Adhyaya 15

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे चतुर्दशो ऽध्यायः व्यास उवाच वेदं वेदौ तथा वेदान् वेदान् वा चतुरो द्विजाः / अधीत्य चाधिगम्यार्थं ततः स्नायाद् द्विजोत्तमः

இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்த்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்வகுப்பில் பதினான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—த்விஜர்களில் சிறந்தவன் ஒரு வேதம் அல்லது இரண்டு, அல்லது வேதங்கள்—நான்கையும்—அத்யயனம் செய்து அதன் பொருளை உணர்ந்த பின், சமாவர்த்தன ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 2

गुरवे तु वरं दत्त्वा स्नायीत तदनुज्ञया / चीर्णव्रतो ऽथ युक्तात्मा सशक्तः स्नातुमर्हति

குருவிற்கு உரிய வர-தக்ஷிணை அளித்து, அவரின் அனுமதியால் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் விரதத்தை முறையாக நிறைவேற்றி, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன், தன்னடக்கம் கொண்டு, உடல் வலிமை இருந்தால் நிறைவு-ஸ்நானத்திற்கு தகுதியானவன் ஆவான்।

Verse 3

वैणवीं धारयेद् यष्टिमन्तर्वासस्तथोत्तरम् / यज्ञोपवीतद्वितयं सोदकं च कमण्डलुम्

அவன் வேணு (மூங்கில்) தண்டை ஏந்தி, உள்ளாடையும் மேலாடையும் அணிந்து, இரண்டு யஜ்ஞோபவீதங்களை வைத்துக் கொண்டு, நீர் நிரம்பிய கமண்டலுவையும் உடன் வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 4

छत्रं चोष्णीषममलं पादुके चाप्युपानहौ / रौक्मे च कुण्डले वेदं कृत्तकेशनखः शुचिः

குடையும் மாசற்ற உஷ்ணீஷமும் (தலைப்பாகை) உடன், பாதுகை மற்றும் உபானஹௌ (செருப்பு-காலணி) அணிய வேண்டும்; பொன் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாக, வேதம் கற்றவனாக, முடி-நகம் வெட்டப்பட்டு, தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும்।

Verse 5

स्वाध्याये नित्ययुक्तः स्याद् बहिर्माल्यं न धारयेत् / अन्यत्रकाञ्चनाद् विप्रोनरक्तां बिभृयात् स्त्रजम्

பிராமணன் எப்போதும் ஸ்வாத்யாயத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். வெளிப்படைக் காட்சிக்காக மாலையை அணியக் கூடாது; மேலும் தங்கத்தைத் தவிர சிவப்பு மாலையை அணிய வேண்டாம்.

Verse 6

शुक्लाम्बरधरो नित्यं सुगन्धः प्रियदर्शनः / न जीर्णमलवद्वासा भवेद् वै विभवे सति

அவன் எப்போதும் தூய வெண்மையான ஆடைகளை அணிந்து, நறுமணமுடன் இருந்து, பார்ப்பதற்கு இனிமையாகத் தோன்ற வேண்டும்; வசதி இருந்தால் பழையதோ அழுக்கானதோ ஆன ஆடைகளை அணியக் கூடாது.

Verse 7

न रक्तमुल्बणं चान्यधृतं वासो न कुण्डिकाम् / नोपानहौ स्त्रजं चाथ पादुके च प्रयोजयेत्

ஒளிரும் சிவப்பு ஆடையையும், பிறர் அணிந்த ஆடையையும் அணியக் கூடாது; மேலும் கமண்டலு, காலணிகள், மாலை, பாதுக்கா ஆகியவற்றையும் பயன்படுத்தக் கூடாது.

Verse 8

उपवीतमलङ्कारं दर्भान् कृष्णाजिनानि च / नापसव्यं परीदध्याद् वासो न विकृतं वसेत्

அவன் யஜ்ஞோபவீதம் மற்றும் விதிப்படி தர்பை, கிருஷ்ணாஜினம் போன்ற அணிகலன்களை அணிய வேண்டும். யஜ்ஞோபவீதத்தை அபஸவ்யமாக அணியக் கூடாது; சீர்கெட்ட அல்லது ஒழுங்கற்ற ஆடையையும் அணியக் கூடாது.

