Adhyaya 13
Ācamana-vidhi, Śauca, and Conduct Rules for Study, Eating, and Bodily Functions
முந்தைய அதிகாரத்தின் முடிவுக்குப் பின் வ்யாசர் உத்தரபாகத்தில் தர்மோபதேசத்தைத் தொடர்ந்து, ஆச்சமனம் மையமான சௌச விதிகளை ஒழுங்காக விளக்குகிறார். வேத பாராயணம் தொடங்கக் கூடாத காலங்கள், மேலும் உறக்கம், ஸ்நானம், அசுத்தப் பொருள் தொடுதல் அல்லது சமூகத் தீட்டு போன்றவற்றுக்குப் பின் மீண்டும் சுத்தி செய்ய வேண்டிய தருணங்கள் கூறப்படுகின்றன. சரியான அமர்வு, நீரின் தூய்மை அளவுகள், தலை மூடுதல், காலணிகள், தவறான இருக்கை அல்லது கவனச் சிதறல் ஆகியவை மந்திரோச்சாரணம்/ஆச்சமனத்தைப் பாதிக்கும் எனத் தடை விதிகள் தரப்படுகின்றன. பின்னர் கை-தீர்த்தங்கள் (பிரஹ்ம, பித்ரு, தைவ, பிராஜாபத்ய, ஆர்ஷ) வகைப்படுத்தப்பட்டு, தேவதைகளைத் திருப்திப்படுத்தும் படிப்படியான ஆச்சமனக் கிரமம் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் உச்சிஷ்ட அசௌசம், துளி-நியமங்கள், அவசர அனுமதிகள், மலமூத்திரத் துறப்பின் இடம்-திசை, மண்-நீர் மூலம் சுத்தி ஆகியவை சொல்லப்பட்டு, தினசரி ஒழுக்கமே ஆன்மிகத் தர்மத்தின் அடித்தளமென நிறுவப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे द्वादशो ऽध्यायः व्यास उवाच भुक्त्वा पीत्वा च सुप्त्वा च स्नात्वा रथ्योपसर्पणे / ओष्ठावलमोकौ स्पृष्ट्वा वासो विपरिधाय च
இவ்வாறு ஸ்ரீகூர்மபுராணத்தின் ஷட்ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் பின்வகுப்பில் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. வ்யாசர் கூறினார்—உண்டு, குடித்து, உறங்கி, நீராடி, பொதுவழிக்குச் செல்லும் போது, உதடுகளையும் குதத்தையும் தொடிந்த பின், மேலும் ஆடை மாற்றி அணிந்த பின்—
Verse 2
रेतोमूत्रपुरीषाणामुत्सर्गे ऽयुक्तभाषणे / ष्ठीवित्वाध्ययनारम्भे कासश्वासागमे तथा
விந்து, சிறுநீர், மலம் கழிக்கும் வேளையில், ஒழுங்கற்ற பேச்சில், துப்பிய உடனே, படிப்பைத் தொடங்கும் தருணத்தில், மேலும் இருமல் அல்லது மூச்சுத்திணறல் வந்தால்—(வேதபாராயணம் தொடங்கக் கூடாது).
Verse 3
चत्वरं वा श्मशानं वा समाक्रम्य द्विजोत्तमः / संध्ययोरुभयोस्तद्वदाचान्तो ऽप्याचमेत् पुनः
உத்தம த்விஜன் நாற்சந்தி அல்லது சுடுகாட்டில் கால்வைத்தால், இரு சந்த்யாகாலங்களிலும் (காலை, மாலை) அதுபோல ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்; முன்பே ஆச்சமனம் செய்திருந்தாலும் மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.
