தேவி in the Narada Purana

சிலர் அவளை ‘உமா’ என அழைப்பர்; சிலர் ‘சக்தி’ என்றும், இன்னோர் ‘லக்ஷ்மி’ என்றும் கூறுவர். சிலர் ‘பாரதி’ எனவும், மற்றோர் ‘கிரிஜா’ ‘அம்பிகா’ எனவும் போற்றுவர்.

அவருடைய சக்தியே மகாமாயை; அது உலகின் விரிவைத் தாங்குகிறது; உலகத் தோற்றத்தின் காரணமாக இருப்பதால் ஞானிகள் அதனை ‘பிரகృతి’ எனக் கூறுகின்றனர்.

வேதத்துக்கு ஒப்பானதும், ஹரிபக்தியை வளர்ப்பதுமான அந்த பாகவதீ நூலை, துறவறத்தில் நிலைத்த தம் மகன் சுகருக்கும் அவர் கற்பித்தார்.

சதாசிவஸ்வரூபமாய் பராசக்தியுடன் இணைந்த குருவுக்கு வணக்கம்; ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட சகஸ்ரார மகாபத்மத்தில் நாத–பிந்து இரட்டைத்தத்துவம் உடையவராய் உறைகின்றார்।

சம்வர்த்தகப் பிரளயக் காலத்தில் அவரே லக்ஷ்மியுடன் கூடிய ‘லகுலீசர்’, வ்யாபினியுடன் இணைந்த ‘சிவேசர்’; மேலும் ‘ஸ்ரீகண்டமாத்ரிகா’ எனப் புகழப்படும் ‘மஹாமாயை’ என்று கூறப்படுகிறார்।

யமனை ஆதாரமாகக் கொண்டு உலகை எப்போதும் மயக்கும் மகாமாயை செயற்படுகிறது; ஆகவே ஹே பரமேசனே, உமக்கு இந்த உத்தரீயம் (மேலாடை) நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்।

பிரணவம் (ஓம்) உடன் தொடங்கி, புவனேஷானியின் ஸ்வ-பீஜத்தில் முடியும் இந்த நவாக்ஷரி மந்திரம். இதை “ஹஸ்தீ”, “பிசாசீ” என்ற சொற்களுடனும், “அக்ரிம்-ஸுந்தரீ” உடனும் எழுத வேண்டும்.

இந்த மந்திரத்திற்கும் முன் கூறியபடி தியானம், பூஜை, பயன்பாட்டு முறைகள் ஆகியவற்றை அமைக்க வேண்டும். முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’க்கு ஙே (தத்திவ்) உருபை சேர்த்து, பின்னர் ‘பகவதீ’ என்ற பதத்தைச் சொல்லி; அதன் பின் ‘தரணி’யின் இரண்டு எழுத்துகள், இறுதியில்…

பாஞ்சராத்திர வழக்கில் “திதிஜ” என்பதற்கு பின் “-விநிதன” प्रत्यயம் சேர்க்கையில் “கரேதி” என்ற ரூபம் உண்டாகிறது. அதுபோல் “மஹாமாயா”க்கு பின் “-அமோக” प्रत्यயம், “தர்யம்”க்கு பின் “தைத்யேந்திர” என்ற சொல் பெறப்படுகிறது—இவை அனைத்தும் சப்தப்…

ஆறு நீண்ட உயிரொலிகளால் யுக்தமான சக்தி-பீஜத்தால் அங்கந்யாசத்தை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் மூவுலகிலும் பூஜிக்கப்படும் மகாதேவி சீதையைத் தியானிக்க வேண்டும்.

அவள் பத்ரா, பகவதீ, சாந்தா, குமுதா, சுந்தரீ, பிரியா; ஸ்ரீகிருஷ்ணரதியாய் என்றும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சகசாரிணி.

கிருஷ்ணதாத்ரீ, அன்பை வளர்ப்பவள், பொன்னுடல் கொண்ட மனோகரி; மலைகளைத் தாங்குபவள், புகழைத் தாங்குபவள்—அவளே மகாதேவி, மங்களம் அருள்பவள்।

அங்கே தங்கி, ஜகன்மாதா தவமும் நியமமும் கடைப்பிடித்து, மூன்று காலங்களிலும் இடையறாது தன் பல்வேறு அவதாரங்களை வெளிப்படுத்துகிறாள்.

ஒரெழுத்து பீஜமந்திரத்தின் ரிஷி ‘சக்தி’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; சந்தஸ் காயத்ரீ; அதின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதை புவனேஸ்வரி.

வேதங்கள் அவளின் ஆதியாகும்; கிரிஜா, பத்மா அவளின் ரூபங்கள்; ப்ருகு அவளின் இதயம் எனக் கருதப்படுகிறார். ஓ பகவதி மாஹேஸ்வரி, ஓ அன்னபூர்ணே, ஓ அக்னியின் பிரியமானவளே—எங்கள் வாக்கிலும் வழிபாட்டு விதிகளிலும் எப்போதும் நிலைத்திரு.

‘வேத-புள்ளி’யில் நான்கு சக்திகள் கூறப்படுகின்றன—பரா, புவனேஸ்வரி, கமலா, சுபகா. இவை பிராஹ்மி முதலியவையாக அஷ்டதளத் தாமரையில் நிலைகொள்கின்றன।

மஞ்சள் மலர்களால் தேவியைப் பூஜித்து, மஞ்சள் (ஹரித்ரா) மாலையால் ஜபம் செய்ய வேண்டும். மஞ்சள் வடிவில் அருளும் பகவதியைத் தியானித்து, பாலின் நடுவில் அமர்ந்து பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

‘மாயா’ இரட்டையை அஸ்த்ர-மந்திரத்தின் அங்கமாக அமைத்து, ப்ரணவம் ‘ஓம்’ முதலாக ‘ஸ்வாஹா’ வரை முடியும் மந்திரங்களை பல அங்க-ந்யாசங்களாக நிறுவி—பின்னர் பக்தியுடன் அம்பிகையை தியானிக்க வேண்டும்।

இவ்வாறு பைரவீ கூறப்பட்டது. இப்போது மற்றொரு அவதாரத்தை கேள்—ஓ பகவதீ! வாக்மாயா, கமலா, தாரா—உமக்கு நமஸ்காரம்.

ஜகதம்பை துர்கையின் விஷயத்தில் மீண்டும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?