Verse 9

आहरेद् विधिवद् दारान् सदृशानात्मनः शुभान् / रूपलक्षणसंयुक्तान् योनिदोषविवर्जितान्

அவன் விதிப்படி தன்னுக்கு ஏற்ற மங்களமான மனைவியை ஏற்க வேண்டும்—அழகும் நல்விளக்கங்களும் உடையவளாகவும், குலக் குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவளாகவும்.

Verse 10

अमातृगोत्रप्रभवामसमानर्षिगोत्रजाम् / आहरेद् ब्राह्मणो भार्यां शीलशौचसमन्विताम्

பிராமணன் தன் மாத்ருகோத்திரத்தில் பிறக்காதவளையும், அதே ரிஷி-கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவளும் அல்லாதவளையும், நல்லொழுக்கமும் தூய்மையும் உடையவளாகிய மனைவியாக ஏற்க வேண்டும்।

Verse 11

ऋतुकालाभिगामी स्याद् यावत् पुत्रो ऽभिजायते / वर्जयेत् प्रतिषिद्धानि प्रयत्नेन दिनानि तु

கிருஹஸ்தன், மகன் பிறக்கும் வரை, மனைவியின் ருது-காலத்தில் அவளை அணுக வேண்டும்; மேலும் தடைசெய்யப்பட்ட நாட்களை முயற்சியுடன் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 12

षष्ठ्यष्टमीं पञ्चदशीं द्वादशीं च चतुर्दशीम् / ब्रह्मचारी भवेन्नित्यं तद्वज्जन्मत्रयाहनि

ஷஷ்டி, அஷ்டமி, பஞ்சதசி, த்வாதசி, சதுர்தசி ஆகிய திதிகளில் எப்போதும் பிரம்மச்சரியம் காக்க வேண்டும்; அதுபோல பிறப்புடன் தொடர்புடைய மூன்று நாட்களிலும்.

Verse 13

आदधीतावसथ्याग्निं जुहुयाज्जातवेदसम् / व्रतानि स्नातको नित्यं पावनानि च पालयेत्

இல்லற அக்னியை நிறுவி, ஜாதவேதஸ் (அக்னி) இல் ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும்; ஸ்நாதகன் தினமும் தூய்மையளிக்கும் விரதங்களையும் நியமங்களையும் காக்க வேண்டும்।

Verse 14

वेदोदितं स्वकं कर्म नित्यं कुर्यादतन्द्रितः / अकुर्वाणः पतत्याशु नरकानतिभीषणान्

வேதம் விதித்த தன் கடமையை தினமும் அலட்சியமின்றி செய்ய வேண்டும்; அதைச் செய்யாதவன் விரைவில் மிகக் கொடிய நரகங்களில் வீழ்வான்।

Verse 15

अब्यसेत् प्रयतो वेदं महायज्ञान् न हापयेत् / कुर्याद् गृह्याणि कर्माणि संध्योपासनमेव च

அடக்கம், தூய்மையுடன் முயன்று வேதத்தைப் பயில வேண்டும்; மகாயாகங்களை ஒருபோதும் புறக்கணிக்கக் கூடாது. இல்லறச் சடங்குகளைச் செய்து, குறிப்பாக சந்த்யா உபாசனையைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

सख्यं समाधैकैः कुर्यादुपेयादीश्वरं सदा / दैवतान्यपि गच्छेत कुर्याद् भार्याभिपोषणम्

சமாதி முதன்மையாய் உள்ள சாதகர்களுடன் நட்பு கொள்ள வேண்டும்; எப்போதும் ஈச்வரனை அணுகி சரணடைய வேண்டும். விதிப்படி தேவதைகளையும் தரிசித்து வழிபடலாம்; மனைவியை உரிய முறையில் பராமரிக்க வேண்டும்.