Verse 4
चण्डालम्लेच्छसंभाषे स्त्रीशूद्रोच्छिष्टभाषणे / उच्छिष्टं पुरुषं स्पृष्ट्वा भोज्यं चापि तथाविधम् / आचामेदश्रुपाते वा लोहितस्य तथैव च
சண்டாளன் அல்லது ம்லேச்சனுடன் உரையாடிய பின், மேலும் உச்சிஷ்ட நிலையிலே பெண் அல்லது சூத்ரருடன் பேசின பின்; உச்சிஷ்டமான மனிதனை அல்லது அதுபோல் மாசடைந்த உணவைத் தொட்டால்—ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். கண்ணீர் விழுந்தபோதும், இரத்தத் தொடர்பின்போதும் இதே சுத்தி விதிக்கப்படுகிறது.
Verse 5
भोजने संध्ययोः स्नात्वा पीत्वा मूत्रपुरीषयोः / आचान्तो ऽप्याचमेत् सुप्त्वा सकृत्सकृदथान्यतः
உணவு உண்ணும் வேளையில், இரு சந்தியைகளில் (விடியல்–மாலை), நீராடிய பின், குடித்த பின், மேலும் சிறுநீர்–மலம் கழித்த பின் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். ஏற்கெனவே ஆசமனம் செய்திருந்தாலும், உறங்கி எழுந்த பின் மற்றும் இதுபோன்ற பிற வேளைகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 6
अग्नेर्गवामथालम्भे स्पृष्ट्वा प्रयतमेव वा / स्त्रीणामथात्मनः स्पर्शे नीवीं वा परिधाय च
அக்னி, பசுக்கள், அல்லது மைதுனத்தில் ஈடுபட்டவரைத் தொட்ட பின்; அதுபோல் பெண்களைத் தொட்ட பின், தன் உடலைத் தொட்ட பின், அல்லது இடுப்புத்துணி (நீவி) அணிந்த பின்—நியமிக்கப்பட்ட சௌசமும் கட்டுப்பாடும் கொண்டு சுத்தி பெற வேண்டும்.
Verse 7
उपस्पृशेज्जलं वार्द्रं तृणं वा भूमिमेव वा / केशानां चात्मनः स्पर्शे वाससो ऽक्षालितस्य च
நீரை, ஈரமான புல்லை, அல்லது மண்ணைத் தொட்டு சிறு சுத்தி செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக தலைமுடி அல்லது தன் உடலைத் தொட்ட பின், மேலும் துவைக்காத ஆடை இருந்தால்.
Verse 8
अनुष्णाभिरफेनाबिरदुष्टाभिश्च धर्मतः / शौचेप्सुः सर्वदाचामेदासीनः प्रागुदङ्मुखः
சுத்தியை நாடுபவன் எப்போதும் தர்மப்படி ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்—அதிக சூடில்லாத, நுரை இல்லாத, மாசற்ற நீரால்; அமர்ந்து கிழக்கு அல்லது வடக்கு நோக்கி.
Verse 9
शिरः प्रावृत्य कण्ठं वा मुक्तकच्छसिखो ऽपि वा / अकृत्वा पादयोः शौचमाचान्तो ऽप्यशुचिर्भवेत्
தலை அல்லது கழுத்தை மூடி, அல்லது இடுப்புத்துணியைத் தளர்த்தி முடியை அவிழ்த்திருந்தாலும், முதலில் பாதங்களைச் சுத்தம் செய்யாமல்—ஆசமனம் செய்தாலும்—அசுத்தமே உண்டாகும்।
Verse 10
सोपानत्को जलस्थो वा नोष्णीषी वाचमेद् बुधः / न चैव वर्षधाराभिर्न तिष्ठन् नोद्धृतोदकैः
ஞானி பாதுக்கா அணிந்து, நீரில் நின்று, அல்லது தலை மூடி புனித வாக்கை உரைக்கக் கூடாது. மழைத் தாரை பொழியும்போதும் அல்ல; புதிதாக நீர் எடுக்கப்பட்டுக் கையாளப்படும் இடத்தில் நின்றும் உரைக்கக் கூடாது।
Verse 11
नैकहस्तार्पितजलैर्विना सूत्रेण वा पुनः / न पादुकासनस्थो वा बहिर्जानुरथापि वा
