தேவி in the Linga Purana

முப்பத்திரண்டு குணங்களால் நிறைந்த, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய ஈஸ்வரியை அந்த மகாதேஜஸ்வி கண்டான்; அவளைப் பார்த்து அவளை மகாதேவி, பரம மாஹேஸ்வரீ என உணர்ந்தான்।

“வா, வா, ஓ மகாதேவி!” என்று கூறி, அவன் அனைத்தையும் நிறைக்கும் விபுவின் முன் கைகூப்பி நின்று: “யோகத்தால் உலகமெங்கும் சூழ்ந்து, எல்லா ஜகத்தையும் வசியப்படுத்து” என்றான்।

உலகங்கள் வணங்கும் மகாதேவியை ஜபித்து, பிரம்மா தியானத்தில் இணைந்த மனத்துடன் மகாதேவனின் சரணடைந்தான்.

அம்பிகையின் அதிபதியே, நமः; உமையின் பதியே, நமः. ஹிரண்யபாஹுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹேமரேதஸே, உமக்கு நமः.

அந்நாளிலிருந்து உலகமெங்கும் லிங்காராதனை உறுதியாக நிலைபெற்றது. லிங்கவேதி தானே மகாதேவி; லிங்கம் சாட்சாத் மகேஸ்வரனின் நேரடி திருவுருவம்।

“ஓ விபோ ருத்ரா, ஓ மகாமாயா! உமது இச்சையாலேயே நீர் இவ்விருவரையும் படைத்தீர்.” அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அவர் மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொண்டு மரியாதை செய்தார்.

ஆகவே பிரம்மா வெளிப்பட்டார்; மகாதேவியிடமிருந்தும். ஹரியும் அಂசரூபமாகத் தோன்றினார். அவர் ‘அண்டஜ’ ‘பத்மஜ’ எனவும்—பவ (சிவன்) உடலிலிருந்து எழுந்தவன் எனவும் கூறப்படுகிறார்.

நான் வாமா சக்தி, ரௌத்ரீ, மகாமாயா, தாமரைப் போன்ற கண்களையுடைய வைஷ்ணவி, எல்லாத் திசைகளிலும் கதிர்களைப் பரப்பும் கலா, மேலும் தாமரையில் வாசிக்கும் காளி ஆகியவற்றை ஆவாஹனம் செய்கிறேன். இச் சக்திகள் அனைத்தும் பதி சிவனோடு அபின்னமாகத்…

அப்போது அந்த யக்ஷன் கண்களுக்கு எட்டாமல் மறைந்தான். அதே நொடியில், இன்முகத்தாள் ஹைமவதியான அம்பிகை—உமா—பல மங்கள ஆபரணங்களால் ஒளிவீசி வெளிப்பட்டாள்.

அந்த யக்ஷன் உமா-அம்பிகையே என்றும், அவள் இந்திரியங்களுக்கு எட்டாதவள் என்றும் கேட்டதும், சக்ரனுடன் தேவர்கள் அனைவரும் அவளுக்கு வணங்கினர்— சிங்கினியின் நடைபோல் நடக்கும், பிறவியற்ற உமாவை; செம்மை, வெண்மை, கருமை நிற ஒளியால் விளங்குபவளை.

கோபத்தின் ஆட்பட்ட வராங்கனை மகாமாயை ராக்ஷசக் கணங்களைப் படைத்தாள்; அதேபோல் ருத்ரக் கணங்களையும் உண்டாக்கினாள்—அந்தத் தேவி பசு மற்றும் எருமை-பெண் வடிவில் வெளிப்பட்டாள்।

அவன் பேர்பலம், பேரொளி உடையவன்; உண்மையில் அவனே அந்தராத்மா. மிருகங்களிடையே உறையும் மிருகாலயன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன். தொங்கும் உதடுகளுடன், அசையா நிஷ்டையுடன், அவனே மகாமாயை; அனைத்தும் எழும் கடல்நிதி.

முன்னர் கூறப்பட்ட அந்த மகாதேவி இங்கே பெண் வடிவில் உண்மையாகவே சதியாக ஆனாள். உலக நலனுக்காகப் பழங்காலத்தில் தக்ஷன் அந்த தேவியை ஆராதித்தான்।

அவள் கீர்த்தி, ஞானஒளி; மகாபாக்யவதி, உலகில் ‘கௌரி’ எனப் புகழ்பெற்றவள். அவள் கணங்களின் அம்பிகை, மகாதேவி—நந்தினி, ஜாதவேதசி.

த்வாபர யுகத்தின் முடிவுச் சந்தியில், ஓ சுவ்ரதே, அவளுடைய பெயர்கள் இவை—காலராத்திரி, மகாமாயா, ரேவதி, பூதநாயிகா; பூதகணங்களின் அதிபதியும் தலைவியும் ஆவாள்.

மகாதேவியின் தெய்வீக சக்தியில் இரண்டு முதன்மைக் கலைகள் கூறப்படுகின்றன—ப்ரஜ்ஞா மற்றும் ஸ்ரீ. இவ்விரண்டினால் தேவியின் ஆயிரமாயிரம் வடிவங்கள் முழு உலகையும் நிறைத்துள்ளன.

எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே! உமது ஒரு பார்வை மட்டுமே திரிபுரத்தையும் மூவுலகத்தையும் எரிக்க வல்லது. உண்மையில், லீலையில் மகிழும் அம்பிகை ஒரு கணத்தில் அம்பை எரித்தாள்; பின்னர் அது விடப்பட்டது.

ருத்ரனுக்கு அப்பால் மகாதேவன்—பிரணவம் (ஓம்) எனப் புகழ்பெற்ற சதாக்ஷிவன். மேலும் மகாதேவியே லிங்கத்தின் வேதி; அவள் திரிகுணமயி, திரிமய அம்பிகை.

முன்புறத்தில் தமோமூர்த்தியை வைக்க வேண்டும்; நடுவில் தேவியான அம்பிகையை அமைக்க வேண்டும். வலப்புறத்தில் (தெற்கு) பஞ்சமஹாபூதங்களையும் தன்மாத்திரைகளின் பஞ்சகத்தையும் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

புக்தி, முக்தி அளிக்கும் அந்த திவ்ய மகாதேவி—பக்தர்களுக்கு முயற்சியின்றியே இவற்றை அருளும் சாக்ஷாத் தேவியாகிய அவள்—என் பாவத்தை விரைவில் நீக்குவாளாக।