Verse 17

न धर्मं ख्यापयेद् विद्वान् न पापं गूहयेदपि / कुर्वोतात्महितं नित्यं सर्वभूतानिकम्पकः

அறிவாளர் தன் தர்மத்தைப் புகழ்ந்து பரப்பக் கூடாது; பாவத்தையும் மறைக்கக் கூடாது. எப்போதும் ஆத்ம நலனுக்காக நடந்து, எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 18

वयसः कर्मणोर्ऽथस्य श्रुतस्याभिजनस्य च / वेषवाग्बुद्धिसारूप्यमाचरन् विचरेत् सदा

வயது, கடமை/தொழில், பொருள் வசதி, வேத-சாஸ்திரக் கல்வி, குல மரபு ஆகியவற்றுக்கு ஏற்றவாறு உடை, பேச்சு, அறிவு ஆகியவற்றில் ஒற்றுமை காத்து எப்போதும் நடக்க வேண்டும்.

Verse 19

श्रुतिस्मृत्युदितः सम्यक् साधुभिर्यश्च सेवितः / तमाचारं निषेवेत नेहेतान्यत्र कर्हिचित्

ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் தெளிவாக உரைக்கப்பட்டதும், சத்புருஷர்கள் நடைமுறைப்படுத்துவதுமான அந்த நல்வழக்கையே உறுதியாகப் பின்பற்ற வேண்டும்; இவ்விஷயத்தில் எந்நேரமும் வேறு பாதையை நாடக் கூடாது.

Verse 20

येनास्य पितरो याता येन याताः पितामहाः / तेन यायात् सतां मार्गं तेन गच्छन् न रिष्यति

அவன் பித்ரரும் பிதாமகரும் சென்ற வழியே சத்புருஷர் வழி; அந்த வழியில் நடப்பவன் எந்நாளும் அழிவை அடையான்।

Verse 21

नित्यं स्वाध्यायशीलः स्यान्नित्यं यज्ञोपवीतवान् / सत्यवादी जितक्रोधो ब्रह्मभूयाय कल्पते

எப்போதும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் யஜ்ஞோபவீதம் தரித்து, சத்தியவாக்கும் கோபஜயமும் உடையவன் பிரம்மநிலைக்கு தகுதியானவன் ஆவான்।

Verse 22

संध्यास्नानपरो नित्यं ब्रह्मयज्ञुपरायणः / अनसूयी मृदुर्दान्तो गृहस्थः प्रेत्य वर्धते

எப்போதும் ஸந்த்யா அனுஷ்டானமும் ஸ்நானமும் செய்து, பிரஹ்மயஜ்ஞம் (வேதாத்யயனம்-ஸ்வாத்யாயம்) உறுதியாகக் கடைப்பிடித்து, பொறாமையற்ற, மென்மையான, தமக்கையுடைய இல்லறத்தான் மரணத்திற்குப் பின் மேன்மை பெறுவான்।

Verse 23

वीतरागभयक्रोधो लोभमोहविवर्जितः / सावित्रीजाप्यनिरतः श्राद्धकृन्मुच्यते गृही

பற்று, பயம், கோபம் இன்றியும், பேராசை மயக்கம் நீக்கியும், ஸாவித்ரீ (காயத்ரீ) ஜபத்தில் நிலைத்தும், ஸ்ராத்தம் செய்பவனான இல்லறத்தான் பந்தமும் பாவமும் நீங்கி விடுதலை பெறுவான்।

Verse 24

मातापित्रोर्हिते युक्तो गोब्राह्मणहिते रतः / दान्तो यज्वा देवभक्तो ब्रह्मलोके महीयते

தாய் தந்தையரின் நலனில் ஈடுபட்டு, கோவும் பிராமணரும் நலம்பெற விரும்பி, தமக்கையுடன் யாகம் செய்பவனாகவும் தேவபக்தனாகவும் இருப்பவன் பிரஹ்மலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்।

Verse 25

त्रिवर्गसेवी सततं देवतानां च पूजनम् / कुर्यादहरहर्नित्यं नमस्येत् प्रयतः सुरान्

திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) பற்றுடையவன் எப்போதும் தேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். நாள்தோறும் தவறாது, கட்டுப்பாட்டுடன் தேவர்களுக்கு வணங்க வேண்டும்.