பல கைகளால் அளிக்கப்பட்ட நீரால் ஆசமனம் செய்யக் கூடாது; யஜ்ஞோபவீதம் இன்றியும் செய்யக் கூடாது. பாதுக்கா மீது அல்லது ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அல்லது முழங்கால்களை வெளியே விரித்து வைத்தும் ஆசமனம் செய்யக் கூடாது।
Verse 12
न जल्पन् न हसन् प्रेक्षन् शयानः प्रह्व एव च / नावीक्षिताभिः फेनाद्यैरुपेताभिरथापि वा
ஆசமனம் செய்யும் போது பேசிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது; சிரிக்கக் கூடாது; சுற்றிப் பார்க்கக் கூடாது; படுத்திருந்தாலும் பணிவுடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்க வேண்டும். மேலும் நுரை போன்ற பூச்சுகள் முதலியன அல்லது பிற அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்களை நோக்கிப் பார்வை செலுத்தக் கூடாது।
Verse 13
शूद्राशुचिकरोन्मुक्तैर्न क्षाराभिस्तथैव च / न चैवाङ्गुलिभिः शब्दं न कुर्वन् नान्यमानसः
சூத்ரர் தொடர்பு, அசுத்தம் விளைவிக்கும் பொருட்கள், மேலும் க்ஷாரம் முதலியவற்றால் மாசடையக் கூடாது. விரல்களைச் சடக்கி ஒலி எழுப்பவும் கூடாது; மௌனமாக இருந்து மனத்தை வேறு திசைக்கு அலைக்க விடாமல் (ஈசுவர நினைவில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்)।
Verse 14
न वर्णरसदुष्टाभिर्न चैव प्रदरोदकैः / न पाणिक्षुभिताभिर्वा न बहिष्कक्ष एव वा
நிறமோ சுவையோ கெட்ட நீரால் நீராடக் கூடாது; பிளவிலிருந்து ஒழுகும் மாசுநீராலும் அல்ல, கையால் கலக்கப்பட்ட நீராலும் அல்ல, வெளிப்படையான வெளிப்புறக் குளிப்பிடத்திலும் அல்ல।
Verse 15
हृद्गाभिः पूयते विप्रः कण्ठ्याभिः क्षत्रियः शुचिः / प्राशिताभिस्तथावैश्यः स्त्रीशूद्रौ स्पर्शतो ऽन्ततः
பிராமணன் இதயம் வரை எட்டும் நீரால் தூய்மையடைகிறான்; க்ஷத்திரியன் தொண்டை வரை நீரால் சுத்தமடைகிறான்; வைசியன் ஆச்சமனம் செய்த நீரால் புனிதமடைகிறான்; பெண் மற்றும் சூத்ரன் இறுதியில் நீரின் தொடுதலாலேயே தூய்மையடைகிறார்கள்।
Verse 16
अङ्गुष्ठमूलान्तरतो रेखायां ब्राह्ममुच्यते / अन्तराङ्गुष्ठदेशिन्यो पितॄणां तीर्थमुत्तमम्
பெருவிரலின் அடிப்பகுதிக்குள் உள்ள கோடு ‘பிரஹ்ம-தீர்த்தம்’ எனப்படுகிறது. பெருவிரலும் சுட்டுவிரலும் இடையிலுள்ள பகுதி பித்ருக்களுக்கான அர்ப்பணங்களுக்கு உத்தம தீர்த்தமாகும்।
Verse 17
कनिष्ठामूलतः पश्चात् प्राजापत्यं प्रचक्षते / अङ्गुल्यग्रे स्मृतं दैवं तदेवार्षं प्रकीर्तितम्
சிறுவிரலின் அடிப்பகுதியிலிருந்து அப்புறம் உள்ள அளவு ‘பிராஜாபத்யம்’ எனப்படுகிறது. விரலின் நுனி ‘தைவம்’ என நினைக்கப்படுகிறது; அதுவே ‘ஆர்ஷம்’ என்றும் புகழப்படுகிறது।
Verse 18
मूले वा दैवमार्षं स्यादाग्नेयं मध्यतः स्मृतं / तदेव सौमिकं तीर्थमेतज्ज्ञात्वा न मुह्यति
