभ्यसेत् सततं युक्ते भस्मस्नानपरायणः
ஒழுக்கமுடையவனும் புனித பஸ்மஸ்நானத்தில் பற்றுடையவனும், சாவித்ரீ (காயத்ரீ), சதருத்ரீயம், குறிப்பாக வேதாந்தங்களை இடையறாது பயில வேண்டும்.
Verse 88
एतद् विधानं परमं पुराणं वेदागमे सम्यगिहेरितं वः / पुरा महर्षिप्रवराभिपृष्टः स्वायंभुवो यन्मनुराह देवः
வேதமும் ஆகமமும் ஒத்துச் செல்லும் இந்த உயர்ந்த புராண விதி, இங்கே உங்களுக்கு முறையாக உரைக்கப்பட்டது. முன்னொரு காலத்தில் மகரிஷிகளில் சிறந்தோர் கேட்டபோது, தேவஸ்வரூபமான ஸ்வாயம்புவ மனு இதையே உபதேசித்தார்.
Verse 89
एवमीश्वरसमर्पितान्तरो यो ऽनुतिष्ठति विधिं विधानवित् / मोहजालमपहाय सो ऽमृतो याति तत् पदमनामयं शिवम्
யார் தம் உள்ளத்தை ஈசுவரனுக்கே அர்ப்பணித்து, விதியை அறிந்து நியமமான ஒழுக்கத்தை நடத்துகிறாரோ, அவர் மோக வலையை நீக்கி அமரத்துவம் பெற்று, துயரற்ற தூய சிவபதத்தை அடைகிறார்।
Frequently Asked Questions
Reverent bodily etiquette (lower seat/bed, controlled speech, no imitation), constant readiness to serve, offering whatever is obtained, not departing without permission, and protecting the guru’s honor by leaving places of slander—along with daily study only in ways that do not displease the teacher.
Gāyatrī is proclaimed the Mother of the Vedas and the supreme japa; its recitation is a sacrifice (japa-yajña), and it is said to be ‘weighed’ as equal to the four Vedas, leading the disciplined student toward the supreme state.
Anadhyāya is the mandatory suspension of Vedic recitation during impure conditions, social disruptions, death-pollution contexts, and ominous natural phenomena (thunder, meteors, earthquakes, abnormal seasons). These times are called ‘breaches’ for brāhmaṇas, when harmful forces may afflict them, hence strict avoidance is prescribed.
Yes. The chapter states anadhyāya does not apply to Vedāṅgas, Itihāsas, Purāṇas, and other Dharma-śāstras; these may be studied even on parvan (festival) days.
Conduct is presented as the prerequisite for effective transmission and realization: mere recitation without living discipline is condemned, and study without inquiry into meaning is said to fail in producing true eligibility and fruit.