Verse 26

विभागशीलः सततं क्षमायुक्तो दयालुकः / गृहस्थस्तु समाख्यातो न गृहेण गृही भवेत्

எப்போதும் நியாயமாகப் பகிர்வவன், பொறுமையுடனும் கருணையுடனும் இருப்பவனே உண்மையான இல்லறத்தான். வீட்டில் இருந்தாலும் வீட்டின் ஆசைக்கு அடிமையான ‘கிருஹி’ ஆகாதிருப்பான்.

Verse 27

क्षमा दया च विज्ञानं सत्यं चैव दमः शमः / अध्यात्मनिरतं ज्ञानमेतद् ब्राह्मणलक्षणम्

பொறுமை, கருணை, விவேகமுள்ள அறிவு, சத்தியம், இంద్రியக் கட்டுப்பாடு, மன அமைதி—மேலும் பரமாத்ம நிஷ்டையுடைய ஆத்மஞானம்—இவையே பிராமணனின் இலக்கணங்கள்.

Verse 28

एतस्मान्न प्रमाद्येत विशेषेण द्विजोत्तमः / यथाशक्तिं चरन् कर्म निन्दितानि विवर्जयेत्

ஆகையால் இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவன் இதில் சிறப்பாக அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. தன் ஆற்றலுக்கேற்ப கடமைகளைச் செய்து, பழிக்கப்படும் செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 29

विधूय मोहकलिलं लब्ध्वा योगमनुत्तमम् / गृहस्थो मुच्यते बन्धात् नात्र कार्या विचारणा

மயக்கத்தின் சேற்றை அகற்றி, ஒப்பற்ற யோகத்தை அடைந்தால், இல்லறத்தானும் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 30

विगर्हातिक्रमाक्षेपहिंसाबन्धवधात्मनाम् / अन्यमन्युसमुत्थानां दोषाणां मर्षणं क्षमा

பழித்தல், மீறல், இகழ்ச்சி, வன்முறை, சிறை, கொலைமுயற்சி போன்ற பரஸ்பர கோபத்தால் எழும் குற்றங்களைப் பழிவாங்காமல் பொறுத்திருப்பதே க்ஷமா.

Verse 31

स्वदुः खेष्विव कारुण्यं परदुः खेषु सौहृदात् / दयेति मुनयः प्राहुः साक्षाद् धर्मस्य साधनम्

பிறரின் துயரைத் தன் துயரைப் போல உணர்ந்து, துன்புறுவோரிடம் அன்பால் எழும் கருணையையே முனிவர்கள் ‘தயை’ என்கிறார்கள்; அது தர்மத்தின் நேரடி சாதனம்.

Verse 32

चतुर्दशानां विद्यानां धारणं हि यतार्थतः / विज्ञानमिति तद् विद्याद् येन धर्मो विवर्धते

பதினான்கு கல்வித் துறைகளையும் உண்மையாக உள்ளத்தில் தாங்கி, அதனால் தர்மம் வளர்ந்து செழிக்கச் செய்வதே ‘விஞ்ஞானம்’ என அறிக.

Verse 33

अधीत्य विधिवद् विद्यामर्थं चैवोपलभ्य तु / धर्मकार्यान्निवृत्तश्चेन्न तद् विज्ञानमिष्यते

முறையாகக் கல்வியைப் பயின்று அதன் பொருளையும் உணர்ந்தபின்பும், ஒருவர் தர்மக் கடமைகளிலிருந்து விலகினால், அது ‘விஞ்ஞானம்’ என ஏற்கப்படாது.