அடிப்பகுதியில் அது ‘தைவம்’ என்றும் ‘ஆர்ஷம்’ என்றும் கருதப்படுகிறது; நடுப்பகுதி ‘ஆக்னேயம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. அதே தீர்த்தம் ‘சௌம்ய’ இயல்பும் உடையது—இதை அறிந்தவன் குழப்பமடையான்।
Verse 19
ब्राह्मेणैव तु तीर्थेन द्विजो नित्यमुपस्पृशेत् / कायेन वाथ दैवेन तु पित्र्येण वै द्विजाः
இருபிறப்புடையவன் தினசரி தூய்மைக்காக ‘பிராஹ்ம’ தீர்த்தத்தால் நீரைத் தொடந்து ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்; விதிப்படி ‘காய’, ‘தைவ’, ‘பித்ர்ய’ தீர்த்தங்களாலும் செய்யலாம்।
Verse 20
त्रिः प्राश्नीयादपः पूर्वं ब्राह्मणः प्रयतस्ततः / संमृज्याङ्गुष्ठमूलेन मुखं वै समुपस्पृशेत्
முதலில் கட்டுப்பாடுடைய பிராமணன் மூன்று முறை நீரை ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் உதடுகளைத் துடைத்து, பெருவிரலின் அடிப்பகுதியால் வாயைத் தொட்ந்து தூய்மை செய்ய வேண்டும்।
Verse 21
अङ्गुष्ठानामिकाभ्यां तु स्पृशेन्नेत्रद्वयं ततः / तर्जन्यङ्गुष्ठयोगेन स्पृशेन्नासापृटद्वयम्
பின்னர் பெருவிரலும் மோதிரவிரலும் கொண்டு இரு கண்களையும் தொட வேண்டும்; அதன் பின் சுட்டுவிரலை பெருவிரலுடன் சேர்த்து மூக்குத் துளைகளின் இருபுறத்தையும் தொட வேண்டும்।
Verse 22
कनिष्ठाङ्गुष्ठयोगेन श्रवणे समुपस्पृशेत् / सर्वासामथ योगेन हृदयं तु तलेन वा / संस्पृशेद् वा शिरस्तद्वदङ्गुष्ठेनाथवा द्वयम्
சிறுவிரலை பெருவிரலுடன் சேர்த்து இரு காதுகளையும் மென்மையாகத் தொட வேண்டும். பின்னர் எல்லா விரல்களையும் ஒன்றாக இணைத்து உள்ளங்கையால் இதயத்தைத் தொட வேண்டும்; அல்லது அதே முறையில் பெருவிரலால், அல்லது இரு கைகளாலும், தலையைத் தொட வேண்டும்।
Verse 23
त्रिः प्राश्नीयाद् यदम्भस्तु सुप्रीतास्तेन देवताः / ब्रह्मा विष्णुर्महेशश्च भवन्तीत्यनुशुश्रुमः
நீரை மூன்று முறை ஆச்சமனம் செய்தால் தேவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள்—என்று நாம் கேட்டுள்ளோம்—அதாவது பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் (சிவன்)।
Verse 24
गङ्गा च यमुना चैव प्रीयेते परिमार्जनात् / संस्पृष्टयोर्लोचनयोः प्रीयेते शशिभास्करौ
உடலைப் பரிமார்ஜனம் செய்து தூய்மைப்படுத்தினால் கங்கை, யமுனை மகிழ்வர்; கண்களைத் தொட்ந்து சுத்தம் செய்தால் சந்திரன், சூரியன் மகிழ்வர்।
Verse 25
नासत्यदस्त्रौ प्रीयेते स्पृष्टे नासापुटद्वये / कर्णयोः स्पृष्टयोस्तद्वत् प्रीयेते चानिलानलौ
இரு நாசித்துளைகளையும் தொடும்போது நாசத்தியர் (அஸ்வினி தேவர்கள்) மகிழ்வர்; அதுபோல் காதுகளைத் தொடும்போது வாயுவும் அக்னியும் மகிழ்வர்।
Verse 26
संस्पृष्टे हृदये चास्य प्रीयन्ते सर्वदेवताः / मूर्ध्नि संस्पर्शनादेकः प्रीतः स पुरुषो भवेत्
இதயத்தைத் தொடும்போது எல்லா தேவர்களும் மகிழ்வர்; ஆனால் தலைச்சிகரத்தைத் தொடும்போது அந்த ஒரே பரமபுருஷனே மகிழ்வான்।
Verse 27
नोच्छिष्टं कुर्वते मुख्या विप्रुषो ऽङ्गं नयन्ति याः / दन्तवद् दन्तलग्नेषु जिह्वास्पर्शे ऽशुचिर्भवेत्
உண்ணும் வேளையில் வாயை உச்சிஷ்டமாக்கினாலும், துளிகள் உடலில் விழச் செய்தாலும் அசுத்தம் உண்டாகும். பற்களிடையே ஒட்டிய உணவு பற்களில் ஒட்டியதுபோலவே கருதப்பட வேண்டும்; அதை நாவால் தொடினாலும் அசுத்தம் ஏற்படும்।
Verse 28
स्पृशान्ति बिन्दवः पादौ य आचामयतः परान् / भूमिगैस्ते समा ज्ञेया न तैरप्रयतो भवेत्
பிறருக்கு ஆச்சமன நீர் அளிக்கையில் துளிகள் கால்களைத் தொட்டால், அவை தரையில் விழுந்த நீருக்கு ஒப்பெனக் கருதப்பட வேண்டும்; ஆகவே அதனால் அலட்சியம் கொள்ளக் கூடாது।
Verse 29
मदुपर्के च सोमे च ताम्बूलस्य च भक्षणे / फलमूले चेक्षुदण्डे न दोषं प्राह वे मनुः
மதுபர்க்கம், சோமபானம், தாம்பூலச் சவ்வுதல், மேலும் பழம், வேர், கரும்புத் தண்டு உண்ணுதல்—இவற்றில் மனு குற்றமில்லை என உரைத்தார்।
Verse 30
प्रचरंश्चान्नपानेषु द्रव्यहस्तो भवेन्नरः / भूमौ निक्षिप्य तद् द्रव्यमाचम्याभ्युक्षयेत् तु तत्
உணவு-பானம் தொடர்பான பணிகளில் நடமாடும் போது கை அசுத்தமடைந்தால், அந்தப் பொருளை தரையில் வைத்து ஆச்சமனம் செய்து, பின்னர் அதன்மேல் நீர் தெளித்து சுத்தி செய்ய வேண்டும்।
Verse 31
तैजसं वै समादाय यद्युच्छिष्टो भवेद् द्विजः / भूमौ निक्षिप्य तद् द्रव्यमाचम्याभ्युक्षयेत् तु तत्
இருமுறை பிறந்தவன் உச்சிஷ்டத் தொடர்பால் மாசடைந்தால், தீ (அல்லது தீக்குச்சி) எடுத்துக் கொண்டு அந்தப் பொருளை தரையில் வைத்து ஆச்சமனம் செய்து, பின்னர் அதன்மேல் நீர் தெளிக்க வேண்டும்।
Verse 32
यद्यमत्रं समादाय भवेदुच्छेषणान्वितः / अनिधायैव तद् द्रव्यमाचान्तः शुचितामियात् / वस्त्रादिषु विकल्पः स्यात् तत्संस्पृष्ट्वाचमेदिह
நீர்பாத்திரம் எடுத்தபோது உச்சிஷ்டத் தோஷம் ஏற்பட்டால், அதை கீழே வைக்காமலே ஆச்சமனம் செய்து சுத்தி பெற வேண்டும். ஆடை முதலியவற்றில் மாற்று விதி உண்டு—அவற்றைத் தொட்டு இங்கே ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 33
अरण्ये ऽनुदके रात्रौ चौरव्याघ्राकुले पथि / कृत्वा मूत्रं पुरीषं वा द्रव्यहस्तो न दुष्यति
காட்டில், நீரில்லா இடத்தில், இரவில், அல்லது திருடர்-புலி அச்சம் நிறைந்த பாதையில் சிறுநீர் அல்லது மலம் கழிக்க வேண்டியிருந்தால், கையில் பொருள் இருந்தாலும் குற்றமில்லை।
Verse 34
निधाय दक्षिणे कर्णे ब्रह्मसूत्रमुदङ्मुखः / अह्नि कुर्याच्छकृन्मूत्रं रात्रौ चेद् दक्षिणामुखः
பூணூலை வலது காதின் மேல் வைத்துக் கொண்டு வடக்கு நோக்கி இருக்க வேண்டும். பகலில் அவ்வாறு மலம்‑மூத்திரம் கழிக்க வேண்டும்; இரவில் என்றால் தெற்கு நோக்கி செய்ய வேண்டும்.