Verse 34

सत्येन लोकाञ्जयति सत्यं तत्परमं पदम् / यथाभूतप्रवाद् तु सत्यमाहुर्मनीषिणः

சத்தியத்தால் மனிதன் உலகங்களை வெல்லுகிறான்; சத்தியமே பரமப் பதம். ஞானிகள் கூறுவர்—உள்ளது உள்ளபடியே சொல்வதே ‘சத்தியம்’.

Verse 35

दमः शरीरोपरमः शमः प्रज्ञाप्रिसादजः / अध्यात्ममक्षरं विद्याद् यत्र गत्वा न शोचति

தமம் என்பது உடல்-இந்திரிய வேகங்களை அடக்குதல்; ஞானத்தின் தெளிவும் அருளும் தரும் அமைதியே சமம். அழியாத ஆத்மத் தத்துவமான அத்யாத்மத்தை அறிக; அதனை அடைந்தவன் துயருறான்.

Verse 36

यया स देवो भगवान् विद्यया वेद्यते परः / साक्षाद् देवो महादेवस्तज्ज्ञानमिति कीर्तितम्

எந்த வித்யையால் பரம்பொருளான பகவான் தேவன் உண்மையாய் அறியப்படுகிறானோ, அதுவே ‘ஞானம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது; ஏனெனில் அது சாக்ஷாத் வெளிப்படும் மகாதேவனே.

Verse 37

तन्निष्ठस्तत्परो विद्वान्नित्यमक्रोधनः शुचिः / महायज्ञपरो विप्रो लभते तदनुत्तमम्

அப்பரம்பொருளில் நிலைத்தும் அதையே சார்ந்தும் இருக்கும் அறிஞன் பிராமணன், எப்போதும் கோபமற்றும் தூய்மையுடனும் இருந்து, மகாயாகத்தில் ஈடுபட்டு, அந்த ஒப்பற்ற நிலையை அடைவான்.

Verse 38

धर्मस्यायतनं यत्नाच्छरीरं परिपालयेत् / न हि देहं विना रुद्रः पुरुषैर्विद्यते परः

உடலே தர்மத்தின் ஆதார-ஆலயம்; ஆகையால் முயற்சியுடன் அதை காக்க வேண்டும். உடலின்றி மனிதர் பரம்பொருளான ருத்ரனை உணர முடியாது.

Verse 39

नित्यधर्मार्थकामेषु युज्येत नियतो द्विजः / न धर्मवर्जितं काममर्थं वा मनसा स्मरेत्

ஒழுக்கமுடைய இருபிறப்பன் எப்போதும் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட வேண்டும்; தர்மமற்ற ஆசையையோ செல்வத்தையோ மனத்தாலும் நினையக் கூடாது.

Verse 40

सीदन्नपि हि धर्मेण न त्वधर्मं समाचरेत् / धर्मो हि भगवान् देवो गतिः सर्वेषु जन्तुषु

துன்பத்தில் மூழ்கினாலும் தர்மத்தின்படியே நடக்க வேண்டும்; அதர்மம் செய்யக் கூடாது. தர்மமே பகவான் தேவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் அதுவே பரம கதி, சரணம்.

Verse 41

भूतानां प्रियकारी स्यात् न परद्रोहकर्मधीः / न वेददेवतानिन्दां कुर्यात् तैश्च न संवसेत्

எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமும் நன்மையும் செய்யும்வனாக இருக்க வேண்டும்; பிறருக்கு துரோகம் செய்யும் செயல்களில் மனம் செலுத்தக் கூடாது. வேதங்களையோ தேவதைகளையோ நிந்திக்கக் கூடாது; நிந்திப்பவர்களுடன் நெருக்கமாக வாழவும் கூடாது.

Verse 42

यस्त्विमं नियतं विप्रो धर्माध्यायं पठेच्छुचिः / अध्यापयेत् श्रावयेद् वा ब्रह्मलोके महीयते

ஒழுக்கமுடைய தூய பிராமணன் இந்த தர்மஅத்தியாயத்தை முறையாகப் பாராயணம் செய்தாலோ, கற்பித்தாலோ, பிறருக்குக் கேட்கச் செய்தாலோ—அவன் பிரம்மலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.