Verse 35
अन्तर्धाय महीं काष्ठैः पत्रैर्लोष्ठतृणेन वा / प्रावृत्य च शिरः कुर्याद् विण्मूत्रस्य विसर्जनम्
மண்ணைத் தோண்டி அதை மரத்துண்டுகள், இலைகள், மண் கட்டிகள் அல்லது புல் கொண்டு மூட வேண்டும். பின்னர் தலையை மூடி, மறைவாகவும் கட்டுப்பாட்டுடனும், மலம்‑மூத்திரம் கழிக்க வேண்டும்.
Verse 36
छायाकूपनदीगोष्ठचैत्याम्भः पथि भस्मसु / अग्नौ चैव श्मशाने च विण्मूत्रे न समाचरेत्
நிழலில், கிணற்றில், நதியில், கோசாலையில், சைத்ய‑தீர்த்தங்களின் அருகிலும் அவற்றின் நீரருகிலும், பாதையில், சாம்பலில், நெருப்பில், சுடுகாட்டில்—இவ்விடங்களில் மலம்‑மூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது.
Verse 37
न गोमये न कृष्टे वा महावृक्षे न शाड्वले / न तिष्ठन् वा न निर्वासा न च पर्वतमस्तके
கோமயத்தின் மீது அல்ல, உழுத நிலத்தில் அல்ல, பெரிய மரத்தின் அடியில் அல்ல, பசும்புல் மீது அல்ல. நின்றபடி அல்ல, குடியிருப்பிடத்தில் அல்ல, மலைச் சிகரத்திலும் அல்ல—மலம்‑மூத்திரம் கழிக்க வேண்டும்.
Verse 38
न जीर्णदेवायतने न वल्मीके कदाचन / न ससत्त्वेषु गर्तेषु न गच्छन् वा समाचरेत्
சிதைந்த தேவாலயத்தில் ஒருபோதும் அல்ல; எறும்புப் புற்றின் (வல்மீகம்) மேலும் அல்ல. உயிர்கள் வாழும் குழிகளில் அல்ல; அத்தகைய இடங்களுக்கு சென்று அப்படிச் செய்யவும் கூடாது.
Verse 39
तुषाङ्गारकपालेषु राजमार्गे तथैव च / न क्षेत्रे न विले वापि न तीर्थे न चतुष्पथे
வைக்கோல்/தூள்குவியல், சாம்பல், பானைச் சில்லுகள், அரசப் பாதை ஆகிய இடங்களில் மலமூத்திரம் போன்ற அசுத்தச் செயல் செய்யக் கூடாது. பயிர் நிலத்தில் அல்ல, குழி/பிளவில் அல்ல, தீர்த்தத்தில் அல்ல, நாற்சந்தியிலும் அல்ல.
Verse 40
नोद्यानोदसमीपे वा नोषरे न पराशुचौ / न सोपानत्पादुको वा छत्री वा नान्तरिक्षके
தோட்டத்தருகிலும் நீரருகிலும், உவர்நிலம்/பாழ்நிலத்தில், மிக அசுத்தமான இடத்திலும் அந்தச் செயல் செய்யக் கூடாது. படிக்கட்டில் நின்று, காலணி அணிந்து, குடை பிடித்து, அல்லது வெளிப்படையான திறந்த வெளியில் கூட செய்யக் கூடாது.
Verse 41
न चैवाभिमुखे स्त्रीणां गुरुब्राह्मणयोर्गवाम् / न देवदेवालययोरपामपि कदाचन
பெண்களை நோக்கியும், குரு, பிராமணர், பசுக்கள் ஆகியவற்றை நோக்கியும் அந்தச் செயல் செய்யக் கூடாது. தேவர்கள் அல்லது ஆலயங்களை நோக்கியும் அல்ல; நீரை நோக்கியும் எப்போதும் அல்ல.
Verse 42
न ज्योतींषि निरीक्षन्वानसंध्याभिमुखो ऽपिवा / प्रत्यादित्यं प्रत्यनलं प्रतिसोमं तथैव च
விண்மீன் முதலிய ஒளிகளை உற்றுநோக்கக் கூடாது; சந்த்யா விதிகளுக்கு விமுகமாகவும் இருக்கக் கூடாது. அதுபோல சூரியன், அக்னி, சோமன் (சந்திரன்) ஆகியவற்றிற்கு எதிராகவும் அந்தச் செயல் செய்யக் கூடாது.
Verse 43
आहृत्य मृत्तिकां कूलाल्लेपगन्धापकर्षणम् / कुर्यादतन्द्रितः शौचं विशुद्धैरुद्धृतोदकैः
ஆற்றங்கரையிலிருந்து தூய மண்ணை கொண்டு வந்து ஒட்டிய மாசும் துர்நாற்றமும் நீக்க வேண்டும். பின்னர் முறையாக எடுத்த தூய நீரால் சோம்பல் இன்றி சௌச-சுத்தியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.
Verse 44
नाहरेन्मृत्तिकां विप्रः पांशुलान्न च कर्दमात् / न मार्गान्नोषराद् देशाच्छौचशिष्टां परस्य च
பிராமணன் தூசி நிறைந்த இடம், சேறு, பாதை, உவர்நிலம் ஆகியவற்றிலிருந்து சுத்திக்கான மண்ணை எடுக்கக் கூடாது; மற்றொருவரின் சுத்திகரிப்பில் மீதமுள்ள மண்ணையும் கொள்ளக் கூடாது।
Verse 45
न देवायतनात् कूपाद् ग्रामान्न च जलात् तथा / उपस्पृशेत् ततो नित्यं पूर्वोक्तेन विधानतः
கோவில் வளாகம், கிணறு, கிராம நீர், மேலும் கிராமத்தில் சமைத்த உணவுடன் தொடர்புடைய நீர் ஆகியவற்றால் உபஸ்பர்ஶம்/ஆசமனம் செய்யக் கூடாது. ஆகவே தினமும் முன் கூறிய விதிப்படி சுத்தி செய்ய வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
The chapter repeatedly prescribes ācamana around eating and drinking, dawn/dusk junctions, bathing, after sleep, after urination/defecation, after certain contacts (blood, tears, impure persons/objects), and after entering liminal places like crossroads or cremation grounds (with renewed sipping even if already performed).
It instructs sipping water three times, wiping the lips, then touching specific bodily points with prescribed finger combinations (mouth, eyes, sides of the nose, ears, heart/head), with attention to posture (seated, facing east or north) and water quality (untainted, not hot or foamy).
The chapter defines sacred zones on the hand—Brahma-tīrtha near the thumb base, Pitṛ-tīrtha between thumb and forefinger, and other measures (prājāpatya, daiva, ārṣa)—to regulate which part of the hand is used for purification and offerings, aligning bodily technique with ritual intention.
Yes. It states that in forests, waterless places, at night, or on dangerous roads, compelled evacuation while holding valuables does not incur blame, reflecting an āpaddharma principle even within strict purity norms.